ตอนที่ 99 นี่คือโลกที่ไม่มีคำว่าหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่จริง

บรรดาเสี่ยสายเปย์ที่อัดอั้นมาเกือบชั่วโมง

พอเห็นกู้หรันปรากฏตัว ก็พากันเปย์ของขวัญชุดใหญ่รัวๆ ทันที

ชั่วพริบตาเดียว

ห้องไลฟ์สดที่เดิมทีเงียบเหงาซบเซาก็สว่างไสวเบ่งบานไปด้วยเอฟเฟกต์ของขวัญตระการตา

โจวอี๋หรันไม่ได้สนใจของขวัญหรือคอมเมนต์เลยสักนิด เธอมองกู้หรันด้วยความประหลาดใจเต็มเปี่ยม "นายไม่ได้จะไป... ที่อื่นหรอกเหรอ"

กู้หรันตอบ "ไม่ได้ไปแล้วครับ"

"อ้าว" โจวอี๋หรันรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่บนใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยความยินดี "ฉันนึกว่านายจะได้ไปที่นั่นแน่ๆ แถมจะไม่กลับมาอีกแล้วซะอีก"

กู้หรันมองโจวอี๋หรันที่เปิดประเด็นแทงใจดำแถมยังราดซ้ำลงบนหัว พลางส่ายหน้าอย่างจนใจ "โลกนี้ไม่มีเรื่องที่เกิดขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกครับ ถ้ามีล่ะก็ นั่นต้องเป็นพวกขายตรงแน่ๆ"

"พรูด~" โจวอี๋หรันหลุดขำ "งั้นที่ฉันคิดว่านายต้องทำได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันก็เป็นพวกขายตรงด้วยงั้นสิคะ"

"ถือเป็น... ขายตรงทางจิตวิญญาณแล้วกันครับ"

กู้หรันพยักหน้าเบาๆ "คุณจะเชื่อใจคนคนหนึ่งเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ก็ได้ แต่ห้ามเชื่อใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์เด็ดขาด"

"เอ่อ..." โจวอี๋หรันไม่เข้าใจ "มันต่างกันตรงไหนเหรอ"

ย่อมมีความแตกต่างแน่นอน

แถมยังเป็นความต่างที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเลยด้วยซ้ำ

กู้หรันไม่ได้ตอบโจวอี๋หรันตรงๆ

แต่หันไปถามในห้องไลฟ์แทน "มีใครรู้ไหมครับว่าต่างกันยังไง ลองแสดงความเห็นกันหน่อย ให้ผมดูซิว่าใครมีพรสวรรค์ทางฟิสิกส์บ้าง"

จำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์ หลังจากที่กู้หรันกดเชื่อมต่อ PK ไลฟ์เข้ามา ตัวเลขก็พุ่งทะยานขึ้นจากสามล้านคนอย่างรวดเร็ว

เพียงแค่สิบนาทีสั้นๆ ก็ทะลุหลักห้าล้านคนเข้าไปแล้ว และยังมีแนวโน้มพุ่งขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง

ทุกคนในห้องไลฟ์ได้ยินคำถามของกู้หรัน ก็เริ่มขบคิดกันอย่างสนุกสนาน

พวกเขาติดนิสัยบริหารสมองตอนดึกดื่นไปแล้ว ถึงขั้นที่ว่าถ้าไม่ได้คิดอะไรก็แทบจะนอนไม่หลับ

"ต่างกันสิ ต่างกันตรงศูนย์จุดศูนย์ศูนย์ศูนย์ศูนย์ มีศูนย์อีกนับไม่ถ้วนตามด้วยหนึ่งไงล่ะ!"

"บอกได้แค่ว่าแทบไม่ต่างกันเลย"

"อันหนึ่งเป็นทศนิยมไม่รู้จบ อีกอันเป็นจำนวนเต็ม!"

"เชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์คือหลับหูหลับตาเชื่อ ถ้าไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ แม้จะเฉียดใกล้แค่ไหนก็พิสูจน์ว่ายังมีจุดที่น่าสงสัยอยู่"

"เก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ปลอดภัยกว่า เผื่อทางถอยให้ตัวเองไง"

......

คำตอบบนคอมเมนต์ไม่ได้ดูคึกคักเป็นพิเศษ เพราะในสายตาของคนจำนวนมาก เรื่องนี้อยู่ในขอบเขตคณิตศาสตร์ระดับมัธยมต้นเท่านั้น

อีกทั้งพวกเขาก็ไม่คิดว่าตัวเลขสองตัวนี้จะซ่อนความลับอะไรเอาไว้

เมื่อมองคอมเมนต์ที่ลอยผ่านไป

กู้หรันก็ยังไม่เห็นคำตอบที่ตัวเองต้องการ

"นี่ดูเหมือนเป็นการถกเถียงเรื่องตัวเลขสองตัว แต่ความจริงมันคือการปะทะทางความคิดระดับมหากาพย์ในประวัติศาสตร์ฟิสิกส์เลยนะครับ"

