ตอนที่ 63 สรุปแล้ว กู้หรันเป็นคนแบบไหนกันแน่

เมื่อราชบัณฑิตระดับแกนนำของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนที่มีตำแหน่งเทียบเท่าหรือสูงกว่าผู้อำนวยการสถาบันสาขายื่นข้อเสนอการตัดสินใจเรื่องสำคัญ ระบบลงประชามติภายในจะถูกเปิดใช้งาน

กระบวนการทั้งหมดเป็นการลงคะแนนแบบไม่เปิดเผยชื่อ

โดยมีผู้อำนวยการสถาบันสาขาต่าง ๆ รวมถึงผู้บริหารที่เกี่ยวข้องจากฝ่ายการเมืองของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน และกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งหัวเซี่ยเข้าร่วมลงคะแนน

หากมีผู้เข้าร่วมลงคะแนนออกเสียงเห็นชอบถึงร้อยละหกสิบ จะถือว่าการตัดสินใจนั้นผ่านความเห็นชอบ

การลงประชามติภายในมีทั้งหมดสามรอบ ขอเพียงผ่านในรอบใดรอบหนึ่งก็ถือว่าสำเร็จ

และในเวลานี้ จ้าวเหิงกับหวังอีซินกำลังอยู่ในการลงคะแนนรอบที่สาม ซึ่งเป็นรอบสุดท้าย

สองรอบแรกจบลงด้วยความล้มเหลว หากรอบสุดท้ายนี้ยังล้มเหลวอีก กู้หรันก็คงหมดสิทธิ์ได้รับการแต่งตั้งเป็นกรณีพิเศษอย่างสิ้นเชิง

ในรอบแรก จ้าวเหิงได้รายงานสถานการณ์เกี่ยวกับฟิล์ม ACF และเศษแฟรนเซียมต่อผู้อำนวยการสถาบันและคณะกรรมาธิการอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งหัวเซี่ย

ทั้งเป็นการรายงานผลงานต่อผู้บังคับบัญชา และเป็นการแนะนำระดับความสามารถด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของกู้หรันไปในตัว

เดิมทีเขาคิดว่าจะผ่านประชามติได้ตั้งแต่รอบแรก แต่น่าเสียดายที่ผลการลงคะแนนเห็นชอบได้เพียงร้อยละสี่สิบ จึงต้องประกาศว่าไม่ผ่าน

ในรอบที่สอง จ้าวเหิงได้นำเสนอข้อสันนิษฐานและการอนุมานต่าง ๆ ที่กู้หรันพูดถึงระหว่างการไลฟ์สด รวมถึงรายละเอียดทุกอย่างนับตั้งแต่ที่เขาได้ติดต่อกับกู้หรัน

ตั้งแต่การไขปริศนาสมุดฟิสิกส์เล่มนั้น ไปจนถึงแบบจำลองการออกแบบโครงสร้างโมเลกุลของวัสดุแผ่นนั้น ล้วนเพียงพอที่จะทำให้เขารู้สึกได้ว่า กู้หรันคืออัจฉริยะทางฟิสิกส์ที่หาตัวจับได้ยากอย่างแน่นอน

เพื่อให้กู้หรันได้เข้ามาอยู่ในสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน เขาถึงขนาดยอมใช้ตัวเองเป็นเดิมพันพนันกับเหล่าราชบัณฑิต

ทว่ารอบที่สองก็ยังคงจบลงด้วยความล้มเหลวอยู่ดี

ส่งผลให้พอมาถึงรอบที่สาม เขาแทบจะไม่มีเหตุผลอะไรให้ยกขึ้นมาพูดอีกแล้ว

เขาเข้าใจดีว่า การที่ไอดอลกระแสที่เรียนไม่จบมัธยมต้นจะกลายร่างมาเป็นอัจฉริยะด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์นั้น เป็นเรื่องที่ชวนให้กังขาจริง ๆ

