ตอนที่ 77 ทำไม...ถึงต้องกลัวตาย

"อันดับแรก ภายในไม่กี่ชั่วโมง เพราะโลกไม่มีมนุษย์คอยควบคุมดูแล โรงไฟฟ้าจึงหยุดทำงานลงอย่างรวดเร็ว ปริมาณไฟฟ้าที่กักเก็บไว้หลังจากจ่ายกระแสไฟระลอกสุดท้ายหมด ไฟฟ้าที่มนุษย์สร้างขึ้นก็จะค่อย ๆ เลือนหายไปจากโลก ราวกับว่ามนุษย์ไม่เคยคิดค้นไฟฟ้าขึ้นมาเลย"

"หนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น โลกใบนี้จะทยอยจมสู่ความมืดมิดเพราะสูญเสียพลังงานไฟฟ้าไปโดยสิ้นเชิง ระบบต่าง ๆ ของเมืองเริ่มพังทลาย หลังพายุฝนกระหน่ำ สิ่งอำนวยความสะดวกใต้ดินที่ถูกน้ำท่วมขังก็ค่อย ๆ เสียหายและพังลง"

"ผ่านไปไม่กี่เดือน เมื่อไม่มีมนุษย์คอยบำรุงรักษา โรงไฟฟ้าพลังความร้อนและโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ก็เริ่มเกิดการรั่วไหลอย่างต่อเนื่อง หรือแม้กระทั่งระเบิด เนื่องจากระบบหล่อเย็นเป็นอัมพาต"

"หนึ่งปีผ่านไป เมืองที่ไร้คนเหลียวแลเริ่มถูกพืชพรรณเข้ายึดครอง แมว สุนัข หนู กระต่าย เริ่มกลายมาเป็นเจ้าของเมืองตัวจริง"

"ผ่านไปอีกสิบกว่าปี ถนนหนทางและสิ่งปลูกสร้างเริ่มผุพัง พืชพรรณนับไม่ถ้วนหยั่งรากแตกหน่อในป่าคอนกรีตเสริมเหล็ก แล้วเจริญเติบโตอย่างอิสระตามรอยแยกของถนนและอาคารบ้านเรือน"

"พริบตาเดียวผ่านไปหนึ่งร้อยปี ปาฏิหาริย์ทุกอย่างที่มนุษย์เคยสร้างไว้เริ่มค่อย ๆ เลือนหาย เขื่อนและสะพานพังถล่ม ตึกระฟ้าเสียดฟ้าเริ่มโยกคลอนใกล้ล้ม"

"สิ่งปลูกสร้างที่ตั้งตระหง่านอย่างหมิ่นเหม่เหล่านี้ทำให้คุณรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน แต่ในที่สุด หนึ่งพันปีต่อมา พวกมันก็เลือนหายไปในป่าดงดิบอันเขียวชอุ่มโดยสิ้นเชิง ถึงตอนนั้นคุณคงแยกไม่ออกแล้วว่าเส้นแบ่งระหว่างเมืองกับผืนป่าอยู่ตรงไหน"

"หนึ่งหมื่นปีผ่านไป ร่องรอยทั้งหมดที่มนุษย์สร้างขึ้นนับตั้งแต่การปฏิวัติอุตสาหกรรมถูกลบเลือนจนแทบไม่เหลือ มีเพียงสิ่งปลูกสร้างที่ทำจากหินอย่างพีระมิดหรือกำแพงเมืองจีนเท่านั้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่ให้เห็นราง ๆ"

"หนึ่งแสนปีผ่านไป บนพื้นผิวโลกไม่มีร่องรอยการมีอยู่ของมนุษย์หลงเหลืออยู่อีกเลย จะมีก็เพียงแค่ในบ่อน้ำมันและอุโมงค์เหมืองบางแห่งเท่านั้นที่ยังพบคราบรอยการมีอยู่ของมนุษย์อยู่บ้างเล็กน้อย"

"แต่พอผ่านไปหนึ่งสิบล้านปี แม้แต่ร่องรอยเศษเสี้ยวสุดท้ายนี้ก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น"

"นับแต่นั้นเป็นต้นมา โลกจะผลัดเปลี่ยนโฉมใหม่หมดจดโดยสมบูรณ์ ไม่มีสิ่งใดหลงเหลือพอจะพิสูจน์ได้ว่ามนุษย์เคยมีตัวตนอยู่เลย"

พอกู้หรันพูดจบ

ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนในห้องไลฟ์สดต่างยังคงจมดิ่งอยู่ในการทดลองทางความคิดนี้ ไม่สามารถถอนตัวออกมาได้เป็นเวลานาน

ส่วนโจวอี๋หรันที่อยู่ข้างกาย ในเวลานี้ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตามีความตื่นตระหนกแฝงอยู่หลายส่วน

"แค่สิบล้านปี ก็ลบรอยอารยธรรมทั้งหมดของมนุษย์ได้แล้วเหรอคะ"

กู้หรันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ายอมรับความจริงอันโหดร้าย

