ตอนที่ 90 แอบกินคนเดียวเสร็จแล้วยังคิดจะหนีอีกเหรอ

กู้ฟานกับเฉินอี้รู้ทันทุกอย่างราวกับมองทะลุกระจกใส!

หึหึ!

แอบกินคนเดียวเสร็จแล้วยังคิดจะหนีอีกเหรอ?!

ไป๋ซีเอ๋อร์สะดุ้งวาบในใจ แต่สีหน้ายังคงนิ่งเฉย พลางกอดอกขมวดคิ้วแล้วส่งเสียงฮึดฮัดออกมา

"รีบปล่อยฉันกลับไปนะ ฉันจะนอนแล้ว!"

น่าเสียดายที่ลูกไม้แค่นี้ของเธออาจจะหลอกโจวซวี่ได้

แต่ถ้าจะเอามาหลอกกู้ฟานกับเฉินอี้ล่ะก็ ยังห่างชั้นอีกหลายขุมเลยล่ะ!

ริมฝีปากยังมันเยิ้มแวววาวอยู่แท้ ๆ!

คิดว่ากู้ฟานกับเฉินอี้ตาบอดหรือไงกัน!

ยังคิดจะเอาตัวรอดเนียน ๆ อีกเหรอ! ไม่มีทาง!

กู้ฟานหรี่ตาลงจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะแค่นยิ้มเย็นข้างตัวไป๋ซีเอ๋อร์

"ซีเอ๋อร์ ล่าเถียวอร่อยไหมครับ ทำไมไม่เอามาแบ่งพวกพี่น้องบ้างล่ะ ฮึ ๆ! ส่งออกมาเร็วเข้า!"

"ใช่แล้ว ใช่แล้ว! แอบกินคนเดียวเนี่ยไม่ใช่นิสัยที่ดีเลยนะ!" เฉินอี้แค่นหัวเราะพลอยผสมโรง

"ฉันเปล่า ฉันไม่ได้กินนะ! นายอย่ามาพูดจาซี้ซั้ว! ฉันจะฟ้องพวกนายข้อหาหมิ่นประมาทนะ!"

ไป๋ซีเอ๋อร์ยังคงปากแข็ง

ถึงขั้นเตรียมใช้ความแบ๊วแกล้งเนียนเอาตัวรอด ทำท่าทางง่วงนอนอย่างน่าสงสารแล้วเอ่ยว่า

"ฉันง่วงนอนมากจริง ๆ นะ..."

มุกนี้ของเธอถ้าเอาไปใช้กับคนอื่นหรือแฟนคลับก็อาจจะได้ผลอยู่หรอก

เพราะตอนนี้เธอกำลังงัดเอาเสน่ห์ความสวยแต่กำเนิดออกมาใช้อย่างจริงจังสุด ๆ

คนทั่วไปไม่แน่ว่าอาจจะโดนเธอหลอกเข้าจริง ๆ!

แต่ทว่า!

พอเอามาใช้กับคนรูปหล่อและคนโคตรหล่อแล้ว มันกลับไม่ได้ผลแม้แต่นิดเดียว!

เป็นพี่น้องกันทั้งนั้น จะมาแอ๊บแบ๊วอะไรกันเล่า!

เพราะฉะนั้น!

ทั้งแผนตีเนียนและแผนแอ๊บแบ๊วเอาตัวรอดของไป๋ซีเอ๋อร์จึงล้มเหลวไม่เป็นท่า!

กู้ฟานเริ่มงัดทั้งไม้นวมไม้แข็งออกมาใช้ทันที

"คุณสุภาพสตรีซีเอ๋อร์ผู้แสนสวยและใจกว้าง คุณคงไม่อยากให้ชาวเน็ตรู้เรื่องที่คุณแอบกินล่าเถียวตอนดึกหรอกใช่ไหมครับ?"

"เคียก ๆๆๆๆ!" เฉินอี้รับลูกประสานงานอยู่ข้าง ๆ พลางส่งเสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวร้ายออกมา

หากมีคนไม่รู้เรื่องเดินผ่านมาแถวนี้

ไม่แน่ว่าอาจจะคิดว่ากู้ฟานกับเฉินอี้กำลังรังแกหญิงสาวผู้บริสุทธิ์อยู่ก็ได้!

