ตอนที่ 88 สี่ผู้กล้าจับขโมย!

เหอฉี่หมินยังไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกไลฟ์สดออกไป

เขาอุ้มตู้ปลาเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์อยู่บนทาง

ในปากยังฮัมเพลง "กลิ่นหอมต้นข้าว" ที่กู้ฟานเพิ่งร้องไปก่อนหน้านี้

เพียงแต่เนื้อเพลงนี้น่ะสิ เขามักจะร้องผิดอยู่เรื่อย

ถึงกู้ฟานจะนิสัยกวนประสาทไปหน่อย

แต่เพลงที่ร้องนี่เพราะจริงๆ นะ!

แม้แต่คนแก่วัยห้าสิบห้าปีอย่างเขาก็ยังชอบฟัง

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดมองดูชายแก่อารมณ์ดีคนนี้ด้วยความงุนงงอย่างยิ่ง

"ผู้กำกับเหออุ้มตู้ปลามาจะทำอะไรกันแน่เนี่ย"

"ผีจะไปรู้สิ หรือว่าจะมาขโมยปลา"

"ใช่แล้ว! ปลาของผู้กำกับเหอยังอยู่ในสระน้ำตรงนั้นนี่นา!"

"ขโมยปลาอะไรกัน เรื่องของปัญญาชนจะเรียกว่าขโมยได้ยังไง! นั่นมันปลาของผู้กำกับเหอแต่แรกอยู่แล้ว!"

เดิมทีคนในห้องไลฟ์ยังไม่รู้ว่าเหอฉี่หมินจะทำอะไร

แต่พอโยงเรื่องไปถึงปลา ทุกคนก็เข้าใจทันที

เพราะอย่างไรเสียแต่แรกพวกเขาก็ถูกดึงดูดเข้ามาด้วยคลิปที่พวกกู้ฟานตบปากปลาอยู่แล้ว

นั่นไง มีผู้ชมเข้ามาคอมเมนต์ทันที

"หรือว่าเหอฉี่หมินก็อยากจับปลามาตบปากเหมือนกัน"

"66666 เมนต์บน วงจรความคิดนายนี่ถือว่าสุดจัดในโลกอินเทอร์เน็ตเลยนะ! ปลานี่เป็นสุดที่รักของผู้กำกับเหอนะเว้ย! จะทำอะไรได้อีกล่ะ ก็แอบพากลับไปดูแลน่ะสิ!"

"ชาวเน็ตรุ่นนี้ช่างชี้นำยากจริงๆ"

"ผู้กำกับเหอยังรักและสงสารเจ้าปลาทองที่สุด! ซึ้งใจจนจะร้องไห้แล้ว ฮือๆๆ!"

"เขารักจริงอะไรจริง ฉันจะร้องไห้แล้ว"

"พวกนายลืมไปแล้วเหรอว่าเพราะผู้กำกับเหอตกลงยอมให้ทำ เจ้าปลาทองถึงโดนตบปากน่ะ"

"เอ่อ......"

ชาวเน็ตพูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ไม่มากเท่าไร!

ภายใต้สายตาของทุกคน

เหอฉี่หมินย่องมาที่ริมสระน้ำอย่างลับๆ ล่อๆ

เขาลอบสังเกตอยู่นาน พอเห็นว่าบ้านทั้งสามหลังไม่มีแสงไฟสว่างแล้ว ถึงค่อยวางตู้ปลาไว้ริมตลิ่งแล้วเริ่มลงมือปฏิบัติการ

เขาคิดแผนไว้เรียบร้อยแล้ว!

ขอแค่ขโมยปลา... ไม่สิ ขอแค่เอาปลากลับไปได้

พรุ่งนี้ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าปลาหายไปไหน จากนั้นค่อยระเบิดอารมณ์โกรธ

ฮี่ๆ!

สับขาหลอกพวกกู้ฟานสักรอบ!

เหอฉี่หมินครุ่นคิดแผนการในใจพลางหย่อนตัวนั่งลงริมสระ ใช้สองมือยันขอบไว้แล้วค่อยๆ หย่อนเท้าทั้งสองข้างลงไป

ขอบสระไม่ได้สูงมาก แค่ 1.3 เมตรเท่านั้น

ส่วนสูงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรอย่างเขากระโดดลงไปตรงๆ ก็ไม่เป็นไร

แต่นี่มันตอนกลางคืน!

หากกระโดดลงไปเสียงดังจนปลุกเหล่าแขกรับเชิญในบ้านตื่นขึ้นมาคงไม่ดีแน่!

อีกอย่าง กระโดดลงไปแบบนั้นเดี๋ยวจะทำให้ปลาของเขาตกใจเอาได้!

ต้องนุ่มนวลหน่อย!

