ตอนที่ 85

ตอนที่ 85 ยังจำได้ไหม เธอเคยบอกว่าบ้านคือปราสาทหลังเดียว วิ่งลัดเลาะไปตามลำน้ำพร้อมกลิ่นหอมรวงข้าว

ตอนที่ 85 ยังจำได้ไหม เธอเคยบอกว่าบ้านคือปราสาทหลังเดียว วิ่งลัดเลาะไปตามลำน้ำพร้อมกลิ่นหอมรวงข้าว

"ซี้ด..."

ตอนที่เสียงอินโทรจากกีตาร์ที่กู้ฟานบรรเลงดังขึ้น

หวังเจ๋อก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงทันที

เขาหันหน้าไปมองคนอื่น ๆ

ซึ่งทุกคนต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ท่อนอินโทรนี้ พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน!

เชี่ยเอ๊ย!

เพลงใหม่อีกแล้ว!

บรรดาแฟนคลับในห้องถ่ายทอดสดยิ่งรู้สึกเซอร์ไพรส์เข้าไปใหญ่

"ทำไมฉันไม่เคยได้ยินอินโทรนี้มาก่อนเลยล่ะ!"

"นี่ไม่ใช่ 'รักนั้นเรียบง่าย' นี่มันเพลงใหม่!"

"แม่เจ้า การได้เป็นแฟนคลับกู้ฟานนี่มันฟินเกินไปแล้ว! มีเพลงใหม่ให้ฟังทุกวันเลย!"

"หน็อย กู้ฟานไม่ยอมบอกแม้แต่ชื่อเพลงแล้วเริ่มร้องเลยเหรอเนี่ย!"

"ฉันไม่สน แค่ฟังอินโทรก็เพราะมากแล้ว!"

เสียงกีตาร์อันผ่อนคลายฟังสบายดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณอย่างต่อเนื่อง

กู้ฟานขับร้องคลอไปกับเสียงกีตาร์อย่างสบายอารมณ์

"หากเธอยังมีเรื่องให้ตัดพ้อ ต่อโลกใบนี้มากมายเหลือเกิน

ล้มลงแล้ว ก็ไม่กล้าก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

ทำไมกัน คนเราถึงต้องเปราะบางและสิ้นหวังปานนี้

ลองเปิดโทรทัศน์ดูสิ

มีผู้คนตั้งเท่าไรที่พยายามก้าวต่อไปอย่างกล้าหาญเพื่อชีวิต

พวกเราควรรู้จักพอใจแล้วไม่ใช่หรือ

ทะนุถนอมทุกสิ่ง แม้จะไม่ได้ครอบครอง..."

หากจะกล่าวว่า "รักนั้นเรียบง่าย" คือเพลงแนว R&B สไตล์อังกฤษดั้งเดิม

เช่นนั้นเพลง "กลิ่นรวงข้าว" เพลงนี้ก็คือการผสมผสานระหว่างดนตรี R&B กับดนตรีสไตล์จีน อีกทั้งยังสอดแทรกองค์ประกอบของฮิปฮอปเข้าไปด้วย

เปลี่ยนรูปแบบดนตรี R&B ให้กลายเป็นสไตล์หัวกั๋วอย่างสมบูรณ์แบบ

ก่อกำเนิดเป็นแนวทางใหม่

และเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

"ยังจำได้ไหม เธอเคยบอกว่าบ้านคือปราสาทหลังเดียว

วิ่งลัดเลาะไปตามลำน้ำพร้อมกลิ่นหอมรวงข้าว

ยิ้มบางเบา ความฝันในวัยเยาว์ฉันยังเข้าใจ

อย่าร้องไห้ ให้หิ่งห้อยพาเธอหนีไป

บทเพลงพื้นบ้าน ที่พึ่งพิงตลอดกาล

กลับบ้านเถอะนะ กลับคืนสู่ความงดงามแรกเริ่ม..."