แต่ความจริงแล้วทั้งสองคนทำไปทั้งหมดเพียงเพื่อล่าเถียวห่อเดียวเท่านั้น

ตีงูต้องตีที่จุดตาย

คำพูดนี้ของกู้ฟานแทงทะลุจุดอ่อนของไป๋ซีเอ๋อร์เข้าอย่างจัง

จากความเข้าใจที่ไป๋ซีเอ๋อร์มีต่อสองพี่น้องคู่นี้

เธอกล้าฟันธงเลยว่าสองพี่น้องคู่นี้ไม่ได้ล้อเล่นแน่นอน!

ถ้าตนเองไม่ยอมเอาล่าเถียวออกมา ทั้งสองคนจะต้องป่าวประกาศเรื่องนี้กับทุกคนที่เจอแน่!

ถึงตอนนั้นภาพลักษณ์กุลสตรีของเธอคงพังป่นปี้หมดกันพอดี!

อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะมากู้ภาพลักษณ์คืนในรายการนี้แท้ ๆ!

อ๊ากกกก!

เจ้าปลาทองตัวแสบ!

ผู้กำกับเหอตัวร้าย!

ถ้าไม่ใช่เพราะสองตัวนี้เธอก็คงไม่ถูกจับได้หรอก!

ขาดทุนย่อยยับจริง ๆ!

ไป๋ซีเอ๋อร์ยอมประนีประนอมอย่างไม่เต็มใจขั้นสุด

"ให้หยิบได้คนละนิดเดียวเท่านั้นนะ!"

"มันแน่อยู่แล้ว!"

"ผมรับประกัน!"

กู้ฟานกับเฉินอี้รีบตบหน้าอกรับประกันเป็นมั่นเหมาะ

ยังเหลือโจวซวี่อีกหนึ่งคนที่ยังไม่แสดงท่าที

ทั้งสามคนจึงหันไปมองโจวซวี่พร้อมกัน

โจวซวี่เกาหัวแกรก ๆ พลอยพูดตาม

"ผมก็เหมือนกัน!"

ที่หน้าประตูห้องของไป๋ซีเอ๋อร์

เธอกำลังกอดห่อเนื้อดาบใหญ่ห่อเบ้อเริ่มเอาไว้ พลางมองกู้ฟานทั้งสามคนด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจสุดขีด

ขาดก็แค่อย่างเดียวคือยังไม่ได้เขียนคำว่า "หยิบน้อย ๆ หน่อย" ไว้บนใบหน้า

กู้ฟานมองห่อขนาดมหึมานี้แล้วถึงกับยืนอึ้งไปเล็กน้อย

ปกติแล้วเนื้อดาบใหญ่ห่อหนึ่งจะมีแค่สามสิบแปดชิ้น

แต่ห่อของไป๋ซีเอ๋อร์อันนี้มีอย่างน้อยร้อยห้าสิบชิ้น!

ใหญ่เกินไปแล้ว!

ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอไปหาซื้อห่อใหญ่ขนาดนี้มาจากที่ไหน

เพื่อเป็นการลงโทษที่ไป๋ซีเอ๋อร์แอบกินคนเดียว

กู้ฟานจึงค่อย ๆ กางมือใหญ่ของตนเองแล้วยื่นเข้าไปข้างใน

ฝ่ามือกอบโกย คว้าเอาไว้เต็มฝ่ามืออย่างดุดัน

คว้าคราวนี้ได้อย่างน้อยสิบกว่าชิ้นขึ้นไป

หัวใจของไป๋ซีเอ๋อร์เริ่มเต้นรัว รู้สึกเหมือนเนื้อของตัวเองถูกกู้ฟานเฉือนออกไปก้อนใหญ่ในทันที!

ฝ่ามือของกู้ฟานจะใหญ่เกินไปแล้วมั้ง! คนเดียวก็หยิบไปตั้งเยอะขนาดนี้แล้ว!

ถ้าทั้งสามคนหยิบไปเยอะขนาดนี้เหมือนกันหมด!

ทีเดียวก็หายไปหนึ่งในสามแล้วน่ะสิ!

ฮือ ๆๆๆ!

