ตอนที่ 93 แฟนคลับของผมไม่มีทางขู่ผู้จัดการซ่งหรอก!

"เอามานี่เลย!"

กู้ฟานไม่พูดพร่ำทำเพลง ถอดผ้ากันเปื้อนออกจากตัวเฉินอี้ทันที

เฉินอี้ยังคิดจะดิ้นรน

แต่ก็ถูกกู้ฟานสวนกลับไปคำเดียวจนเถียงไม่ออก

"พวกนายสองคนอย่าทำกับข้าวเลย ขืนให้ทำต่อผมคงโดนวางยาพิษตายพอดี!"

"จิ๊~"

"ฮึ~"

เฉินอี้กับไป๋ซีเอ๋อร์ส่งเสียงโห่ร้องออกมาพร้อมเพรียงกันอย่างน่าประหลาด

ไป๋ซีเอ๋อร์เท้าสะเอว ส่วนเฉินอี้ยืนกอดอก

ทั้งสองคนยืนอยู่ข้างเตาพลางจ้องมองการกระทำของกู้ฟานด้วยสายตาดูแคลนสุดขีด!

พวกเขายังไม่เชื่อหรอกว่ากู้ฟานจะผัดกับข้าวได้ดีกว่าพวกตนสักเท่าไร!

แต่พอผ่านไปเรื่อย ๆ พวกเขากลับเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

กู้ฟานหั่นผักได้คล่องแคล่วเป็นธรรมชาติขนาดนี้เชียวหรือ!

กู้ฟานผัดกับข้าวได้ชำนาญขนาดนี้เชียวหรือ!

กับข้าวที่กู้ฟานผัดดูน่ากินมากขนาดนี้เชียวหรือ!

ฝีมือทำอาหารของกู้ฟานแทบจะเทียบเท่ากับตอนที่พวกเขาร้องเรียก "แม่" เลยด้วยซ้ำ!

เป็นไปไม่ได้!

ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างเด็ดขาด!

"ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย!" เฉินอี้มองกับข้าวบ้าน ๆ สามอย่างบนโต๊ะพลางพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ช่ายเยย ช่ายเยย!"

ไป๋ซีเอ๋อร์เออออตามเฉินอี้ไปพลางก้มหน้าก้มตากินอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงที่เปล่งออกมาจึงอู้อี้ไปหมด

หลังจากต้องกินอาหารพิฆาตลิ้นมาสองสามวัน

เธอก็หิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว

จะบอกว่ากู้ฟานทำอร่อยเลิศเลอขนาดนั้นก็คงไม่ถึงขั้นนั้น

แต่ประเด็นหลักคืออาหารที่พวกเขากินเมื่อสองสามวันก่อนมันห่วยแตกเกินไปต่างหาก!

พอเทียบกันแบบนี้ กับข้าวที่กู้ฟานทำจึงกลายเป็นของอร่อยระดับโอชะแห่งโลกมนุษย์ไปโดยปริยาย!

เมื่อเห็นว่ากู้ฟานทำอาหารเป็น

คนดูในห้องไลฟ์สดก็ไม่ได้ตกใจอะไรมากมาย เพียงแค่แปลกใจเล็กน้อยเท่านั้น

ดาราศิลปินที่ทำอาหารเป็นมีถมเถไป

ถ้าคนดูต้องตกใจทุกครั้งที่รู้ว่ามีดาราคนไหนทำกับข้าวเป็น

หัวใจของคนดูก็คงรับไม่ไหวกันพอดี

พอโตถึงวัยหนึ่ง การทำอาหารก็เป็นแค่ทักษะการเอาชีวิตรอดขั้นพื้นฐานเท่านั้นแหละ!

"กู้ฟานทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ? เชี่ย ๆ ๆ! ผู้ชายอะไรจะดีขนาดนี้!"

"ฮือ ๆ ๆ ๆ คราวนี้กู้ฟานกลายเป็นเทพบุตรในฝันของฉันจริง ๆ แล้ว! ขนาดฉันยังทำเป็นแค่เรียกหาแม่เลย!"

"บัดซบ! ทำไมไม่มีเมนูพิสดารล่ะ! แม่งเอ๊ย ทำไมไม่มีอาหารนรกโผล่มาเลยวะ!"

"ดูสี่คนนั้นสิ อย่างกับผีเปรตตายอดตายอยากแหนะ!"

"ไป๋ซีเอ๋อร์เอ๋ย! รักษาภาพลักษณ์กุลสตรีหน่อยสิยะ! กุลสตรีเขาต้องกินทีละคำเล็ก ๆ ไม่ใช่เหรอ ไหงยกชามกวาดข้าวเข้าปากแบบนั้นล่ะ!"

"พอเห็นกู้ฟานทำกับข้าวเป็น ฉันยิ่งสงสารกู้ฟานเข้าไปใหญ่ เขาไม่มีพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก ก็ต้องหัดดูแลตัวเองเร็วเป็นธรรมดาไม่ใช่เหรอ!"

