ตอนที่ 89 ผู้กำกับเหออย่ากลัวไปเลย พวกเราเป็นคนดีกันทั้งนั้น

กู้ฟานมองดูเหอฉี่หมินที่อยู่ในสระน้ำ แล้วใส่เพลงประกอบให้ในใจโดยอัตโนมัติ

"ฉันดั่งมัจฉาแหวกว่ายในสระบัวของเธอ เพียงเพื่อเฝ้ารอแสงจันทร์ขาวนวลเคียงข้างเจ้า"

"ว่ายผ่านสี่ฤดูกลิ่นบัวยังหอมกรุ่น รอเธออยู่ดั่งภาพฝันกลางสายธาร"

ยังมีเพลงไหนจะเข้ากันไปกว่าเพลงนี้อีกไหม

ไม่มีเลยสักนิด!

"ดูท่ากู้ฟานกับพวกคงจำผู้กำกับเหอได้แล้ว!"

"5555 พวกเขาสี่คนในสภาพนี้โคตรจะบ้าบอเลย!"

"ทนไม่ไหวแล้ว สี่คนนี้ทำไมมีเรื่องให้ฮาได้ตลอดเวลาเลยเนี่ย!"

"อยากเห็นสีหน้าตอนที่เหอฉี่หมินหันมาเจอสี่คนนี้จริงๆ เลย ต้องเด็ดมากแน่ๆ ใช่ไหม?"

การกระทำของพวกกู้ฟานล้วนตกอยู่ในสายตาของผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด

พวกเขาถอนหายใจอย่างโล่งอกไปพร้อมๆ กับเริ่มตั้งตารอคอย

เฝ้ารอดูสีหน้าของเหอฉี่หมินตอนที่ค้นพบพวกเขาทั้งสี่คน

กู้ฟานกับพวกอีกสามคนนั่งยองๆ อยู่กับที่อย่างน้อยยี่สิบนาที

ขาพวกเขาแทบจะเหน็บกินจนชาไปหมดแล้ว

ในที่สุดเหอฉี่หมินก็ร้อง "เยส" ออกมาคำหนึ่ง!

มือขวาคว้าจับเจ้าปลาทองเอาไว้ได้

เหอฉี่หมินโยนโทรศัพท์มือถือขึ้นไปบนฝั่งอย่างคล่องแคล่ว

แล้วใช้สองมือประคองเจ้าปลาทองไว้ด้วยกัน

เมื่อไม่มีแสงไฟ เหอฉี่หมินจึงรู้สึกว่าเบื้องหน้ามืดมิดไปหมด เขายังไม่ค่อยชินกับสภาพแวดล้อมที่ไร้แสงไฟและมีเพียงแสงจันทร์ส่องสว่าง

สองมือของเขาประคองเจ้าปลาทองไว้ พลางยื่นไปทางริมตลิ่งเพื่อควานหาตำแหน่งของโหลปลา

กู้ฟานขมวดคิ้วมองมือของเหอฉี่หมิน เมื่อเห็นว่าเหอฉี่หมินเกือบจะแตะโดนเท้าของตนแล้ว จึงแอบดันโหลปลาข้างตัวไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ

ดันไปจนถึงข้างมือของเหอฉี่หมิน

เหอฉี่หมินคลำเจอโหลปลาก็แสดงสีหน้าดีใจ

ขณะที่กำลังจะหย่อนเจ้าปลาทองลงไป

รูม่านตากลับปรับตัวเข้ากับแสงสว่างตรงหน้าได้แล้ว

ทำไมเขารู้สึกเหมือนมีเงาร่างคนดำๆ อยู่ข้างโหลปลาเลยล่ะ?

เหอฉี่หมินเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงงสับสน

ชั่วพริบตานั้น

ใบหน้าเปื้อนยิ้มสี่ใบหน้าที่ถูกแสงจันทร์สาดส่องจนดูซีดขาวก็สะท้อนเข้าสู่สายตาของเขา

"เชี่ยยยยยย!"

