ตอนที่ 92 สปาเกตตีคลุกคอนกรีตเบอร์ 42

ตามหลักการแล้ว รายการ "วันอันแสนธรรมดา" ไม่อนุญาตให้แขกรับเชิญออกจากสถานที่ถ่ายทำระหว่างการบันทึกรายการ

ดังนั้นตอนที่คนจากเฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์เข้ามาเจรจากับทีมงานรายการ

หลิวฉางชิงจึงปฏิเสธข้อเสนอนี้ไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เขาจ่ายค่าตัวไปแล้วนะ!

แขกรับเชิญหายตัวไปในเวลาที่ขาดไปก็ไม่ได้มีใครคืนเงินให้เขาสักหน่อย!

ไม่มีทาง!

อีกอย่าง ถ้ากู้ฟานออกไป ผู้ชมย่อมอดสงสัยในความยุติธรรมของรายการไม่ได้!

เกิดช่วงที่กู้ฟานออกไป แอบไปกินของดี ๆ ขึ้นมาจะทำยังไง!

ตกลงกันแล้วว่าจะกินข้าวต้มกับหมั่นโถวด้วยกันแท้ ๆ!

จะปล่อยให้กู้ฟานแอบหนีไปกินของเลิศรสคนเดียวไม่ได้เด็ดขาด!

ไม่อย่างนั้นมันจะไม่ทำลายความเรียลของรายการ "วันอันแสนธรรมดา" ไปหรือไง!

ทว่าคนของเฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์เตรียมตัวมาเป็นอย่างดี

แม้จะถูกหลิวฉางชิงปฏิเสธในทันทีแต่ก็ไม่ได้มีทีท่าโมโห

เพราะก่อนจะมา พวกเขาก็คาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว

ทั้งยังเตรียมการรับมือไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว

เขาจึงยื่นข้อเสนอที่ดูเหมือนทั้งสองฝ่ายจะไม่มีใครเสียเปรียบ

นั่นก็คือ—

ให้ตากล้องของรายการติดตามกู้ฟานไปด้วย และถ่ายทอดสดกระบวนการอัดเพลง "กลิ่นหอมต้นข้าว" ซิงเกิลเวอร์ชันทางการของกู้ฟานแบบเต็มรูปแบบตั้งแต่ต้นจนจบ

ยิ่งไปกว่านั้น 'กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ' กินอะไร กู้ฟานก็ต้องกินแบบนั้น!

ไม่ทำลายความยุติธรรมและความสมจริงดั้งเดิมของรายการอย่างแน่นอน

การถ่ายทอดสดขั้นตอนการอัดซิงเกิลของนักร้องแบบเต็มรูปแบบ

ทั่วทั้งดาวบลูสตาร์ไม่เคยมีใครทำมาก่อน

ชาวเน็ตอย่างมากก็ได้เห็นเพียงแค่เบื้องหลังการอัดเพลงของนักร้องบางส่วนเท่านั้น

เฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์มั่นใจว่าหลิวฉางชิงจะไม่ปฏิเสธข้อเสนอนี้

และความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น

หากเป็นหลิวฉางชิงเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เขาคงจะปฏิเสธอย่างหนักแน่นเด็ดขาดไปแล้ว

แต่ตอนนี้ล่ะก็! หลิวฉางชิงกลายเป็นหลิวฉางชิงเวอร์ชันวิวัฒนาการขั้นสุดยอดไปแล้ว!

มีทั้งกระแส! มีทั้งทราฟฟิก! แถมยังไม่ทำลายกฎของรายการเขาอีก!

ทำไมจะไม่ทำล่ะ!

ทำสิ!

ลุยให้แหลกไปเลย!

ต้องจัดหนักจัดเต็มซะด้วย!

หลิวฉางชิงถึงขั้นเริ่มต่อยอดความคิดทันที!

เขาเอ่ยถามคนของเฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์ว่า เพลง "กลิ่นหอมต้นข้าว" จะถ่ายทำเอ็มวีด้วยหรือเปล่า

พร้อมเสนอให้ถ่ายทำเอ็มวีที่สถานที่ของรายการ "วันอันแสนธรรมดา" ไปเลยตรงนี้!

