ตอนที่ 95 คุณแม่กู้กับลูกทั้งสามของเขา

"เชี่ยจริงดิ? กู้ฟานถึงกับจะถ่ายเอ็มวีไปด้วยเลยเหรอเนี่ย!"

"เยี่ยมเลย! ฉันยังไม่เคยดูตอนเขาถ่ายเอ็มวีเลยเหมือนกัน"

"ตั้งตารออยู่นะ!"

"รู้สึกว่าวันนี้กู้ฟานคงกลับไม่ทันแล้วล่ะ แค่รอผู้กำกับเอ็มวีก็น่าจะใช้เวลานานพอตัว"

กู้ฟานต้องการผลลัพธ์แบบนี้นี่แหละ!

จากนครเจียงไห่มาถึงที่นี่อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสองถึงสามชั่วโมง

ยื้อเวลาสบาย ๆ ไปจนถึงมื้อเย็นได้เลย!

ฮิฮิ!

และความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น

ผู้กำกับเอ็มวีมาถึงตอนหกโมงเย็นพอดี!

พอเขามาถึง ซ่งเหอก็เสนอให้ทุกคนกินมื้อเย็นก่อนแล้วค่อยลุยงานต่อ

มื้อเย็นที่กู้ฟานตั้งตารอก็มาถึงแล้ว

ทว่า... สามสิบนาทีต่อมา......

ภายในร้านอาหาร

นอกจากกู้ฟานแล้ว ทุกคนต่างก็นั่งล้อมโต๊ะอาหารกันพร้อมหน้า

มีเพียงกู้ฟานคนเดียวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พลางแทะหมั่นโถวแกล้มผักดองเค็ม

ไม่ใช่ว่าอาหารแบบนี้จะแย่อะไรนัก คนธรรมดาทั่วไปก็กินกันแบบนี้

แต่ประเด็นสำคัญที่สุดคือคนกลุ่มใหญ่มานั่งกินของดี ๆ อยู่ตรงหน้าเขานี่สิ!

มีเขาคนเดียวที่ต้องกินหมั่นโถว!

แบบนี้มันสมเหตุสมผลเรอะ!!!

ทีมงานรายการใจร้ายเกินไปแล้ว!

เขากินหมั่นโถวไปพลางเหลือบมองปากมันแผล็บของตากล้องตรงหน้าไปพลาง!

น่าเจ็บใจชะมัด!

"ผมขอประท้วง! ทำไมพวกคุณถึงให้ผมกินอันนี้ล่ะครับ!"

กู้ฟานต้องทวงสิทธิ์ให้ตัวเอง!

พริบตาถัดมา

เผิงเกินผู้เป็นตากล้องก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า แล้วหันหน้าจอไปทางกู้ฟาน

บนหน้าจอกำลังเล่นคลิปวิดีโอที่เฉินอี้ ไป๋ซีเอ๋อร์ และโจวซวี่กำลังกินข้าวคลุกเหล่ากันมา

"กฎของรายการ กินอยู่เหมือนกันครับ"

ตากล้องเก็บโทรศัพท์มือถือกลับไปด้วยความอารมณ์ดี ทั้งยังไม่ลืมเตือนกู้ฟานถึงกฎของรายการ

กู้ฟาน: ......

เขาพูดไม่ออกเลย

ถ้างั้นก็หมายความว่า ตราบใดที่สามคนนั้นกินข้าวเปล่าทุกวัน เขาก็ต้องกินเหมือนกันงั้นสิ?

ด้วยฝีมือทำอาหารของสามพี่น้องนั่น

กู้ฟานรู้สึกว่าตนไม่มีทางได้กินของอย่างอื่นแน่นอน!

กู้ฟานตัดสินใจแล้ว!

คืนนี้จะกลับบ้าน!

ยังไงสถานที่ถ่ายทำก็อยู่ที่ "วันอันแสนธรรมดา" อยู่แล้ว!

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดขำกันจนแทบจะกลิ้งไปกับพื้นแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นกู้ฟานมีสภาพไปไม่เป็นแบบนี้

"ฮ่าๆๆๆๆ! กู้ฟานดูน่าสงสารจังเลย!"

