ตอนที่ 100 เพลงปิดท้ายเรื่อง ปลามังกร ปล่อยออกมาก่อนกำหนดงั้นเหรอ

ภายในห้องประชุม

ทุกคนต่างเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ

โดยเฉพาะหวังจื่อฟาน "ในที่สุดแผนกเราก็มีนักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองมาประจำการสักที ไม่ง่ายเลยนะเนี่ย หัวหน้าครับ ต่อไปความเป็นอยู่ของแผนกเราคงดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ขออัปเกรดเกรดกาแฟหน่อยได้ไหมครับ กาแฟตอนนี้กินจนจะเอียนตายอยู่แล้ว"

หัวหน้าไล่ "ทุกคนมาร่วมต้อนรับอาจารย์ติง นักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองของเรากันหน่อย"

"อาจารย์ติงเหรอ?" ทุกคนในห้องประชุมต่างชะงักไป

แซ่ติงเนี่ยนะ?

ทว่าในตอนที่ทุกคนกำลังสงสัยอยู่นั้น เงาร่างเพรียวระหงสายหนึ่งก็ก้าวเข้ามาจากนอกประตู

เธอสวมชุดเดรสยาวสีไอซ์บลู อวดเรียวขายาวในรองเท้าบูตทรงสูง ปล่อยผมยาวสลวยสีดำขลับสยายลงบนช่วงไหล่เนียน

ทรวดทรงอกอิ่มสะบึมชนิดที่ก้มหน้าลงไปคงมองไม่เห็นปลายเท้า ดึงดูดสายตาจนยากจะละไปทางอื่น

ทันทีที่ปรากฏตัว กลิ่นอายประธานสาวทรงเสน่ห์แห่งแวดวงธุรกิจก็แผ่ออกมา ให้ความรู้สึกแรกเห็นว่าเป็นสาวเก่งมาดเท่สไตล์ตัวแม่

"สวัสดีค่ะทุกคน" เธอเดินเข้ามาในห้องประชุมตรงไปยังเก้าอี้ข้างหัวหน้า ใบหน้าสวยสะกดคลี่ยิ้มพลางแนะนำตัว "ฉันชื่อติงซือฮุ่ย ต่อไปพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานในแผนกเดียวกันแล้ว เรียกฉันว่าพี่ฮุ่ยก็ได้ค่ะ"

"ติงซือฮุ่ยเหรอ? ทำไมชื่อนี้ฟังดูคุ้นจัง?" จางเต๋อหัวรู้สึกคุ้นหูมากจริง ๆ แต่ก็นึกไม่ออกสักที

"นายเคยเจอเหรอ?" จินหยางหมิงส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นมาทันที

"ไม่เคยเจอหรอก แค่รู้สึกเหมือนเคยเห็นชื่อนี้ที่ไหนสักแห่ง น่าจะเป็นประธานบริษัทอะไรสักที่นี่แหละ..." จางเต๋อหัวมองติงซือฮุ่ยตาค้าง ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์เหลือเกิน ดูแล้วอายุน่าจะเพิ่งสักยี่สิบเจ็ดถึงยี่สิบแปดปีเท่านั้น

"ผมยอมกราบเลย..." หวังจื่อฟานมองตาค้าง "หัวหน้าครับ ต่อไปถ้าต้องทำงานล่วงเวลา ผมไม่เอาค่าโอทีก็ได้นะครับ"

หัวหน้าไล่ไม่ได้สนใจเจ้าหมอนี่ พลางเริ่มทยอยแนะนำทุกคนให้ติงซือฮุ่ยรู้จักทีละคน

จนกระทั่งมาถึงหลินเย่าคนสุดท้าย ดวงตาคู่งามของเธอจึงหยุดมองเขา "หลินเย่า ไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าพี่จะเรียกว่าน้องหลิน?"

หลินเย่าชะงักไป "เอ่อ คือ?"