พอดีเพลงชื่อ "กลิ่นหอมต้นข้าว" แถมที่นี่เขาก็มีทุ่งนาผืนใหญ่เบ้อเริ่มอยู่พอดี

"ในเมื่อเพลงก็อัดแล้ว ถ่ายเอ็มวีไปด้วยกันเลยซะก็สิ้นเรื่อง!" หลิวฉางชิงฉีกยิ้มกว้าง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอยู่คลุกคลีกับเหอฉี่หมินนานเกินไปหรือเปล่า

พักนี้เขาถึงเริ่มไร้ยางอายขึ้นเรื่อย ๆ

เฝิงเล่อ ตัวแทนที่มาจากเฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์กำลังครุ่นคิดถึงข้อเสนอของหลิวฉางชิงอย่างถี่ถ้วน

เขาคือผู้ช่วยที่โจวหลานหามาให้กู้ฟาน และยังควบตำแหน่งดูแลตารางงานรวมถึงหน้าที่อื่น ๆ แทนผู้จัดการของกู้ฟานไปในตัว

ตอนนี้กู้ฟานดังเปรี้ยงปร้างมากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้โจวหลานคอยประกบดูแลข้างกายด้วยตัวเอง บริษัทก็พร้อมจะทุ่มเทดูแลเขาอย่างสุดกำลังอยู่แล้ว

โจวหลานจึงย้ายความสนใจหลักไปอยู่ที่ศิลปินคนอื่นแทน

เฝิงเล่อถือเป็นลูกศิษย์ครึ่งคนของโจวหลาน

ตอนนี้จึงถูกส่งมาติดตามทำงานให้กู้ฟาน

ทั้งเป็นการขัดเกลาประสบการณ์ของเฝิงเล่อ และยังป้องกันไม่ให้กู้ฟานโดนผู้จัดการที่ไม่คุ้นเคยเล่นตุกติกใส่ได้อีกด้วย

แน่นอนว่า

ตอนนี้คงไม่มีใครกล้ามาเล่นแง่กับกู้ฟานหรอก

ทั่วทั้งบริษัทต่างก็ประคบประหงมเขาเหมือนไข่ในหิน

แต่คนเป็น "แม่" อย่างโจวหลาน ย่อมเป็นห่วงกังวลมากกว่าคนอื่นอยู่เสมอ

เฝิงเล่อคิดอยู่นานสองนานจนในที่สุดก็ยอมแพ้ที่จะคิด

จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

ตัวเขาไม่ได้มีอำนาจตัดสินใจเสียหน่อย จะคิดมากไปทำไมกัน!

กู้ฟานก็ไม่ใช่ศิลปินตัวกระจ้อยร่อยประเภทที่บริษัทสั่งอะไรก็ต้องทำตามสักหน่อย

อีกทั้งหลังจากกู้ฟานจดลิขสิทธิ์แล้ว สิ่งที่ส่งให้บริษัทมีเพียงโน้ตคำร้องทำนองและวิธีการเรียบเรียงดนตรี ซึ่งอาจารย์ด้านดนตรีของบริษัทก็ได้ซักซ้อมกันเรียบร้อยแล้ว

แต่ยังไม่มีการออกแบบสตอรี่บอร์ดเอ็มวีเลยสักนิด

เรื่องถ่ายทำเอ็มวีนี้ นอกจากจะต้องถามความเห็นกู้ฟานก่อนแล้ว

พอกู้ฟานตกลง ก็ยังต้องหาโปรดิวเซอร์มาออกแบบเอ็มวีโดยเฉพาะอีก

ไม่ใช่เรื่องที่จะตัดสินใจได้ในชั่วข้ามคืน

สู้ไปถามกู้ฟานดูก่อนค่อยว่ากันดีกว่า

"ผู้กำกับหลิวครับ ข้อเสนอแนะของคุณผมจดไว้แล้วครับ แต่ผมยังต้องไปถามตัวกู้ฟานเองก่อนเพื่อดูความสมัครใจของเขาครับ" เฝิงเล่อยิ้มพลางกล่าว

"ได้ ๆๆ! พวกคุณไปถามเขาตอนนี้เลยก็ได้!"

