ตอนที่ 98 อาอิงเริ่มออกลายขี้อวดแล้ว

โพสต์ประกาศอย่างเป็นทางการของชิ่งเฮ่อฟิล์มส์ทำให้คนทั้งแผนกแต่งเพลงตกอยู่ในความเงียบงันครุ่นคิด

โดยเฉพาะสี่โปรดิวเซอร์ระดับเหรียญเงินอย่างติงหยวน จางเต๋อหัว หวังจื่อฟาน และจินหยางหมิง

แม้ฝีมือของพวกเขาจะยังไม่ถึงขั้นนักแต่งเพลงระดับเหรียญทอง แต่สายตาในการประเมินผลงานก็เฉียบคมพอตัว

"ปลาใหญ่" เข้ากับหนังเรื่อง "ปลามังกร" มาก แถมเนื้อเพลงก็คุณภาพสูงลิบ ตามหลักแล้วไม่น่าจะตกรอบได้เลย

จางเต๋อหัวส่ายหน้าถอนหายใจ "บางทีหวังปิงเหยียนอาจจะไอเดียพุ่งกระฉูดขึ้นมาจริง ๆ ก็ได้ ตอนนี้ผมชักอยากฟังเพลงปิดที่หมอนั่นแต่งขึ้นมาแล้วสิ ทั้งที่ "ปลาใหญ่" ไร้ที่ติขนาดนั้นแท้ ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีเพลงที่กด "ปลาใหญ่" ได้มิดขนาดนี้"

หวังจื่อฟานขมวดคิ้ว "ถ้าไม่ใช่เพราะเพลงใหม่ของหวังปิงเหยียนคุณภาพสูงลิบจนเกือบแตะระดับเหนือเหรียญทอง ก็คงเป็นฝ่ายคัดเลือกเพลงของชิ่งเฮ่อฟิล์มส์ที่สมองมีปัญหา แต่ผมเทใจไปทางข้อแรกมากกว่า"

เพราะอย่างไรเสียหวังปิงเหยียนก็เป็นถึงนักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทอง ใคร ๆ ก็มีช่วงเวลาที่ปล่อยของเหนือความคาดหมายได้ทั้งนั้น

ระหว่างที่พวกเขากำลังสับสนงุนงง บัญชีทางการของค่ายจ่านหมางก็โพสต์ข้อความใหม่ พร้อมกับจงใจแท็กค่ายเพลงทั้งหมดที่ส่งผลงานเข้าประกวด ซึ่งรวมถึงจ้านฟ่างด้วย

"หัวหน้าครับ ทางการของจ่านหมางอัปเดตโพสต์แล้วครับ" ในโซนทำงาน โปรดิวเซอร์ระดับเหรียญทองแดงคนหนึ่งที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ จู่ ๆ ก็หันไปมองกลุ่มคนที่รวมตัวกันอยู่ในห้องทำงานหัวหน้าที่อยู่ไม่ไกล

ด้วยความที่ไม่รู้จะบอกใครดี เขาจึงตะโกนเรียกหัวหน้าลอย ๆ ไปก่อน

ภายในห้องทำงาน หัวหน้าได้ยินเสียงจากข้างนอกจึงไม่ได้เดินออกไป แต่เปิดดูบัญชีทางการของตัวเองขึ้นมา

เป็นไปตามคาด ค่ายจ่านหมางอัปเดตโพสต์จริง ๆ

แถมคนที่โพสต์ยังเป็นเจิงอิงเจี๋ยอีกต่างหาก:

[ที่อาจารย์หวังปิงเหยียนแห่งจ่านหมางของพวกเราส่งผลงานผ่านการคัดเลือก ไม่ใช่เพราะผลงานของเรามีคุณภาพสูงส่งอะไรมากมายหรอกครับ]

[สาเหตุหลักเป็นเพราะเพื่อนร่วมวงการทุกท่านยอมหลีกทางให้ต่างหาก โดยเฉพาะทางเหลยถิง ที่อุตส่าห์ส่งอาจารย์ระดับเหรียญทองฝีมือฉกาจท่านนั้นลงสนาม]

[ยังมีเพื่อนร่วมวงการจากซิงอวี๋ และแน่นอนว่าขาดตัวประกอบช่วยขับเน้นอย่างจ้านฟ่างไปไม่ได้ ค่ายเพลงที่ไม่มีแม้กระทั่งเหรียญทองคอยคุมเชิง แต่ก็ยังมาร่วมวงแข่งขันอันดุเดือดนี้ด้วย]

[หัวหน้าไล่แห่งแผนกแต่งเพลงจ้านฟ่าง ช่างลำบากจริง ๆ เลยนะครับ]

เมื่อหัวหน้าไล่เห็นโพสต์นี้ มุมปากก็กระตุกเบา ๆ "ไอ้หมอนี่ แสร้งทำเป็นถ่อมตัวแต่อวดเบ่งเก่งนักนะ แค่ส่งเพลงผ่านไม่ใช่เรอะ จะเก๊กอะไรนักหนาวะ คอยดูเถอะแม่ รอให้อาเย่าของฉันเลื่อนขั้นเป็นเหรียญเงินเมื่อไหร่ ฉันจะเอาคืนให้สาสมเลย"

