ตอนที่ 97 ผลงานถูกปฏิเสธ สงครามไร้ควันปืนกำลังจะเปิดฉาก

พอหัวหน้าไล่ส่งเพลงเข้าประกวดเรียบร้อย ทั่วทั้งแผนกแต่งเพลงก็อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันแสนสุขและอบอุ่น

แม้แต่ติงหยวนยังพลอยได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศนี้ไปด้วย ความร้อนรนใจก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น

แต่บรรยากาศการทำงานอันอบอุ่นแบบนี้ จำเป็นต้องมีฝีมือระดับหนึ่งคอยค้ำจุนเอาไว้

เพราะผลงานของหลินเย่าช่วยลดแรงกดดันเรื่องยอดผลงานของแผนกแต่งเพลงไปได้มาก ทำให้หลายคนไม่ต้องคอยแต่งเพลงปั่นยอดกันทุกเดือนอีกต่อไป

พอได้ผ่อนคลายลงบ้าง ถึงจะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศการทำงานอันอบอุ่นเช่นนี้

ไม่อย่างนั้น หากในหัวเอาแต่คิดหาทางปั่นยอดให้ถึงเป้าไปวัน ๆ คงไม่มีทางรู้สึกว่าบรรยากาศการทำงานที่นี่อบอุ่นได้หรอก

แผนกเซ็นสัญญาศิลปิน

ภายในห้องทำงานห้องหนึ่ง โจวเย่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ตามลำพัง

ถ้าผู้จัดการไม่เดินเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน เขาคงนั่งเหม่ออยู่อย่างนั้นได้ทั้งวัน "ผมว่านะพี่โจว ถึงจะยังหาคนร่วมงานไม่ได้ พี่ก็ไม่ต้องปล่อยตัวหมดอาลัยตายอยากขนาดนี้ก็ได้มั้ง นั่งเหม่ออยู่ได้ทั้งวัน"

"นายเอาตาข้างไหนมองว่าฉันหมดอาลัยตายอยากกัน" โจวเย่เหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง

"ก็ผมเห็นพี่นั่งเหม่อตรงนี้มาตั้งนานแล้วนี่ครับ" ผู้จัดการพูดไม่ออก

"ฉันกำลังฝันถึงบัลลังก์ราชาเพลงอยู่ต่างหาก" หากการอัดเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ทำให้โจวเย่มองเห็นแววระดับเหรียญทองในตัวหลินเย่าแล้วละก็

เพลง "มัจฉาตัวใหญ่" เพลงนี้ ก็ทำให้โจวเย่เห็นอย่างแจ่มแจ้งว่า หลินเย่ามีความสามารถพอที่จะส่งเขาขึ้นสู่ตำแหน่งราชาเพลงได้จริง ๆ

"หลังจากนั้น" "บอกเลิกก็เลิกกัน" "เมื่อสายลมพัดผ่าน" "ใต้ผืนสมุทร" "มัจฉาตัวใหญ่" ทั้งห้าเพลงล้วนเป็นผลงานคุณภาพสูงลิบ และเรียกได้ว่าเป็นผลงานระดับคลาสสิกทุกเพลง

ด้วยมาตรฐานระดับนี้ ต่อให้ไม่ต้องรอให้เลื่อนขั้นเป็นระดับเหรียญทอง ก็ปั้นราชาเพลงขึ้นมาได้สักคนแล้ว

การจะก้าวขึ้นเป็นราชาเพลงมีเพียงสองหนทางเท่านั้น

หนทางแรกคือเข้าร่วมการแข่งขันราชาเพลงที่สมาคมดนตรีจัดขึ้น หากคว้าแชมป์มาได้ก็จะได้รับการเลื่อนขั้นทันที

การแข่งขันราชาเพลงระดับนี้ไม่ใช่รายการดูดเงินที่พวกกลุ่มทุนจัดขึ้น หากแต่เป็นเวทีที่สมาคมดนตรีจัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีความน่าเชื่อถือและทรงคุณค่าสูงสุด โดยจะจัดขึ้นปีละหนึ่งครั้ง

หนทางที่สองคือครองแชมป์ประจำซีซันติดต่อกันสามสมัยซ้อน

"กลางวันแสก ๆ ก็เริ่มฝันกลางวันซะแล้ว เฮ้อ..." ผู้จัดการรีบส่ายหน้า

ศึกชิงบัลลังก์ราชาคราวนั้นสร้างบาดแผลทางใจให้โจวเย่ไว้ใหญ่หลวงจริง ๆ

"นายคิดว่าฉันฝันกลางวันจริง ๆ เหรอ" โจวเย่ขอไฟล์เสียงมาจากหลินเย่าแล้ว เขาไม่ได้ส่งต่อให้ผู้จัดการ แต่เปิดเล่นตรงนั้นทันที