พอนึกถึงว่าจะได้ถ่ายทอดสดการถ่ายทำเอ็มวีรวมถึงขั้นตอนการอัดเพลง

หลิวฉางชิงก็ดูจะใจร้อนยิ่งกว่าพวกเฝิงเล่อเสียอีก

รายการของเขาเน้นชีวิตประจำวันเป็นหลักอยู่แล้ว

ผู้ชมดูไปนาน ๆ ย่อมรู้สึกเบื่อหน่ายเป็นธรรมดา

ถ้ามีคอนเทนต์ไลฟ์สตรีมเพิ่มเข้ามา ผู้ชมก็คงจะรู้สึกแปลกใหม่ตื่นตาตื่นใจไม่ใช่หรือไง!

เฝิงเล่อยิ้มพลางค้อมเอวขอบคุณและกล่าวลาหลิวฉางชิง จากนั้นจึงรีบมุ่งหน้าไปยังสถานที่บันทึกรายการภายใต้การนำทางของน้องทีมงานฝ่ายพร็อพคนหนึ่ง

ณ สถานที่ถ่ายทำรายการ

เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเที่ยงวันแล้ว

ภายในบ้านทั้งสามหลังต่างเริ่มก่อไฟในเตากันแล้ว

ควันไฟจากครัวลอยอ้อยอิ่ง

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สตรีมมักจะซ้ำเติมและหัวเราะเยาะอย่างสะใจกันทุกวันในช่วงเวลานี้

ภายในห้องไลฟ์ทั้งสามห้อง

เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม

"ฮ่าๆๆๆๆ! อาหารมืดมนกำลังจะมาอีกแล้ว"

"ขำจะตายอยู่แล้ว อาหารมืดมนที่เฉินอี้ทำเมื่อวานมันสยองขวัญระดับตำนานจริง ๆ!"

"ใช่เลย ๆ ดำปี๋จนพวกเขายังไม่กล้ากินเองเลย มันฝรั่งผัดฝอยจานเดียว สี่คนจำใจฝืนกินตั้งสามมื้อกว่าจะหมด ฮ่าๆๆๆๆ"

"มะเขือเทศผัดไข่ของไป๋ซีเอ๋อร์ก็คลาสสิกสุด ๆ ยังไม่ทันได้ลงกระทะผัดก็เอาไข่กับมะเขือเทศมาผสมรวมกันเฉยเลย หลุดโลกเกินไปแล้ว"

"วงบอยแบนด์ COOL ก็พอกันแหละ ฉันเพิ่งจะได้เบิกเนตรของจริงว่า 'สปาเกตตีคลุกคอนกรีตผสมเสร็จเบอร์ 42' มันเป็นยังไง"

"ไอ้ก้อนเละ ๆ สีเขียวเข้มของหวังเจ๋อก็น่ากลัวไม่แพ้กัน ถ้าไม่บอกนึกว่ากำลังกินอาหารอินเดียอะไรสักอย่างเสียอีก!"

รายการ "วันอันแสนธรรมดา" นั้น ขอเพียงแค่แขกรับเชิญในแต่ละอีพีตั้งใจทำงาน วัตถุดิบอาหารที่แจกให้ย่อมมีเพียงพอเสมอ

สาเหตุที่ต้องหิวกระเพาะกิ่วกัน ล้วนเป็นเพราะศิลปินส่วนใหญ่ทำกับข้าวไม่เป็นจริง ๆ

อีกทั้งคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ก็ทำอาหารไม่เป็นอยู่แล้ว คนที่ทำอาหารเป็นนี่แทบจะมีสิทธิ์เลือกคู่ครองก่อนใครเพื่อน

แล้วทีมงานรายการยังดันไปหอบเอาศิลปินวัยรุ่นที่ทำแต่งานเพลงมาทั้งกะบิ

พอสองคุณลักษณะนี้มาซ้อนทับกัน

ก็ยิ่งทำอาหารไม่เป็นเข้าไปใหญ่

มีแต่อาหารมืดมนเต็มไปหมดจนทำเอาผู้ชมในห้องไลฟ์ขำกันแทบขาดใจตายจริง ๆ

ที่สำคัญที่สุดคือทีมงานรายการยังไม่อนุญาตให้กินทิ้งกินขว้างอีกด้วย

ดังนั้นมันฝรั่งผัดไหม้เกรียมดำปี๋จานนั้นของเฉินอี้ ถึงทำให้ 'กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ' ต้องทนกินกันไปทั้งวัน

มันฝรั่งผัดฝอยรสชาติเหมือนมะระขม เคยลิ้มลองกันไหมล่ะ?