ค่อยเป็นค่อยไป

เหอฉี่หมินค่อยๆ หย่อนตัวลงไปจนถึงก้นสระ จากนั้นยกตู้ปลาที่วางอยู่บนฝั่งลงมาตักน้ำใส่จนพอดีแล้ววางกลับขึ้นไปตามเดิม

เมื่อเตรียมการทุกอย่างพร้อมแล้ว เหอฉี่หมินก็เปิดไฟฉายโทรศัพท์มือถือเริ่มตามหาเจ้าปลาทอง

ทว่าเจ้าปลาทองกลับไม่ให้ความร่วมมือกับเขาเลยแม้แต่น้อย

ทุกครั้งที่ไฟฉายของเขาส่องไปโดนตัวเจ้าปลาทอง มันก็จะว่ายหนีไปอย่างรวดเร็ว

จับไม่ได้!

จับไม่ได้เลยจริงๆ!

แม้วันนี้เจ้าปลาทองจะโดนตบปากไปยกใหญ่!

แต่มันก็ยังคงซุกซนเหมือนเดิม!

เดิมทีเพื่อปกป้องปลาตัวนี้ หลิวฉางชิงจึงติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้บนเขามอในสระน้ำหลายมุม

ตอนนี้เลยกลายเป็นเครื่องมือถ่ายทอดสดฉากละครขโมยปลาได้อย่างเหมาะเจาะ

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นแล้วต่างก็ร้อนใจแทนเหอฉี่หมิน

"ผู้กำกับเหอไหวไหมเนี่ย! จับมาตั้งนานยังแตะไม่โดนตัวเจ้าปลาทองสักนิด"

"สเต็ปการว่ายหลบของปลาตัวนี้แพรวพราวสุดๆ!"

"ผู้กำกับเหอไม่คิดบ้างเลย ตอนบ่ายพวกกู้ฟานสี่คนยังจับตั้งนาน ชายแก่อย่างเขาคนเดียวจะจับได้เหรอ"

"จึ๊ๆๆ พวกนายว่าผู้กำกับเหอทำเสียงดังขนาดนี้ จะทำให้คนอื่นตื่นไหมเนี่ย!"

เหอฉี่หมินยังคงจับปลาอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวจะส่งเสียงดังแม้แต่นิดเดียว

แต่ไม่นานเขาก็พบว่าถ้าไม่รีบลงมือให้เร็วขึ้น ก็ไม่มีทางจับเจ้าปลาทองได้เลย

พอขยับตัวแรงขึ้น เสียงก็ดังขึ้นตามธรรมชาติ

"เสี่ยวจินเอ๊ย เชื่อฟังหน่อย ไปกับฉันเถอะนะ"

เสียงพูดคุยอย่างอ่อนโยนกระซิบกระซาบของผู้กำกับเหอดังก้องสะท้อนอยู่ในสระน้ำไม่หยุด

ไป๋ซีเอ๋อร์กำลังนั่งกินล่าเถียวอยู่ริมเตียง

แก้มป่องพองเหมือนกระรอก

เมื่อได้ยินเสียงระลอกน้ำแผ่วเบา ไป๋ซีเอ๋อร์ก็พึมพำในใจ

"เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ดื้อจัง ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอน ไม่เป็นกุลสตรีปลาเอาซะเลย! สมควรโดนตีแล้ว"

นานเข้า

เสียงคลื่นน้ำกลับยิ่งมายิ่งดังขึ้น

ไป๋ซีเอ๋อร์พลันตระหนักถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมา

ปลาทองตัวเล็กแค่นั้นจะสร้างความเคลื่อนไหวขนาดนี้ได้เชียวหรือ?

เปลือกตาของไป๋ซีเอ๋อร์กระตุกวูบ เธอรีบวางล่าเถียวในมือลง แล้วใช้นิ้วก้อยค่อย ๆ แง้มมุมผ้าม่านออกดู

แสงไฟริบหรี่กะพริบวับ ๆ แวม ๆ อยู่ในสระน้ำไม่หยุด

ไป๋ซีเอ๋อร์ตกใจสะดุ้งวาบในใจทันที!

มีขโมย!

คิดจะมาขโมยเจ้าปลาทองของผู้กำกับเหอแน่ ๆ!

ไป๋ซีเอ๋อร์เปิดประตูห้องตัวเองเดินออกไป แล้วเคาะประตูห้องของกู้ฟาน

กู้ฟานสวมชุดนอนพลางขยี้ตา มองดูไป๋ซีเอ๋อร์ที่สวมชุดนอนยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้างัวเงียสับสน

"มีอะไรเหรอ ดึกดื่นป่านนี้อยากไปตีปลาหรือไงครับ"

"มีคนมาขโมยปลาค่ะ!"

เสียงของไป๋ซีเอ๋อร์เบามาก แต่กลับเต็มไปด้วยความร้อนรน

พอได้ยินว่ามีคนขโมยปลา กู้ฟานก็ตื่นเต็มตาทันที!

ก่อนจะร้องตกใจออกมาทันควัน!

