ตอนที่ 61 ยามรื่นเริงสุขสมพึงเสพสุข

พอหูเหวินปั๋วได้ยินคำสั่งอันเด็ดขาดของกู้หรัน แม้แต่จะแย้งก็ยังรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจ "ยังไงคนพวกนั้นก็เป็นพวกน่าสงสัย ถ้าปล่อยไปหมด ผมเกรงว่าจะทำอะไรหลุดรอดไป..."

ไม่ทันที่หูเหวินปั๋วจะพูดจบ กู้หรันก็เอ่ยตัดบทอย่างเฉียบขาด "ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดของกรมความมั่นคงสารสนเทศและสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนมีแค่เรื่องเดียว คือการเก็บกู้เศษแฟรนเซียม ขอแค่ทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ เรื่องอื่นก็ไม่มีอะไรต้องกังวลทั้งนั้นครับ"

หูเหวินปั๋วมองดูกู้หรันที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสายตาเฉียบคม

เกิดความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

กู้หรันที่อยู่ตรงหน้า ดูเหมือนจะเป็นคนละคนกับกู้หรันที่กรมความมั่นคงรวบรวมข้อมูลมาอย่างสิ้นเชิง

ในฐานะเบอร์หนึ่งของกรมความมั่นคงสารสนเทศ มีแต่เขาที่เป็นฝ่ายเล่นงานคนอื่น ยังไม่เคยมีใครกล้ามาวางอำนาจใส่เขามาก่อน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านี่คือกู้หรัน

ศิลปินดาราคนหนึ่ง

จะพูดยังไงดีล่ะ

กรมความมั่นคงสารสนเทศกับดาราก็ไม่ต่างอะไรกับแมวกับหนู

ในอดีตเวลาเขาไปเจอดาราคนไหน ดาราคนนั้นเป็นต้องได้เข้าไปเหยียบจักรเย็บผ้าในคุก

อย่าว่าแต่จะถูกดาราวางก้ามใส่เลย ดาราที่กล้าสบตาเขาตรง ๆ ยังแทบไม่มี

ทว่าตอนนี้สถานการณ์ระหว่างเขากับกู้หรันกลับตาลปัตรไปหมด

ให้ความรู้สึกเหมือนหนูกำลังไล่ต้อนแมวไปจนมุมแล้วกระหน่ำซัดไม่ยั้ง

ในเวลานี้

ภาพจำเดิมเกี่ยวกับกู้หรันในใจของหูเหวินปั๋วแตกสลายลงในพริบตา

ภาพลักษณ์ใหม่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาแทนที่

และกู้หรันในภาพลักษณ์ใหม่นี้ ก็มีความลุ่มลึกยากหยั่งถึงจนเขาอ่านไม่ออก

"งั้นผมจะไปจัดการ" สุดท้ายหูเหวินปั๋วก็ไม่อาจข่มรัศมีของกู้หรันได้ หัวหน้ากรมความมั่นคงสารสนเทศผู้เคยเด็ดขาด ในเวลานี้ถึงกับต้องเอ่ยถามขอความเห็น "ขอยืนยันครั้งสุดท้าย สายลับพวกนั้นให้ปล่อยตัวไปตรง ๆ เลยใช่ไหม"

กู้หรันพยักหน้า "ไม่ใช่แค่ปล่อย แต่ต้องให้เร็วที่สุด ให้พวกเขาหายหน้าไปให้เร็วเท่าที่จะเร็วได้เลยครับ!"

...

หลังจากหูเหวินปั๋วจากไป กู้หรันกับจ้าวเหิงก็ไม่รั้งอยู่ต่อ ต่างพากันเดินทางกลับ

ระหว่างทาง ในหัวของกู้หรันมีแต่เรื่องเศษแฟรนเซียม

แม้แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาก็สั่นไหวเล็กน้อย "ผู้อำนวยการจ้าวครับ"

จ้าวเหิงเดินไปพลางก้มมองโทรศัพท์มือถือไปพลาง

พลอยอุทานชื่นชมค่าพารามิเตอร์ต่าง ๆ ที่ตรวจวัดออกมาไม่ขาดปาก

พารามิเตอร์บางส่วน อย่างเช่นความทนทานต่ออุณหภูมิสูง หรือคุณสมบัติการกำบังสนามแม่เหล็ก ยอดเยี่ยมเสียจนทำให้คนอดสงสัยไม่ได้ว่าปลอมแปลงข้อมูลมาหรือไม่

ทว่าผลลัพธ์ที่ตรงกันจากสถาบันวิจัยหลายแห่ง กลับยืนยันความถูกต้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นั่นยิ่งทำให้เขาตื่นเต้นจนถึงขีดสุด