ราชบัณฑิตท่านอื่นไม่ได้เคยติดต่อกับกู้หรันเหมือนอย่างเขา

พวกเขาไม่ได้เห็นความสามารถและพรสวรรค์ของกู้หรันด้วยตาตัวเอง

ดังนั้นการที่ไม่อาจลงคะแนนเห็นชอบให้ได้จึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้

แต่คนที่ผิดไม่ใช่กู้หรัน

หวังอีซินกำเอกสารรายงานไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล เธอมองดูสถานการณ์ที่ไม่สู้ดีแล้วอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พอมองไปยังเหล่าราชบัณฑิตแต่ละท่านที่นั่งอยู่ด้านล่างเวที ความกล้าก็หดหายไปในทันที

บุคคลเหล่านี้คือกองกำลังและกระดูกสันหลังแต่ละข้อที่ทำให้หัวเซี่ยสามารถยืนหยัดขึ้นมาได้อย่างภาคภูมิ

และตัวเธอเองก็ยังห่างไกลจากคุณสมบัติที่จะไปชี้นิ้วสั่งสอนพวกเขา

จ้าวเหิงตบไหล่หวังอีซินเบา ๆ แล้วพูดว่า "เธอกลับไปก่อนเถอะ"

หวังอีซินเป็นกังวลอยู่บ้าง "อาจารย์คะ..."

"ไม่เป็นไร ไปเถอะ"

หวังอีซินกอดเอกสารไว้ โค้งคำนับให้เหล่าราชบัณฑิตใต้เวที จากนั้นจึงรีบสาวเท้าเดินออกจากห้องรายงานไป

ปัง...

ประตูห้องรายงานปิดลง

ภายในห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด

แสงไฟบนเวทีทอดเงาบดบังเหล่าราชบัณฑิตที่อยู่ด้านล่างไว้ จนทำให้จ้าวเหิงมองเห็นสีหน้าท่าทางของพวกเขาได้ไม่ชัดเจนนัก

เขาวางเอกสารในมือลงบนแท่นบรรยาย แล้วก้าวเดินมาข้างหน้าเวที "การลงคะแนนรอบสุดท้ายแล้ว ผมคิดว่าคงไม่มีข้อพิสูจน์อะไรจะยกขึ้นมาพูดอีก เอาเป็นว่าผมขอพูดถึงความรู้สึกให้พวกคุณฟังก็แล้วกัน"

จ้าวเหิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยขึ้น "สัญชาตญาณบอกผมว่า ถ้าเราพลาดกู้หรันไป มันจะเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่หลวงของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน"

"แต่พวกเราทุกคนต่างก็รู้ดีว่า หุบเหวลึกที่ขวางอยู่เบื้องหน้าสถาบันวิทยาศาสตร์ในตอนนี้คืออะไร"

"เราต้องการใครสักคนมาสร้างสะพานข้ามหุบเหวเส้นนั้น แล้วนำพาวงการวิจัยของหัวเซี่ยก้าวข้ามไปยังอีกฟากฝั่งเพื่อค้นคว้าต่อไป"

"ในสถาบันแห่งนี้ พวกเราพบเจออัจฉริยะด้านการวิจัยมานับไม่ถ้วน"

"พวกเขาขยันหมั่นเพียร มีความคิดเฉียบไว รอบคอบรัดกุม และมีความรู้กว้างขวาง..."

