ตอนที่ 77 คนเพี้ยนสามคน คนซื่อหนึ่งคน!

ทั้งสามทีมของรายการ "วันอันแสนธรรมดา" เทปที่ห้าได้ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ!

ทีม [กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ]!

ทีม [พวกเราคูลจริง]!

และทีม [สุดยอดนักรบไทรันโนซอรัส]!

ส่วนเหตุผลที่ [หล่อเหลาบาดใจ] ต้องเพิ่มคำว่ากลุ่มเข้าไปนั้น

สาเหตุหลักก็เพราะคำว่าหล่อเหลาบาดใจทั้งสี่พยางค์มีเจ้าของหมดแล้ว!

จึงทำได้เพียงเพิ่มคำว่ากลุ่มเข้าไปให้โจวซวี่แทน!

ช่างลงตัวพอดิบพอดี!

ลำดับถัดไปคือการเลือกที่พัก

มีบ้านพักทั้งหมดสามหลัง

บ้านทั้งสามหลังตั้งเรียงรายเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าพอดี

ตรงจุดศูนย์กลางของสามเหลี่ยม มีสระน้ำที่สร้างขึ้นมาตั้งอยู่

ห่างออกไปไม่ไกลจากบ้านทั้งสามหลังยังมีลำธารสายเล็กที่ใสสะอาดจนมองเห็นก้นน้ำ

ทีม [กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ] ตัดสินใจเลือกบ้านหลังที่อยู่ใกล้ลำธารที่สุดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ไม่มีเหตุผลอื่นใด!

เพราะในทีมมีเซียนตกปลาอยู่ถึงสองคน!

แถมยังมีกุลสตรีที่ชอบแหย่ปลาเล่นอีกหนึ่งคน!

ส่วนโจวซวี่น่ะเหรอ!

เขาคิดว่าเชื่อฟังพวกทีมงานไว้ไม่มีทางพลาดแน่นอน!

คนอื่นไม่ได้มีความชอบเหมือนอย่างพวกกู้ฟาน จึงไม่ได้แย่งกับพวกเขา

รอจนกระทั่งทีมอื่นเลือกเสร็จเรียบร้อย

ทุกคนก็เริ่มทยอยเดินหน้าไปยังบ้านพักของตัวเอง

ทีม [พวกเราคูลจริง] เดินเร็วที่สุด

ทีม [สุดยอดนักรบไทรันโนซอรัส] เดินตามหลังพวกเขาไป

ทีม [กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ] รั้งท้ายอยู่ข้างหลังสุด

ช่างภาพที่เตรียมไว้สำหรับแต่ละทีมก็เดินตามหลังทีมที่ตัวเองต้องถ่ายไปติดๆ

หน้าจอสตรีมสดจึงถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วน

ส่วนหนึ่งเป็นภาพมุมสูง อีกสามส่วนเป็นภาพถ่ายแยกเฉพาะของแต่ละทีม

ผู้ชมสามารถเลือกดูทีมที่ตัวเองต้องการได้ตามใจชอบ

หากผู้ชมรู้สึกว่าการดูไลฟ์สดมันยุ่งยากเกินไป ทุกๆ เจ็ดวัน ทางรายการจะตัดต่อเวอร์ชันวิดีโอออกมาให้ผู้ชมที่ไม่มีเวลาดูไลฟ์สดได้รับชมโดยเฉพาะ

ต่างก็มีข้อดีของตัวเอง

ห้องไลฟ์สดสามารถเห็นชีวิตประจำวันทั้งหมดของแขกรับเชิญยกเว้นเรื่องส่วนตัว แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะดูไลฟ์ของทุกทีมจนครบ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะพลาดช่วงเวลาเด็ดๆ ไปบ้าง

ส่วนเวอร์ชันวิดีโอก็เข้ามาอุดช่องโหว่ตรงนี้ได้พอดี ทว่าข้อเสียก็ชัดเจนเช่นกัน คือได้ดูเฉพาะฉากไฮไลต์เท่านั้น!