แม้ว่าในยามนี้อารยธรรมของมนุษย์จะรุ่งโรจน์เปล่งประกายอย่างยิ่ง และการพัฒนาทางเทคโนโลยีจะเฟื่องฟูถึงขีดสุด

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจักรวาลและกาลเวลา มนุษย์ก็ยังคงไม่ต่างอะไรจากมดปลวก

หากนับตั้งแต่ยุคของโฮโมเซเปียนส์ ก็เพิ่งผ่านมาเพียงเจ็ดหมื่นปีเท่านั้น

และถ้านับตั้งแต่การปฏิวัติอุตสาหกรรม จนถึงปัจจุบันก็เพิ่งผ่านไปแค่สองร้อยหกสิบกว่าปี

ทว่าโลกใบนี้กำเนิดขึ้นมาจนถึงตอนนี้นานราว...สี่พันแปดร้อยล้านปีแล้ว

นี่มันเป็นตัวเลขระดับไหนกัน

หากบีบอัดเวลาสี่พันแปดร้อยล้านปีให้เหลือเพียงหนึ่งวันที่มี ยี่สิบสี่ชั่วโมง

โฮโมเซเปียนส์จะเพิ่งปรากฏตัวขึ้นมาในวินาทีสุดท้าย

ส่วนอารยธรรมและเทคโนโลยีที่มนุษย์ภาคภูมิใจนักหนา ล้วนกระจุกตัวอยู่ในช่วง 0.1 วินาทีสุดท้ายของเวลา 23:59:59 น.

ในช่วง 0.1 วินาทีสุดท้ายของวันนี้ วัฒนธรรมหงซานและวัฒนธรรมเหลียงจู่จึงได้ถือกำเนิดขึ้น

และใน 0.003 วินาทีสุดท้าย มนุษย์เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ยุคการปฏิวัติอุตสาหกรรม

ดังนั้น นี่จึงนำไปสู่ข้อดีประการหนึ่งของการเรียนจักรวาลวิทยา

นั่นคือ มนุษย์ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย

เรื่องกลัดกลุ้มอะไร การเป็นขี้ข้าทำงานงก ๆ อะไร ความน้อยเนื้อต่ำใจอะไร ความอึดอัดคับข้องใจอะไร เมื่ออยู่ภายใต้เรื่องเล่าอันยิ่งใหญ่ไพศาลของจักรวาล ล้วนไร้ค่าไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึงทั้งสิ้น

อาจเป็นเพราะการเดินทางทางความคิดของกู้หรันชวนให้ดำดิ่งเกินไป คอมเมนต์วิ่งจึงยังไม่หลุดพ้นจากการเดินทางแห่งการดับสูญของอารยธรรมมนุษย์นี้เสียที

กู้หรันเอ่ยเตือนความจำต่อว่า "ดูจากตรงนี้แล้ว ทุกคนคงสังเกตเห็นว่า ทุกสิ่งที่มนุษย์คิดค้นขึ้น ล้วนยากที่จะต้านทานกระแสธารแห่งกาลเวลา"

"ถ้าอย่างนั้น การคิดจะเก็บรักษาข้อมูลไว้ให้ได้หลายพันล้านปี มันเป็นไปไม่ได้เลยอย่างนั้นเหรอครับ"

กู้หรันส่ายหน้า "จริง ๆ แล้วไม่ใช่เลยครับ น้ำกับดีเอ็นเอนี่แหละคือคำตอบ"

แม้ไม่มีการชี้แนะจากกู้หรัน ผู้ชมจำนวนไม่น้อยก็เริ่มเบนทิศทางความคิดไปที่เรื่องน้ำและดีเอ็นเอกันแล้ว

เมื่อสสารทั้งหมดที่เคยยกตัวอย่างมาถูกปฏิเสธจนหมด

พวกเขาก็เปลี่ยนมุมมองใหม่

แทนที่จะคิดว่ามีสิ่งของอะไรที่สามารถกักเก็บข้อมูลไว้ได้หลายพันล้านปี

แต่หันมาคิดว่าตั้งแต่โลกถือกำเนิดขึ้นมา มีอะไรบ้างที่คงอยู่มานานหลายพันล้านปี

คิดแบบนี้แล้วความคิดก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที

ก๊าซไฮโดรเจน ก๊าซออกซิเจน ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ และองค์ประกอบต่าง ๆ ของชั้นบรรยากาศ

น้ำ ดิน แร่ธาตุ และธาตุชนิดต่าง ๆ

รวมไปถึงสิ่งมีชีวิต

และหากต้องค้นหาสสารที่น่าจะกักเก็บข้อมูลได้จากบรรดาสิ่งที่คงอยู่มาหลายพันล้านปีเหล่านี้

ทุกคนก็แทบจะเลือกน้ำกับสิ่งมีชีวิตอย่างไม่ลังเล

และแยกพวกมันออกจากแร่ธาตุ ธาตุต่าง ๆ ตลอดจนก๊าซหลากชนิดโดยไม่รู้ตัว

"ดูเหมือนน้ำจะไม่ใช่เรื่องเรียบง่ายอย่างที่คนทั่วไปคิดจริง ๆ แฮะ"