เขาทำงานด้านวัสดุศาสตร์ คลุกคลีกับวัสดุศาสตร์มาทั้งชีวิต

พูดได้อย่างไม่เกินจริงเลยว่า หากเศษแฟรนเซียมนี้เป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมา ต่อให้บอกให้เขาตายพรุ่งนี้ เขาก็ยอมด้วยความเต็มใจ

"ผู้อำนวยการจ้าวครับ" กู้หรันเรียกอีกครั้ง

จ้าวเหิงถึงสะดุ้งตัวเบา ๆ และได้สติกลับมา "อยู่ ๆ ว่าไง"

"เกี่ยวกับเศษแฟรนเซียม ผมมีความคิดที่ค่อนข้างสมบูรณ์อยู่หลายเรื่องครับ" กู้หรันกล่าวอย่างตื่นเต้น "การวิจัยและการนำไปประยุกต์ใช้จริงหลังจากนี้ ขอให้ผมเป็นผู้ดูแลหลักเถอะครับ"

จ้าวเหิงพยักหน้าแทบจะทันทีโดยไม่ต้องคิด

กู้หรันเป็นผู้ค้นพบเศษแฟรนเซียม และยังเป็นเพียงคนเดียวที่เรียกได้ว่าเข้าใจเศษแฟรนเซียมอย่างแท้จริง

หากเขาไม่ได้เป็นผู้นำ จ้าวเหิงก็ไม่มีตัวเลือกคนที่สองให้เลือกจริง ๆ

กู้หรันถอดบทเรียนจากประสบการณ์ในชาติก่อน จึงเอ่ยถามล่วงหน้า "งานขั้นต่อไปของเศษแฟรนเซียมคงเลี่ยงความเสี่ยงและความก้าวร้าวไม่ได้ ในส่วนนี้ผมอาจต้องใช้อำนาจการตัดสินใจที่ค่อนข้างสูง ไม่ทราบว่าคุณจะช่วยทำเรื่องขออนุมัติได้ไหมครับ"

จ้าวเหิงถาม "อำนาจแบบไหนล่ะ"

"ผมอยากให้การวิจัยกับการประยุกต์ใช้งานดำเนินไปพร้อมกันครับ ผมรู้ว่ามันเสี่ยงมาก แต่มันจำเป็นอย่างยิ่ง เพราะคุณก็เห็นแล้วว่าพวกอเมริกาเริ่มรวบรวมเศษแฟรนเซียมก่อนหน้าเรา บางทีพวกเขาอาจเริ่มวิจัยพัฒนาเกี่ยวกับเศษแฟรนเซียมไปแล้ว พวกเราต้องเร่งฝีเท้า ความเสี่ยงบางอย่างจำเป็นต้องยอมแลกครับ"

จ้าวเหิงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าโดยไม่ลังเล "ไม่มีปัญหา พอกลับถึงสถาบัน ฉันจะทำเรื่องยื่นขอให้เธอเป็นอย่างแรกเลย!"

ขณะมองส่งจ้าวเหิงจากไป

กู้หรันรู้สึกซาบซึ้งในนิสัยตรงไปตรงมาของชายชรา รวมถึงความไว้วางใจอย่างที่สุดที่อีกฝ่ายมีให้ตน

หากเศษแฟรนเซียมสามารถเข้าสู่ขั้นตอนการวิจัยและประยุกต์ใช้ได้ล่วงหน้า เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าจะสะใจขนาดไหน

...

หากจะบอกว่ามีใครบนโลกนี้เพียงคนเดียวที่รู้ว่าตอนนี้กู้หรันมีความสุขขนาดไหน

ก็คงเป็นคนขับตีตี๋นี่แหละ

ระหว่างทางกลับบริษัท ความยินดีปรีดาเปี่ยมล้นที่กู้หรันแสดงออกมาบนรถ ทำเอาคนขับตลอดทางใจคอไม่ดี

เดี๋ยวก็ยิ้มแก้มแทบปริ เดี๋ยวก็โบกไม้โบกมือเต้นระบำ เดี๋ยวก็เดาะลิ้นจึ๊กจั๊ก...

จนชวนให้สงสัยว่าเพิ่งหนีออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชหุยหลงกวานหรือเปล่า

ทำเอาคนขับต้องคลานเป็นเต่าไปตลอดทาง มือขวาเกาะอยู่ข้างประตูรถตลอดเวลาพร้อมจะกระโดดหนีเอาชีวิตรอดได้ทุกเมื่อ

กู้หรันไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของคนขับเลย เขากำลังดื่มด่ำกับความสุขในตอนนี้อย่างเต็มที่

มันคือความสะใจยามเมื่อความฝันที่โหยหามาเนิ่นนานได้กลายเป็นจริงในชั่วพริบตา

"พี่คนขับ ผมเล่าเรื่องอะไรให้ฟังสักเรื่องสิครับ"