"เริ่มแยกย้ายกันได้พี่น้องทั้งหลาย! ฉันไปดู [กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ] ละนะ!"

ผู้ชมก็เริ่มแยกย้ายไปตามห้องต่างๆ ในเวลานี้

"ฉันไปดูพี่ชายสุดที่รักของบ้านเราดีกว่า! ฮิฮิ!"

"งั้นฉันไปดูนักรบไทรันโนซอรัส!"

"ชิ~ พวกนายนี่อ่อนหัดชะมัด! ฉันเปิดสามหน้าเว็บพร้อมกันไปเลย! ฉันจะดูทั้งหมด!"

"ไปๆๆ กลับบ้านกันเถอะ!"

เฉินอี้คว้ากระเป๋าเดินทางของกู้ฟานติดมือไปด้วยอย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินยิ้มร่ามุ่งหน้าไปยังบ้านที่พวกตนเลือกไว้

ตอนนี้เขายอมรับผลลัพธ์นี้ได้แล้ว

กำลังอยู่ในสถานะที่ก้ำกึ่งระหว่างดีใจกับไม่ดีใจ

การที่กู้ฟานมาร่วมรายการได้ ลึกๆ ในใจเขาก็แอบดีใจอยู่บ้างเหมือนกัน

ที่น่าเสียดายมีเพียงแค่เขาแซงหน้ากู้ฟานไม่ได้แล้วเนี่ยสิ!

การได้ใช้เวลาร่วมกับเพื่อนสนิทสักพักก็นับว่าไม่เลวเลยล่ะนะ!

การช่วยกู้ฟานถือสัมภาระก็เป็นแค่ความเคยชินเท่านั้น!

เขารู้ดีว่าร่างกายของกู้ฟานยังไม่หายดี

ทำเอากู้ฟานรู้สึกเกรงใจขึ้นมาเลยทีเดียว!

ถึงกับเริ่มทบทวนว่าจะย้อมผมสีเขียวให้เฉินอี้ดีไหม

พอลองคิดทบทวนดูอย่างถี่ถ้วน

กู้ฟานก็ยังคงพยักหน้าอย่างหนักแน่น!

จะปล่อยให้ความปรารถนาดีของเขาเสียเปล่าไม่ได้เด็ดขาด!

กู้ฟานเริ่มหยั่งเชิง เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า "ของใช้สิ้นเปลืองที่พวกนายเอามาคืออะไรกันบ้างเหรอ?"

"ไม่บอกนายหรอก" เฉินอี้ตอบทันควัน

ของที่เขาพกมาคราวนี้เป็นอาวุธลับสำหรับเล่นมุกสร้างคอนเทนต์เชียวนะ!

จะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด!

เขายังรอที่จะสร้างความตกตะลึงให้ทุกคนอยู่นะ!

แต่โจวซวี่กลับซื่อตรงมาก เผยไต๋ออกมาจนหมดไส้หมดพุงในพริบตา

"ผมเอาเหล่ากันมามาครับ!!! เหล่ากันมาผู้ไร้เทียมทาน!"

ดวงตาของเฉินอี้เป็นประกายขึ้นมาทันที หันกลับไปยิ้มร่า "ของดีนี่หว่า! ถึงเวลาแล้วแบ่งให้ฉันหน่อยนะพี่โจว!"

กู้ฟานกลอกตาอย่างเหนื่อยใจ

รู้สึกว่าเฉินอี้นี่มันช่างประจบสอพลอจริงๆ!

ถึงขั้นเรียกพี่โจวตรงนั้นเลยทีเดียว!

คิดไปคิดมากู้ฟานก็ยกนิ้วโป้งให้โจวซวี่

"สมกับเป็นพี่โจว!"

เรื่องกินยังไงก็สำคัญที่สุด!