"เคยได้ยินมาว่ามีคนทำการทดลอง ถ้าเปิดเพลงต่างกันข้าง ๆ น้ำ ผลึกน้ำก็จะเปลี่ยนไปด้วย"

"สตรีมเมอร์เคยเล่าเรื่องน้ำไปแล้ว ใครสนใจลองไปดูคลิปไฮไลต์ย้อนหลังได้ ติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมไปเมื่อสองวันก่อนเอง"

"เรื่องน้ำพอเข้าใจได้ แต่สิ่งมีชีวิตเนี่ยนะ"

"สิ่งมีชีวิตมันเปราะบางเกินไปไหม"

"แค่เหตุการณ์การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้นตั้งหลายรอบแล้ว"

"ฝากข้อมูลไว้กับสิ่งมีชีวิต นี่ไม่เหมือนซื้อลอตเตอรี่เหรอ"

"จริงด้วย... ฟังที่สตรีมเมอร์เล่า... แค่สิบล้านปี โลกก็ลบทุกสิ่งทุกอย่างของมนุษยชาติทิ้งจนหมดเกลี้ยงแล้ว"

"ขนาดมนุษย์ยังทำไม่ได้ สิ่งมีชีวิตอื่นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย"

......

บนบูลเล็ตคอมเมนต์ ผู้ชมทั้งเก่าและใหม่นับไม่ถ้วนต่างถกเถียงกันอย่างดุเดือด ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วทุกคนยอมรับความน่าเชื่อถือของการใช้น้ำเป็นตัวกลางบันทึกข้อมูลแล้ว

เหตุผลที่เลือกน้ำนั้นเรียบง่ายมาก

การบันทึกข้อมูล ความเสถียรย่อมสำคัญที่สุด

และระบบน้ำที่มีความลื่นไหล โครงสร้างมีระเบียบ แถมยังหมุนเวียนเป็นวัฏจักรได้ในตัว ย่อมเป็นอุปกรณ์กักเก็บข้อมูลที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่าตอนนี้ทุกคนกลับยิ่งรู้สึกสงสัยและสนใจในตัวกลางบันทึกข้อมูลอย่างสิ่งมีชีวิตมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

เหมือนอย่างที่กู้หรันพูดไว้ สิ่งมีชีวิตในระดับมิติของจักรวาลนั้นช่างเล็กกระจ้อยร่อยเหลือเกิน

เทียบไม่ได้เลยกับความเสถียรและน่าเชื่อถือของสิ่งไม่มีชีวิตอย่างน้ำ

กู้หรันยิ้มพลางกล่าวว่า "ดูเหมือนทุกคนจะไม่ค่อยมั่นใจในสิ่งมีชีวิตเท่าไหร่สินะครับ"

"งั้นถ้าผมบอกตรรกะข้อที่สามของสิ่งมีชีวิต ทุกคนจะรับมือยังไงกันดีล่ะครับ"

บูลเล็ตคอมเมนต์ต่างพากันพิมพ์ถามเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"เชี่ย มีตรรกะข้อที่สามอีกเหรอ"

"คืออะไรอ่ะ"

"ตั้งตารอเลย"

กู้หรันไม่ได้เล่นตัว เขากล่าวเนิบ ๆ ว่า "ตรรกะข้อที่สามก็คือ 'การเอาชีวิตรอด' ครับ"

"นับตั้งแต่สิ่งมีชีวิตถือกำเนิดขึ้นมา ก็แบกเอาดีเอ็นเอไร้ประโยชน์จำนวนมหาศาลมาขยายพันธุ์อย่างบ้าคลั่ง และพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอดต่อไป"

"ทุกคนอาจจะรู้สึกแปลกใจ การเอาชีวิตรอดมันไม่ใช่สัญชาตญาณหรอกเหรอ ทำไมถึงกลายมาเป็นตรรกะได้ การมีชีวิตอยู่คือเรื่องที่ถูกต้องแล้ว มีสิ่งมีชีวิตไหนอยากรนหาที่ตายด้วยหรือไง"

กู้หรันถามเองตอบเองว่า "แต่ใครเป็นคนกำหนดล่ะครับว่า การมีชีวิตอยู่คือเรื่องดี และความตายคือเรื่องแย่"

"ทุกคนเคยคิดกันบ้างไหมครับว่า แนวคิดนี้มันเกิดขึ้นมาได้ยังไง"

"ทำไมสิ่งมีชีวิตทุกชนิด ถึงได้หวาดกลัวความตายกันหมด"

"ถ้าการขยายพันธุ์คือตรรกะเริ่มต้นที่พวกท่านออกแบบไว้แต่แรก และการวิวัฒนาการจนเกิดสิ่งมีชีวิตนับหมื่นนับแสนสายพันธุ์คือผลงานของตรรกะการแข่งขันร่วมกับข้อมูลในน้ำ"

"แล้วตรรกะข้อที่สามที่เราเพิ่งค้นพบในตอนนี้อย่าง 'การเอาชีวิตรอด' มันมาจากไหนกันแน่ล่ะครับ"