พลังจินตนาการเชื่อมโยงของคนดูในห้องไลฟ์สดนี่ไร้เทียมทานจริง ๆ

สรรหาเหตุผลที่ฟังดูสมเหตุสมผลมาอธิบายเรื่องที่กู้ฟานทำอาหารเป็นได้เฉย

แต่วัยเด็กของกู้ฟานไม่ได้น่าเศร้าอย่างที่พวกเขาคิดสักนิด!

ถึงจะไม่มีพ่อแม่

แต่เขาก็ยังเติบโตมาอย่างดีภายใต้การประคบประหงมดูแลของผู้อาวุโส อาจารย์ และบรรดาศิษย์พี่

ช่างโชคดีเหลือเกิน!

แม้จะสูญเสียพ่อแม่ แต่ก็ยังมีกลุ่มคนที่รักเขาอยู่รอบตัว

"กู้ฟาน"

ศีรษะของชายหนุ่มคนหนึ่งโผล่ออกมาจากประตูห้อง

ฝงเล่อมาถึงแล้ว

กู้ฟานชะงักไปหนึ่งวินาที

ก่อนจะค้นหาตัวตนของคนตรงหน้าจากในความทรงจำได้อย่างรวดเร็ว

จึงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม "พี่เล่อ กินข้าวรึยังครับ"

"กินแล้ว ๆ"

ฝงเล่อรีบโบกมือปฏิเสธ

กู้ฟานไม่ได้รีบร้อนรำลึกความหลัง

แต่กลับแนะนำเพื่อน ๆ ของตนให้ฝงเล่อรู้จักก่อน จากนั้นก็แนะนำฝงเล่อให้บรรดาเพื่อน ๆ รู้จัก

หลังจากทุกคนทักทายกันเรียบร้อย กู้ฟานถึงได้เอ่ยถามถึงจุดประสงค์การมาของฝงเล่อ

การที่ฝงเล่อมาหาตนถึงในรายการ

ย่อมต้องมีเรื่องอะไรที่ต้องการให้เขาช่วยแน่ ๆ

"พี่เล่อ มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ"

"น้าหลานให้พี่มาเป็นผู้ช่วยของนายน่ะสิ! แล้วก็มีเรื่องอยากจะถามนายสักหน่อยด้วย"

"ครับ?"

"ก็แฟนคลับของนายสิ ตามทวงให้ปล่อยซิงเกิลเพลง "กลิ่นหอมต้นข้าว" อยู่ข้างนอกทุกวัน แถมยังปล่อยข่าวขู่ผู้จัดการซ่งด้วยนะว่า ถ้าบริษัทยังไม่ปล่อยซิงเกิลเวอร์ชันทางการของ "กลิ่นหอมต้นข้าว" ออกมาอีกล่ะก็ พวกเขาจะถอนผมบนหัวผู้จัดการซ่งให้เกลี้ยง เดิมทีผู้จัดการซ่งก็แทบไม่มีผมเหลืออยู่แล้ว โดนขู่จนกลัวหัวหดก็เลยส่งพี่มาถามความเห็นนายนี่ไงล่ะ!"

ฝงเล่อเป็นคนพูดจาชอบล้อเล่นเรื่อยเปื่อยอยู่แล้ว

กระทั่งมุกตลกอย่างแฟนคลับจะถอนผมผู้จัดการซ่งก็ยังกุขึ้นมาได้

แฟนคลับของเขาน่ารักออกขนาดนั้น!

จะไปพูดจาแบบนั้นได้ยังไงกัน!

กู้ฟานมองข้ามคำพูดบางส่วนของฝงเล่อไปโดยอัตโนมัติ คิดเสียว่าอีกฝ่ายกำลังพูดจาไร้สาระเพ้อเจ้อไปเรื่อย

เรื่องอัดเพลงซิงเกิล "กลิ่นหอมต้นข้าว" นั้น กู้ฟานไม่ได้ขัดข้องอะไรอยู่แล้ว

อุปสรรคเพียงอย่างเดียวอยู่ที่ฝั่งทีมงานรายการ

ทว่าการที่ฝงเล่อมาถึงที่นี่ได้ ก็น่าจะคุยกับทางทีมงานรายการลงตัวแล้ว

กู้ฟานจึงพยักหน้าพลางยิ้ม "ผมไม่มีปัญหาครับ"

"เย่ฮู้! พ่อหนุ่มคนนี้เป็นผู้ช่วยคนใหม่ของกู้ฟานจริงด้วยแฮะ!"

"ดูท่าคำขู่ของพวกเราจะได้ผลนะเนี่ย! ฮิๆๆ! ฉันขอประกาศ! เส้นผมที่เหลืออยู่ของผู้จัดการซ่งรอดปลอดภัยแล้ว!"

"พ่อหนุ่มคนนี้บังอาจฟ้องกู้ฟานเรื่องพวกเรางั้นเหรอ! ไม่อยากเก็บผมไว้บนหัวแล้วใช่ไหม!"

"ใช่ๆๆ! โชคดีนะที่กู้ฟานไม่เชื่อคำโกหกของเขา!"