คราวนี้เขาเอามาแค่น้ำยาย้อมผมเท่านั้น

นอกจากจะเอาย้อมผมให้เฉินอี้แล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด

"ฮิๆ คนกันเองทั้งนั้น คนกันเองน่า!" โจวซวี่เกาหัวอย่างเก้อเขิน

ทั้งสามคนคุยกันไปพลาง

ไป๋ซีเอ๋อร์แอบหดตัวอยู่ข้างหลังสุดพลางมองซ้ายมองขวา

ทำทีเป็นตั้งอกตั้งใจชมทัศนียภาพ เหมือนไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกกู้ฟาน

แต่สุดท้ายเธอก็ยังถูกกู้ฟานสังเกตเห็นอยู่ดี

กู้ฟานจึงเพิ่มระดับเสียงขึ้นเล็กน้อย

"ซีเอ๋อร์ เธอพกอะไรมาเหรอ!"

"หืม?"

ไป๋ซีเอ๋อร์แสร้งทำหน้างงหันขวับกลับมาพูดว่า "กู้ฟาน นายพูดอะไรนะ ฉันฟังไม่ค่อยถนัดเลย"

"ผมบอกว่า...เธอพกอะไรมา!"

"เอ๊ะ?"

พอเห็นไป๋ซีเอ๋อร์เป็นแบบนี้

กู้ฟานก็เข้าใจได้ทันที

ต้องเป็นของที่ไป๋ซีเอ๋อร์เขินอายเกินกว่าจะบอก และจะกระทบต่อภาพลักษณ์กุลสตรีของเธอแน่ๆ

กู้ฟานยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

เขาไม่เชื่อหรอกว่าตลอดเวลาสามเดือนนี้ไป๋ซีเอ๋อร์จะไม่หยิบมันออกมา!

เฉินอี้ก็ด้วยเหมือนกัน!

แต่ละคนเนียนเก่งกว่ากันทั้งนั้น!

เขาจะต้องจับไต๋สองคนนี้ให้ได้!

"พี่กู้ฟาน! แล้วพี่เอาอะไรมาเหรอครับ!" โจวซวี่ถามอย่างสงสัย

เขาคิดว่าในฐานะที่พวกกู้ฟานทั้งสามคนเป็นทีมงานหลักทั้งสามท่าน

ของที่พกมาก็น่าจะมีประโยชน์มากๆ แน่

กู้ฟานยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วพูดว่า "เดี๋ยวผ่านไปสักพักนายก็รู้เองแหละ! ขอเก็บเป็นความลับก่อน!"

พอได้ยินแบบนั้น โจวซวี่ก็หันไปมองเฉินอี้กับไป๋ซีเอ๋อร์

เฉินอี้ "ฉันก็ขอเก็บเป็นความลับเหมือนกัน!"

ของของเขาถ้าหยิบออกมาก่อนเวลาก็หมดสนุกกันพอดี!

ไป๋ซีเอ๋อร์ "อื้อๆ! ฉันก็ต้องเก็บเป็นความลับเหมือนกันค่ะ!"

ของของเธอถ้าเอาออกมาภาพลักษณ์ก็พังหมดน่ะสิ!

ต้องรอให้ทนไม่ไหวจริงๆ ค่อยแอบหยิบออกมากินนิดหน่อย...

แถมยังต้องแอบๆ กินด้วย!

ชั่วพริบตานั้น

ตาของโจวซวี่ก็เป็นประกาย ในดวงตาเต็มไปด้วยความใสซื่อแบบเด๋อด๋า

เขาเข้าใจอีกแล้ว!

ทีมงานรายการต้องมอบหมายภารกิจให้แก๊ง "หล่อเหลาบาดใจ" ไว้แน่ๆ!

ของสิ้นเปลืองพวกนั้นคงเก็บไว้ใช้สร้างแอร์ไทม์กับเอฟเฟกต์รายการชัวร์!

ตัวเขาจะไปทำลายแผนการของพวกกู้ฟานไม่ได้!

ต้องให้ความร่วมมือกับพวกเขา!

"ผมเก็ตละ~ ผมเข้าใจแล้ว~"

โจวซวี่ทำท่าทางเหมือนผู้รู้แจ้งทุกสิ่ง

ทำเอากู้ฟานถึงกับยืนอึ้ง

นายเข้าใจอะไรของนายวะเนี่ย?

