ตอนที่ 86 พี่ชายบ้านเราทำตัวเลี่ยนสุด ๆ ได้ กู้ฟานบ้านพวกเธอทำได้ไหมล่ะ

"กลับบ้านกันเถอะ กลับไปสู่ความงดงามแรกเริ่ม..."

ท่ามกลางสายลมเย็นยามค่ำคืนในฤดูร้อนและเสียงแมลงขับกล่อมเสนาะหู

บทเพลงได้ดำเนินมาถึงช่วงท้าย

จนกระทั่งกู้ฟานหยุดมือที่กำลังดีดกีตาร์แล้วลุกขึ้นยืน

เหล่าแขกรับเชิญในสถานที่ถ่ายทำดูเหมือนจะยังคงจมดิ่งอยู่ในความทรงจำอันงดงามในวัยเด็ก

แม้แต่ทีมงานที่รับผิดชอบการบันทึกภาพก็ยังยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ราวกับถูกตรึงคาถาเอาไว้

เครื่องบินกระดาษ หุ่นไล่กา และชิงช้าในเนื้อเพลง ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปวิ่งเล่นอยู่ริมคันนาในวัยเด็กจริง ๆ

รวงข้าวสีทองอร่ามแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมของต้นข้าว ในความทรงจำเต็มไปด้วยกลิ่นอายของแสงแดดอันอบอุ่น

กลิ่นหอมต้นข้าวโชยแตะจมูก อบอวลชวนให้หวนรำลึกถึงไม่รู้ลืม

และเสียงเพลงที่จบลงนั้นก็เปรียบดั่ง—สายลมอ่อนละมุน กลิ่นหอมต้นข้าวที่พัดผ่านตามลมคือความทรงจำในวัยเยาว์ ทว่าเมื่อยืนอยู่ ณ ปลายทางของกลิ่นหอมต้นข้าว กลับไม่พบความทรงจำในวันวานหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

ชวนให้รู้สึกใจหายและเคว้งคว้างอย่างบอกไม่ถูก

จนกระทั่งกู้ฟานโค้งคำนับเพื่อขอบคุณ

ไป๋ซีเอ๋อร์เป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา เธอประกบสองมือไว้ข้างแก้มขวาพลางยิ้มแล้วปรบมือเบา ๆ

ในเวลานี้เธอดูเหมือนกุลสตรีผู้เรียบร้อยขึ้นมาจริง ๆ

เมื่อเสียงปรบมือของเธอดังขึ้น

แขกรับเชิญคนอื่น ๆ ในสถานที่ถ่ายทำก็พากันปรบมือขึ้นพร้อมกัน

แม้แต่ทีมงานในตอนนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะทำผิดกฎด้วยการร่วมปรบมือไปด้วย

"ชอบมาก เพราะจัง!"

ทว่าเสียงปรบมือที่ดังกึกก้องและเร่าร้อนยิ่งกว่ากลับส่งมาไม่ถึงที่นี่

พวกมันดังก้องไปทั่วทุกสารทิศ

ซึ่งมาจากบรรดาผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดนั่นเอง

"เพราะมากจริง ๆ!"

"เพลงนี้เหมือนน้ำพุหวานชื่นใจ ดื่มแล้วรู้สึกสดชื่นและเบิกบานใจมาก! ฉันชอบจัง!"

"คุณพระ นึกไม่ถึงเลยว่ากู้ฟานผ่านเรื่องราวมาขนาดนั้น แต่เพลงที่แต่งออกมากลับมองโลกในแง่ดีและให้พลังบวกขนาดนี้! เขาช่างอบอุ่นสดใสจริง ๆ!"

"เพราะงั้นพวกเราต้องเอาแบบอย่างกู้ฟานนะ! ไม่ว่าจะเจออะไรก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างกล้าหาญ!"

"อยู่หน้าจอยังอดปรบมือให้เขาไม่ได้จริง ๆ!"

