ตอนที่ 96 กินกันหมดแล้ว! งั้นก็เท่ากับไม่ได้กินกันหมดเลย!

เฉินอี้ตบโต๊ะดังฉาด

คว้าล่าเถียวมาซองหนึ่ง ฉีกซองด้วยสีหน้ายียวนกวนประสาท แล้วโยนเข้าปากพลางทำหน้าฟินสุดขีด

"ซี๊ด~ หอมจังเลยโว้ย~"

แม้ล่าเถียวจะไม่ค่อยดีต่อสุขภาพนัก

แต่ยังไงมันก็อร่อยกว่ากับข้าวที่หวังเจ๋อผัดเองอยู่แล้ว!

จึงดึงดูดใจหวังเจ๋อได้มากทีเดียว!

ลูกกระเดือกของหวังเจ๋อขยับขึ้นลง พลางกลืนน้ำลายเอื๊อก

จากนั้นก็ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างมีน้ำโห

แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจสุดขีด

"ก็แค่อาหารขยะปะวะ! ไม่มีประโยชน์สักนิด!"

"หวังเจ๋อ อยากกินไหมล่ะ ให้ฉันแบ่งให้สักอันไหม"

เฉินอี้มองท่าทางองุ่นเปรี้ยวของหวังเจ๋อด้วยสีหน้ากวนประสาท

พูดจบเขาก็ยื่นล่าเถียวซองหนึ่งออกไป

หวังเจ๋อมองล่าเถียวอย่างลังเลใจเป็นที่สุด

ก่อนจะยื่นมือข้างหนึ่งออกไปอย่างเงียบเชียบ

ใครจะรู้ว่าเฉินอี้กลับชักมือกลับอย่างกะทันหัน

"คิดอะไรอยู่เนี่ย! ฉันแค่ทำตามมารยาทเฉย ๆ ต่างหาก~"

"เฮ้ย~ ไอ้..."

มือที่หวังเจ๋อยื่นออกไปกำหมัดแน่นทันที

เฉินอี้นี่มันน่าโดนตื้บเกินไปแล้ว!

บนโลกนี้จะมีคนที่น่าโดนตื้บขนาดนี้ได้ยังไงกันวะ!

ไปตายซะ ไปตายซะ ไปตายซะ!

หวังเจ๋อเอามือทั้งสองข้าง... เอ่อ... ล้วงกระเป๋าไม่ได้

เพราะมือข้างหนึ่งยังต้องถือชามกับตะเกียบอยู่

หวังเจ๋อเลยล้วงกระเป๋าข้างเดียวแล้วสะบัดหน้าเดินหนีไปทันที

พลางเดินบ่นพึมพำไปตลอดทาง

"ชิ~ ไอ้เฉินอี้สมองทึบ! กวนส้นตีนชะมัด! ก็แค่ล่าเถียวไม่มีประโยชน์ปะวะ! มีอะไรให้อร่อย ไม่อร่อยสักนิด! กินล่าเถียวมาก ๆ ตัวไม่สูงหรอก! ไว้รอนายตัวเตี้ยลงเมื่อไรฉันค่อยมาเยาะเย้ยนาย"

"หวังเจ๋ออย่าเพิ่งไปสิ! ฉันให้ ให้จริง ๆ นะเนี่ย!"

เฉินอี้ยังคงตะโกนโจมตีไล่หลังหวังเจ๋อ

รังสีความกวนประสาทแผ่กระจายไปทั่ว!

"ไม่เอา! ไม่มีประโยชน์! เดี๋ยวไม่สูง!"

หวังเจ๋อเอามือซ้ายล้วงกระเป๋าเดินดุ่ม ๆ ไปโดยไม่หันกลับมามองเลยสักนิด

ภารกิจเอาชนะ "กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ" ในครั้งนี้... ล้มเหลว!

ไว้รอพวกล่าเถียวของพวกมันหมด แล้วฝีมือทำอาหารของตัวเองพัฒนาขึ้นก่อนค่อยมาใหม่!