ในกลุ่มสี่คน มีแค่นายคนเดียวเนี่ยแหละที่โดนปั่นหัวจนยอมบอกว่าตัวเองพกอะไรมา!

นี่ยังจะมาทำเป็นเข้าใจอีกเหรอ?

กู้ฟานเม้มริมฝีปาก

ทำไมเจ้าโจวซวี่คนนี้ถึงได้อยู่ในสถานะก้ำกึ่งระหว่างฉลาดกับโง่อยู่ตลอดเวลาเลยนะ!

เดี๋ยวก็ฉลาด เดี๋ยวก็เด๋อด๋าบื้อใบ้

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว

"โถ่เอ๊ย โจวซวี่นี่มันจะซื่อบื้อเกินไปแล้วนะ!"

"ซวี่เอ๋อร์เอ๊ย~ โดนเขาหลอกจนเป๋ไปหมดแล้ว ยังจะมาเข้าใจอะไรอีก?"

"จบเห่แล้ว ตัวฮาไร้สติสามคนจับคู่กับคนซื่อบื้อหนึ่งคน! สภาพแบบโจวซวี่เนี่ย ถ้าโดนอีกสามคนจับไปขาย คงช่วยเขานับเงินด้วยซ้ำ"

"โจวซวี่ก็บื้ออยู่แล้ว พวกนายยังจะไปแกล้งเขาอีก! ร้ายกาจจริงๆ!"

"โจวซวี่คงไม่ได้ยังเข้าใจว่าพวกกู้ฟานเป็นทีมงานเหมือนตอนอยู่ใน 'คุณได้ยินเสียงเพลงของผมไหม' หรอกนะ?"

"นะ...น่าจะไม่หรอกมั้ง?"

พอคิดถึงระดับความซื่อบื้อของโจวซวี่แล้ว

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็เริ่มพูดประโยคพวกนี้ออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่

ในขณะนี้

บนเนินเขาไม่ทราบนามแห่งหนึ่ง

"แฮ่ก! อึ้บ! ฮึบ..."

คนที่คุ้นหน้าคุ้นตากำลังปีนต้นไม้พลางหอบหายใจอย่างหนัก

เมื่อปีนขึ้นไปถึงตำแหน่งที่พอเหมาะ เขาก็หยิบเชือกออกมาจากกระเป๋าคาดเอว ผูกปลายด้านหนึ่งไว้กับต้นไม้ ส่วนอีกด้านผูกไว้ที่เอว

หลังจากลองดึงดูความแน่นหนาแล้ว เสี่ยวตงก็หยิบกล้องส่องทางไกลแบบพกพาออกมาจากกระเป๋าคาดเอวด้วยอาการหอบเหนื่อย แล้วมองไปยังทิศทางที่เล็งไว้

ทันได้เห็นพวกกู้ฟานกำลังเดินข้ามสะพานแผ่นหินไปพอดี

ในที่สุดเขาก็ผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ

"กู้ฟานมารายการ 'วันอันแสนธรรมดา' จริงๆ ด้วย นึกว่าแกจะหายสาบสูญไปแล้วซะอีก!"

"นี่ฉันไม่ได้ข่าววงในก่อน แถมยังช้ากว่าไลฟ์สดอีก! เสี่ยวตงเอ๊ย แกนี่มันกากจริงๆ!"

ปาปารัสซีเสี่ยวตงด่าตัวเองไปยกใหญ่

หากเขาได้ข่าวเรื่องกู้ฟานจะมารายการ "วันอันแสนธรรมดา" เร็วกว่านี้ มันจะจุดกระแสได้ถล่มทลายขนาดไหนกัน!

ทราฟฟิกทั้งนั้นเลยนะเว้ย!

บัดซบเอ๊ย!

เขายังพยายามไม่มากพอสินะ!

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป! ต้องพยายามให้หนักกว่าเดิม!

โกเมนนาไซ!