กู้ฟานมองใบหน้าบูดเบี้ยวเหมือนจะร้องไห้ของไป๋ซีเอ๋อร์แล้วยิ้มขำ

ในจังหวะที่มือกำลังจะดึงออกมา มือขวาของเขาก็สะบัดปล่อยร่วงลงไปส่วนใหญ่ เหลือไว้ในมือเพียงสองชิ้นเท่านั้น

เดิมทีเขาก็แค่อยากแกล้งให้ไป๋ซีเอ๋อร์ตกใจเล่นเท่านั้น

ต่อมาเฉินอี้ก็ทำแบบเดียวกันกับกู้ฟานเป๊ะ

ทั้งสองคนต่างก็แค่อยากแหย่ไป๋ซีเอ๋อร์เล่นเฉย ๆ

โจวซวี่ค่อนข้างซื่อตรงกว่า หยิบไปแค่สองชิ้นตรง ๆ

ไป๋ซีเอ๋อร์โล่งอกไปที แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมา

คิดจะชวนให้พวกกู้ฟานหยิบเพิ่มอีกสักสองชิ้นตามมารยาท

แต่พอเธอกำลังจะอ้าปากพูด ก็สบเข้ากับสายตายิ้มกึ่งไม่ยิ้มของกู้ฟานเสียก่อน

ไป๋ซีเอ๋อร์มีลางสังหรณ์!

ว่าขอเพียงตนเองเอ่ยปากพูดออกไป!

พวกกู้ฟานคงไม่หยิบแค่สองชิ้นง่าย ๆ แบบนี้แน่!

เธอจึงรีบกลืนคำพูดในใจกลับลงคอทันทีแล้วยิ้มพลางบอก "ราตรีสวัสดิ์ค่ะ!"

"ราตรีสวัสดิ์ครับ"

หอพักทีมงานของรายการ สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

เหอฉี่หมินยืนเอ๋ออยู่หน้าประตูเล็กน้อย

ตอนเขาออกไปทุกคนยังหลับกันอยู่แท้ ๆ นี่นา!

ทำไมพอกลับมาข้างในถึงสว่างโร่ขนาดนี้กันล่ะ

ตอนนี้เขากลายเป็นผู้กำกับที่สองมืออุ้มโหลปลาพลางยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ไม่รู้เลยสักนิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทันใดนั้นเอง!

ประตูใหญ่ของหอพักทีมงานก็ถูกทีมงานสองคนผลักเปิดออกทันที

หลิวฉางชิงเดินยิ้มร่าออกมาจากแสงไฟอันสว่างจ้า

"ขอเสียงปรบมือต้อนรับผู้มีคุณูปการอันยิ่งใหญ่ของเรา ผู้กำกับเหอหน่อยครับ! ถ้าไม่ใช่เพราะการจัดการของเขา พวกเราคงไม่มีทางทำยอดผู้ชมออนไลน์ทะลุสิบล้านคนในยามค่ำคืนอันน่าภาคภูมิใจนี้ได้แน่นอน!"

สิ้นเสียงพูด

เสียง "ปัง ปัง" สองนัดก็ดังขึ้นข้างกายเหอฉี่หมิน

ทีมงานสองคนดึงสายพลุกระดาษฉลองข้าง ๆ ตัวเหอฉี่หมิน

สายรุ้งหลากสีสันเปล่งประกายโปรยปรายลงมาบนศีรษะของเหอฉี่หมิน!

ชั่วพริบตานั้น

ทั้งตากล้อง ฝ่ายอุปกรณ์ และทีมงานคนอื่น ๆ ต่างก็โผล่ออกมาจากทุ่งนาและตามมุมมืดรอบตัวเหอฉี่หมิน

พร้อมกับเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องยินดีอย่างกึกก้อง

"ผู้กำกับเหอสุดยอดไปเลยว่ะ!"

"ผู้กำกับเหอเก่งจริง ๆ ช่วยให้พวกเราทำสถิติยอดผู้ชมออนไลน์เกินสิบล้านคนตอนเปิดไลฟ์รอบดึกได้สำเร็จ!"

"ผู้กำกับเหอยอมเสียสละตนเพื่อส่วนรวม ยิ่งใหญ่จริง ๆ!"

"นับถือเลย นับถือจริง ๆ!"

ในคำบอกเล่าที่หลิวฉางชิงพูดกับบรรดาทีมงาน

เหอฉี่หมินถูกเขาสร้างภาพให้กลายเป็นวีรบุรุษไปเรียบร้อยแล้ว!