"เพลงจบแล้ว ความทรงจำของฉันก็จบลงแล้ว ลาก่อนนะพี่น้องที่ดูไลฟ์ด้วยกัน ฉันต้องไปทำงานหาเงินเลี้ยงปากท้องต่อแล้ว"

สมาชิกทั้งสี่คนของวงบอยแบนด์ COOL หลังจากฟังเพลงนี้จบ ขณะที่กำลังปรบมือก็ไม่ลืมที่จะกระซิบกระซาบกัน

หลี่หาน: "จบเห่แล้วหัวหน้า! เพลงเขาเพราะขนาดนี้ พวกเราจะไปสู้ยังไงเนี่ย?"

เหรินเทียนเฉิน: "นั่นสิ! รู้งี้ฟังที่น้องหวังคนที่ดูน่ารักหน่อย ๆ คนนั้นพูดก็ดีหรอก!"

เซียวรุ่ย: "ใช่เลย ใช่เลย!"

หวงเส้าเฉียนหน้าดำคล้ำลง ทำไมเขารู้สึกเหมือนไอ้พวกนี้กำลังแอบเหน็บแนมที่เมื่อกี้เขาไม่ยอมฟังคำแนะนำของหวังเจ๋ออยู่ตลอดเลยวะ!

เหอะ!

มันเกี่ยวอะไรกับเขากันเล่า!

ไม่มีเรื่องอะไรที่การโยนขี้แก้ปัญหาไม่ได้หรอก!

หวงเส้าเฉียนพูดเก๊กเท่ "ยังไงก็ต้องโทษบริษัท! บริษัทนั่นแหละที่ยืนยันจะให้พวกเราขึ้นแสดงเป็นคนสุดท้าย! ไม่รู้จักสืบประวัติแขกรับเชิญคนอื่นให้ดีก่อนเลย! รู้จักแต่สั่งให้พวกเรามาเก๊กหล่ออวดเบ่ง! ฝีมือระดับกู้ฟานเนี่ยนะ! พวกเราจะเอาอะไรไปเก๊กสู้เขาได้ล่ะ!"

หลี่หาน: "ใช่ ๆ ๆ! หัวหน้าพูดถูก!"

เซียวรุ่ย: "ใช่เลย ใช่เลย!"

เหรินเทียนเฉิน: "เพลงนี้เพราะจริง ๆ นะ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะกลายเป็นแฟนคลับของกู้ฟานแล้วเนี่ย อยากไปขอลายเซ็นเขาจัง!"

พอได้ยินเพื่อนร่วมวงพูดแบบนั้น

หวงเส้าเฉียนก็ทำหน้าเย็นชาขึ้นมาทันควันพร้อมกับแค่นเสียง "ในรายการห้ามขอเด็ดขาด! รักษาภาพลักษณ์คาแรกเตอร์ไว้ด้วย!"

"อื้อ ๆ ๆ!"

เหรินเทียนเฉินพยักหน้าอย่างมีความสุขพลางเก๊กสีหน้าเย็นชา

ในรายการห้ามขอ

เขาก็ค่อยไปขอลายเซ็นกู้ฟานหลังอัดรายการเสร็จก็ได้นี่นา!

วงบอยแบนด์ COOL ของพวกเขาน่ะสุขุมรอบคอบแบบนี้แหละ!

คาแรกเตอร์ต้องคุมให้เป๊ะ!

แม้แต่ตอนปรบมือให้กู้ฟานก็ทำได้แค่อมยิ้มน้อย ๆ เท่านั้น!

ขณะนั้นกู้ฟานก็เดินกลับมายังที่นั่งของตนเอง

สมาชิกทั้งสี่ของวงบอยแบนด์ COOL สบตากันแล้วลุกขึ้นเดินออกไปข้างหน้าพร้อมกัน

สู้ไม่ได้ก็ต้องสู้! จะให้ถอยหนีได้ยังไงล่ะ!

