ตอนที่ 74 เปิดศึกตีกันแล้ว! สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนวุ่นวายจนเละเป็นโจ๊ก

สิ้นเสียงของกู้หรัน

ไม่นานก็มีผู้ชมเริ่มค้นหาข้อมูลตามที่กู้หรันพูดทันที

เพราะเนื้อหามันฟังดูลึกลับเหลือเชื่อเกินไปจริง ๆ

แค่เรื่องที่ยีนของมนุษย์ทำงานจริงเพียงสองเปอร์เซ็นต์ก็หลุดโลกมากพออยู่แล้ว

แต่ตอนนี้คุณกลับมาบอกฉันอีกว่า ลำดับดีเอ็นเอโบราณพวกนั้นดันทำหน้าที่เหมือนการเขียนโปรแกรม ที่คอยบันทึกข้อมูลเก็บไว้ทีละส่วนจริง ๆ เนี่ยนะ?

สองเรื่องนี้ถ้าแยกกันดูก็ถือว่าเหลือเชื่อสุด ๆ แล้ว

พอมารวมเข้าด้วยกัน มันแทบจะพลิกความรับรู้ของทุกคนไปจนหมดสิ้น

ถึงขนาดทำให้พวกเขาเริ่มสงสัยว่ากู้หรันกำลังแกล้งสร้างเรื่องลึกลับมาปั่นหัวให้พวกเขากลัวหรือเปล่า

ในห้องบรรยายสรุปของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน

บรรดาราชบัณฑิตต่างก็ตกอยู่ในสภาพเดียวกับพวกผู้ชม

วิชาชีพย่อมมีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน หากเป็นฟิสิกส์สาขาอื่น พวกเขายังพอจะถกกันได้อย่างคล่องแคล่ว

แต่กับชีววิทยา แถมยังเป็นแขนงเฉพาะกลุ่มอย่างจุดกำเนิดสิ่งมีชีวิต พวกเขาก็มึนตึ้บอยู่บ้างจริง ๆ

ทว่าการก้มหน้าก้มตาค้นไป่ตู้ ซึ่งเป็นวิธีหาข้อมูลทางอ้อมแบบนั้น พวกเขาไม่มีทางชายตามองหรอก

ทุกคนต่างหันสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยไปมองหวังซูหาง เพราะเห็นได้ชัดว่าที่นี่มีผู้เชี่ยวชาญตัวจริงเสียงจริงอยู่

ในตอนที่ทุกคนคิดว่ากู้หรันอาจจะพูดเกินจริงหรือกุเรื่องขึ้นมานั้น

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า หวังซูหางจะพยักหน้าเบา ๆ พลางเอ่ยว่า "ที่เขาพูดมาไม่ผิดหรอกค่ะ สัดส่วนของนิวคลีโอไทด์ที่แสดงออกเป็นโปรตีนในร่างกายมนุษย์น้อยมากจริง ๆ ยีนกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ไม่ได้มีส่วนร่วมในการแสดงออกเลย"

"แต่การที่เขาเปรียบเทียบกับฮาร์ดดิสก์หรือโค้ดโปรแกรมอาจจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไร ถ้าเปรียบกับบริษัทขนาดใหญ่จะเห็นภาพชัดกว่า ยีนที่แสดงออกก็คือระดับผู้บริหาร ฝ่ายจัดการ และพนักงานที่ทำงานจริง ส่วนยีนที่ดูไร้ประโยชน์พวกนั้น ก็เหมือนพนักงานส่วนเกินที่คอยอู้งานไปวัน ๆ ค่ะ"

"ในเวลาปกติ พนักงานอู้งานพวกนี้อาจจะสร้างผลงานเป็นศูนย์ แต่พอมีโครงการสำคัญเข้ามา แล้วคนทั้งบริษัทต่างจนปัญญา ก็อาจจะมีพนักงานสักคนสองคนเกิดการกลายพันธุ์ แล้วก้าวออกมาแบกรับภารกิจนี้แทน"