"ใครมันกล้ามาขโมยปลาที่กลุ่มหล่อเหลาบาดใจของพวกเราเคยตีกัน!"

ทั้งสองคนรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนทันที

ไปปลุกเฉินอี้กับโจวซวี่

พร้อมกับแจ้งให้พวกเขาทราบถึงความร้ายแรงของสถานการณ์!

ทั้งสี่คนเริ่มปรึกษาแผนการรับมือ!

ระหว่างที่ช่วยเจ้าปลาทอง ก็ต้องรักษาความปลอดภัยของตัวเองไปด้วย!

"ฉันอยากจะรู้นักว่าใครมันกล้ามาขโมยเจ้าปลาทอง!"

"ไม่รู้ว่าพวกมันมีอาวุธหรือเปล่า พวกเราหาอะไรไปป้องกันตัวหน่อยดีไหมครับ"

"ห้องเก็บของชั้นสองมี!"

"มีอะไรบ้าง"

"เคียว พลั่ว คราด จอบ..."

เฉินอี้ร่ายชื่อ "อาวุธ" ออกมาหลายชิ้นในคราวเดียว

เขาสำรวจบ้านหลังนี้จนปรุโปร่งจริง ๆ

"ออกเดินทาง! ไปปกป้องเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์!"

กู้ฟานเดินเข้าไปในห้องเก็บของทันทีแล้วแบกพลั่วด้ามยาวออกมาหนึ่งเล่ม

เฉินอี้เลือกคราด

โจวซวี่หยิบจอบ

ไป๋ซีเอ๋อร์เลือกเคียวที่มีขนาดกะทัดรัดที่สุด

ทั้งสี่คนแบกอาวุธไว้บนบ่า ค่อย ๆ แอบเปิดประตูใหญ่อย่างเงียบเชียบ แล้วย่องเท้าเบากริบมุ่งหน้าไปยังสระน้ำ

เมื่อระยะกระชั้นชิดเข้ามาเรื่อย ๆ ทั้งสี่คนก็ก้าวเข้าสู่รัศมีของกล้องวงจรปิด

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดพากันสะดุ้งตกใจกับสี่คนที่โผล่มาแบบกะทันหัน

"เชี่ยเอ๊ย! นั่นใครวะนั่น!"

"ชิบหาย สี่คนนี้โผล่มาจากไหนเนี่ย ทำไมถึงแบกเครื่องมือทำสวนมาเยอะขนาดนั้น"

"คุณพระ นั่นมัน 'กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ' ไม่ใช่เหรอ! พวกเขาจะทำอะไรกันน่ะ"

"ทำไมพวกเขาสี่คนถึงทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนกันล่ะ เล่นอะไรกันเนี่ย"

"พวกเขาคงไม่ได้คิดว่าผู้กำกับเหอเป็นขโมยหรอกนะ"

"ฉิบหายแล้ว ถ้าพวกกู้ฟานจำไม่ได้แล้วฟาดพลั่วลงไปทีเดียว ผู้กำกับเหอจะไม่สิ้นใจคาสระเลยเรอะ!"

ทันทีที่ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเห็นอุปกรณ์ที่พวกกู้ฟานแบกมา

ก็พากันเป็นห่วงความปลอดภัยในชีวิตของเหอฉี่หมินขึ้นมาทันที

จริง ๆ แล้วพวกกู้ฟานก็ไม่ได้ทึ่มขนาดนั้น

ตอนที่เดินเข้าไปใกล้เมื่อครู่ พวกเขาก็ได้ยินเสียงคนในสระน้ำบ่นพึมพำแล้ว

ทั้งสี่คนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

พวกเขาฟังออกแล้วว่าคนที่อยู่ข้างในนั้นเป็นใครกันแน่

ถ้าจะนับว่าเป็นขโมยละก็ นี่มันขโมยในบ้านชัด ๆ!

กู้ฟานถอนหายใจออกมาแบบไร้เสียง เขาแบกพลั่วแล้วนั่งยอง ๆ ฝั่งตรงข้ามกับดวงจันทร์ ซึ่งพอดีจะไม่บังแสงจันทร์ ทำให้เหอฉี่หมินจับความเปลี่ยนแปลงของแสงเงาไม่ได้

เฉินอี้แบกคราดนั่งยอง ๆ อยู่ทางขวามือของกู้ฟาน

ไป๋ซีเอ๋อร์ถือเคียวนั่งยอง ๆ อยู่ทางขวามือของเฉินอี้

ส่วนโจวซวี่แบกจอบนั่งยอง ๆ อยู่ทางขวามือของไป๋ซีเอ๋อร์

แผนการจับขโมยประกาศความล้มเหลว

สี่ผู้กล้าจับโจรจึงนั่งเรียงแถวหน้ากระดาน มองดูเหอฉี่หมินจับปลาอย่างเงียบเชียบอยู่ตรงนั้น