คนขับกลืนน้ำลายลงคอเหลือบมองกระจกมองหลังอย่างหวาดระแวง ราวกับกลัวจะไปกระตุ้นกู้หรัน จึงรีบฝืนยิ้มแหย ๆ "นายเล่า... เล่ามาเถอะ ฉันฟังอยู่"

กู้หรันถอนหายใจ พึมพำออกมาว่า "ในบ่ายวันที่อากาศแจ่มใสวันหนึ่ง ผมได้รู้จักกับแม่นางแฟรนเซียมจากในสมุดทดเลข"

"แต่ผมไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน เพื่อตามหาเธอ ผมจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองอดหลับอดนอนไปกี่คืน ต้องก้มหัวขอร้องคนไปกี่คน"

เศษแฟรนเซียมเป็นความลับสุดยอด เขาพูดตรง ๆ ไม่ได้แน่นอน

แต่ความเสียดายที่สลักลึกและอัดอั้นอยู่ในอก ก็ทำให้เขาอยากจะระบายออกมา

คนขับฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็เออออตามน้ำไป "อ่า... รักออนไลน์ใช่ไหมล่ะ ความรักออนไลน์มันไม่แน่นอนหรอกนะ ฉันดูนายหน้าตาก็หล่อเหลาดี ในชีวิตจริงไม่น่าจะขาดสาว ๆ มาตามจีบหรอกมั้ง"

กู้หรันยังคงจมอยู่ในโลกของตัวเอง "ต่อมา นานแสนนาน นานมากจริง ๆ ในดินแดนรกร้างไร้ผู้คน ผมถึงได้พบกับแม่นางแฟรนเซียมคนนั้นที่มีขนาดเท่าแค่เล็บมือ"

คนขับหน้าซีดเผือด ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง "เท่าเล็บมือเนี่ยนะ?"

แม้เวลาจะล่วงเลยมาเนิ่นนาน แต่กู้หรันยังคงจำได้แม่นยำว่าเศษแฟรนเซียมชิ้นแรกที่เขาค้นพบมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร พอนึกย้อนไปก็อดหัวเราะไม่ได้ "ถึงหน้าตาจะดูขี้ริ้วขี้เหร่ไปหน่อย แต่ก็นะ ความรักทำให้คนตาบอด ผมยังเคยเขียนบทความให้เธอตั้งหลายเรื่อง แถมยังมีอีกตั้งหลายบทความที่ได้ตีพิมพ์ลงในวารสาร Nature ด้วยนะ"

"เพื่อจะให้ผู้ใหญ่ยอมรับในตัวเธอ ผมพยายามนับครั้งไม่ถ้วนที่จะพิสูจน์ว่าเธอดีตรงนั้นดียังไง ตรงนี้ดียังไง"

"แต่น่าเสียดาย สุดท้ายพวกเราก็ไม่ได้ลงเอยกัน มักจะมีคนยกเอาสารพัดเหตุผล กฎเกณฑ์ ข้อบังคับต่าง ๆ นานามาขัดขวางพวกเรา พี่ว่ามันน่าเสียดายมากเลยใช่ไหมล่ะครับ?"

คนขับรีบพยักหน้ารัว ๆ "ชะ... ใช่น่าเสียดายจริง ๆ..." แม้จะฟังแล้วงงงวยไม่เข้าใจ แต่เขารู้สึกว่าตนเองน่าจะรู้แล้วว่าทำไมไอ้หนุ่มรูปหล่อคนนี้ถึงได้เป็นบ้าไป

"แต่ตอนนี้ พวกเขายอมตกลงแล้ว" กู้หรันเหมือนยกภูเขาออกจากอก ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดี

แต่ใบหน้าของคนขับกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความงงงวย "เดี๋ยวนะ... ขนาดเท่าเล็บมือ ลงเอยกัน... คนที่บ้านนายยอมให้นายแต่งงานกับเล็บมือเนี่ยนะ?"

รถจอดลงตรงหน้าตึกซื่อเฟิงเทคโนโลยี

กู้หรันไม่ได้ตอบอะไร เขาหัวเราะเสียงดังลั่นสองทีแล้วก้าวลงจากรถ

คนขับมองดูกู้หรันที่แหงนหน้าหัวเราะร่าพลางเดินเข้าตึกไป รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดส่งข้อความเสียงเข้ากลุ่มคนขับรถ

"พวกมึง เมื่อกี้กูเพิ่งรับคนบ้ามาคนหนึ่งว่ะ"

"ในข่าวเคยเห็นเมืองนอกแต่งงานกับหมาบ้าง แต่งกับฮัตสึเนะ มิกุ บ้าง"

"พวกมึงทายดูซิว่ากูเจออะไร?"

"กูเสือกเจอคนจะแต่งงานกับเล็บมือตัวเองว่ะ"

...

ความสุขและความทุกข์ของมนุษย์เรานั้นไม่อาจเข้าใจตรงกันได้จริง ๆ