พอเพลง "มัจฉาตัวใหญ่" เล่นจบลง รูม่านตาของผู้จัดการก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที "นี่มัน... ผลงานสไตล์ปลาสายพานเหรอครับ"

เขาฟังออกว่าเพลง "มัจฉาตัวใหญ่" นี้เป็นเสียงที่โจวเย่ร้อง

"ป่านนี้คงส่งประกวดไปแล้วละ" โจวเย่เชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ "ต้องหลินเย่าของฉันสิถึงจะพึ่งพาได้จริง มีเรื่องเมื่อไหร่ก็พร้อมลุยตลอด"

"อาจารย์หลินแต่งเหรอครับ" ผู้จัดการยิ่งตกใจหนักกว่าเดิม "เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียวเองนะ..."

เขายังนึกว่าโจวเย่นัดแนะกับเทพเนื้อร้องคนไหนไว้เสียอีก ถึงได้อัดเสียงเสร็จรวดเร็วขนาดนี้

ที่แท้กลับเป็น... หลินเย่าเนี่ยนะ

เจ้าหนุ่มคนนั้นอีกแล้วเหรอ

นี่มันสร้างปาฏิหาริย์บ่อยเกินไปแล้วมั้ง

"ต่อไปนี้ฉันจะเกาะติดพี่เย่าแล้ว" โจวเย่เปลี่ยนสรรพนามเรียกอีกฝ่ายทันควัน "ฉันไม่อยากไปคอยเลียแข้งเลียขาพวกระดับเหรียญทองหรือเทพเนื้อร้องอะไรนั่นแล้ว ฉันรอวันที่พี่เย่าเติบโตได้"

ดูท่าอีกไม่นาน หลินเย่าคงได้เลื่อนขั้นเป็นระดับเหรียญเงินแน่

เพราะตำแหน่งเกียรติยศราชาน้องใหม่ของเขาแทบจะนอนมาอย่างไร้ข้อกังขา

คราวนี้ผู้จัดการไม่ได้พูดอะไรต่อ ศักยภาพของหลินเย่านั้นน่ากลัวจริง ๆ แม้แต่ทางบริษัทเองก็เริ่มให้ความสำคัญแล้ว

ความจริงเขาก็อยากให้พี่โจวร่วมงานกับหลินเย่าเหมือนกัน อย่างน้อยทั้งสองฝ่ายก็ยังให้เกียรติซึ่งกันและกัน

ถ้าให้พี่โจวไปขอร่วมงานกับนักเขียนเนื้อร้องคนอื่น ก็คงต้องยอมก้มหัว หรือถึงขั้นต้องคอยตามปรนนิบัติรับใช้

ภาพแบบนั้น ในฐานะผู้จัดการ เขาไม่อยากเห็นเลยจริง ๆ

ในเมื่อรอมานานขนาดนี้แล้ว จะรออาจารย์หลินอีกสักสองสามปีจะเป็นไร

ในช่วงไม่กี่วันต่อมา นอกจากจ้านฟ่างที่ส่งเพลงเข้าประกวดเป็นค่ายที่สองต่อจากจ่านหมางแล้ว ค่ายเพลงที่เหลืออีกแปดแห่งต่างก็ทยอยส่งผลงานเข้ามาเรื่อย ๆ

แต่กลับยังไม่มีค่ายใดได้รับการตอบกลับเลย

บริษัทชิ่งเฮ่อฟิล์ม

ภายในห้องทำงานห้องหนึ่ง

ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีเดินเข้ามารายงานกับผู้กำกับชิ่ง "ค่ายเพลงส่งผลงานเข้ามาครบทั้งหมดแล้วครับ จะให้ตอบกลับพร้อมกันทีเดียวตอนนี้เลยไหมครับ"

ผู้กำกับชิ่งส่ายหน้า "ยังเหลือเวลาอีกตั้งสองวัน ดึงเวลาไปอีกหน่อย สร้างบรรยากาศให้ตึงเครียดสักนิด ค่อยตอบกลับพรุ่งนี้ตอนเที่ยงแล้วกัน"

ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีพยักหน้า "ได้ครับผู้กำกับชิ่ง"

