ตอนที่ 76 แม่กุญแจรหัสผ่านสี่พันหกร้อยล้านปี

กู้หรันรู้สึกลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง

สิ่งเดียวที่แน่ชัดก็คือ ในบรรดาสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และรายการคาเฟ่คุยรอบดึก ได้ถูกตัดทิ้งไปแล้วหนึ่งตัวเลือก

ผู้ชมบนบูลเล็ตคอมเมนต์ดูเหมือนจะมองออกถึงความสับสนปั่นป่วนในใจของสตรีมเมอร์ จึงพากันเข้ามาปลอบประโลม

"เทพกู้ อยู่ต่อเถอะนะ"

"วงการบันเทิงไม่เหมาะกับคุณจริงๆ"

"พวกเราคอยหนุนหลังนายเสมอ!"

"ตราบใดที่นายยังไลฟ์อยู่หนึ่งวัน พวกเราก็จะติดตามไปตลอด!"

แฟนคลับรุ่นเก่าและเหล่าเสี่ยสายเปย์ระดับสูงนับไม่ถ้วน ต่างพากันขอร้องอย่างจริงใจให้กู้หรันอยู่ต่อ

กู้หรันพยักหน้า พลางมองข้อความรั้งตัวและคำสารภาพรักจากใจจริงที่ล้นเต็มหน้าจอด้วยความซาบซึ้งใจ

"พรุ่งนี้ทุกคนก็จะได้รู้กันแล้วครับ"

กู้หรันมองยอดของขวัญรวมที่เรียกได้ว่ามหาศาลน่าขนลุก แล้วลองคำนวณคร่าวๆ ในใจ

หากไม่นับรวมการสมัครสมาชิก จำนวนคนส่งของขวัญทั้งหมดพุ่งสูงถึงห้าแสนสามหมื่นคน

ยอดเงินรวมประเมินเบื้องต้นน่าจะทะลุสิบล้านไปแล้ว

"เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง พลังเปย์ของพวกพี่น้องทำเอาผมยอมรับจากใจจริงเลยครับ"

กู้หรันหมุนเปิดฝาขวดแล้วยกน้ำขึ้นดื่ม จากนั้นจึงเหลือบมองบูลเล็ตคอมเมนต์บนหน้าจอ

ในนั้นมีผู้ชมที่เพิ่งเข้ามาใหม่สองสามคน ซึ่งยอมรับข้อสันนิษฐานหลายๆ อย่างของกู้หรันได้ค่อนข้างดี

แต่กลับมีข้อกังขาค่อนข้างมากในส่วนของเรื่องข้อมูล

ที่จริงเรื่องนี้ก็เข้าใจได้ไม่ยาก ไม่ว่าจะเป็นดีเอ็นเอ อาร์เอ็นเอ ไวรัส หรือวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต สิ่งเหล่านี้แม้จะยังไม่มีหลักฐานเป็นรูปธรรมมากมาย ทว่าเส้นเรื่องหลักของพัฒนาการและบรรพชีวินวิทยาก็ยังสามารถนำมาเทียบเคียงยืนยันกันได้

อย่างน้อยนี่ก็นับเป็นสำนักความคิดหรือข้อสันนิษฐานสายหนึ่ง

แต่น้ำแฝงไว้ด้วยข้อมูล หรือยีนสามารถกักเก็บข้อมูลได้เนี่ย มันฟังดูเพ้อฝันหลุดโลกไปหน่อย

ข้อสันนิษฐานกับความคิดเพ้อฝัน มันยังมีความแตกต่างกันอยู่

การใช้มุมมองอันหลากหลายมาพิสูจน์ยืนยันว่าสมมติฐานหนึ่งเป็นจริงได้ นั่นคือข้อสันนิษฐาน

แต่การหยิบยกเหตุการณ์ที่มีอยู่จริง แล้วมโนคิดจินตนาการถึงที่มาของมันขึ้นมาลอยๆ นั่นคือความคิดเพ้อฝัน

ยกตัวอย่างเช่น มีแอปเปิลลูกหนึ่งตกอยู่บนถนน

คุณบังเอิญเห็นรถคันหนึ่งบนถนน และบังเอิญเห็นหน้าต่างรถเปิดอยู่ คุณจึงคาดเดาว่าแอปเปิลลูกนี้อาจจะตกลงมาจากรถ

นี่คือข้อสันนิษฐาน

แต่ถ้าคุณเปิดปากพูดออกมาทันทีว่า แอปเปิลลูกนี้มนุษย์ต่างดาวเป็นคนเอามาวางไว้ตรงนี้

นั่นคือความคิดเพ้อฝันล้วนๆ

เพราะคุณไม่มีแม้กระทั่งเหตุผลสักข้อที่จะมาพิสูจน์แรงจูงใจของมนุษย์ต่างดาวในการเอาแอปเปิลมาวางไว้ที่นี่

