ตอนที่ 99 ติงหยวนกลับไปแล้ว

พอได้ยินคำตอบจากปลายสาย หัวหน้าไล่ก็พอจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

มันเป็นอย่างที่คิดจริง ๆ น่ะหรือ

ด้านคุณภาพยังขาดอะไรไปนิดหน่อย...

แปลว่าเพลงใหม่ของหวังปิงเหยียน มีคุณภาพเหนือกว่าเพลง "ปลาใหญ่" อยู่นิดหน่อยงั้นหรือ

พอรู้เรื่องแล้ว หัวหน้าไล่จึงไม่รบกวนต่อ "ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษที่รบกวนเวลาทำงานนะครับ"

ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีตอบกลับ "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอวางสายก่อนนะครับ"

พอวางสาย ผู้กำกับชิ่งที่นั่งอยู่ในห้องทำงานก็เอ่ยถาม "ค่ายเพลงที่ส่งเพลงมาโทรมาเหรอ"

ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีพยักหน้า "หัวหน้าแผนกแต่งเพลงของทางจ้านฟ่างโทรมาครับ ถามว่าทำไมผลงานที่พวกเขาส่งมาถึงไม่ผ่านการคัดเลือก"

ผู้กำกับชิ่งหัวเราะ "มั่นใจกันจังนะ ส่งเข้ามาตั้งเยอะ มันก็ต้องมีคนตกรอบเป็นธรรมดาไม่ใช่หรือไง"

เขาเปลี่ยนเรื่องคุยแล้วพูดต่อ "ช่างเรื่องนั้นเถอะ พวกเราต้องเร่งมือหน่อยแล้ว ต้องพยายามดัน "ปลามังกร" เข้าฉายให้ทันเดือนธันวาคม แล้วก็ดันเพลงประกอบพวกนั้นขึ้นชาร์ตช่วงฤดูกาลจูเสินให้ได้ กระแสจะได้พุ่งแรง ๆ"

เพลงประกอบกับตัวภาพยนตร์ต่างก็ช่วยส่งเสริมกันและกัน

เพลงช่วยดึงกระแสให้หนังได้ ขณะเดียวกันหนังก็ช่วยเพิ่มยอดการรับรู้ให้บทเพลงได้เหมือนกัน

"ผู้กำกับชิ่งครับ เข้าฉายรอบเที่ยงคืนสิ้นเดือนนี้เลยดีไหมครับ" ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีเสนอแนะ

"งั้นก็เอาตามนี้ กำหนดฉายเที่ยงคืนสิ้นเดือน" ผู้กำกับชิ่งกล่าว "แจ้งทุกคนลงไป ให้ทีมงานหยุดพักผ่อนได้สามวัน ไปฉลองกันให้เต็มที่ แล้วค่อยยกทีมเดิมกลับมาถ่ายทำ "ปลามังกร" ภาคสองต่อ"

"เอ๊ะ" ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีถึงกับอึ้ง "คือว่า... รายได้บ็อกซ์ออฟฟิศของ "ปลามังกร" ยังไม่รู้เลยว่าจะได้เท่าไร แต่จะเปิดกล้องภาคสองต่อทันทีแบบนี้ ผู้กำกับชิ่งครับ มันจะไม่รีบร้อนเกินไปหน่อยเหรอ..."

รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้กำกับชิ่งยิ่งกว้างขึ้น "จะไปยากอะไร ทางฝั่งนายทุนบอกแล้วว่าไม่ต้องรอให้รายได้ออกก็ตัดสินใจถ่ายภาคสองต่อได้เลย พวกเขาบอกว่าให้เร่งทำให้เสร็จก่อนปีใหม่ เพื่อจะเอาไปฉายโปรแกรมตรุษจีน"

"ทางนายทุนพูดแบบนั้นจริงเหรอครับ" ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีแสดงสีหน้าประหลาดใจระคนยินดี "บริษัทเตียวหลิงสมกับเป็นหนึ่งในห้าร้อยบริษัทยักษ์ใหญ่ของโลกจริง ๆ ทั้งใจถึง ทั้งสายตาเฉียบแหลม"

"ไม่อย่างนั้นนายคิดว่าเตียวหลิงจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้เพราะอะไรล่ะ"

หลายวันมานี้ หลินเย่าแทบไม่ได้สนใจอันดับคะแนนการประกวดราชาน้องใหม่เลย และไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เพลง "ปลาใหญ่" โดนปฏิเสธด้วย

เขาสังเกตเห็นว่าติงหยวนไม่ได้มาทำงานสองสามวันแล้ว

เช้าวันต่อมา

หลังจากหลินเย่าสแกนนิ้วเข้างานที่แผนกแต่งเพลง สิ่งแรกที่เขาทำคือแวะไปดูที่ห้องทำงานของติงหยวน