ฮึ่ม!

ถึงตอนนั้นนะ!

จะล้างแค้นให้สาสม!

ต้องกวนโอ๊ยให้หนักกว่าเฉินอี้ให้ได้!

เฉินอี้เดินหัวเราะ "ฮิฮิฮิ" กลับมาที่โต๊ะ

"จะมาเทียบความกวนประสาทกับฉันเรอะ! ฝันไปเถอะน้อง! พี่ชายนี่คือเทพแห่งความกวนประสาทเหนือกาลเวลาเว้ย!"

น้ำเสียงนี่ภาคภูมิใจสุดขีดเลยทีเดียว

ไป๋ซีเอ๋อร์เอามือปิดตาอย่างเงียบ ๆ

ดูไม่ได้จริง ๆ ทนดูไม่ได้เลย

ทำไมเฉินอี้ถึงกวนประสาทได้เบอร์นี้เนี่ย!

ดันกวนประสาทกว่าหวังเจ๋อเมื่อกี้เสียอีก!

แต่ไป๋ซีเอ๋อร์ก็ยังเอ่ยชมอย่างหน้าตาเฉยว่า "เฉินอี้! เมื่อกี้เท่มากเลย! ฮีโร่ชัด ๆ!"

"มันแน่อยู่แล้ว..."

เฉินอี้ทำหน้าภาคภูมิใจ

แต่พอหันหน้ามากลับเห็นไป๋ซีเอ๋อร์กำลังเอามือปิดตาอยู่!

"ชมฉันว่าเท่แต่เอามือปิดตาเนี่ยนะ? ได้เลยนะ! ซีเอ๋อร์ เธอก็คิดว่าฉันกวนประสาทใช่ไหมล่ะ!"

"ฮิฮิ ก็ฉันมันคนกวนประสาทจริง ๆ นี่หว่า!"

ลีลาการกระทำและคำพูดคำจาของเฉินอี้ได้สั่งสอนบทเรียนชุดใหญ่ให้แก่ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดอีกครั้ง

คนที่ด่าตัวเองว่ากวนประสาทแถมยังภูมิอกภูมิใจขนาดนี้นี่หาดูได้ยากจริง ๆ

"เอาล่ะ ๆ ต่อไปนี้อย่าเรียกโคตรหล่อเลย! เปลี่ยนเป็นเรียกโคตรกวนส้นเถอะ! กวนประสาทเกินไปแล้ว!"

"ไม่ไหว ไม่ไหวจริง ๆ! เพิ่งเคยเห็นคนกวนประสาทที่ภูมิใจขนาดนี้เป็นครั้งแรก!"

"สองคนนี้ทะเลาะกันเหมือนเด็กเลยอะ เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ก็ยังเอามาอวดกันได้"

"สองคนรวมกันอายุไม่น่าเกินสิบขวบ"

"ดูสิ โมโหหนูน้อยหวังเจ๋อซะแล้ว"

"พี่รูปหล่อรีบกลับมาเร็วเข้า! มีแต่นายคนเดียวเท่านั้นที่สยบพี่สุดหล่อได้!"

"ฉันอยู่อีกฝั่งของหน้าจอยังอยากต่อยพี่สุดหล่อเลย มีหน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้แต่ดันเอามาทำตัวกวนประสาทนี่มันช่างเสียของจริง ๆ!"

อีกด้านหนึ่ง

ในที่สุดทุกคนก็กินข้าวกันเสร็จเรียบร้อย

กู้ฟานยืนอยู่หน้าประตูร้านอาหาร จ้องมองซูเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ไกลออกไปพลางตกอยู่ในห้วงความคิด

เขายังไม่ลืมว่าจะต้องซื้อของกินไปฝากพี่น้องที่ดีทั้งสามคน

แต่เมื่อกี้พอล้วงกระเป๋าดูถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่มีเงิน

ไม่มีเงินในความหมายที่แท้จริงเลย!

โทรศัพท์มือถือก็โดนทีมงานรายการยึดไปแล้ว!