ผู้กำกับชิ่งมองตามแผ่นหลังของเขาที่กำลังเดินออกไป จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้จึงเอ่ยถามไล่หลัง "จริงสิ สองสามวันก่อนนายบอกว่าค่ายจ้านฟ่างก็ส่งผลงานเข้ามาแล้วไม่ใช่เหรอ"

ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีรายงานต่อ "ครับ เป็นค่ายเพลงที่ส่งเข้ามาเร็วที่สุดรองจากจ่านหมางเลยครับ"

ผู้กำกับชิ่งถามต่อ "ผลงานที่ส่งมาใครเป็นคนแต่ง คุณภาพเป็นยังไงบ้าง ใช้เวลาไม่ถึงสองวันก็ส่งมาแล้ว ฉันเดาว่าคงเป็นเพลงในสต็อกล่ะสิ"

ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีขมวดคิ้ว "เป็นดาวรุ่งหน้าใหม่ของจ้านฟ่างครับ ชื่อสืออี เป็นนักแต่งเพลงระดับเหรียญทองแดง พอดีตอนนั้นผมเซ็นสัญญากับทางจ่านหมางไปแล้วก็เลยยังไม่ได้ฟัง... เดี๋ยวผมกลับไปเปิดฟังดูสักรอบครับ"

ผู้กำกับชิ่งโบกมือ "ช่างเถอะ ในเมื่อเซ็นกับจ่านหมางไปแล้วก็อย่าทำให้วุ่นวายเลย พรุ่งนี้เที่ยงค่อยตอบกลับไปพร้อมกัน แล้วค่อยประกาศเป็นทางการว่าเราเลือกจ่านหมาง ฝากพูดให้กำลังใจค่ายอื่น ๆ หน่อยแล้วกัน"

ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ แผนกแต่งเพลงของจ้านฟ่าง

หลังสแกนนิ้วเข้างาน หัวหน้าไล่ก็เดินกลับเข้ามาดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องทำงาน กล่องอีเมลยังคงเงียบกริบ "แปลกจริง ผ่านไปตั้งหกวันแล้วยังไม่มีความคืบหน้าเลย หรือว่าจะไม่ผ่านกันนะ"

แต่พอนึกถึงเพลง "ปลาใหญ่" ที่ทั้งเนื้อร้องและสไตล์ดนตรีเข้ากับภาพยนตร์เรื่อง "ปลามังกร" ได้อย่างไร้ที่ติ หัวหน้าไล่ก็คลายความกังวลลงทันที

กองถ่ายเพิ่งปิดกล้อง คงกำลังวุ่นกับการตัดต่ออยู่กระมัง

งานจุกจิกคงเยอะมาก รออีกสักสองสามวันก็คงไม่เป็นไร

"หัวหน้าครับ ทางกองถ่ายยังไม่ตอบกลับมาเหรอครับ" จางเต๋อหัวที่เพิ่งสแกนนิ้วเข้างานเดินมาถามถึงหน้าห้อง

เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ที่ทยอยมาถึงบริษัทต่างก็อยากรู้ผลลัพธ์เช่นกัน

การรอคอยอย่างไร้จุดหมายมาหลายวัน ทรมานไม่ต่างจากตอนรอลุ้นผลสอบเกาเข่าเลยสักนิด

จนกระทั่งเวลาราวสิบเอ็ดโมงตรง อีเมลของหัวหน้าไล่ก็ได้รับข้อความตอบกลับ

[ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง ผลงานของบริษัทท่านไม่ผ่านการคัดเลือก]

มันเป็นข้อความตอบกลับแบบฟอร์มสำเร็จรูป

ค่ายเพลงหลายแห่งอย่างซิงอวี๋ เหลยถิง ชูซิง ต้าอวี่ เล่อหลิง และซิงซิน ต่างก็ได้รับข้อความเดียวกันนี้

แต่พวกเขากลับไม่ได้แปลกใจเท่าไรนัก

ภาพยนตร์ระดับผู้กำกับชิ่ง การแข่งขันย่อมดุเดือดเป็นธรรมดา

หากไม่ใช่ระดับเทพเนื้อร้องออกโรงเอง ก็ไม่มีใครกล้ารับประกันว่าจะผ่านการคัดเลือกได้

แต่หัวหน้าไล่กลับขมวดคิ้วแน่น "ไม่ผ่านเหรอ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"

"อะไรนะครับ" จางเต๋อหัวชะงักไปทันที "ไม่ผ่านเหรอครับ ไหนผมขอดูหน่อย..."