เหอฉี่หมินตกใจจนกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว ขาแข้งพลันอ่อนแรงพร้อมกับตัวสั่นสะท้าน เขาสูดหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอดอย่างควบคุมไม่ได้ วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง! เกือบจะช็อกหมดสติไปตรงนั้น!

และฉากนี้ก็ไม่รอดพ้นสายตาของเหล่าผู้ชมไปได้

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดได้เห็นปฏิกิริยาของเหอฉี่หมินสมใจอยาก

"พรืด 55555 เสียงของผู้กำกับเหอสั่นไปหมดแล้ว"

"แค่นี้ก็ตกใจแล้วเหรอ? ผู้กำกับเหอจะขวัญอ่อนเกินไปแล้วมั้ง!"

"ขวัญอ่อนกับผีสิ! ถ้าพวกแกแอบย่องมาทำเรื่องลับๆ ล่อๆ กลางดึกแล้วเจอไอ้บ้าสี่คนแบกอาวุธหน้าซีดเผือดแบบนี้ก็ต้องช็อกตาตั้งเหมือนกันแหละ"

"ไอ้พวกบ้านี่สี่คน! 55555..."

"มีมีมใหม่ไว้ให้ใช้แล้วโว้ย!"

"ผู้กำกับเหอ อย่ากลัวเลยครับ พวกเราเป็นคนดี" กู้ฟานพูดยิ้มๆ

"ใช่แล้ว พวกเราเป็นคนดีจ้า!" เฉินอี้หัวเราะร่า

เมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย เหอฉี่หมินก็สูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้งถึงค่อยตั้งสติกลับมาได้

คนดีงั้นเหรอ?

คนดีกับผีอะไรล่ะ!

คนดีบ้านไหนเขาแบกอาวุธสารพัดอย่างมานั่งยองๆ เงียบกริบอยู่ริมสระน้ำเหมือนผีสี่ตัวกลางดึกแสกๆ แบบนี้กันวะ!

ไอ้ตัวแสบสี่ตัวน่ะสิไม่ว่า!

การควบคุมสีหน้าของเหอฉี่หมินยังถือว่ามีความเป็นมืออาชีพอยู่มาก พอดึงสติกลับมาได้ก็ส่งเสียง "ฮึ่ม" ออกมาคำหนึ่ง แล้ววางมาดผู้กำกับเอ่ยขึ้น

"พวกเธอสี่คนไม่หลับไม่นอน ออกมาทำอะไรกันตรงนี้!"

"ฮ่าๆ พวกเรานึกว่ามีขโมยมาแอบตกปลา ก็เลยแบกอาวุธออกมาจับขโมยไงครับ! ตอนนี้ดูเหมือนขโมยจะถูกผู้กำกับเหอไล่เตลิดไปแล้ว งั้นผู้กำกับเหอเอาเจ้าปลาทองกลับไปเลยดีกว่าไหมครับ วางไว้ตรงนี้มันอันตรายเกินไป หากมีผู้ไม่หวังดีแอบขโมยไปคงไม่ดีแน่"

กู้ฟานช่วยหาทางลงให้เหอฉี่หมิน

อายุอานามก็ปาเข้าไปตั้งห้าสิบกว่าแล้ว ยังอุตส่าห์ดอดมาขโมยปลากลางดึกอีก

เขารักปลาตัวนี้มากจริงๆ

สู้ให้เขาเอากลับไปเลยยังดีกว่าปล่อยให้ต้องมาคอยอกสั่นขวัญแขวนแถมยังเสียหน้าอยู่ทุกวันแบบนี้

จะได้ไม่ต้องมีไอ้ปลาเวรนี่มาคอยซุกซนกวนโมโหคนอื่นอีก

เผื่อวันไหนไปทำให้ซีเอ๋อร์หรือคนอื่นโมโหขึ้นมาอีก

คราวนี้คงโดนจับตุ๋นจริงแบบไม่มีการต่อรองแน่!

เหอฉี่หมินรู้ว่ากู้ฟานกำลังช่วยแก้หน้าให้ตน แต่มุมปากก็ยังอดกระตุกไม่ได้

อันตรายงั้นเหรอ?