"ไม่มาตั้งสามวันแล้ว เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ" หลินเย่าขมวดคิ้ว "หรือว่ากลับบริษัทไปแล้ว"

รอพักใหญ่จนหัวหน้ามาทำงาน หลินเย่าจึงรีบเข้าไปถาม "หัวหน้าครับ ติงหยวนไม่มาทำงานสามวันแล้ว หัวหน้าพอจะรู้เรื่องไหมครับ"

"รู้สิ" หัวหน้าไล่พยักหน้า "เขาบอกฉันแล้วว่าจะกลับบริษัท"

"..." หลินเย่าพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ผ่านไปหลายวินาทีกว่าจะถามขึ้นมาได้ "แล้วทำไมหัวหน้าไม่บอกผมล่ะครับ ผมกะว่าจะไปส่งเขาสักหน่อยแท้ ๆ"

"เขาบอกว่า เมื่อก่อนตอนอยู่บริษัทก็ตัวคนเดียวมาตลอด จนกระทั่งนายเข้ามา ถึงค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับบรรยากาศของแผนกแต่งเพลงได้ พอจะไปเขาก็เลยขอให้ฉันรออีกสองวันค่อยบอกนาย"

หัวหน้าไล่ยิ้มพลางเอ่ย "จริง ๆ ฉันกะว่าจะบอกนายวันนี้นี่แหละ"

หลินเย่าถอนหายใจด้วยความเสียดาย "ยังไม่ทันได้ร่ำลากันดี ๆ เลย"

หัวหน้าไล่ตบไหล่เขาพลางหัวเราะ "เรื่องแค่นี้เอง วันข้างหน้าใช่ว่าจะเจอกันไม่ได้สักหน่อย อีกอย่างนะอาเย่า ในเมื่อเพลง "ปลาใหญ่" ไม่ผ่านการคัดเลือก ฉันก็เลยอยากเอาเพลงนี้ไปลงแข่งชิงชาร์ตในฤดูกาลจูเสิน คิดว่าด้วยคุณภาพระดับนี้ การจะติดท็อปเท็นในฤดูกาลจูเสินไม่น่ามีปัญหาหรอก"

หลินเย่าได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหน้าทันที "ปล่อยเพลงเลยดีกว่าครับ พรุ่งนี้ก็วันจันทร์แล้ว ปล่อยลงชาร์ตเพลงใหม่ไปเลย"

หัวหน้าไล่ถึงกับอึ้งไป "ปล่อยเพลงเลยเนี่ยนะ"

เขาเอามือแตะหน้าผากหลินเย่า "ก็ไม่ได้ตัวร้อนนี่ เจ้าเด็กคนนี้ พูดจาเพ้อเจ้ออะไรกัน"

หลินเย่า "..."

ทันใดนั้น หัวหน้าไล่ก็เผยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาแบบที่คนเป็นพ่อเท่านั้นจะมี "ความผิดฉันเองแหละ นายอุตส่าห์แต่งเพลงใหม่ออกมาได้ แต่สุดท้ายกลับโดนปฏิเสธ ฉันควรจะนึกถึงความรู้สึกของนายให้มากกว่านี้แท้ ๆ"

หลินเย่า "..."

หัวหน้าครับ ได้โปรดอย่าคิดไปเองเลย ผมแค่อยากปล่อยเพลงออกไปตรง ๆ เลยต่างหาก

พอสังเกตเห็นสีหน้าแปลก ๆ ของหลินเย่า หัวหน้าไล่ก็ขมวดคิ้ว "อาเย่า นี่นายอยากปล่อยเพลงเลยจริง ๆ เหรอ ถึงจะปล่อย อย่างน้อยก็ต้องโปรโมตสร้างกระแสสักหน่อยสิ เอาไปลงฤดูกาลจูเสินน่ะดีที่สุดแล้ว"

หลินเย่าอยากจะบอกเหลือเกินว่า ฤดูกาลจูเสินน่ะผมเตรียมเพลงไว้แล้ว

เขาจึงหาข้ออ้างไปส่งเดชว่า "หัวหน้าครับ ปล่อยเพลง "ปลาใหญ่" ออกไป ถือซะว่าเป็นงานเลี้ยงส่งให้อาหยวนแล้วกัน อวยพรให้เขาตั้งหลักในเตียวหลิงได้โดยเร็ว แล้วก็อวยพรให้เขาได้สวมสูทโลดแล่นในสมรภูมิธุรกิจอย่างสง่างาม"

หัวหน้าไล่คิดจะพูดอะไรต่อ แต่แล้วก็ตัดใจ "งั้นก็ได้ ถ้าจะปล่อยพรุ่งนี้จริง ๆ เดี๋ยวฉันไปบอกเหล่าหลิว ให้คนของแผนกประชาสัมพันธ์ช่วยอยู่โอทีคืนนี้แล้วกัน"