สาเหตุที่ข้อกังขานี้ปรากฏขึ้นกับผู้ชมใหม่ก็เข้าใจได้ง่ายมาก

เพราะกู้หรันได้พิสูจน์จากสี น้ำหนัก ส่วนประกอบ ปริมาณน้ำ จุลินทรีย์ และด้านอื่นๆ ไปแล้วว่าแอปเปิลลูกนี้ไม่ได้มาจากโลก

ผู้ชมเก่าจึงค่อยๆ ยอมรับสมมติฐานเบื้องต้นที่ว่า "มนุษย์ต่างดาวเอาแอปเปิลมาวางไว้ที่นี่" ไปเรียบร้อยแล้ว

ทว่าผู้ชมใหม่กลับยังไม่เคยได้ยินมาก่อน

พวกเขาไม่มีทางยอมถูกกล่อมให้เชื่อไปง่ายๆ แบบนั้นแน่

กู้หรันกำลังขบคิดอยู่พอดีว่าช่วงสุดท้ายของการไลฟ์ควรจะเปิดประเด็นอย่างไร พอเห็นข้อสงสัยที่ผุดขึ้นเต็มหน้าจอ เขาก็เกิดประกายความคิดขึ้นมาทันที

"ทุกคนฟังข้อสันนิษฐานกันมาหลายวัน ผมมักจะพูดเสมอว่าในน้ำมีข้อมูล ยีนทำหน้าที่เก็บข้อมูล เพื่อพิสูจน์สมมติฐานนี้ เราได้ยกตัวอย่างเคสกรณีศึกษามากมายจากสาขาชีววิทยา วัสดุศาสตร์ สังคมศาสตร์ และอื่นๆ มาอธิบายขยายความ"

"แต่ยังไม่ได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นเลยว่า ทำไมในน้ำถึงต้องมีข้อมูล"

กู้หรันส่ายหน้าพลางกล่าว "นี่เป็นความสะเพร่าของผมเองครับ แต่ก่อนจะอธิบายปัญหานี้ พวกเราลองมาคิดคำถามข้อหนึ่งกันก่อนดีกว่า"

"สมมติว่าทุกคนมีตู้เซฟใบหนึ่งที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่มีวันพัง บนตู้เซฟมีแม่กุญแจรหัสผ่านติดตั้งอยู่ ด้านในตู้เซฟบรรจุสิ่งของที่ล้ำค่าที่สุดในโลกเอาไว้ แล้วคุณก็ตั้งใจจะแช่แข็งตัวเอง อาจจะไม่คิดจะตื่นขึ้นมาอีกเลยเป็นเวลาหลายพันล้านปี"

"แต่เวลาที่ยาวนานขนาดนั้น คุณต้องลืมรหัสผ่านแน่ๆ คุณจึงจำเป็นต้องเก็บรักษารหัสผ่านเอาไว้ เพื่อที่ตอนตื่นขึ้นมาจะได้หารหัสผ่านนี้เจอ แล้วเปิดตู้เซฟออกได้"

"ถ้าอย่างนั้นขอถามหน่อยครับว่า จะเก็บรักษารหัสผ่านนี้ด้วยวิธีไหน ถึงจะวางใจได้มากที่สุด"

สิ้นเสียงกู้หรัน ผู้ชมเกือบยี่สิบล้านคนในห้องไลฟ์สดก็เริ่มระดมสมองกันยกใหญ่

หลายพันล้านปี...

แถมยังเป็นของที่ล้ำค่าที่สุดในโลก...

ถ้างั้นก็ไม่ต้องสงสัยเลย รหัสผ่านจะต้องซับซ้อนขึ้นอย่างแน่นอน จะปล่อยให้ใครมาถอดรหัสไปไม่ได้เด็ดขาด

และก็เป็นไปตามคาด...

ทันทีที่ผู้ชมเริ่มคิด ความคิดก็แตกกระเจิงเปะปะไปคนละทิศละทางทันที

กู้หรันรีบเสริมว่า "เอาให้ง่ายขึ้นหน่อย สมมุติว่าบนโลกมีคุณอยู่แค่คนเดียว ไม่ต้องไปกังวลเรื่องจะมีใครมาถอดรหัส"

หลังจากเงื่อนไขเพิ่มเติมนี้ถูกบอกออกไป

ผู้ชมจำนวนไม่น้อยก็ร้องว่าง่ายทันที

"เซฟลงฮาร์ดดิสก์ วางไว้ข้างตัวผมเนี่ยแหละ"

"ไอ้ทื่อเอ๊ย ฮาร์ดดิสก์มันมีเสื่อมสภาพนะเว้ย นั่นมันตั้งหลายพันล้านปี ไม่ต้องพูดถึงเรื่องโดนน้ำหรอก แค่มีฝุ่นหลุดเข้าไปข้างใน รหัสผ่านมึงก็เกลี้ยงแล้ว"

"สลักไว้บนหินสิ หินมันอยู่ได้นานพอ"

"หินโดนกัดกร่อนผุพังได้ ไม่รอดแน่นอน ไม่กี่ร้อยปีไอ้ที่สลักไว้ก็โดนขัดจนเรียบแล้ว"

"งั้นก็สลักบนเพชร"

"เพชรก็ไม่แน่ว่าจะทนได้ถึงหลายพันล้านปีปะวะ?"

