ตอนที่ 100 นักปรัชญาเพียงแค่อธิบายโลก แต่ประเด็นสำคัญคือการเปลี่ยนแปลงโลก

ตอบผิดงั้นเหรอ?

ผู้ชมในห้องไลฟ์ได้ยินคำตอบของกู้หรัน

ชั่วขณะหนึ่งยังตั้งตัวไม่ทัน

อันดับหนึ่งของมณฑล สอบเข้าวิทยาลัยอาชีวะ โอกาสร้อยเปอร์เซ็นต์

ยังถือว่าฟันธงเกินไปอีกเหรอ?

โลกนี้เพี้ยนไปแล้ว หรือว่าเทพกู้เพี้ยนไปแล้วกันแน่?

ข้อถกเถียงและความเห็นต่างในห้องไลฟ์เริ่มสะสมทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ

ทุกคนต่างเริ่มแสดงความคิดเห็นของตัวเอง

ถ้าบอกว่าเป็นเพราะกรณีสุดโต่งอย่างก้าวขาออกจากบ้านแล้วโดนรถชน ลืมพกบัตรประชาชน หรือเพิ่งเดินเข้าห้องสอบก็หัวใจวายเฉียบพลันละก็

มันก็พอจะอธิบายได้อยู่หรอกว่าทำไมถึงไม่ใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์

แต่ถ้าพูดกันตามตรง เหตุผลแบบนี้มันแถเกินไป

หากเป็นแบบนั้นจริง คำถามที่กู้หรันถามก็คงกลายเป็นปัญหาเชาวน์ที่โคตรจะน่าเบื่อและไร้ความคิดสร้างสรรค์สิ้นดี

ทว่าสำหรับแฟนคลับขาประจำหลายล้านคนในห้องไลฟ์นี้

พวกเขาไม่เชื่อหรอกว่าเทพกู้จะตั้งคำถามน่าเบื่อแบบนี้ แล้วให้คำตอบที่น่าเบื่อพรรค์นั้นออกมา

กู้หรันมองคอมเมนต์สารพัดที่ลอยผ่านหน้าจอไลฟ์อย่างใจเย็น

หน้าจอมือถือที่พื้นที่ไม่ได้กว้างอยู่แล้ว เวลานี้ถูกคอมเมนต์อัดแน่นจนแทบไม่เหลือที่ว่าง

ดูท่าผู้ชมทุกคนจะเริ่มคิดตามกันจริงจัง จนลืมเรื่องสำคัญไปเสียสนิท

กู้หรันยื่นมือออกไปคว้าโดยสัญชาตญาณ

แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ชั่วขณะนั้นในใจพลันรู้สึกโหวงเหวงขึ้นมา

"ทุกคนคิดกันไปก่อนนะ"

กู้หรันวางมือถือไว้ที่หัวเตียง แล้วร่างของเขาก็หายไปจากหน้ากล้อง

ผ่านไปราวสองนาที เขาก็กลับเข้ามาในเฟรมอีกครั้ง

ที่ต่างไปคือในมือคราวนี้มีแก้วเพิ่มมาใบหนึ่ง

ในห้องไลฟ์คาเฟ่คุยรอบดึก โจวอี๋หรันชะงักไป วินาทีต่อมาก็รีบเอามือปิดปาก ก้มตัวลงไปหัวเราะท้องคัดท้องแข็งอยู่ใต้โต๊ะ

เหล่าหม่ามองกู้หรันบนหน้าจอพีเค แล้วให้ความเห็นอย่างตรงไปตรงมาว่า "หมอนี่มันหมาจริง ๆ ว่ะ"

แม้แต่จื้อหมินที่สุขุมมาตลอด มุมปากยังกระตุกเล็กน้อย "เขาทุ่มสุดตัวเกินไปแล้ว"

ในฐานะพนักงานของตึกซื่อเฟิง สภาพความเป็นอยู่ของพวกเขาเหมือนกับกู้หรันทุกประการ

เป็นอะพาร์ตเมนต์แบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นเหมือนกัน

ข้าวของเครื่องใช้ในอะพาร์ตเมนต์ก็แทบจะเหมือนกันหมด

แก้วน้ำมีแค่แก้วกระดาษแบบใช้แล้วทิ้ง ไม่มีทางมีแก้วน้ำใบใหญ่เบ้อเริ่มแบบที่กู้หรันถืออยู่แน่นอน

ทว่าพวกเขากลับมองปราดเดียวก็รู้ว่าแก้วใบนั้นหยิบมาจากไหน

นี่มันแก้วบ้วนปากตอนแปรงฟันชัด ๆ โว้ย

ถึงพวกตนจะรู้ แต่คนดูไม่รู้ด้วยนี่สิ

กู้หรันกลับมาอยู่หน้ากล้อง จิบลิ้มรสน้ำชาในแก้วอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุขเหลือเกิน

แม้ในแก้วจะใส่ใบชามะลิลงไปนิดหน่อย แต่ก็ยังกลบกลิ่นยาสีฟันดาร์ลี่ไม่มิดอยู่ดี

กู้หรันเองก็นึกชื่นชมในความทุ่มเทให้กับงานของตัวเองอยู่เหมือนกัน

ถึงการใช้แก้วแปรงฟันจะเลี่ยงกลิ่นตีกันไม่ได้

แต่แก้วกระดาษมันเล็กเกินไปจริง ๆ

ดื่มแป๊บเดียวก็หมดแล้ว

กู้หรันเป่าลมเบา ๆ สองที จากนั้นก็จิบซดเสียงดังซู้ดไปสองอึก "คอแห้งอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน"

คอมเมนต์บนหน้าจอตอนนี้เต็มไปด้วยการคาดเดากองพะเนินเป็นภูเขาเลากา

แต่เมื่อเห็นกู้หรันนั่งจิบชาอย่างเนิบนาบไม่สะทกสะท้าน ทุกคนก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

"แม่งเอ๊ย (ร้องไห้โฮ) ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็เสกแก้วชาออกมาได้ตลอดเลยใช่ไหมวะเนี่ย?"

"เทพกู้ได้รับไอเทมระดับพระเจ้า: แก้วน้ำชา *1"

"อย่าว่าไปนะ ถ้าเทพกู้ไม่จับแก้วชาขึ้นมา ฉันนี่ไม่กล้าส่งของขวัญเลยจริง ๆ"

ระหว่างที่กู้หรันกำลังละเมียดจิบชา ยอดคาร์นิวัลที่เพิ่งจะซาลงไปก็พุ่งทะยานขึ้นมาอีกระลอก

เหล่าเสี่ยสายเปย์นับไม่ถ้วนต่างกดเปย์กันแบบไม่ยั้งมือ

ถึงขั้นที่ว่า หลังจากดูไลฟ์มาหลายวัน พวกเขาก็เริ่มเกิดภาพลวงตาขึ้นมาอย่างหนึ่ง

ถ้าส่งคาร์นิวัลให้เทพกู้ 'ตัวกู' ยังพอจะได้ความรู้อะไรติดหัวกลับไปบ้าง

แต่ถ้าเปย์ให้สตรีมเมอร์คนอื่น แม่งมีแต่ทำให้ 'จิตใต้สำนึก' ฟินอย่างเดียว แต่ 'ตัวกู' ไม่ได้ห่าอะไรเลย

พอมองหน้าจอพีเคที่ตัวเลขของขวัญสะสมเพิ่มขึ้นไม่หยุดและคะแนนพุ่งทะลุปรอท กู้หรันก็ต้องปรับมุมมองใหม่เสียแล้ว

ดูท่าเขาจะประเมินพลังกระเป๋าตังค์ของเหล่าแฟนคลับต่ำไปหน่อย

นึกว่าเมื่อวานรีดจนแทบจะเกลี้ยงแล้วเสียอีก

คิดไม่ถึงเลยว่าคนดูแต่ละคนจะแอบกั๊กไว้กับเขากันทั้งนั้น

พอยั่วแค่นิดหน่อย ก็คายคาร์นิวัลออกมาได้อีกตั้งเยอะขนาดนี้

โจวอี๋หรันมองเอฟเฟกต์ของขวัญสุดอลังการระดับชวนขนลุกนับตั้งแต่กู้หรันปรากฏตัว เธอก็ฮึดสู้ขึ้นมาและเริ่มกล่าวขอบคุณอย่างกระตือรือร้น

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยขอบคุณ

กู้หรันก็วางแก้วน้ำลง แล้วขมวดคิ้วมองเธอ "เต้นมาตั้งนานไม่เหนื่อยเหรอ พักผ่อนไปเถอะ วันนี้ไม่ต้องขอบคุณหรอก"

"ไม่เป็นไรค่ะ~ ฉันไม่เหนื่อย!"

โจวอี๋หรันยิ้มพลางตอบ

กู้หรันมองโจวอี๋หรันที่เมื่อครู่ยังเต้นไปน้ำตาไหลพรากไป แต่ตอนนี้กลับมายิ้มแหะ ๆ หน้าซื่อตาใส เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

พวกแฟนคลับพันธุ์แท้ของเขารังแกเธอขนาดนั้น ยัยเด็กนี่ไม่มีอารมณ์โกรธบ้างเลยหรือไงกัน

"เธอนั่งพักตรงนั้นเถอะ เวลาที่เหลือของวันนี้ผมไลฟ์คนเดียวเอง"

กู้หรันวางแก้วน้ำ เอนหลังพิงหัวเตียง แล้วเริ่มชวนคุยต่อ

"ช่วงหลายวันมานี้ผมเห็นคลิปไฮไลต์จากไลฟ์บนเน็ต รวมถึงการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นใต้คลิปเหล่านั้นแล้ว รู้สึกว่าทุกคนจะสนใจเรื่องการหลอกจิตสำนึกกันมากเลยนะครับ"

ผู้ชมจำนวนมหาศาลในห้องไลฟ์ พอได้ยินกู้หรันหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาพูดอีกครั้ง