ในกระเป๋าก็ไม่มีเงินสดสักแดง!

แบบนี้จะไปซื้อบ้าอะไรได้ล่ะเนี่ย!

หางตาของกู้ฟานเหลือบไปเห็นซ่งเหอเดินเข้าห้องน้ำพอดี

เขาจึงเกิดความคิดแวบขึ้นมาและรีบเดินตามเข้าไปทันที

ตากล้องคิดจะตามเข้าไป แต่กลับโดนกู้ฟานพูดตอกกลับมาคำเดียวจนต้องชะงัก

"เข้าห้องน้ำก็ยังจะตามอีก ทีมงานรายการพวกคุณคงไม่โรคจิตขนาดนั้นใช่ไหมครับ?"

ตากล้องถึงกับเหงื่อตก

รีบถอยออกไปยืนอยู่ไกล ๆ ทันที

ในห้องน้ำไม่ได้มีแค่กู้ฟานคนเดียวนี่นา!

ถ้าเขาแบกกล้องตัวเบ้อเริ่มเข้าไป จะไม่ถูกคนอื่นมองว่าเป็นไอ้โรคจิตเอาเรอะ!

ซ่งเหอกำลังยืนจัดแต่งเส้นผมอันบางเบาของตัวเองอยู่หน้ากระจก

กู้ฟานเดินเข้าไปแล้วยิ้มพูดว่า "อาซ่ง พกเงินมาไหมครับ ขอยืมสักสิบหยวนหน่อยสิครับ"

"หา?"

ซ่งเหอถึงกับมึนไปนิดหน่อย

เงินสิบหยวนจะเอาไปทำอะไรได้?

พอคิดอีกทีเขาก็เดาออกว่ากู้ฟานอยากจะทำอะไร

ก็คงแค่อยากซื้อขนมกินเล่นนั่นแหละ

ก็นะ ทีมงานรายการนี้โหดจริง ๆ นั่นแหละ!

เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ตามความหมายตรงตัวของคำจริง ๆ!

ปฏิบัติต่อแขกรับเชิญได้โหดสุด ๆ!

ซ่งเหอลูบ "ผมสลวย" ของตัวเอง

อยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไป

ประการแรก นี่เป็นเรื่องที่ผิดกฎรายการ หากว่ากันตามตรงแล้ว เขาไม่อาจช่วยกู้ฟานเล่นตุกติกได้

ประการที่สอง ถึงเขาจะให้เงินกู้ฟานไปจริง ๆ กู้ฟานก็ซื้อไม่ได้อยู่ดี!

กู้ฟานเดินไปไหนตากล้องก็ตามไปนั่น

จะไปซื้อได้ยังไงล่ะ!

ซ่งเหอถอนหายใจอย่างจนใจ

"อาก็ไม่ได้พกเงินสดมาเหมือนกัน"

"เฮ้อ~ ก็ได้ครับ"

กู้ฟานถอนหายใจออกมา ล้างมือเสร็จแล้วก็เดินออกไป

เขาพยายามเต็มที่แล้วนะ!

ขนาดเงินยังไม่มี

ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ!

พี่สุดหล่อคงโทษเขาไม่ได้หรอกนะ!

ซ่งเหอมองแผ่นหลังของกู้ฟาน พลางนึกว่ากู้ฟานอยากกินขนมจริง ๆ

ก็รู้สึกสงสารขึ้นมานิด ๆ

เขายังมองกู้ฟานเป็นเด็กจริง ๆ จึงหันหลังเดินออกไปซูเปอร์มาร์เก็ตทันที ซื้ออมยิ้มมา 12 อัน ถ้ามากกว่านี้ก็ใส่ไม่หมดแล้ว

ซ่งเหอยังซื้อเสื้อแจ็กเก็ตมาอีกตัว ใช้เทปกาวสองหน้าติดอมยิ้มไว้ข้างในแขนเสื้อแจ็กเก็ตแล้วพับเสื้อให้เรียบร้อย ในตอนที่กู้ฟานกำลังจะออกจากที่นี่พร้อมกับผู้กำกับเอ็มวี เขาก็ส่งเสื้อแจ็กเก็ตให้ถึงมือกู้ฟาน