ติงซือฮุ่ยกระพริบตาปริบ ๆ "น้องชายพี่ฝากฝังมาน่ะ ว่าต้องดูแลเธอให้ดี"

หลินเย่าอึ้งไปอีกรอบ "น้องชายของพี่... อย่าบอกนะว่าเป็นติงหยวน?"

ติงซือฮุ่ยพยักหน้าเบา ๆ "เขากลับไปรับช่วงต่อตำแหน่งของพี่ที่บริษัทแล้วล่ะ ต่อไปพี่จะได้ทุ่มเทให้กับงานดนตรีอย่างเต็มที่ เพื่อสิ่งที่ตัวเองรัก และเพื่อสานต่อสิ่งที่น้องชายรักด้วยค่ะ"

"เอ่อ นี่มัน..." จางเต๋อหัว หวังจื่อฟาน และจินหยางหมิงต่างพากันอ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน

สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวทุกคนก็คือ เจ้าอาหยวนมีพี่สาวสวยขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

หวังจื่อฟานกัดฟันกรอด พึมพำกับตัวเองในใจ "บัดซบเอ๊ย รู้งี้เมื่อก่อนน่าจะเอาใจน้องเมียไว้ก่อนแท้ ๆ"

จางเต๋อหัวคิดในใจ 'ตอนนี้ฉันไปประจบว่าที่น้องเมียยังทันไหมเนี่ย?'

แต่หลินเย่ากลับสนใจอีกเรื่องหนึ่ง เขาเอ่ยถามขึ้นมาว่า "พี่ฮุ่ยครับ พี่เป็นนักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองเหรอครับ?"

ติงซือฮุ่ยพยักหน้า "แต่เหรียญทองของพี่มีน้ำปนอยู่เยอะน่ะ ช่วงแรก ๆ อาศัยทรัพยากรของบริษัทช่วยดันขึ้นมาทั้งนั้น"

หัวหน้าไล่ยิ้มพลางพูดขึ้น "อาจารย์ฮุ่ยถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ เมื่อห้าปีก่อนคว้าแชมป์ติดต่อกันตั้งสองฤดูกาล ถ้าเหรียญทองของคุณยังมีน้ำปนเยอะอยู่ นักเขียนเนื้อร้องเหรียญทองคนอื่นคงไม่มีที่ยืนกันพอดี อ้อ จริงสิ คืนนี้ผมเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวพวกนายที่โรงแรมหรูข้าง ๆ เอง ถือเป็นการเลี้ยงต้อนรับพี่ฮุ่ยด้วย"

พอการต้อนรับอย่างเรียบง่ายจบลง ติงซือฮุ่ยก็เดินเข้ามาทักทายหลินเย่าอย่างเป็นทางการ "เธอใช้วิธีไหนกันแน่ ถึงทำให้น้องชายพี่ยอมกลับบริษัทแต่โดยดีได้?"

ในความทรงจำของเธอ ถ้าจะทำให้น้องชายคนนี้ยอมกลับไปรับช่วงต่อตำแหน่งได้ คงต้องงัดไม้เด็ดหรือใช้มาตรการพิเศษเท่านั้น

แต่ครั้งนี้ ต่อให้เรียกตัวติงหยวนกลับไปก่อนกำหนด เขากลับไม่มีบ่นออกมาสักคำเลยเนี่ยนะ?

แถมก่อนที่ติงซือฮุ่ยจะมา ติงหยวนยังกำชับเป็นพิเศษว่า ให้ช่วยดูแลเจ้าเด็กที่ชื่อหลินเย่าคนนี้ที่บริษัทให้ดีด้วย

หลินเย่างงเล็กน้อย "พี่ฮุ่ยครับ ผมไม่ได้ใช้วิธีอะไรเลยนะ แค่เปิดอกคุยกับอาหยวนบ้างเป็นครั้งคราวเท่านั้นเองครับ"

"คุยเปิดอกงั้นเหรอ? มิน่าล่ะ..." ติงซือฮุ่ยพลันเข้าใจขึ้นมาทันที

ขณะเดียวกันตรงโซนโต๊ะทำงาน จางเต๋อหัวกับหวังจื่อฟานก็เริ่มเปิดฉากแซวกันอีกรอบ

หวังจื่อฟานทำท่าเอียงอายใส่เต๋อหัวพลางพูดขึ้นว่า "พี่หยวนขา ทำไมพี่ถึงทอดทิ้งฉันแล้วกลับไปคนเดียวแบบนี้ล่ะคะ?"