ทางด้านเหลยถิง ซุนเชียนเห็นบัญชีทางการถูกแท็ก พอเปิดดูก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังโพสต์อวดเบ่งเต็มที่

ซุนเชียนเดาะลิ้นอย่างประหลาดใจ "ไอ้ปัญญาอ่อนเจิงทำตัวออกนอกหน้าขนาดนี้ ไม่กลัวสำลักน้ำตายรึไง"

แผนกแต่งเพลงค่ายซิงอวี๋ จางเชวียไม่ได้มีท่าทีโมโหอะไรนัก "อาอิงนี่ใจกล้าหน้าด้านดีแท้ ถึงกล้าไปทำระริกระรี้ต่อหน้างูหน้าด้านอย่างตาไล่ ระวังไว้เถอะ พอหลินเย่าเลื่อนขั้นเป็นระดับเหรียญเงินเมื่อไหร่ หมอนั่นได้เหยียบหัวนายเย้ยคืนแน่"

พอนึกถึงพี่อาเซิงคนก่อนหน้าที่เคยทำอวดดีใส่งูหน้าด้าน ตอนนี้ก็เข้าโรงพยาบาลไป 'พักร้อน' เรียบร้อยแล้ว

แต่หัวหน้าทั้งสองคนก็ยังหาเหตุผลดี ๆ มาตอกกลับไม่ได้อยู่ดี

ทางด้านแผนกเซ็นสัญญาของจ้านฟ่าง

โจวเย่นั่งอยู่ในห้องทำงาน คิดจนหัวแทบแตกก็ยังไม่เข้าใจว่า ทำไม "ปลาใหญ่" ถึงไม่ผ่านการคัดเลือก?

ผู้จัดการที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นอย่างทึ่ง ๆ "ผลงานที่เบียดปลาใหญ่ตกได้ขนาดนี้ คงเป็นเพราะบารมีระดับเหรียญทองของหวังปิงเหยียนสินะครับ"

ก่อนหน้านี้พี่โจวเคยเปิดเพลงปลาใหญ่ให้เขาฟัง ตอนนั้นยังคิดอยู่เลยว่า เพลงนี้นอนมา ได้เป็นเพลงปิดภาพยนตร์แน่นอนเก้าในสิบส่วน

ผลลัพธ์ที่ออกมาในตอนนี้ จึงสร้างความประหลาดใจให้ทุกคนไม่น้อย

"เป็นไปได้ยังไง..." โจวเย่พึมพำ "ปลาใหญ่แต่งออกมาได้ดีขนาดนั้นแท้ ๆ จู่ ๆ ผมก็ชักอยากฟังผลงานใหม่ของหวังปิงเหยียนขึ้นมาเลยแฮะ"

ตอนนั้นเอง หัวหน้าจางจากแผนกเซ็นสัญญาก็เดินยิ้มเข้ามา "พี่โจว ร่าเริงหน่อยสิครับ ก็แค่งานหกล้าน หลุดมือไปก็ช่างมันเถอะ "ปลาใหญ่" ยังเอาไปดันชาร์ตประจำฤดูกาล หรือจะปล่อยลงชาร์ตเพลงใหม่ก็ได้นี่ครับ"

โจวเย่ทำหน้างุนงง "มันไม่ใช่เรื่องงานหกล้านหรอก แต่ประเด็นคือกระแสตอบรับตอนเปิดตัวสู่สาธารณะมันต่างกัน"

คิดไปคิดมา สุดท้ายโจวเย่ก็ได้แต่ถอนหายใจ "เฮ้อ..."

ในวันเดียวกันนั้นเอง สมาคมดนตรีได้เริ่มประกาศผลการตัดสินรอบสุดท้าย พร้อมแท็กค่ายเพลงต้นสังกัดของผู้เข้าแข่งขัน:

[ระยะเวลาการตัดสินรอบสุดท้ายอยู่ที่ 7 ถึง 14 วัน]

[ในรอบนี้ เพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ของสืออี ไม่ว่าจะเป็นความนิยมหรือกระแสการร้องตาม ล้วนติดอันดับต้น ๆ ทั้งสิ้น]

[หลังการแข่งขันผ่านไปเจ็ดวัน ทางสมาคมจึงเริ่มอัปเดตคะแนนแบบเรียลไทม์]

[ผู้เข้าแข่งขันสืออี ผลงาน "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ในรอบสุดท้าย ได้รับคะแนนสูงถึง 98 คะแนน]

[ผู้เข้าแข่งขันเจียงซินซิน ผลงาน "เธอในวัยเยาว์" ในรอบสุดท้าย ได้รับคะแนน 91 คะแนน]