"ขำจะตายอยู่แล้ว นั่งมองคนอื่นกินของอร่อยตาละห้อยเลย!"

"จริง ๆ ก็โทษทีมงานไม่ได้นะ สาเหตุหลักคือสามเกลอของนายกินแย่เกินไป ทีมงานก็เลยให้ของดี ๆ กับนายกินไม่ได้เหมือนกันไงล่ะ!"

"ใช่ ๆๆ มื้อเย็นวันนี้ [กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ] กินเหล่ากันมาคลุกข้าวสวย นายที่เป็นกู้ฟานก็เลยได้กินแค่หมั่นโถวกับผักดองเค็มไงล่ะ!"

หมู่บ้านผิงฝาน

สามคนของเฉินอี้น้ำตาคลอเบ้าพลางคุ้ยข้าวกิน

พวกเขาไม่เคยคิดถึงกู้ฟานขนาดนี้มาก่อนเลย

หลังจากกู้ฟานจากไป

มื้ออาหารของ [กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ] ก็กลับไปสู่ยุคตกต่ำอีกครั้ง

เฉินอี้เศร้าสร้อยเหลือแสน "ฮือๆๆ~ ตอนนี้พี่รูปหล่อต้องกำลังกินของอร่อยอยู่แน่ ๆ ไม่รู้ว่าจะยังจำพวกเราได้อยู่หรือเปล่า"

"จำได้แน่นอน! เขาต้องเอาของอร่อยกลับมาฝากฉันแน่!" น้ำเสียงของไป๋ซีเอ๋อร์หนักแน่นเป็นที่สุด

"ขอแค่พี่กู้ฟานกลับมาเร็ว ๆ ก็พอแล้วครับ ผมไม่หวังให้เขาเอาของอร่อยมาฝากแล้วล่ะ!" โจวซวี่ขอแค่น้อยที่สุด

หลังจากตากล้องเผิงเกินออกเดินทางไป

ทีมงานรายการก็ส่งตากล้องคนใหม่มาถ่ายทอดชีวิตของทั้งสามคนแทน

ดังนั้นตอนนี้แฟนคลับของ [กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ] จึงสลับไปมาระหว่างสองห้องไลฟ์สด หรือไม่ก็แบ่งหน้าจอมือถือดูพร้อมกันสองห้องไปเลย

"ไม่ต้องกังวลไปหรอก พี่รูปหล่อก็กินพอ ๆ กับพวกนายนั่นแหละ"

"ขำจนปวดท้องไปหมดแล้ว สามคนนี้ทำไมเหมือนเด็กตอนแม่ไม่อยู่บ้านออกไปทำงานเลยล่ะเนี่ย!"

"คุณแม่กู้ไม่อยู่ ลูกชายสองคนกับลูกสาวหนึ่งคนคิดถึงจะตายอยู่แล้ว!"

"จริง ๆ แล้วคุณแม่กู้ของพวกเธอก็กินไม่ได้ดีไปกว่ากันหรอกนะ!"

"พี่สุดหล่อกตัญญูจริง ๆ เวลาแบบนี้ยังไม่ลืมคิดถึงคุณแม่กู้"

"พอไม่มีคุณแม่กู้แล้วเด็ก ๆ แทบจะร้องไห้งอแงกันแล้ว"

ข้อความบนหน้าจอไลฟ์สดนั้นเฉินอี้มองไม่เห็น

แต่หวังเจ๋อที่จู่ ๆ ก็ถือชามข้าวโผล่มานั้นเขามองเห็นเต็มสองตา!

หวังเจ๋อยืนอยู่ตรงประตูห้อง ในมือถือชามข้าวใบหนึ่ง ด้านบนข้าวมีผัดผักกาดหอมต้นใส่เนื้อหมูที่หั่นมาชิ้น "ล่ำบึ้ก" โปะอยู่

แต่นี่ก็คือขีดจำกัดสูงสุดของเขาแล้ว

หวังเจ๋อมองดูข้าวคลุกเหล่ากันมาของเฉินอี้พลางอวดเบ่งอย่างอารมณ์ดี

"อ้าว เฉินอี้ ทำไมพวกนายกินเหล่ากันมาล่ะเนี่ย! ของพรรค์นั้นกินไปไม่มีสารอาหารหรอกนะ!"