ตัวอันตรายที่สุดก็คือพวกเธอสี่คนนั่นแหละ!

ถึงกระนั้นเหอฉี่หมินก็ยังยอมรับน้ำใจนี้ไว้

เขาจึงเออออตามน้ำไปกับคำพูดของกู้ฟาน "ขโมยถูกฉันไล่ตะเพิดไปแล้วจริง ๆ งั้นปลานี่ฉันก็เอากลับไปเลี้ยงได้แล้วสินะ ตั้งล้านกว่าเชียวนะเนี่ย!"

พูดจบเหอฉี่หมินก็เอาปลาใส่ลงในโหลแก้ว

สองมือยันขอบบ่อไว้พลางพยายามจะปีนขึ้นมา ทว่าตะเกียกตะกายอยู่สองนาทีก็ยังปีนไม่พ้น

เมื่อกี้เหอฉี่หมินตกใจกลัวจนแข้งขาอ่อนแรงไปหมดแล้ว ไม่มีแรงเหลือเลยสักนิด

เขากระแอมไอแก้เขินเบา ๆ

"เอ่อ... แค่ก... กู้ฟาน เฉินอี้ ดึงฉันขึ้นไปหน่อย"

"พรืด!"

กู้ฟานหลุดขำออกมาอย่างไร้ความปรานีแล้วยื่นมือออกไป

เฉินอี้ที่อยู่ข้างกู้ฟานก็หัวเราะพลางยื่นมือออกไปช่วยเช่นกัน

ทั้งสองคนออกแรงดึงอยู่พักหนึ่งถึงจะลากตัวเหอฉี่หมินขึ้นมาได้

หลังจากขึ้นมาได้ เพื่อคลายความกระอักกระอ่วน

เหอฉี่หมินจึงยังคงเล่นละครต่อไป

"ฉันจะบอกพวกเธอให้นะ ดีนะที่ไอ้ขโมยนั่นมันโกยแน่บไปเร็ว ไม่อย่างนั้นฉันซัดเปรี้ยง ๆ แค่สองหมัดก็ทำมันสลบเหมือดไปแล้ว"

ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ของเหอฉี่หมิน

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็พากันรัวพิมพ์ด่าทันทีว่าเหอฉี่หมินหน้าด้านหน้าทน!

พวกเขาเห็นการกระทำทุกย่างก้าวของเหอฉี่หมินตั้งแต่ต้นจนจบเชียวนะ!

ไม่มีขโมยบ้าบออะไรทั้งนั้น!

ถ้าจะมี ก็คือตัวเหอฉี่หมินเองนั่นแหละ!

"ผู้กำกับเหอ คุณนี่หน้าด้านจริง ๆ เลยนะ! กู้ฟานอุตส่าห์เปิดทางลงให้ คุณยังกล้าขี้โม้ต่ออีกเหรอ!"

"ไอ้ขโมยนั่นมันตัวคุณเองไม่ใช่เหรอ ผู้กำกับเหอ!"

"วันนี้ได้เห็นสำนวน 'โจรตะโกนจับโจร' เวอร์ชันชีวิตจริงเต็มสองตาแล้ว!"

"คนหน้าด้านนี่มันไร้เทียมทานจริง ๆ สินะ!"

"เจ็บใจชะมัด! ในที่สุดฉันก็ตาสว่างแล้วว่าทำไมวิธีโปรโมตของรายการอีพีนี้ถึงได้หน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้! ที่แท้ก็เพราะมีนายอยู่นี่เอง เหอฉี่หมิน! แม่งเอ๊ย!"

"เหอฉี่หมิน สมน้ำหน้าแกจริง ๆ! แกทำผู้กำกับหลิวเสียคนหมดแล้ว!"