กู้หรันกล่าว "และบางทีทุกคนอาจจะยังไม่เข้าใจโลกที่เราอาศัยอยู่นี้ดีพอ"

พอได้ยินกู้หรันพูดแบบนั้น ทุกคนก็ตระหนักได้ว่าตัวเลขสองตัวนี้ไม่ธรรมดาเสียแล้ว จึงรีบหมุนฟันเฟืองในสมองที่ใกล้จะมอดดับให้กลับมาทำงานอีกครั้ง

ยัดตัวเลขสองตัวนี้กลับเข้าสมองไปขบคิดใหม่อีกรอบ

"ซี๊ด เหมือนจะเคยมีคำกล่าวว่า มนุษย์เราไม่มีทางตัดแบ่งให้ได้หนึ่งเซนติเมตรเป๊ะๆ ได้ตลอดกาล"

"อาจจะเป็น 0.99999 เซนติเมตร หรือไม่ก็ศูนย์จุดเก้าซ้ำไปเรื่อยๆ ไม่รู้จบ"

"แน่อยู่แล้ว เพราะมีดคัตเตอร์ของคุณต่อให้คมแค่ไหน มันก็ยังมีความหนาอยู่ดี"

"ร้อยเปอร์เซ็นต์มันแน่นอนเกินไป เหมือนเคยได้ยินใครพูดว่า ในทางฟิสิกส์จะค่อนข้างต่อต้านคำว่าร้อยเปอร์เซ็นต์นะ"

"เรากระทั่งวาดวงกลมที่สมบูรณ์แบบไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับโลกที่เราอยู่นี่ล่ะ"

คำตอบบนคอมเมนต์หลังจากคิดทบทวนใหม่ เห็นได้ชัดว่าดูมีน้ำหนักและคุณค่าขึ้นกว่ารอบแรก

กู้หรันถือโทรศัพท์มือถือพลางเอนหลังพิงหัวเตียง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "โลกที่เราดำรงอยู่นี้ แท้จริงแล้วเป็นโลกที่เต็มไปด้วยความน่าจะเป็นครับ"

"และทุกสิ่งทุกอย่างที่เราทำ ล้วนเป็นการซ้อนทับของความน่าจะเป็นอิสระนับไม่ถ้วน"

เมื่อดูจากปฏิกิริยาบนคอมเมนต์ ดูเหมือนจะมีน้อยคนนักที่ตระหนักถึงเรื่องนี้จริงๆ

ทว่าพอมีคนได้ยินคำว่าความน่าจะเป็น ก็เชื่อมโยงเข้ากับฟิสิกส์ควอนตัมแทบจะในทันที

ยึดคติประจำใจ 'คิดอะไรไม่ออก บอกกลศาสตร์ควอนตัม' ชัดๆ

กู้หรันอธิบายว่า "ขอยกตัวอย่างนะครับ สมมติว่ามีเด็กหัวกะทิคนหนึ่งในห้องคิงของโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำ สอบจำลองครั้งที่หนึ่ง สอง และสาม ล้วนได้ที่หนึ่งของการสอบรวมระดับมณฑลทั้งหมด ตอนนี้ถ้าผมบอกว่าเขาสอบติดระดับอนุปริญญาขึ้นไปได้อย่างแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์"

"ทุกคนคิดว่าที่ผมพูดแบบนี้ ถือว่าประเมินต่ำไป หรือว่าฟันธงเกินไปครับ?"

พอบูลเล็ตคอมเมนต์ได้ยินประโยคนี้ ก็ระเบิดขึ้นมาทันที

ต้องรู้ก่อนว่า ตอนนี้มีเด็กมัธยมปลายอย่างน้อยหลายหมื่นคนมานั่งเฝ้าหน้าจอรอดูตรงเวลา

พอพวกเขาได้ยินคำพูดของกู้หรัน ต่างก็รีบถ่มน้ำลายปัดเป่าโชคร้าย

คำพูดนี้ร้ายกาจยิ่งกว่าด่ากันเสียอีก

บูลเล็ตคอมเมนต์ต่างพากันแสดงความเห็น:

"ประเมินต่ำไปมาก"

"เด็กหัวกะทิ ที่หนึ่งของมณฑล อย่างแย่สุดก็ต้องโครงการ 985 ไหมล่ะ?"

"พี่ชาย ที่หนึ่งของมณฑลเชียวนะ จะแค่การันตีโครงการ 985 ได้ยังไง?"

"เกาเข่าสอบเสร็จตอนบ่าย อาจารย์ฝ่ายรับสมัครนักศึกษาของชิงหวา เป่ยต้า ก็มาถึงตอนค่ำแล้ว"

"นอกจากมหาวิทยาลัยกลุ่ม C9 แล้ว เด็กหัวกะทิพวกนี้คงไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ"

"อนุปริญญานี่หยามกันเกินไปแล้ว"

กู้หรันมองปฏิกิริยาอันดุเดือดบนบูลเล็ตคอมเมนต์แล้วส่ายหน้า

"น่าเสียดายนะครับ ตอบผิดกันหมดเลย"