ตอนทำงานช่วงบ่ายวันนี้ หวังเจ๋อฟังเฉินอี้คุยโม้เรื่องฝีมือทำอาหารของกู้ฟานมาตั้งนานสองนาน

ตัวเขาเองไม่เชื่อหรอก

มันจะเป็นไปได้ยังไงที่มีคนทั้งหล่อ ทั้งร้องเพลงเพราะ แถมยังทำอาหารเป็นอีก?

ในเมื่อเรื่องร้องเพลงตอนนี้ยังสู้กู้ฟานไม่ได้

หวังเจ๋อก็เริ่มหาลู่ทางอื่น!

ชนะกู้ฟานในด้านอื่นก็ถือว่าชนะเหมือนกันไม่ใช่เหรอ!

ด้วยเหตุนี้ตอนทำงานวันนี้เขาจึงเดินไปไกลมาก ข้ามภูเขาลูกย่อม ๆ ไปลูกหนึ่งเพื่อตามหาคุณป้าในหมู่บ้านข้าง ๆ

นอกจากจะเยินยอจนคุณป้าดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว ยังถ่อมตัวอย่างยิ่งเพื่อขอคำชี้แนะเรื่องฝีมือทำอาหารมาด้วย

ที่เขามาตอนนี้ก็แค่อยากดูว่ากู้ฟานกลับมาหรือยัง

อยากจะประชันฝีมือทำอาหารกับกู้ฟานดูสักหน่อย

ใครจะไปรู้ว่ากู้ฟานยังไม่เห็นแม้แต่เงา

กลับเห็น "กลุ่มบาดใจ" กำลังกินข้าวสวยคลุกเหล่ากันมาเสียนี่!

เขาดีใจจนแทบหุบยิ้มไม่ลง

นี่มันโอกาสเอาชนะกู้ฟานชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอเนี่ย!!!

เฉินอี้แยกเขี้ยวขู่ฟ่อพลางถลึงตาใส่หวังเจ๋อ

เขารู้สึกว่าหวังเจ๋อชักจะกวนประสาทขึ้นทุกทีแล้ว!

ไม่รู้ว่าไปเรียนแบบนี้มาจากใคร!

ตอนเขารู้จักหวังเจ๋อใหม่ ๆ อีกฝ่ายยังเป็นเด็กหนุ่มผู้ใสซื่ออยู่แท้ ๆ!

น่าโมโหชะมัด!

โดนเหน็บแนมแล้วหงุดหงิดเป็นบ้า!

แต่ก็ไม่มีปัญญาจะเถียงกลับ!

เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่พูดไม่จา

หวังเจ๋อก็ยังคงปล่อยของต่อ

"ฮิฮิ~ หอมจังเลยน้า!"

"ปัง!"

ไป๋ซีเอ๋อร์ตบโต๊ะฉาดหนึ่ง!

เธอทนไม่ไหวแล้ว!

หวังเจ๋อคนนี้น่าโมโหที่สุด!

"กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ" จะมาแพ้ตรงนี้ไม่ได้!

ไป๋ซีเอ๋อลุกขึ้นทันทีแล้วเดินตรงไปยังห้องของตัวเอง

เฉินอี้ตกใจขึ้นมาทันควัน

เขารู้สึกว่าไป๋ซีเอ๋อคิดจะไปเอาล่าเถียวแล้ว!

เฉินอี้รีบขวางไป๋ซีเอ๋อไว้พลางกระซิบเสียงเบา "ซีเอ๋อร์อย่านะ! ใจเย็นก่อน! รักษาภาพลักษณ์หน่อยสิ! ภาพลักษณ์สาวหวานของเธอน่ะ!"

"ฮึ!"

ไป๋ซีเอ๋อเดินเบี่ยงหลบเฉินอี้ไปตรง ๆ

วันนี้ภาพลักษณ์อะไรช่างหัวมันก่อนแล้วกัน!

หวังเจ๋อมันกวนประสาทเกินไปแล้ว!

ออร่าความกวนโอ๊ยนั่นมันน่าสะอิดสะเอียนเกินไปแล้วนะ!