"ฮ่า ๆ ผู้กำกับเหอนี่ยิ่งแก่ยิ่งฟิตจริง ๆ เลยนะครับ!" กู้ฟานหัวเราะพลางเออออตาม

ไป๋ซีเอ๋อร์ฟังคำพูดหน้าไม่อายของเหอฉี่หมิน พลางนึกถึงสภาพทุลักทุเลตอนที่เหอฉี่หมินพยายามปีนขึ้นมาเมื่อกี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา "คิก ๆ~"

เหอฉี่หมินอุ้มโหลปลา แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น แล้วเดินตรงไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ตอนเดินไปยังไม่ลืมที่จะบอกให้พวกกู้ฟาน "สบายใจได้"

"วางใจเถอะ มีฉันอยู่ ที่นี่ไม่มีทางมีของหายแน่นอน!"

พวกกู้ฟานมองตามแผ่นหลังของเหอฉี่หมินด้วยรอยยิ้มเปี่ยมความหมาย

ขโมยตัวเป้งที่สุดของที่นี่ก็คือคุณไม่ใช่หรือไง!

ตอนนั้นเองกู้ฟานก็สังเกตเห็นโทรศัพท์มือถือของเหอฉี่หมินตกอยู่บนพื้น

จึงร้องตะโกนเตือน "ผู้กำกับเหอครับ! คุณลืมของไว้!"

ทว่าร่างตรงหน้าพอยินคำว่า "ผู้กำกับเหอ" กลับยิ่งติดสปีดซอยเท้ายิกวิ่งเร็วกว่าเดิม

พริบตาเดียวก็หายลับไปในความมืดมิดของราตรี

เขากลัวว่ากู้ฟานจะอยากทวงปลาคืนน่ะสิ!

กู้ฟานมองโทรศัพท์ของเหอฉี่หมินอย่างพูดไม่ออก พลางก้มลงเก็บขึ้นมาจากพื้นแล้วพูดว่า

"คงต้องรอพรุ่งนี้ค่อยเอาไปคืนผู้กำกับเหอแล้วล่ะ"

สิ้นเสียงของกู้ฟาน

จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขาทั้งสี่คน

"ไม่ต้องหรอก ส่งให้ผมเถอะ เดี๋ยวผมเอาไปคืนให้เขาเอง"

"เฮ้ยเชี่ย!"

ทั้งสี่คนสะดุ้งตกใจ รีบกระจายตัวออกแล้วยกอาวุธในมือขึ้นตั้งท่าระวังภัยทันที

เผิงเกินช่างภาพมองดูแขกรับเชิญทั้งสี่คนที่กำลังถืออุปกรณ์ทำไร่ทำนาเล็งมาทางตนอย่างพูดไม่ออก "ผมเอง เผิงเกิน ช่างภาพไง ส่งโทรศัพท์มาให้ผมเถอะ"

กู้ฟานนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ส่งให้เผิงเกิน

เฉินอี้อดถามไม่ได้ "เมื่อกี้ไลฟ์อยู่เหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิครับ!" เผิงเกินช่างภาพตอบโดยไม่ต้องคิด

พอทั้งสี่คนได้ยินดังนั้นก็หันมองหน้ากัน แล้วผายมือยักไหล่พร้อมกัน

ผู้กำกับเหอ! จบเห่แล้ววว!

พองานนี้ช่างภาพเผิงเกินเดินจากไป

ไป๋ซีเอ๋อร์ก็เอามือปิดปากเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ พูดทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งแล้วเตรียมจะชิ่งหนี

"งั้นฉันกลับไปนอนก่อนนะ!"

ทว่าเท้าของเธอยังไม่ทันได้ก้าวออกไป ก็ถูกกู้ฟานกดไหล่เอาไว้เสียก่อน

เฉินอี้ก็เดินมาดักหน้าไป๋ซีเอ๋อร์ ขวางทางไปของเธอไว้เช่นกัน

กู้ฟานค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ไป๋ซีเอ๋อร์ แววตาเต็มไปด้วยประกายเย็นยะเยือก มุมปากยกยิ้มเย็นชาพลางเอ่ยขึ้น

"ซีเอ๋อร์ วันนี้เธอหนีไม่รอดหรอก!"

ขอให้เหล่าเหยียนจู่และอี้เฟยทุกคนมีความสุขในวันเทศกาลชีซีนะ! แต่! ยกเว้นพวกคนในโมเมนต์ของผมโว้ย!!!