ในวินาทีที่กู้ฟานเอื้อนเอ่ยเสียงร้องออกมา

ผู้คนในสถานที่จริงต่างเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรตามธรรมชาติรอบตัว และเสียงลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

กลิ่นอายอันอบอุ่นและสดชื่นในบทเพลง ผสานเข้ากับกลิ่นรวงข้าวที่โชยมาปะทะใบหน้า ทำให้พวกเขาดำดิ่งเข้าสู่ห้วงอารมณ์ในทันที

เสียงร้องอันเยียวยาและอบอุ่นหัวใจได้ลอยเข้าสู่โสตประสาทของผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดพร้อมกัน

แม้ว่าเหล่าผู้ชมจะกระจายตัวอยู่ทั่วทุกมุมโลก

รอบกายเต็มไปด้วยตึกสูงเสียดฟ้าและการจราจรที่คับคั่ง

ทว่าเสียงเพลงอันอบอุ่นก็ยังคงพาทุกคนก้าวเข้าสู่ภาพบรรยากาศอันงดงาม

ชวนให้หวนนึกถึงตัวเองในวัยเด็กที่แสนซุกซน

หวนนึกถึงผู้คนที่เคยคุ้นเคยในวันวาน

หวนนึกถึงเรื่องราวดีงามในอดีต

"กู้ฟานไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังเลย เพราะมาก ความรู้สึกหวนรำลึกความหลังลอยมาเต็มไปหมด"

"ไม่แน่ว่าต้นข้าวที่บ้านฉันอาจจะโตขนาดนี้แล้วเหมือนกัน"

"มีใครเป็นเหมือนฉันไหม ฟังเพลงไปโยกหัวตามไปเนี่ย"

"นี่แอบติดกล้องวงจรปิดไว้ที่บ้านฉันหรือเปล่าเนี่ย"

เพลง "กลิ่นรวงข้าว" ที่ดังกังวานข้างทุ่งนาทำให้ผู้ฟังรู้สึกงดงาม ขณะเดียวกันก็ทำให้เกิดความสะท้อนใจขึ้นมาไม่น้อย

สะท้อนใจต่ออดีตที่ตนไม่อาจย้อนกลับไปได้อีกแล้ว

"ทั้งที่เป็นเพลงอบอุ่นแท้ ๆ ทำไมฟังแล้วฉันถึงอยากร้องไห้ขึ้นมาล่ะ"

"อยากร้องไห้นิดหน่อยจริง ๆ ออกมาทำงานต่างถิ่นสิบห้าปีแล้ว แต่ได้กลับบ้านยังไม่ถึงสิบครั้งเลย ไม่รู้เลยว่าที่บ้านปลูกข้าวอีกไหม แล้วพ่อแม่จะเกี่ยวข้าวกันเองไหวหรือเปล่า"

"นั่นสิ เพียงเพราะฉันพูดไปคำเดียวว่าข้าวที่บ้านเกิดอร่อยกว่า ปีนี้พวกเขาเลยกลับมาทำนาที่ทิ้งร้างไว้สามปีอีกครั้ง อยากจะตอบแทนพระคุณ แต่ก็ไม่มีเวลากลับไปเลย... แม้แต่โทรศัพท์หากันช่วงวันหยุดก็ยังต้องรีบ ๆ คุย"

"กลับไปไม่ได้อีกแล้วจริง ๆ! ไม่อาจวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานตามท้องทุ่งเหมือนในบทเพลงได้อีกแล้ว!"

"อย่าเศร้าไปเลย เพลงนี้ของกู้ฟานตั้งใจให้กำลังใจแท้ ๆ! ขืนพวกเธอมานั่งเศร้ากันแบบนี้ ความตั้งใจของกู้ฟานก็สูญเปล่าพอดี"

นั่นน่ะสิ!

สิ่งที่กู้ฟานปรารถนาคือการได้ร้องเพลงอย่างสบายอารมณ์

และให้ผู้ฟังได้รับฟังอย่างผ่อนคลาย

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

แม้จะนึกถึงความทรงจำที่ไม่น่าอภิรมย์ขึ้นมาบ้าง ก็เพียงยิ้มรับและปล่อยให้มันผ่านพ้นไป

อดีตได้ผ่านพ้นไปนานแล้ว ขอเพียงทะนุถนอมทุกสิ่งในปัจจุบัน และไม่ปล่อยให้มันกลายเป็นความทรงจำอันแสนเศร้าในอนาคตก็พอ

เหตุผลแรกเริ่มที่เขาตกหลุมรักดนตรี ก็คือดนตรีสามารถนำพาความสุขมาสู่ผู้คนได้

"อย่าเพิ่งยอมแพ้ง่ายดายปานนั้น

เหมือนอย่างที่ฉันบอกไว้

ฝันที่เอื้อมไม่ถึง ก็แค่เปลี่ยนไปฝันเรื่องอื่น

แต่งแต้มสีสันสดใสให้ชีวิตตัวเอง

ทาความรักด้วยสีที่ชอบลงไปก่อน..."