ข้อความบูลเล็ตคอมเมนต์ถกเถียงกันอย่างดุเดือด แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่มีคนเสนอความเป็นไปได้ขึ้นมา ก็จะถูกคนจำนวนมากรุมโต้แย้งในทันที

นานเข้า ทุกสิ่งที่ทุกคนพอจะนึกออกว่าน่าจะเก็บรักษาได้ยาวนาน พอนำมาเทียบกับสเกลเวลาหลายพันล้านปี ต่างก็ดูเปราะบางจนไม่อาจทนทานได้เลยสักอย่าง

ไม่นานนัก การถกเถียงอันดุเดือดบนหน้าจอก็ค่อย ๆ สงบลง

ในที่สุดทุกคนแทบจะยอมรับคำตอบเดียวกันโดยปริยาย นั่นคือในเวลาหลายพันล้านปี ไม่มีอะไรสามารถคงอยู่ได้เลย

อย่าว่าแต่หิน เพชร ชิป หรือฮาร์ดดิสก์...

ต่อให้เป็นยอดเขาเอเวอเรสต์ ในสเกลเวลาระดับหลายพันล้านปี ก็คงถล่มยุบและก่อตัวใหม่ไปเป็นสิบ ๆ รอบ

มหาสมุทรแปซิฟิกก็คงเหือดแห้งไปไม่รู้กี่หน

คอมเมนต์ค่อย ๆ ซาลง เมื่อดูเหมือนทุกคนจะนึกอะไรไม่ออกแล้ว จึงเริ่มมั่วกันไปเรื่อย

"สลักไว้บนดวงอาทิตย์เลย มันยังอยู่ได้อีกหลายหมื่นล้านปี"

"เอาไปวางไว้บนชั้นสลายตัวของแฟรนเซียมที่สตรีมเมอร์บอก จะเป็นไปได้ไหมนะ?"

"ถ้าเป็นกูนะ ไหน ๆ ก็แช่แข็งแล้วไม่ใช่เหรอ สักลงบนตัวไปเลยสิ"

"สตรีมเมอร์หมายถึงแบบนี้เหรอ?"

"มึงมาเล่นทริกบั๊กอะไรตรงนี้เนี่ย?"

เมื่อเห็นความคิดของทุกคนเริ่มเตลิดเปิดเปิงอย่างไร้ทิศทาง กู้หรันจึงพูดอย่างไม่รีบร้อน "ดีมากครับ จากการที่ทุกคนยกตัวอย่างและหักล้างกันไปนับครั้งไม่ถ้วน ก็ได้ข้อสรุปที่แน่ชัดข้อหนึ่งแล้ว นั่นคือสสารทั้งหมดที่เราเห็นอยู่ในปัจจุบัน แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะคงสภาพสมบูรณ์ไว้ได้นานหลายพันล้านปี หรือแม้กระทั่งระดับหมื่นล้านปี"

ผู้ชมบนหน้าจอต่างเห็นพ้องกับความคิดของกู้หรันเป็นส่วนใหญ่

เพราะพวกเขาต่างงัดทุกสิ่งที่พอนึกออกมารุมสับจนเละกันไปหมดแล้ว

กู้หรันกล่าวต่อ "ในความเป็นจริงมันอาจเป็นเช่นนั้นจริง ๆ แล้วถ้าไม่มีกิจกรรมของมนุษย์ล่ะ ซากอารยธรรมบนโลกจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเลือนหายไปจนหมดสิ้น?"

"ทุกคนลองหลับตาแล้วจินตนาการตามคำบรรยายของผมดูนะครับ"

"ตอนนี้อารยธรรมโลกได้พัฒนาไปสู่อารยธรรมระดับหลายดาวเคราะห์แล้ว ผู้คนเกือบทั้งหมดต่างละทิ้งโลกมุ่งหน้าสู่ระบบดาราศาสตร์อื่น และคุณ... สหายของผม คุณคือมนุษย์คนสุดท้ายที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้"

"ในเวลานี้คุณกำลังนั่งอยู่บนจรวดเที่ยวสุดท้ายที่จะเดินทางออกจากโลก แต่คุณดันเป็นคนซวย จรวดลำนี้เกิดความผิดพลาดในการตั้งค่าพารามิเตอร์บางอย่าง ส่งผลให้ห้วงอวกาศและเวลารอบตัวมันหยุดนิ่ง และลอยค้างอยู่เหนือชั้นบรรยากาศโลก แต่โชคยังดีที่คุณยังสามารถมองเห็นโลกใบที่คุณเคยอาศัยอยู่มานานหลายปีได้"

"ถึงตอนนั้น คุณจะได้เห็นอะไรบ้างล่ะครับ?"