ทำให้พวกเขามีเหตุผลที่จะเชื่อว่า ทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้ล้วนถูกเหอฉี่หมินวางแผนไว้หมดแล้ว!

ไม่อย่างนั้นทำไมผู้กำกับเหอถึงจงใจปลุกผู้กำกับหลิวให้ตื่นขึ้นมาล่ะ!

ไม่อย่างนั้นทำไมผู้กำกับเหอถึงสอนคำพูดเรื่องการเกาะกระแสพวกนั้นให้ผู้กำกับหลิวล่ะ!

ไม่อย่างนั้นทำไมผู้กำกับเหอถึงชอบเจ้าปลาทองขนาดนั้น แล้วยังยอมส่งเจ้าปลาทองมาอีกล่ะ!

ที่แท้ก็เพื่อเพิ่มกระแสความนิยมให้รายการของพวกเรานี่เอง!

เพื่อให้พวกเขาได้เงินโบนัสเพิ่มขึ้นอีกหน่อย!

เขาช่าง...!

พวกเราซาบซึ้งจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว!

เหอฉี่หมินอ้าปากค้างเล็กน้อย

สายตากวาดมองเหล่าตากล้องที่พากันมุดออกมาจากซอกหลืบไม่หยุด

มีแวบหนึ่งที่เขาเริ่มสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า ความจริงตนเองยังไม่ตื่น และไม่ได้ไปขโมยปลาด้วยซ้ำ

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงตาที่คิดไปเองเพราะคิดถึงปลามากเกินไป

เหอฉี่หมินใช้ฟันกัดริมฝีปากตัวเอง

ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาได้สติกลับมา!

นี่ไม่ใช่ความฝัน!

ทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง!

ถ้างั้นกล้องพวกนี้ล่ะ?

เขาโดนไลฟ์สดออกไปงั้นเหรอ?

กระบวนการขโมยปลาทั้งหมดของเขาถูกไลฟ์สดออกไปหมดเลยเนี่ยนะ?

หา???

เหอฉี่หมินมองหลิวฉางชิงอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

สายตาราวกับกำลังเค้นถามหลิวฉางชิง

"มึงเล่นเพื่อนแบบนี้เลยเหรอวะ?"

เหอฉี่หมินจ้องเขม็งไปที่หลิวฉางชิงอยู่อย่างนั้น

ในใจมีคำด่ามารดาผุดขึ้นมานับไม่ถ้วนจนไม่รู้ว่าควรพูดออกไปดีไหม

ถ้าสายตาฆ่าคนได้ล่ะก็!

หลิวฉางชิงคงตายไปหลายร้อยรอบแล้ว!

ทว่าหลิวฉางชิงกลับดูสายตาของเหอฉี่หมินไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

เขาเดินมาข้างตัวเหอฉี่หมิน จับไหล่อีกฝ่ายไว้แล้วเริ่มกล่าวสุนทรพจน์ด้วยอารมณ์ความรู้สึกอันเปี่ยมล้น

"เพื่อนยาก! นายวางใจได้เลย ฉันไม่มีทางฮุบความดีความชอบไว้คนเดียวเด็ดขาด!"

"นายก็ไม่ต้องปฏิเสธแล้ว! ฉันรู้ว่านายเป็นคนไม่เห็นแก่ตัว!"

"แต่พี่น้องอย่างฉันก็เป็นคนที่รู้คุณคนเหมือนกัน! นายนั่นแหละที่สอนให้ฉันรู้จักเกาะกระแส! นายนั่นแหละที่สอนให้ฉันรู้ว่าคนทำสื่อต้องหน้าด้านเข้าไว้!"

"เพื่อที่จะให้ฉันเข้าใจหลักการนี้ นายถึงกับสาธิตให้ดูด้วยตัวเอง! คอยป้อนกระแสให้ฉัน!"

"ผลงานในครั้งนี้ มีส่วนของนายอยู่ครึ่งหนึ่ง!"

"ฉันได้ดี นายก็ต้องได้ดีด้วย!"

หนังหน้าของเหอฉี่หมินกระตุกยิก ๆ อย่างไม่อาจควบคุม

เหอะ ๆ

ดีกับแม่มึงสิ!