เนื้อเพลงอันอบอุ่นและหอมหวานทำให้ความรู้สึกตึงเครียดในใจของหวังเจ๋อค่อย ๆ มลายหายไป

อาจเป็นเพราะเขาได้รับอิทธิพลความอบอุ่นจากเสียงร้อง

หรืออาจเป็นเพราะจิตใต้สำนึกบอกว่า การได้ยินบทเพลงเช่นนี้คือเกียรติของเขา

หรืออาจเป็นเพราะเขารู้สึกว่าตนเองไม่จำเป็นต้องเอาอะไรไปเปรียบเทียบกับเพลงที่เปี่ยมล้นไปด้วยความกล้าหาญ กำลังใจ และความอบอุ่นอ่อนหวานเพลงนี้อีกแล้ว

หวังเจ๋อฟังเพลงไป มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาบาง ๆ โดยไม่รู้ตัว

เขารับรู้ถึงสิ่งที่กู้ฟานต้องการสื่อผ่านเสียงเพลงแล้ว

และดูเหมือนสิ่งที่เขาขาดไปตลอดก็คือสิ่งนี้นี่เอง

ตัวเขาที่เติบโตมาท่ามกลางการโอบล้อมประคบประหงมดั่งดวงดาวล้อมเดือน พอได้มาพบกับกู้ฟานแล้วก็เกิดความกระวนกระวายใจมาโดยตลอด

เขาเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับกู้ฟานอยู่แทบทุกขณะจิต

เขาคิดมาตลอดว่าตนเองควรจะต้องก้าวข้ามกู้ฟาน และเอาชนะกู้ฟานให้ได้

ทว่ากลับลืมเลือนหลักความจริงอันเรียบง่ายไปข้อหนึ่ง

นั่นก็คือ—การรู้จักพอ

นั่นสินะ!

บางทีเขาอาจควรจะรู้จักพอได้แล้วจริง ๆ

หวังเจ๋อรู้สึกเหมือนตนเองจะเริ่มเข้าใจการกระทำต่าง ๆ ก่อนหน้านี้ของกู้ฟานขึ้นมาบ้างแล้ว

เข้าใจแล้วว่าทำไมกู้ฟานถึงยังคงรักษาสภาพจิตใจที่มองโลกในแง่ดีได้ถึงขนาดนี้ แม้จะผ่านเรื่องราวอันน่าเวทนามามากมายปานนั้น

คนเราน่ะนะ!

มีความสุขสิถึงสำคัญที่สุด!

"ยิ้มสักหน่อยเถอะ ชื่อเสียงความสำเร็จไม่ใช่เป้าหมาย

ทำให้ตัวเองมีความสุข นั่นแหละถึงเรียกว่าความหมาย

เครื่องบินกระดาษในวัยเยาว์

บัดนี้บินกลับมาสู่มือฉันเสียที

ความสุขที่ว่านั้น

คือการวิ่งเท้าเปล่าไล่จับแมลงปอในทุ่งนา วิ่งจนเหนื่อยล้า

แอบเด็ดผลไม้ โดนผึ้งต่อยจนเข็ดขยาด

ใครกันที่แอบหัวเราะอยู่

ฉันพิงหุ่นไล่กา รับสายลม ร้องเพลง แล้วผล็อยหลับไป

โอ้บ่ายวันนั้นเสียงกีตาร์กังวานใสท่ามกลางเสียงแมลง

โอ้แสงแดดสาดส่องลงบนถนนก็ไม่กลัวใจสลาย..."

กู้ฟานยังร้องเพลงไม่ทันจบ

เหล่าแฟนคลับของวงบอยแบนด์ COOL ในห้องไลฟ์สดก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ได้แล้ว

"แม่เจ้าโว้ย กู้ฟานตอนร้องเพลงนี่โคตรหล่อเลย!"

"จริง ๆๆ เมื่อก่อนเห็นเขาทำตัวเกรียน ๆ ติงต๊อง ๆ เจ๊ยังไม่ชอบเลย แต่ตอนนี้ท่าทางตอนเขาร้องเพลงนี่เจ๊ชอบมากจริง ๆ นะ!"