ที่เฉินอี้ผัดออกมาก็รสชาตินั้นเป๊ะเลย

พอถึงเวลาเที่ยงวันที่จะต้องทำอาหาร เฉินอี้ก็เดินตรงไปยังข้างเตาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมอีกครั้ง

"เมื่อวานมันเป็นความผิดพลาดน่า! วันนี้ฉันไม่มีทางผัดไหม้อีกแน่นอน!"

"ให้ฉันทำดีกว่าไหม!"

ไป๋ซีเอ๋อร์นึกถึงมันฝรั่งผัดฝอยดำปี๋เมื่อวานแล้วก็รู้สึกขยาดขึ้นมาจับใจ

อย่างน้อย "มะเขือเทศผัดไข่" ของเธอก็ยังพอกลืนลงคอได้

แต่มันฝรั่งผัดฝอยดำปี๋ของเฉินอี้นี่มันกลืนไม่ลงจริง ๆ นะสิ!

โจวซวี่นั่งคุมหน้าเตาไฟด้วยสีหน้าซื่อตรงเจียมเนื้อเจียมตัว

เขามีความประเมินตนเองได้ดี

รู้ดีว่าหากตัวเองลงมือทำก็คงไม่ได้ดีไปกว่าสองคนนั้นสักเท่าไร

กู้ฟานเม้มมุมปาก เดินตรงไปที่หน้าเตาด้วยสีหน้าเอือมระอา

"เฉินอี้ ถอดผ้ากันเปื้อนมาให้ผม!"

"ไม่เอา!"

เฉินอี้ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พลางพูดด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว "คนเจ็บจงไปพักผ่อนเฉย ๆ อย่าทำให้แผลปริเลย"

แก้มซ้ายของกู้ฟานกระตุกขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

ทำกับข้าวจะทำให้แผลปริหรือเปล่า กู้ฟานไม่รู้

แต่เขารู้ว่าถ้าปล่อยให้ยอดเชฟสายแอ็บสแตรกต์อย่างไป๋ซีเอ๋อร์กับเฉินอี้ทำอาหารต่อไปละก็

ตัวเขาคงได้โดนพิษตายก่อนแน่ ๆ

ตัวกู้ฟานเองจริง ๆ แล้วก็ทำอาหารไม่เป็นหรอก

ชาติก่อนเขาเป็นแค่เครื่องจักรรับงานบันเทิงไร้หัวใจ

วิ่งรอกไปทั่วประเทศอยู่ตลอดเวลา

ไม่มีเวลามาฝึกทำอาหารหรอก

ทว่าโชคยังดีที่ร่างเดิมทำเป็น

ยามเด็ก เมื่อใดที่เขาซุกซนจนทำให้เหมยฉางหลินโมโห

เขาก็จะลงมือทำอาหารเองสักมื้อเพื่อเอาใจให้เหมยฉางหลินอารมณ์ดี

ช่วงแรก ๆ มันก็เป็นอาหารมืดมนมาโดยตลอด ทว่าเหมยฉางหลินก็ยังคงกินจนหมดเกลี้ยงด้วยความเบิกบานใจ

ภายหลังเพื่อไม่ให้วางยาพิษฆ่าอาจารย์ตาย กู้ฟานจึงไปขอคำชี้แนะจากศิษย์พี่หญิงสายกินอย่างอวี๋เถาอวี่

นานวันเข้า เขาก็เริ่มทำอาหารเป็นขึ้นมา

เพียงแต่มันก็แค่ระดับอาหารบ้าน ๆ ทั่วไป

เหมือนกับดนตรีนั่นแหละ

ฝีมือระดับยอดฝีมือขั้นสูงสุดน่ะ คนธรรมดาไม่ได้แค่ทำกับข้าวเล่น ๆ สุ่มสี่สุ่มห้าแล้วจะฝึกฝนขึ้นมาได้หรอก

กู้ฟานไม่ใช่ผู้วิเศษ เขาเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง และไม่มีพรสวรรค์ในด้านนี้