ทุกคนพยักหน้าตาม จากนั้นจึงถามต่อ "แล้วลำดับพิลึกที่เขาพูดถึงล่ะ"

หวังซูหางยังคงพยักหน้า "ช่วงทศวรรษ 1980 ฟรานซิสโก โมยิกา นักชีววิทยาชาวสเปน ได้ทำการวิจัยอาร์เคียที่แยกได้จากหาดน้ำเค็มค่ะ"

"และในตัวอาร์เคียนี้เอง ที่เป็นครั้งแรกที่มีการค้นพบลำดับดีเอ็นเอที่ผิดปกติอย่างมากตามที่กู้หรันพูดถึง"

"มันเป็นลำดับซ้ำที่มีแบบแผนและมีโครงสร้างพาลินโดรมบางส่วน ซึ่งเกิดจากคู่เบสแบบสุ่มสามสิบคู่และคู่เบสคงที่สามสิบหกคู่เรียงสลับซ้ำกันไปเรื่อย ๆ"

"วงการชีววิทยาได้ตั้งชื่อลำดับซ้ำนี้ว่า CRISPR"

"ตอนแรก ผู้คนคิดว่าคู่เบสที่ไร้ระเบียบพวกนั้นเป็นเพียงการรวมตัวแบบสุ่มที่ไม่มีความหมายอะไร"

"จนกระทั่งค้นพบว่ามียีนของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง ที่สามารถจับคู่กับคู่เบสไร้ระเบียบพวกนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ"

เธอพยักหน้าเล็กน้อย "ใช่แล้วค่ะ ไวรัสนั่นเอง"

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็ปรากฏแววประหลาดใจอย่างลึกซึ้ง

ความประหลาดใจนี้ ด้านหนึ่งเป็นเพราะข้อสันนิษฐานเหล่านี้ได้รับการยืนยัน ซึ่งสร้างความสั่นสะเทือนให้พวกเขาไม่น้อย

อีกด้านหนึ่งเป็นเพราะพวกเขารู้สึกแปลกหน้าอย่างประเมินไม่ได้ ต่อระดับความรู้และความเข้าใจของกู้หรัน

แม้กระทั่งจ้าวเหิงที่คุ้นเคยกับกู้หรันมากที่สุดในบรรดาราชบัณฑิตทั้งหมด ก็ยังเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เขายากจะจินตนาการได้จริง ๆ ว่าขอบเขตความรู้ของกู้หรันไปสิ้นสุดตรงไหน

ตั้งแต่การออกแบบโครงสร้างโมเลกุลของวัสดุ ไปจนถึงการฟื้นฟูกระบวนการอนุมานเศษแฟรนเซียม จนกระทั่งความรู้อันลึกซึ้งเร้นลับในแวดวงชีววิทยา...

ราวกับว่าเขาหยั่งรู้ไปเสียทุกเรื่อง

ถึงขนาดที่ว่าพอย้อนนึกถึงข้อสันนิษฐานที่กู้หรันเคยยกขึ้นมาในไลฟ์ก่อนหน้านี้ ความน่าเชื่อถือก็เพิ่มขึ้นมาอีกมากโข

......

ท่ามกลางจินตนาการอันโลดโผนที่พัดพาความคิดให้ลื่นไหล

เวลาค่อย ๆ ล่วงเลยผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

นับตั้งแต่กู้หรันมายังรายการคาเฟ่คุยรอบดึกจนถึงตอนนี้ ตลอดเวลาหลายวันที่ผ่านมา เขาคอยอธิบายวนเวียนอยู่รอบเรื่องอารยธรรมและสิ่งมีชีวิตมาโดยตลอด

แม้จะเริ่มง่วงนอนอย่างหนักแล้ว แต่ในฐานะการไลฟ์อำลา เขาก็ยังจำเป็นต้องกัดฟันทนเพื่อแต้มจุดไข่ปลาปิดท้ายซีรีส์นี้ให้ได้