ก็ตื่นตัวและสนใจขึ้นมาทันที

นับตั้งแต่ไลฟ์ครั้งก่อน ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนที่สมองไม่เคยต้องทำงานหนักมานาน ต่างก็พากันขบคิดถึงคำถามนี้แทบทั้งสิ้น

เพราะเรื่องพรรค์นี้ฟังดูเหมือนจะพลิกชะตาชีวิตได้

ใครบ้างจะไม่อยากลอง

ด้วยเหตุนี้ คอมเมนต์บนหน้าจอจึงพากันพิมพ์เลข "1" ลอยขึ้นมารัว ๆ อย่างรวดเร็ว

กู้หรันพูดต่อไปว่า

"ผมเห็นความคิดเห็นบางอย่างรวมถึงข้อคิดเชิงปรัชญาในโซนคอมเมนต์ น่าสนใจมากเลยครับ"

"และต่างก็มีความเข้าใจตลอดจนสิ่งที่ได้รับเป็นของตัวเอง"

พูดพลางน้ำเสียงเขาก็เปลี่ยนไป "แต่ว่า"

"ดูเหมือนทุกคนจะยังไม่ทันสังเกตเห็นปัญหาข้อหนึ่ง"

"ซึ่งปัญหาข้อนี้สำคัญอย่างยิ่งยวด"

เขามองหน้าจอโทรศัพท์แล้วพูดอย่างสงบนิ่ง "นั่นคือการรับรู้ที่มีต่อโลกใบนี้"

"ไม่ว่าจะเป็นชีวิต ยีน อารยธรรม หรือจิตสำนึก..."

"สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นการตีความและอธิบายโลกใบนี้ทั้งสิ้น ส่วนสิ่งที่เราต้องทำก็คือการขบคิดว่าจะเปลี่ยนแปลงมันอย่างไร"

"ก้อนหินเหม็นก้อนหนึ่งวางอยู่ตรงนั้น ไม่ว่า 'ตัวฉัน' หรือ 'จิตสำนึก' จะพยายามอย่างไร ในทางภววิสัยแล้ว สุดท้ายมันก็ยังเป็นแค่ก้อนหินเหม็นอยู่ดี"

"ถ้าหากอยากจะทำให้หินเหม็นก้อนนี้กลายเป็นทองคำ"

"เช่นนั้นสิ่งแรกที่เราต้องทำ ก็คือการทำความรู้จักโลกใบนี้"

เพียงไม่กี่ประโยคสั้น ๆ ก็กระตุ้นความสนใจของทุกคนขึ้นมาได้ทันที

เสียงคาดเดาและถกเถียงค่อย ๆ สงบลง

ของขวัญยังคงส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ผู้ชมทุกคนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

พวกเขาเพียงแค่แตะหน้าจอส่งของขวัญเบา ๆ จากนั้นก็นั่งเฝ้าหน้าจออย่างเงียบเชียบเพื่อรอกู้หรันมาเฉลยปริศนา

แต่สิ่งที่กู้หรันต้องคำนึงถึงนั้นมีมากกว่ามาก

เวลาในการไลฟ์มีเพียงแค่ชั่วโมงเศษ ๆ

ตอนที่ลู่เข่อชิงโทรหาเขาก็บอกไว้แล้วว่าทั้งสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนและกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกำลังดูไลฟ์ของเขาอยู่

ดังนั้นเขาจึงรู้ดีว่า

ผลลัพธ์ของไลฟ์ครั้งนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะชี้ชะตาความเร็วในการขับเคลื่อนโครงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ในก้าวต่อไป

หากผลตอบรับของไลฟ์ออกมายอดเยี่ยม การอนุมัติจัดตั้งโครงการวิจัยวิทยาศาสตร์ ตลอดจนการรวบรวมเหล่าราชบัณฑิตมาร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่ ก็จะเผชิญกับแรงต้านและข้อกังขาที่ลดน้อยลงไปมาก

หลังใคร่ครวญสั้น ๆ ชั่วครู่ เขาก็พูดต่อไปว่า

"คำถามเมื่อกี้ฟังดูเหมือนจะง่ายมาก"

"คนระดับหัวกะทิอันดับหนึ่งของมณฑลที่ผลการเรียนยอดเยี่ยมสุดขีด กลับเรียกร้องให้เขาสอบให้ได้แค่อนุปริญญาขึ้นไป ฟังดูก็ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย"

"ยิ่งไปกว่านั้น ในชีวิตของทุกคน แต่ละวันอาจต้องพบเจอกับคำถามชวนพูดไม่ออกทำนองนี้อยู่นับไม่ถ้วน"

"และทุกคนก็สามารถตอบออกมาได้โดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด"

"บางครั้งพวกเราถึงกับรู้สึกว่าคำถามของอีกฝ่ายมันงี่เง่าสิ้นดี"

"และพวกเราก็แทบไม่ต้องหยุดคิดอะไรเลยสักนิดในการให้คำตอบที่แน่นอน"

กู้หรันจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงลึกล้ำชวนขนลุก

"แต่ปัญหาก็คือ มันถูกต้องจริงหรือครับ"