"แต่พวกเราก็รู้ดีเช่นกันว่า พวกเขารักษามาตรฐานเดิมได้ดีเยี่ยม ทว่ายังขาดความสามารถในการบุกเบิกสิ่งใหม่"

"พวกเขาสามารถพัฒนาขีดความสามารถของระบบฟิสิกส์ในปัจจุบันไปจนถึงขีดสุดได้ แต่ยากที่จะก้าวเข้าไปสู่ดินแดนที่ไม่เคยมีใครย่างกรายเข้าไปถึง"

จ้าวเหิงถอนหายใจ "แน่นอนว่านี่เป็นความผิดพลาดของพวกเราเอง พวกเราสร้างนักศึกษาที่ยอดเยี่ยมให้ประเทศชาติได้เป็นจำนวนมาก แต่กลับไม่อาจสร้างนักฟิสิกส์ที่แท้จริงขึ้นมาได้เลย"

"พวกเราทุกคนต่างก็พยายามบ่มเพาะผู้สืบทอดรุ่นต่อไปไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม แต่ผมเชื่อว่าพวกคุณก็คงรู้สึกแบบเดียวกับผม เมื่อต้องเผชิญกับการปฏิวัติทางฟิสิกส์ที่กำลังจะทยอยถาโถมเข้ามาในอนาคต พวกเรายากที่จะมีความมั่นใจในตัวผู้สืบทอดของเราได้อย่างเต็มร้อย"

"อย่างเช่นอีซิน เธอถือเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของสถาบันวัสดุ และเป็นลูกศิษย์ที่ผมภาคภูมิใจที่สุดตลอดหลายปีที่ผ่านมา"

"เธอคู่ควรกับคำว่ายอดเยี่ยมอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นการทดสอบทางวิทยาศาสตร์ใด ๆ หรือการทำวิศวกรรมย้อนกลับ ด้วยความรอบคอบ ความจริงจัง และคลังทฤษฎีด้านวัสดุศาสตร์อันยอดเยี่ยมของเธอ เธอสามารถรับผิดชอบงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ"

"แต่ผมรู้ว่าจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเธออยู่ตรงไหน เธอเป็นทหารที่ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง แต่ยากที่จะกลายเป็นแม่ทัพที่กล้าทุบหม้อข้าวเผาสะพานสู้ตาย"

"เธอไม่มีความกล้าหาญและจิตใจที่แม่ทัพพึงมี ไม่มีทั้งความมุ่งมั่นที่จะสู้แบบหลังชนฝา และความดันทุรังแบบไม่ชนกำแพงไม่ยอมหันหลังกลับ"

"พวกเราต่างดิ้นรนฟันฝ่ามาจากยุคที่ไม่มีอะไรสักอย่าง พวกเราทุกคนล้วนรู้ดีว่า การจะสร้างปาฏิหาริย์ให้สำเร็จได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ความรู้ที่กว้างขวาง ไม่ใช่ความพยายามที่ตรากตรำทนเหนื่อยยาก แต่เป็นความดันทุรังอันบ้าคลั่ง"

"การเดินบนถนนลาดยางมะตอย ใคร ๆ ก็เดินได้ พยายามมากขึ้นอีกนิด มีความรู้มากขึ้นอีกหน่อย ก็แค่เดินไปได้ไกลกว่าเดิมอีกนิดเท่านั้น"

"หัวเซี่ยมีคนเยอะ คนอัจฉริยะก็มีเยอะ การเดินบนถนนลาดยางมะตอย ความขยันย่อมชดเชยความบกพร่องได้เสมอ"

"แต่ถ้าเป็นป่ารกร้างที่เต็มไปด้วยขวากหนามล่ะ?"

"ความพยายามและวิชาความรู้ย่อมไม่เพียงพอที่จะค้ำจุนให้พวกเขาบุกเบิกโลกใบใหม่ออกมาได้ เพราะบาดแผลที่บาดเจ็บจนเลือดท่วมตัว จะทำให้พวกเขาต้องหยุดฝีเท้าลงในที่สุดจนไม่กล้าก้าวต่อไปข้างหน้า"

"มีเพียงความดันทุรังที่ไม่สนใจสิ่งใดและความบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติเท่านั้น ถึงจะทำให้พวกเขาก้าวต่อไปข้างหน้าได้แม้ร่างจะชุ่มไปด้วยเลือด"