อีกอย่างนี่ก็ไม่ใช่การแข่งขันจริง ๆ สักหน่อย

แพ้ชนะช่างมัน!

กลับไปค่อยโทษบริษัทว่าไม่สืบข้อมูลให้ดีแล้วจัดคิวส่งเดช!

สมบูรณ์แบบ!

ถึงปากจะบอกว่าไม่สนใจแพ้ชนะ

แต่อันที่จริงวงบอยแบนด์ COOL ก็ฉลาดเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

พวกเขาเปลี่ยนการแสดงที่เดิมเน้นการร้องเพลงมาเป็นเน้นการเต้นแทน

เพื่อหลบเลี่ยงความโดดเด่นอันเฉียบคมของกู้ฟานได้อย่างพอดิบพอดี

ต้องยอมรับว่าความสามารถทางวิชาชีพของทั้งสี่คนนั้นไม่เลวเลยทีเดียว

ไลน์เต้นพร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียว ท่าทางก็เปี่ยมด้วยจังหวะจะโคนและพลัง

เห็นได้ชัดว่าผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง

เมื่อการแสดงจบลง แม้แต่กู้ฟานก็ยังอดไม่ได้ที่จะปรบมือให้พวกเขาทั้งสี่คน

ชาติก่อนเขาเคยเป็นสมาชิกวงบอยแบนด์ไอดอลมาก่อน

ย่อมรู้ดีว่าการจะก้าวมาถึงระดับของพวกเขาทั้งสี่นี้ ต้องทุ่มเทเวลาและหยาดเหงื่อไปมากเพียงใด

ถือว่ามีฝีมือตัวจริงเสียงจริง

ไม่ใช่พวกอาศัยชื่อวงบอยแบนด์มาหากินไปวัน ๆ

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือเลี่ยนไปหน่อย

ดูสิ พอเต้นเสร็จ ทั้งสี่คนก็พร้อมใจกันเก๊กหล่ออีกแล้ว

กู้ฟานแทบจะทนดูไม่ไหวจริง ๆ!

ชั่วขณะนั้นเขาไม่เข้าใจเลยว่า นี่เป็นท่าที่คนออกแบบท่าเต้นวางไว้ หรือเป็นรสนิยมเฉพาะตัวของทั้งสี่คนกันแน่

ถ้าเป็นการออกแบบท่าเต้น

กู้ฟานก็ขอแสดงความเห็นใจวงบอยแบนด์ COOL ด้วย

แต่ถ้าเป็นรสนิยมเฉพาะตัวของพวกเขาทั้งสี่

กู้ฟานก็คงทำได้แค่เคารพ เข้าใจ และอวยพร

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างส่งคำชื่นชมให้วงบอยแบนด์ COOL ในเวลานี้เช่นกัน

"ฉันนึกว่าบอยแบนด์จะมีแต่พวกแต๋วแตกกับพวกดัดจริตมาตลอด นึกไม่ถึงเลยว่าวงบอยแบนด์ COOL วงนี้จะเจ๋งใช้ได้เลยแฮะ!"

"ถึงพวกเขาจะดูเลี่ยนไปหน่อย แต่ฝีมือนี่ของจริงเลย!"

"จริง การเต้นดูทรงพลังมาก!"

"พูดก็พูดเถอะ ลุคของพวกเขาก็ไม่ได้ดูอ่อนแอเลยนะ แม้จะแอบเหมือนบอดี้การ์ดกับเซลส์ขายของไปหน่อยก็เถอะ"

ทว่าในตอนนั้นเอง

วงบอยแบนด์ COOL ก็เริ่มเก๊กหล่อแบบเลี่ยน ๆ ขึ้นมา

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดแทบจะเงียบกริบไปตาม ๆ กัน

"แหวะ! ถือว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน!"

"เลี่ยนจังเลยพวกพี่ชาย!"