ทั้งยังกล่าวอย่างเปี่ยมด้วยความหวังดีว่า

"เสี่ยวฟาน เข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อย่าปล่อยให้ตัวเองหนาวล่ะ"

พูดพลางเขาก็กดมือกู้ฟานลงไปเบา ๆ

ให้กู้ฟานได้สัมผัสถึงสิ่งของที่อยู่ข้างในนั้น

กู้ฟานเพิ่งจะอ้าปากบอกว่าตัวเองเอาเสื้อกันหนาวมาด้วย ก็รีบเปลี่ยนคำพูดแล้วยิ้มกล่าวว่า

"ถ้างั้นก็ขอบคุณครับอา พอดีผมเอาเสื้อแจ็กเก็ตมาขาดไปตัวหนึ่งพอดี"

"ถ้าเพื่อน ๆ ของเธอไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาให้พร้อม ก็เอาไปให้พวกเขาลองใส่ดูได้นะ ซื้อมาใหม่ ไม่มีปัญหา!"

ความหมายแฝงของซ่งเหอก็คือให้กู้ฟานแบ่งให้ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นในรายการด้วย

กู้ฟานเข้าใจความหมาย

จึงยิ้มแล้วพยักหน้า

ฝ่าฝืนกฎก็ส่วนฝ่าฝืนกฎ

แต่อย่างน้อยก็รับประกันความยุติธรรมล่ะน่า!

ได้กินกันหมดทุกคน!

ก็เท่ากับไม่มีใครได้กิน!

สองทุ่ม

เฉินอี้ ไป๋ซีเอ๋อร์ และโจวซวี่ทั้งสามคนกำลังนั่งยอง ๆ เอาไม้ขีดพื้นเป็นวงกลมอยู่ริมคันนาตรงทางเข้าหมู่บ้านผิงฝาน

เฉินอี้ "พี่รูปหล่อคงไม่ได้ติดใจของอร่อยจนไม่ยอมกลับมาแล้วใช่ไหมเนี่ย?"

โจวซวี่ "น่าสงสัยสุด ๆ!"

ไป๋ซีเอ๋อร์ "ใช่เลย ๆ! น่าโมโหจริงเชียว!"

ทั้งสามคนชิงชังพฤติกรรมแอบกินคนเดียวที่อาจเป็นไปได้ของกู้ฟานอย่างเข้ากระดูกดำ!

จนกระทั่งมีแสงไฟหน้ารถสองสามลำสว่างขึ้นมาแต่ไกล

ทั้งสามคนก็รีบลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นทันที

กู้ฟานน่าจะกลับมาแล้ว!

รถยนต์แล่นมาจอดตรงทางเข้าหมู่บ้านผิงฝาน

กู้ฟานถือเสื้อลงมาจากรถ

พอดีเห็นคนทั้งสามที่อยู่ริมคันนา

พวกนี้ไม่กลัวยุงกัดกันจริง ๆ เหรอเนี่ย?

"พี่รูปหล่อ! ในที่สุดนายก็กลับมาแล้ววว! ฉันคิดถึงนายแทบแย่!"

เฉินอี้เห็นกู้ฟานปุ๊บ ก็รีบพุ่งเข้าไปข้างกายกู้ฟานด้วยความตื่นเต้นทันที พลางส่งสายตาขยิบตาให้กู้ฟาน

กู้ฟานไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเฉินอี้หมายความว่าอะไร

เขาทำเป็นไม่ใส่ใจแล้ววางเสื้อลงในมือของเฉินอี้

"ช่วยถือเสื้อให้หน่อย"

เฉินอี้บีบดูเบา ๆ

ใบหน้าก็พลันเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มในทันใด

ชูนิ้วโป้งให้กู้ฟานในทันที