"ครับ" หลินเย่าตอบรับสั้น ๆ

"จริงสิ หลังมื้อเที่ยง แผนกแต่งเพลงเราจะมีการประชุมภายใน ทุกคนต้องเข้าร่วมนะ" หัวหน้าไล่หันมาบอกหลินเย่าก่อน แล้วจึงถือโอกาสส่งเสียงบอกเหล่านักแต่งเพลงและนักเขียนเนื้อร้องในแผนกไปด้วย

พอหัวหน้าเดินกลับเข้าห้องทำงานไป จางเต๋อหัวก็ขยับเข้ามาใกล้ ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ฉันว่านะอาเย่า เรื่องแค่นี้เอง มันก็แค่เพลงปิดหนังเรื่องเดียวไม่ใช่เหรอ คราวหน้าค่อยฮึดใหม่ก็ได้ ฉันเองก็เห็นด้วยกับหัวหน้านะ ถ้าเอา "ปลาใหญ่" ไปลงชาร์ตจูเสิน น่าจะฟาดฟันจนติดท็อปเท็นได้สบาย ๆ"

หวังจื่อฟานถือแก้วกาแฟเดินเข้ามา "เต๋อหัว เรื่องนี้นายไม่เข้าใจล่ะสิ"

จางเต๋อหัวถลึงตาใส่เจ้าหมอนี่ "ไอ้เวรนี่ ริอาจมาสอนฉันแล้วเหรอ มาๆ นายลองบอกฉันซิว่าเข้าใจอะไรบ้าง"

หวังจื่อฟานหัวเราะหึๆ สองที จิบกาแฟไปอึกหนึ่งก่อนเอ่ยว่า "นายเข้าใจความหมายของคำว่า มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟนไหม"

จางเต๋อหัวได้ยินแบบนั้น กำลังจะอ้าปากพูดก็ต้องสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ "ถ้าพูดจาไม่เป็นสับปะรดก็หุบปากไปเลย อาเย่ากับอาหยวนเป็นผู้ชายทั้งคู่นะโว้ย"

หวังจื่อฟานมองเขาอย่างระแวง "นายคิดลึกไปเองหรือเปล่า ถึงพวกเขาจะเป็นเพื่อนร่วมงานกัน แต่ต่างฝ่ายต่างก็มองอีกคนเป็นเพื่อนแท้ มิตรภาพแบบนั้นมันค่อนข้างละเอียดอ่อน แต่ก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตรงไหน..."

จางเต๋อหัวสบถออกมา "เช็ดเป็ด นายแม่งช่างสังเกตชะมัด เรื่องพรรค์นี้ยังจะมองออกได้ ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่าทำไมแกถึงโสดมาได้หลายปีขนาดนี้"

คราวนี้ถึงตาหวังจื่อฟานงงบ้างแล้ว "เชี่ย เกี่ยวอะไรกับที่ฉันโสดมาหลายปีวะ"

จางเต๋อหัวแซวขึ้นมา "นายไปเข้าลัทธิสาววายอะไรพวกนั้นมาใช่ไหม ไอ้หนูนี่ นายชอบผู้ชายสินะ!"

หวังจื่อฟานด่าสวนทันควัน "แม่มึงสิ นายสิชอบผู้ชาย รสนิยมทางเพศกูปกติดีโว้ย"

จางเต๋อหัวไล่ต้อน "งั้นนายอธิบายมาซิ ว่าทำไมนายถึงโสดมาตั้ง 27 ปี พี่ชายหมาโสดเดี่ยว"

หวังจื่อฟาน "..."

เขาถึงกับพูดไม่ออกให้กับความปัญญาอ่อนของเต๋อหัว

ไม่ไกลกันนัก จินหยางหมิงกำลังแทะเมล็ดแตงโมอย่างเมามัน พลางพูดด้วยสีหน้าเพลิดเพลินว่า "อย่าเพิ่งหยุดสิ พวกนายสองคนเล่นละครต่อเลย กำลังดูเพลินๆ อยู่เนี่ย"

เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็พากันเพลิดเพลินไปกับการหยอกล้อของทั้งสองคน ได้ผ่อนคลายความตึงเครียดบ้างก็ดีเหมือนกัน

พอถึงตอนเที่ยง หลังจากทุกคนกินข้าวกลางวันที่โรงอาหารของบริษัทเสร็จ หัวหน้าไล่ก็เรียกประชุมทันที

ถ้าจะพูดให้ถูก นี่คือการประชุมเพื่อต้อนรับสมาชิกใหม่

นักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองคนนั้น มารายงานตัวตอนเที่ยงวันนี้นี่เอง