"เนื้อหาช่วงถัดไป จะยิ่งน่าสนใจขึ้นไปอีกครับ"

"แต่ก่อนที่จะพาทุกคนไปเปิดจินตนาการ ผมคงต้องแจ้งเรื่องหนึ่งให้ทราบกันก่อน"

"พอจบวันนี้แล้ว ผมจะไม่อยู่ที่คาเฟ่คุยรอบดึกอีกต่อไป"

"ในวันข้างหน้า ทุกคนคงไม่ได้ฟังเนื้อหาที่น่าสนใจแบบนี้อีกแล้วล่ะครับ"

"เฮ้อ น่าเสียดายจริงๆ ครับ"

กู้หรันพยายามกลั้นความดีใจในอกเอาไว้สุดชีวิต ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "พูดจากใจจริงเลยนะ ผมไม่อยากจากทุกคนไปเลย"

"แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะมีเหตุสุดวิสัย ผมคงอยู่เป็นเพื่อนทุกคนได้ถึงแค่นี้แล้วล่ะครับ"

"ก่อนที่เราจะระดมสมองครั้งสุดท้ายกัน ขอผมดูพลังเงินในกระเป๋าของทุกคนหน่อยได้ไหมครับ"

สิ้นเสียงของกู้หรัน ช่องคอมเมนต์ก็ระเบิดความวุ่นวายขึ้นมาทันที

"อะไรนะ"

"ทำไมล่ะเนี่ย"

"ไปพูดอะไรที่ไม่ควรพูดเข้าเหรอ หรือเพราะอะไรกันแน่"

"อยู่ที่คาเฟ่คุยรอบดึกก็ดีอยู่แล้วนี่! จะไปเล่นหนังเล่นวาไรตี้ให้เสียของทำไม!"

"เทพกู้ พวกเราอย่าไปทนรองรับอารมณ์ใครในวงการบันเทิงเลย มาเป็นราชาแห่งวงการสตรีมเมอร์ดีกว่า!"

"นั่นสิ อยู่ในวงการบันเทิงเมื่อก่อนน่ะมีแต่จะฝังพรสวรรค์นายทิ้งชัดๆ!"

จากนั้น บรรดาเสี่ยสายเปย์ระดับบิ๊กที่เปิดตัวเข้าห้องไลฟ์ด้วยเอฟเฟกต์จรวดและเรือยอชต์สุดอลังการ เมื่อได้ยินว่ากู้หรันจะออกจากคาเฟ่คุยรอบดึก ก็ไม่เก๊กขรึมกันอีกต่อไป ต่างพากันพิมพ์รัวๆ

"รายการวาไรตี้กับค่าตัวแสดงให้เท่าไหร่ พวกเราออกให้เอง"

"บอกตัวเลขมาได้เลย"

"เดี๋ยวโทรบอกผู้จัดการธนาคารให้ปลดวงเงินจำกัด ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"

เมื่อเห็นบรรดาบิ๊กเนมพิมพ์กันอย่างป๋าจัด ผู้ชมคนอื่นๆ ที่กระเป๋าเงินธรรมดาสามัญก็เริ่มช่วยโหมโรง ผสมโรงอวดรวยตามน้ำไปด้วย

"ไม่มีปัญหา เอาบ้านไปจำนองเรียบร้อยแล้ว"

"เงินกู้ผ่านแล้ว เทพกู้บอกตัวเลขมาได้เลย"

กู้หรันยกมือปิดใบหน้าที่แทบจะกลั้นขำไม่อยู่ พลางแกล้งทำเสียงสะอื้น "เรื่องนี้พูดยากนะพวกพี่ชาย ตัวเลขพวกนั้นผมไม่ได้สนใจหรอก สำคัญคือมันเป็นเป้าหมายในชีวิตของผม ทุกคนเข้าใจใช่ไหมครับ"

"คือเป้าหมายนี้เนี่ย บางทีเงินมันก็วัดค่าไม่ได้น่ะนะ"

"เอางี้ละกัน ผมขอดูความจริงใจของทุกคนก่อนดีกว่า"

"ผมตัดสินใจแล้ว! ถ้าทุกคนจริงใจพอ ผมจะยอมอยู่ต่อเพื่อพวกคุณ!"