"เพลงนี้ก็เพราะมาก ฮือ ๆๆ รู้สึกละมุนอบอุ่นสุด ๆ"

"แย่แล้วพวกเรา แฟนคลับกู้ฟานไม่ได้โกหกเลย ฉันรู้สึกว่าพวกพี่ ๆ ขึ้นเวทีไปมีหวังดับอนาถแน่!"

แฟนคลับของวงบอยแบนด์ COOL ไม่เพียงแต่ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาเท่านั้น

กระทั่งแฟนคลับบางคนถึงกับเริ่มคิดจะแปรพักตร์แล้วด้วยซ้ำ

"แฮ่ม... เอ่อสาว ๆ ฉันรู้สึกว่ากู้ฟานเก่งมากจริง ๆ หล่อมากด้วย! ฉันขอย้ายฝั่งไปเป็นแฟนคลับชั่วคราวก่อนนะ พอนายร้องเพลงเสร็จค่อยย้ายกลับมา"

"ฉันด้วย ฉันด้วย!"

"ฮิฮิ แอบแปรพักตร์แค่ไม่กี่นาทีไม่นับว่าทรยศหรอกเนอะ?"

"ต่อให้ฉันชอบกู้ฟานเพิ่มอีกคน แต่ฉันก็ยังเป็นแฟนพันธุ์แท้ของพวกพี่ ๆ นะ!"

ส่วนแฟนคลับดั้งเดิมของกู้ฟานนั้นต่างก็ภาคภูมิใจกันยกใหญ่ เชิดหน้าชูตากันสุด ๆ

ในห้องไลฟ์สดเรียกว่ามั่นอกมั่นใจเป็นที่สุด

"นี่แหละคือกู้ฟาน!"

"ไม่เชื่อฟังแฟนคลับรุ่นพี่ ก็ต้องมานั่งเสียใจทีหลังแบบนี้ไงสาว ๆ!"

"ฟานฟานบ้านพวกเรามีความสามารถระดับนี้ ช่วยไม่ได้จริง ๆ!"

"จริง ๆ วงบอยแบนด์ COOL ก็เก่งนะ เพียงแต่พวกเขาดันมาเจอกับเจ้าตัวประหลาดอย่างกู้ฟานก็เท่านั้น สาว ๆ ไม่ต้องเสียใจไปหรอกนะ"

แฟนคลับรุ่นเก๋าของกู้ฟานถึงกับมีอารมณ์ว่างพอที่จะปลอบใจแฟนคลับฝั่งตรงข้ามเสียด้วยซ้ำ

นี่คือความมั่นใจที่ไอดอลผู้เพียบพร้อมทั้งฝีมือ นิสัยใจคอ และรูปร่างหน้าตามอบให้แก่แฟนคลับ

พวกเขาไม่ต้องกลัวที่จะพูดชื่อไอดอลของตัวเองออกมา

ไม่ต้องกลัวว่าศิลปินของตนจะมีประวัติด่างพร้อยจนต้องคอยตามคุมคอมเมนต์ลบอยู่ตลอดเวลา

กระทั่งไม่ต้องไปโต้เถียงกับคนนอกเพียงเพราะคนอื่นตั้งข้อสงสัยหรือดูถูกไอดอลของตนเลยแม้แต่น้อย

เพราะพวกเขารู้ดีว่า!

ไม่ว่าจะอย่างไร ไอดอลของพวกเขาก็จะส่งมอบคำตอบอันน่าพึงพอใจให้เสมอ

การเป็นแฟนคลับของดาราที่เพียบพร้อมทั้งคุณธรรมและฝีมือไม่ใช่เรื่องน่าอาย!

การยกย่องคนที่มีทั้งคุณธรรมและความสามารถยอดเยี่ยมเป็นแบบอย่างก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย!

และกู้ฟานก็คือคนคนนั้น!

ดังนั้น แม้จะต้องเผชิญหน้ากับพ่อแม่ที่ค่อนข้างหัวโบราณ

แฟนคลับก็ยังสามารถพูดได้อย่างภาคภูมิใจโดยไม่ลังเลเลยว่า ไอดอลของพวกเขาก็คือกู้ฟาน!