แม้แต่แฟนคลับของวงบอยแบนด์ COOL เองก็ยังกระดากปากจนไม่กล้าพูดอะไร

เพราะเรื่องที่ไอดอลของพวกเขาชอบทำตัวเลี่ยนมันไม่ใช่เพิ่งเกิดแค่วันสองวันนี้เสียเมื่อไหร่!

แต่อย่างไรก็ตาม พอวงบอยแบนด์ COOL แสดงแบบนี้

แฟนคลับของพวกเขาก็กู้ความมั่นใจกลับคืนมาได้ไม่น้อย

อย่างน้อยเรื่องเต้น ไอดอลบ้านตัวเองก็เหนือกว่ากู้ฟานอยู่นิดหนึ่งล่ะน่า!

"พวกพี่ยังคงเต้นเก่งมากจริง ๆ!"

"อื้ม ๆ ฉันชอบทั้งเสียงร้องของกู้ฟาน แล้วก็ชอบการเต้นของพวกพี่ด้วย!"

"น่าเสียดาย กู้ฟานเรื่องเต้นยังด้อยกว่าอยู่นิดหน่อย"

ทว่าในตอนนั้นเอง

เหล่าแฟนคลับสิบปีของกู้ฟานในห้องถ่ายทอดสดก็โผล่ออกมาอีกครั้ง

"คือจะบอกว่า เป็นไปได้ไหมว่าจริง ๆ กู้ฟานเต้นเก่งเหมือนกัน แค่ตอนนี้ร่างกายไม่ดีเลยเต้นไม่ได้เฉย ๆ"

"ใช่แล้ว! กู้ฟานเป็นถึงผู้สืบทอดงิ้วปักกิ่งเชียวนะ!"

"เอ๊ะ? ในงิ้วปักกิ่งมีเต้นด้วยเหรอ?"

"มีสิ ระบำสะบัดแขนเสื้อน้ำของงิ้วปักกิ่งไม่เคยเห็นเหรอ? ระบำโบราณน่ะ"

แฟนคลับรุ่นเก่านี่รู้ประวัติชีวิตของกู้ฟานละเอียดยิบราวกับนับสมบัติในบ้านจริง ๆ

แฟนคลับวงบอยแบนด์ COOL แทบจะร้องไห้กระซิก ๆ แล้ว

ทำไมไอดอลบ้านตัวเองถึงสู้บ้านคนอื่นไม่ได้สักอย่างเลยล่ะเนี่ย!

หือ?

ไม่สิ!

ยังมีอีกจุดหนึ่งที่กู้ฟานสู้ไอดอลบ้านพวกเขาไม่ได้!

นั่นก็คือ——

"ฮึ ๆ! กู้ฟานบ้านพวกเธอไม่ได้เลี่ยนเท่าวงบอยแบนด์ COOL บ้านฉันหรอกย่ะ!"

"ใช่ ๆ ๆ! พี่ ๆ บ้านเราเลี่ยนได้สุดขีด กู้ฟานบ้านพวกเธอทำได้เหรอ?"

พอพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว

ต่อให้เป็นแฟนคลับยุคราชวงศ์ชิงของกู้ฟานมาเองก็ยังเถียงไม่ออก

ทำได้เพียงยอมรับแต่โดยดี!

"จริง!"

"จริงแท้แน่นอน กู้ฟานบ้านเรามีข้อเสียแค่ข้อนี้แหละ คือไม่เลี่ยน!"

"โธ่เอ๊ย! ทำไมกู้ฟานถึงเลี่ยนสักนิดไม่ได้บ้างนะ! น่าเจ็บใจชะมัด!"

"นั่นสิ! พวกเราแพ้หลุดลุ่ยเลยเนี่ย!!"

"ฮือ ๆ ๆ... แฟนคลับสิบปีร้องไห้จนเป็นลมคาห้องน้ำไปแล้ว!"