......

ณ สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน บรรดาราชบัณฑิตมองดูกู้หรันที่เอามือปิดหน้าตัวสั่นเทิ้มเพราะกลั้นหัวเราะ ต่างก็พากันหน้าดำคร่ำเครียด "เจ้าเด็กนี่... เล่นใหญ่เล่นละครเก่งแบบนี้ตลอดเลยเรอะ"

จ้าวเหิงกระแอมแห้งๆ สองที "ยังไงเขาก็มาจากสายนักแสดงศิลปินนี่นะ..."

ติงอีเอ่ยขึ้น "ส่งของขวัญให้สักหน่อยสิ ให้ทางสถาบันเบิกจ่าย ถือเป็นของขวัญแรกพบจากพวกเรา"

หูอัน "หืม?"

จ้าวเหิง "หืม?"

บรรดาราชบัณฑิตสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนต่างพากันส่งเสียง "หืม?"

ทุกคนพร้อมใจกันเอี้ยวตัวออกด้านข้าง ขีดเส้นแบ่งระยะห่างกับติงอีทันทีโดยไม่ได้นัดหมาย

หูอันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเที่ยงธรรมและเคร่งขรึม "คุณอยู่คณะกรรมาธิการอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์ พวกเราอยู่สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน คำว่าสถาบันของเราหมายความว่ายังไงกัน"

พูดไม่ทันขาดคำ

หูอันก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างรวดเร็ว สมัครไอดีสำรอง ผูกบัตรธนาคารเสร็จสรรพ แล้วเริ่มรัวเปย์ของขวัญอย่างบ้าระห่ำ

สาวสวยที่นั่งข้างกู้หรันบนหน้าจอขานชื่อด้วยความดีใจสุดขีด "ขอบคุณ 'ฝีมือเก่งขนาดนี้ทำไมไม่ไปสถาบันวิทยาศาสตร์จีน' ที่มอบคาร์นิวัลให้หนึ่งร้อยอันค่ะ!"

"ขอบคุณท่านประธานค่ะ! เสี่ยเปย์สุดๆ ไปเลย!"

......

เชี่ยเอ๊ย ไอ้คนเจ้าเล่ห์นี่!

เมื่อเห็นชื่อไอดีที่หูอันใช้เปย์ของขวัญ ติงอีก็โมโหจนควันแทบออกหู รีบควักโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาทันที

ขณะที่กำลังสมัครไอดีสำรองอยู่นั้น เขาก็แค่นเสียงประชดประชัน "คนที่กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์ของพวกเราต้องการ ต่อให้สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์อย่างพวกคุณจะทุ่มเปย์ซื้อใจแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์"

จากนั้นไม่ทันไร

สาวสวยบนหน้าจอก็ขานขึ้นอีกครั้ง "ว้าว! ขอบคุณ 'ไม่ไปกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์แล้วจะเสียใจไปตลอดชีวิต' ที่มอบคาร์นิวัลให้หนึ่งร้อยแปดสิบแปดอันค่ะ!"

"ขอบคุณท่านประธานค่ะ! ขอให้เสี่ยเจริญรุ่งเรืองอายุยืนหมื่นๆ ปีนะคะ!"

......

บรรยากาศในห้องประชุมรายงานพลันเย็นยะเยือกลงทันควัน

ดูท่าแล้ว

คงจะ... คุยกันดีๆ ไม่ได้แล้วสินะ

เมื่อมองดูท่าทีกระหยิ่มยิ้มย่องลำพองใจของติงอี

หูอันก็หันหลังกลับไปมองบรรดาพี่น้องในสถาบันวิทยาศาสตร์

โดยที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ...

ราชบัณฑิตทุกคนต่างหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาพร้อมกันอย่างรู้ใจ