จางเต๋อหัวกุมมือน้อย ๆ ของจื่อฟานไว้แล้วพูดว่า "น้องเย่า ไม่เป็นไรนะ การจากกันครั้งนี้ก็เพื่อการพบกันใหม่ที่ดียิ่งกว่า พวกเราต่างคนต่างพยายาม แล้วค่อยไปเจอกันที่จุดสูงสุดนะ"

หวังจื่อฟานส่งสายตาหวานซึ้งมองเต๋อหัว "จริงเหรอคะพี่หยวน?"

จางเต๋อหัวเอื้อมมือไปบีบจมูกโด่งรั้นของจื่อฟานเบา ๆ พลางกลั้นขำสุดชีวิตแล้ว 'เล่นละคร' ต่อไป "พี่ไม่มีวันโกหกน้องเย่าของพี่หรอก นี่ไง พี่ถึงตั้งใจให้พี่สาวของพี่มาดูแลเธอ เพื่อที่เวลาเธอเห็นพี่สาว ก็เหมือนได้เห็นพี่ยังไงล่ะ"

หวังจื่อฟานขนลุกซู่ไปทั้งตัว แต่ก็ยังกัดฟันเล่นต่อไปจนจบ "ถ้างั้นพี่หยวนคะ ในเมื่อเห็นพี่สาวก็เหมือนได้เห็นพี่ ถ้าฉันได้คบกับพี่สาวของพี่ ก็เท่ากับได้อยู่กับพี่เหมือนกันใช่ไหมล่ะคะ?"

จินหยางหมิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอึ้งตาค้างไปเลย

อาไล่เองก็อึ้งกับภาพตรงหน้าเช่นกัน สองคนนี้มันบ้าการละครหรือไงกันเนี่ย?

แป๊บเดียว แต่งบทละครน้ำเน่าออกมาเป็นฉากเป็นตอนได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

แม้แต่หลินเย่ายังถึงกับพูดไม่ออก แต่พอเขาหันไปมองพี่ฮุ่ย สิ่งที่เขากังวลกลับไม่ได้เกิดขึ้น

ติงซือฮุ่ยไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับส่งยิ้มหวานทรงเสน่ห์เย้ายวนใจ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ถ้าน้องเย่าชอบน้องชายพี่จริง ๆ พี่ช่วยจัดงานหมั้นหมายให้ได้นะ โบราณว่าไว้ คำสั่งพ่อแม่ แม่สื่อชักนำ ในเมื่อพ่อแม่ไม่อยู่ พี่สาวคนโตคนนี้ก็ตัดสินใจแทนได้จ้ะ"

หวังจื่อฟาน "???"

จางเต๋อหัว "???"

คราวนี้กลายเป็นพวกเขาสองคนเองที่ยืนอึ้งจนไปต่อไม่ถูก

พี่ฮุ่ยเล่นมุกอะไรของเธอเนี่ย?

แล้วรอยยิ้มกระชากใจแบบนั้นมันหมายความว่ายังไงกัน?