"ว่าแต่กู้ฟานแวบไปอัดเพลงกลางคันแบบนี้ ทีมงานรายการจะยอมเหรอ?"

"ไม่ค่อยแน่ใจแฮะ..."

"ไม่เป็นไร! ถ้าทีมงานไม่ยอมล่ะก็! พวกเราก็จะไปถอนผมผู้กำกับหลิว! แล้วก็ขโมยปลาของผู้กำกับเหอซะ! ฮิๆๆ..."

ขณะที่ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดยังคงพูดคุยเรื่องเส้นผมของหลิวฉางชิงและปลาของเหอฉี่หมินกันอยู่นั้น

ทีมงานรายการก็ราวกับสัมผัสได้ถึง 'คำขู่' ของบรรดาผู้ชม จึงขึ้นตัววิ่งข้อความบนหน้าจอถ่ายทอดสดทันที

[ต่อไปตากล้องจะติดตามกู้ฟานไปยังสถานที่อัดเพลง]

[ถ่ายทอดสดขั้นตอนการอัดเพลง "กลิ่นหอมต้นข้าว" ตลอดทั้งกระบวนการ]

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดพลันตื่นเต้นฮือฮาขึ้นมาในพริบตา

"คำขู่ได้ผลอีกแล้ว!"

"เยี่ยมเลย!"

"ว้าว ถ่ายทอดสดการอัดเพลงเต็มรูปแบบเลย เฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์ไม่กลัวว่า 'วันอันแสนธรรมดา' จะบันทึกฉากกู้ฟานร้องพังไว้เหรอเนี่ย?"

"กลัวอะไรกัน? วันก่อนกู้ฟานเล่นกีตาร์ร้องสดกลางรายการยังไม่กลัวเลย จะมากลัวห้องอัดเสียงเนี่ยนะ? เข้าทางเขาเต็มๆ เลยเถอะ!"

เมื่อกู้ฟานได้ยินว่าทีมงานรายการจะตามไปถ่ายทำตลอดทาง

ในใจของเขากลับไม่กระเพื่อมไหวแม้แต่น้อย ซ้ำยังแอบอยากจะขำขึ้นมาด้วยซ้ำ

เรื่องทักษะการร้องคือสิ่งที่กู้ฟานมั่นใจที่สุด!

นึกว่าฉายาราชาแห่งการร้องสดเพลงจีนสากลบนโลกมนุษย์อย่างกู้เสี่ยวฟานได้มาเล่นๆ รึไงกัน!

เชือดเรียบอยู่แล้ว!

ก่อนจะออกเดินทาง เฉินอี้กับไป๋ซีเอ๋อร์ก็คว้าตัวกู้ฟานไปกระซิบกระซาบอยู่นานสองนาน

"กู้ฟาน ถ้านายมีโอกาสล่ะก็ แอบซื้อของอร่อยๆ ติดไม้ติดมือกลับมาให้พวกเราหน่อยนะ"

"ใช่ๆๆ! ต้องเอาของอร่อยๆ มาด้วยนะ!"

ทั้งสองคนคิดว่าพอกู้ฟานออกไปข้างนอกก็คงจะได้กินของเลิศรสระดับเหลา

จนแทบจะอิจฉากันจนอกแตกตาย

ถึงได้รีบวิ่งมาไหว้วานให้กู้ฟานแอบหิ้วของกินอร่อยๆ กลับเข้ามา

กู้ฟานพลันรู้สึกว่าสภาพของตัวเองในตอนนี้ช่างเหมือน 'นักเรียนไป-กลับ' ในสมัยเรียนไม่มีผิด

ส่วนเฉินอี้กับไป๋ซีเอ๋อร์ก็คือพวก 'นักเรียนประจำ' ที่คอยฝากให้เขาแอบหิ้วขนมขบเคี้ยวผ่านรั้วโรงเรียนเข้ามา

ช่างเป็นภาพที่คลาสสิกอะไรอย่างนี้

เฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์ได้เช่าห้องอัดเสียงในเมืองที่อยู่ใกล้กับกองถ่าย "วันอันแสนธรรมดา" ที่สุดไว้ห้องหนึ่ง

พอไปถึงที่หมาย

ซ่งเหอก็มารออยู่ก่อนแล้วพักใหญ่

ทันทีที่เห็นหน้ากู้ฟาน เขาก็เอ่ยทักทายขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี

"เสี่ยวฟาน ในที่สุดเธอก็มาเสียที ถ้ายังไม่มาอีกละก็ ผมดกดำเงางามของอาซ่งคนนี้คงรักษาไว้ไม่อยู่แน่! แฟนคลับของเธอนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว! คิดจะมาถอนผมของอากันหมดแล้วเนี่ย!"

เหล่าแฟนคลับในห้องถ่ายทอดสดพลันตบโต๊ะลุกฮือขึ้นมาทันใด!

หน็อย ซ่งเหอตัวกระจ้อยร่อย!

กล้าดียังไงถึงมาฟ้องใส่ร้ายพวกเราต่อหน้าไอดอลยะ!

ยังอยากเก็บเส้นผมไว้บนหัวอยู่ไหมหืม!