เฉินอี้มองดูไป๋ซีเอ๋อที่เด็ดเดี่ยวขนาดนี้แล้วรู้สึกซาบซึ้งใจจนแทบร้องไห้!

เพื่อหน้าตาของกลุ่มหล่อเหลาบาดใจ

ถึงขั้นยอมทิ้งภาพลักษณ์สาวหวานเลยทีเดียว!

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดยังไม่รู้ว่าไป๋ซีเอ๋อคิดจะทำอะไร

พวกเขากำลังตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงของหวังเจ๋ออยู่

"หวังเจ๋อเปลี่ยนไปแล้ว! กลายเป็นคนกวนโอ๊ยไปแล้ว!"

"เชี่ย นี่คือหวังเจ๋อเหรอ? จำได้ว่าเมื่อก่อนหวังเจ๋อไม่ได้เป็นแบบนี้นี่หว่า!"

"คุณพระ เทพบุตรของฉันไปไหนแล้ว? ทำไมกลายเป็นคนน่าหมั่นไส้ขนาดนี้ล่ะเนี่ย!"

"จบเห่ละ ทำไมรู้สึกว่ายิ่งเข้าใกล้กลุ่มหล่อเหลาบาดใจเท่าไหร่ ก็ยิ่งกวนตีนง่ายขึ้นเท่านั้นวะ?"

"ดูสิ โมโหจนสาวหวานของเราถึงขั้นตบโต๊ะเลยเนี่ย!"

"กู้ฟานรีบกลับมาเร็วเข้า! ลูก ๆ ทั้งสามคนของนายกำลังโดนรังแกแล้วนะ!"

ไป๋ซีเอ๋อดึงลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงออก แล้วส่งเนื้อดาบใหญ่ใส่มือเฉินอี้

เฉินอี้พยักหน้าอย่างหนักแน่น

จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ลุกโชน!

แข่งกันกวนประสาทงั้นเหรอ!

คนอย่างเฉินอี้ไม่เคยกลัวใครหน้าไหนอยู่แล้ว!

เฉินอี้หมุนตัวเดินกลับมาที่โต๊ะอย่างวางก้ามเต็มประดา

สองมือพลิกตลบหนึ่งที

ล่าเถียวเนื้อดาบใหญ่ทั้งห่อก็เทโครมลงบนโต๊ะเสียงดังซ่า

เพียงชั่วพริบตานั้น

ออร่าของเฉินอี้ก็พุ่งทะลุปรอทไปแล้ว

ทำเอาหวังเจ๋อยืนอึ้งตาค้างไปเลย

เขาหันศีรษะที่แข็งทื่อไปมองไป๋ซีเอ๋อ

ราวกับกำลังถามว่า "ของสิ้นเปลืองที่เธอพกมาคือเจ้านี่เนี่ยนะ? นี่เธอกล้าเอาออกมาด้วยเหรอ? จะไม่เป็นกุลสตรีแล้วเรอะ?"

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็กำลังถามเช่นกัน

"อ้าว? วุ่นวายอยู่ตั้งนาน ที่แท้ของสิ้นเปลืองที่ซีเอ๋อร์พกมาคือเนื้อดาบใหญ่นี่เองเหรอเนี่ย!"

"จบกัน! ซีเอ๋อร์โกรธจริงจังแล้ว! ถึงขั้นเอาของที่ไม่เข้ากับบุคลิกของตัวเองขนาดนี้ออกมาเลย!"

"ที่แท้ซีเอ๋อร์ไม่ใช่แค่ไม่เป็นกุลสตรี! แต่ยังเป็นสายกินตัวยงอีกต่างหาก!"

"ตายแล้ววว ภาพลักษณ์ของซีเอ๋อร์ในใจฉันพังทลายลงอีกครั้งแล้ว"

"พวกนายจะไปรู้อะไร? เนื้อดาบใหญ่อร่อยจะตาย ตอนนี้ฉันก็กำลังกินอยู่เหมือนกัน ฮิฮิ~ ทั้งฉันทั้งซีเอ๋อร์ต่างก็กินเนื้อดาบใหญ่ เราสองคนช่างเหมาะสมกันจริง ๆ"

"พี่สาวคนสวยคะ นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่กันแน่เนี่ย!"