คนที่ยืนดูอยู่รู้สึกคันยุบยิบในหัวใจไปหมด พี่ฮุ่ยนี่แพรวพราวเกินไปแล้ว เสน่ห์เหลือร้ายสมกับเป็นนางจิ้งจอกตัวน้อยจริง ๆ

เธอกลมกลืนเข้ากับบรรยากาศแบบนี้ได้อย่างรวดเร็ว

"มิน่าล่ะน้องชายฉันถึงบอกว่าชอบบรรยากาศการทำงานในแผนกแต่งเพลงของจ้านฟ่างมาก 'อบอุ่น' ดีจริง ๆ ด้วย" ติงซือฮุ่ยเอ่ยจากใจจริง

"อาเย่า พี่บอกเหล่าหลิวไปแล้วนะ คืนนี้เที่ยงคืนตรง เพลง "ปลาใหญ่" จะปล่อยลงชาร์ตเพลงใหม่" พอหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ หัวหน้าไล่ก็ตัดเข้าโหมดทำงานทันที

พูดจบ หัวหน้าไล่ก็ตบบ่าหลินเย่าพลางปลอบใจ "อาเย่า ไม่เป็นไรนะ ถึงเพลง "ปลาใหญ่" จะไม่ผ่านการคัดเลือก แต่นั่นเป็นความสูญเสียของกองถ่ายหนังเรื่อง "ปลามังกร" เองต่างหาก"

หลินเย่าส่ายหน้า "หัวหน้าครับ ไม่ต้องปลอบผมจริง ๆ ครับ..."

ติงซือฮุ่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินเข้าก็กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนเอ่ยถาม "เสนอเพลงให้กองถ่ายเรื่อง "ปลามังกร" เหรอคะ?"

หนังเรื่อง "ปลามังกร" นั่น ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่บริษัทของครอบครัวเธอลงทุนสร้างหรอกเหรอ?

ช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้

ถึงอย่างนั้นติงซือฮุ่ยก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เรื่องเพลงประกอบภาพยนตร์พวกนี้ สุดท้ายก็ต้องวัดกันที่คุณภาพผลงานอยู่แล้ว

หลังจากแผนกประชาสัมพันธ์เริ่มปล่อยข่าวโปรโมตสร้างกระแส โจวเย่ก็ใช้บัญชีทางการของตัวเองโพสต์ประกาศบ้าง:

[เที่ยงคืนวันนี้ ผลงานใหม่ของอาจารย์สืออี "ปลาใหญ่" ขับร้องโดยผม จะปล่อยให้ทุกคนได้ฟังบนชาร์ตเพลงใหม่ครับ]

โจวเย่มั่นใจในเพลงนี้มาก ต่อให้ไม่ได้ลงแข่งในฤดูกาลจูเสิน ก็ต้องกวาดยอดดาวน์โหลดได้อย่างน่าประทับใจแน่นอน

ผ่านไปไม่นาน โจวหลิงหัวก็เข้ามาตอบโพสต์ของเขา: ["ปลาใหญ่" เหรอ? คงไม่ใช่หรอกนะ คงไม่ใช่เพลงปิดของภาพยนตร์เรื่อง "ปลามังกร" หรอกมั้ง?]

เจิงอิงเจี๋ยรีบเข้ามาตอบต่อจากโจวหลิงหัวทันที: [อะไรนะ? เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "ปลามังกร" ชิงปล่อยออกมาก่อนล่วงหน้า พร้อมบุกชาร์ตเพลงใหม่หลังเที่ยงคืนวันนี้อย่างดุดันเลยเหรอ?]

โจวหลิงหัวตอบต่ออีก: [ช่วยกันแชร์ต่อเร็ว เพลงปิดภาพยนตร์เรื่อง "ปลามังกร" ชิงปล่อยออกมาก่อนกำหนดแล้ว!]

พอโจวเย่เห็นข้อความพวกนี้ก็แทบหายใจไม่ทั่วท้อง รู้สึกเหนื่อยหน่ายใจเหลือเกิน "ยัยโจวหลิงหัวทำไมชอบโผล่มาป่วนไปทั่วแบบนี้นะ น่ารำคาญชะมัด ก็แค่ผลงานใหม่ของหวังปิงเหยียนดูดีกว่านิดหน่อยไม่ใช่หรือไง จะมาอวดดีอะไรนักหนา?"