[ผู้เข้าแข่งขันฉินหนาน ผลงาน "วงปีแห่งความทรงจำ" ในรอบสุดท้าย ได้รับคะแนน 94 คะแนน]

[ผู้เข้าแข่งขันเจียงหลาน ผลงาน "เรื่องราวเหล่านั้นในปีนั้น" ในรอบสุดท้าย ได้รับคะแนน 90 คะแนน]

ทันทีที่ผลคะแนนชุดนี้ประกาศออกมา ทุกคนก็รู้ได้ทันทีว่าตำแหน่งราชาน้องใหม่ตกเป็นของสืออีอย่างแน่นอนแล้ว

คะแนนในรอบก่อน ๆ ก็นำโด่งมาตลอด ยิ่งในรอบสุดท้ายยังกวาดไปได้สูงถึง 98 คะแนน

จะแซงหน้าให้ทันในเวลาเจ็ดวันที่เหลือแทบเป็นไปไม่ได้เลย

ถึงอย่างนั้น แม้ตำแหน่งราชาน้องใหม่ของสืออีจะนอนมาแล้ว แต่ทางสมาคมก็ยังไม่ได้รีบร้อนมอบรางวัลให้แก่สืออีแต่อย่างใด

เพราะยังเหลือเวลาอีกตั้งเจ็ดวัน เกิดมีม้ามืดแซงโค้งขึ้นมาจะทำยังไง

เมื่อเปิดการประเมินคะแนนรอบสุดท้าย ข้อมูลก็จะอัปเดตแบบเรียลไทม์ทุกวัน

เดิมทีพอผลคะแนนออกมาแบบนี้ แผนกแต่งเพลงของจ้านฟ่างควรจะดีใจ

แต่ไม่ว่าจะยังไง พวกเขากลับดีใจไม่ออก

อย่างมากก็คงเป็นได้แค่การปลอบใจตัวเองเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น

หัวหน้าไล่นั่งอยู่ในห้องทำงาน พลางพึมพำกับตัวเอง "ไม่ได้การละ ผมต้องโทรไปถามดูสักหน่อยว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

เขาต่อสายไปยังผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีของชิ่งเฮ่อภาพยนตร์ "สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าสายจากใครครับ"

หัวหน้าไล่เอ่ย "ผมเป็นหัวหน้าแผนกแต่งเพลงของจ้านฟ่างครับ"

ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรี "ที่แท้ก็หัวหน้าของจ้านฟ่างนี่เอง โทรหาผมมีเรื่องอะไรจะสอบถามหรือเปล่าครับ หรือว่าเป็นเรื่องอื่น"

หัวหน้าไล่เข้าประเด็นทันที "ผมขอพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน เพลง "ปลาใหญ่" ที่บริษัทเราส่งไปประกวด ถูกปฏิเสธเพราะสไตล์ไม่เข้ากับภาพรวมของหนัง "ปลามังกร" หรือว่ามีเหตุผลอื่นกันแน่ครับ"

อันที่จริงเขาก็พอจะเดาออกอยู่แล้ว คิดว่าคงเป็นเพราะผลงานใหม่ของหวังปิงเหยียนมีคุณภาพเหนือชั้นเกินไป

แต่คนเราก็มักชอบแอบหวังลม ๆ แล้ง ๆ ประเภทไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา

พอผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีได้ยินแบบนั้น ในใจก็เริ่มลนลานขึ้นมาทันที

ตอนนั้นผู้กำกับตั้งใจจะเซ็นสัญญากับทางจ่านหมางโดยตรงอยู่แล้ว เขาเลยขี้เกียจจัดการส่วนที่เหลือต่อ

ไฟล์เสียงที่ส่งตามมาทีหลัง ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีไม่ได้เปิดฟังเลยแม้แต่เพลงเดียว

ก็เหมือนกับในที่ทำงานนั่นแหละ พอเจ้านายเคาะเลือกโปรเจกต์ใดโปรเจกต์หนึ่งไปแล้ว ไม่ว่าแผนงานที่ตามมาทีหลังจะดีแค่ไหน ก็ไม่มีใครอยากชายตามองอีก

มีแต่จะอยากรีบเลิกงานกลับบ้านให้เร็วที่สุดเสียมากกว่า

แต่ถึงอย่างนั้น ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีก็ดึงสติตัวเองกลับมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผลงานที่บริษัทของคุณส่งมา สไตล์เพลงไม่ได้ขัดแย้งอะไรหรอกครับ เพียงแต่ในแง่คุณภาพยังขาดอะไรไปอยู่อีกนิดหน่อย"

ที่เขาพูดแบบนี้ก็เพราะคิดใคร่ครวญมาแล้ว เขารู้ดีว่าคนเขียนเนื้อร้องเพลง "ปลาใหญ่" เป็นเพียงระดับเหรียญทองแดงของจ้านฟ่าง

ต่อให้อีกฝ่ายจะมีพรสวรรค์แค่ไหน ก็ไม่มีทางเทียบชั้นระดับเหรียญทองได้หรอก