"คนแบบนี้ นาน ๆ ทีถึงจะได้พบเจอ"

"แต่ในตัวของกู้หรัน ผมกลับสัมผัสได้ถึงความดันทุรังและความบ้าคลั่งที่ทำให้ผมต้องหันไปมองด้วยความทึ่ง"

จ้าวเหิงนึกย้อนถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนกลางวัน พลางเรียบเรียงความรู้สึกของตนออกมาเป็นคำพูด

"พวกคุณไม่เคยเห็นสภาพของเขาตอนที่ก้มหน้าก้มตาคำนวณอนุมาน แต่ผมเคยเห็น นั่นคือสมาธิและความจดจ่อในระดับที่คนทั่วไปยากจะเข้าถึงได้"

"และสภาวะที่จดจ่อถึงขีดสุดแบบนั้น ดำเนินต่อเนื่องยาวนานถึงหลายชั่วโมง"

"ในตอนที่กำลังคำนวณอนุมาน เขาเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั้งเฉยชา สันโดษ และเด็ดขาดเยียบเย็น"

"แต่กลับให้ความรู้สึกอย่างหนึ่งแก่คนดูว่า ไม่ว่าจะเป็นหนึ่งชั่วโมง หนึ่งวัน หนึ่งเดือน หนึ่งปี หรือนานกว่านั้น เขาก็จะบรรลุเป้าหมายได้อย่างแน่นอน"

"แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ แต่ก็ทำให้คนเกิดความเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ"

จ้าวเหิงมองไปยังทุกคนแล้วยิ้มเจื่อน "พวกเราต่างก็เป็นตาแก่อาวุโสที่ใช้ชีวิตมาจนอายุปูนนี้กันแล้ว ทำงานวิจัยอาจจะมีหลงทิศทางไปบ้าง แต่ในเรื่องของการดูคน พวกเราแทบจะไม่เคยดูพลาด"

หลังจากที่เขาพูดจบ ภายในห้องรายงานก็มีเสียงพูดคุยปรึกษาหารือกันดังขึ้นระลอกหนึ่ง

ชั่วครู่ต่อมา

จ้าวหาง ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยหลักด้านฟิสิกส์ดาราศาสตร์ก็เอ่ยขึ้นว่า "ผมเคยดูไลฟ์ของกู้หรันอยู่ครั้งหนึ่ง และสัมผัสได้จากเนื้อหาในไลฟ์ของเขาจริง ๆ ว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา อีกอย่าง จ้าวเหิงถือเป็นคนที่สุขุมรอบคอบพอสมควร คนที่ทำให้เขายอมเอาชื่อเสียงส่วนตัวมาเดิมพันเพื่อออกหน้าปกป้องได้ ผมเชื่อว่าจะต้องนำความประหลาดใจมาให้พวกเราได้อย่างแน่นอน"

จ้าวเหิงมองไปยังลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของตนด้วยสายตาซาบซึ้งใจ

ในยามที่ไร้คนหนุนหลังและโดดเดี่ยว การที่อีกฝ่ายยอมออกหน้าพูดอย่างเที่ยงธรรมเช่นนี้นับว่าล้ำค่ายิ่ง

ผ่านไปครู่หนึ่ง ติงอี ผู้บริหารกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์แห่งหัวเซี่ย และอดีตผู้อำนวยการสถาบันวิจัยหลักด้านฟิสิกส์ดาราศาสตร์แห่งสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน ก็เปิดปากพูดขึ้นมากะทันหัน "ถ้าหากเป็นอย่างที่คุณพูดจริง ๆ ก็นับเป็นบุคลากรที่แวดวงการวิจัยของหัวเซี่ยกำลังขาดแคลนอย่างยิ่ง ทางฝั่งกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์ไม่มีความเห็นขัดข้องอะไร หลัก ๆ คงต้องดูว่าทางสถาบันวิทยาศาสตร์จะตัดสินใจอย่างไร"