พอได้เห็นข้อความตอบกลับนั้น หัวใจของเขาก็เย็นวาบไปครึ่งหนึ่งทันที

หวังจื่อฟานชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ "คนตรวจเพลงของกองถ่ายประสาทกลับหรือเปล่าเนี่ย คุณภาพระดับ "ปลาใหญ่" ยังไม่ผ่านอีกเหรอ"

จินหยางหมิงก็ทำหน้าประหลาดใจไม่แพ้กัน "บัดซบ อย่าบอกนะว่ามีเทพแต่งเพลงค่ายไหนลงสนามด้วยน่ะ"

เพราะในความรู้สึกของพวกเขา เพลงอย่าง "ปลาใหญ่" ต่อให้เป็นนักแต่งเพลงระดับเหรียญทองก็ยังยากจะเขียนออกมาได้ในเวลาสั้น ๆ เลยด้วยซ้ำ

แถมท่วงทำนองยังเพราะจับใจขนาดนั้น

"คงเป็นเทพเนื้อร้องออกโรงจริง ๆ นั่นแหละ" ติงหยวนมายืนล้วงกระเป๋าอยู่หน้าประตูห้องทำงานตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ก่อนจะพูดขึ้น "ถึงผมจะเขียนงานคุณภาพระดับปลาใหญ่ไม่ได้ แต่ถ้าให้ไปชนกับนักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองบางคน เรื่องคว้าชัยชนะนี่นอนมาเห็น ๆ"

"หน้าเพจทางการของชิ่งเฮ่อฟิล์มโพสต์แล้ว" หัวหน้าไล่เห็นว่าบัญชีทางการของจ้านฟ่างถูกแท็ก จึงรีบคลิกเข้าไปดูโพสต์ใหม่ทันที

ชิ่งเฮ่อฟิล์มไม่ได้แท็กแค่จ้านฟ่างของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังแท็กค่ายเพลงทุกค่ายที่ส่งผลงานเข้ามา รวมถึงค่ายจ่านหมางด้วย

[เพลงปิดของภาพยนตร์เรื่อง "ปลามังกร" ได้รับการยืนยันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยเป็นผลงานที่ประพันธ์โดยอาจารย์หวัง หวังปิงเหยียน จากค่ายจ่านหมาง ชื่อเพลงว่า "ปลาบิน"]

[เพลง "ปลาบิน" นี้สร้างสรรค์ขึ้นโดยการร่วมมือกันระหว่างนักแต่งทำนองระดับเหรียญทองและอาจารย์หวัง ขับร้องโดยราชินีเพลงโจวหลิงหัว]

[พร้อมกันนี้ ทางเราขอขอบคุณค่ายเพลงทุกแห่งที่ส่งผลงานเข้ามา ถึงแม้ในครั้งนี้ผลงานของพวกคุณจะไม่ผ่านการคัดเลือก]

[แต่คุณภาพของผลงานยังคงอยู่ในระดับที่สูงมาก หวังว่าพวกคุณจะพยายามกันใหม่ในโอกาสหน้านะครับ]

จางเต๋อหัวตกอยู่ในภวังค์ความคิด "กลายเป็นเจ้าหมอนั่น หวังปิงเหยียน ไม่ใช่เทพเนื้อร้องหรอกเหรอ..."

หัวหน้าไล่ตกใจเล็กน้อย "หรือว่าหวังปิงเหยียนจะท็อปฟอร์มเกินมาตรฐาน แรงบันดาลใจระเบิดขึ้นมางั้นเหรอ"

แม้จะยากจะเชื่อ แต่เมื่อความจริงอยู่ตรงหน้า ก็จำต้องยอมรับ

ในเมื่ออาเย่าฝั่งเรายังมีแรงบันดาลใจพลุ่งพล่านได้ แล้วทำไมคนอื่นจะมีบ้างไม่ได้ล่ะ

แต่ว่า...

ทุกครั้งที่หัวหน้าไล่นึกถึงท่วงทำนองของเพลง "ปลาใหญ่" ไม่ว่าจะเป็นสไตล์ดนตรีหรือเนื้อร้อง ล้วนเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบกับภาพยนตร์เรื่อง "ปลามังกร" ถ้าเอาไปใช้เป็นเพลงปิด ย่อมกลมกลืนอย่างไร้ที่ติแน่นอน

แต่ผลงานกลับไม่ผ่านการคัดเลือกเนี่ยนะ?