ตอนที่ 96 การศึกษาน้อยมันจะดูเด๋อด๋าไปหน่อย

"บริษัทเซ็นสัญญากับระดับเหรียญทองได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ" หวังจื่อฟานรู้สึกประหลาดใจ

"เธอคุยกับพวกผู้บริหารระดับสูงของบริษัทไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว อีกสักพักถึงจะมารายงานตัว"

หัวหน้าไล่พูดว่า "ถ้าไม่ไหวจริง ๆ นะจื่อฟาน นายก็แต่งเพลงเกี่ยวกับปลาส่ง ๆ ไปสักเพลงเถอะ ออเดอร์รอบนี้จ้านฟ่างเราไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่ยังไงก็ต้องมีผลงานส่งไปให้ได้"

หวังจื่อฟานพยักหน้ารับแล้วพูดเสียงเบา "ถ้าแค่แต่งส่ง ๆ งั้นเอาเพลงที่ผมร่างทิ้งไว้เมื่อคืนมาใช้แล้วกันครับ เดี๋ยวผมแก้อีกนิดหน่อย จะได้ไม่ทำให้ทางชิ่งเฮ่อภาพยนตร์รู้สึกว่าจ้านฟ่างเราทำงานลวก ๆ"

หัวหน้าไล่ส่งเสียงอืมในลำคอเบา ๆ พอหันหลังจะเดินกลับก็เหลือบไปเห็นหลินเย่ายืนอยู่หน้าห้องทำงานพอดี

"หัวหน้าครับ ผมมีเรื่องมารายงานครับ" หลินเย่าเอ่ยขึ้น

"อาเย่า มาได้จังหวะพอดีเลย สัญญาฉบับใหม่ของนายร่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เข้ามาเซ็นในห้องทำงานฉันสิ" หัวหน้าไล่พาเขาเดินเข้าไปในห้องทำงาน

หลินเย่ากวาดสายตาดูสัญญาคร่าว ๆ รอบหนึ่ง ก่อนจะเซ็นชื่อลงไปจนเรียบร้อย

"จริงสิอาเย่า นายมีเรื่องอะไรจะรายงานนะ" หัวหน้าไล่มองสัญญาที่จัดการเสร็จเรียบร้อย ในที่สุดก็โล่งอกเสียที

สัญญาเหรียญทองระดับ S เชียวนะ นี่ถือเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของแผนกแต่งเพลงพวกเขาเลย

"บริษัทเรามีออเดอร์เพลงปิดท้ายเรื่องอยู่ไม่ใช่เหรอครับ" หลินเย่ารายงาน "เพลงเกี่ยวกับปลา ผมอัดเสียงเสร็จแล้วครับ"

"อืม ฉันรู้แล้ว" หัวหน้าไล่ตอบรับโดยไม่ทันคิด ผ่านไปหลายวินาทีกว่าจะเอะใจ สีหน้าพลันชะงักค้าง ก่อนจะรีบถามซ้ำ "อะ...อะไรนะ"

"เพลงเกี่ยวกับปลา ผมอัดเสียงเสร็จแล้วครับ" หลินเย่าย้ำอีกรอบ

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอ เดี๋ยวก่อนนะ นายไม่ใช่แค่แต่งเสร็จ แต่ยังอัดเสียงเสร็จแล้วด้วยเนี่ยนะ!" หัวหน้าไล่ร้อนรนจนนั่งไม่ติด เด้งตัวลุกขึ้นยืนพรวด

นี่มันความเร็วบ้าอะไรกันเนี่ย

"ครับ" หลินเย่าพยักหน้า

"ส่งไฟล์เสียงมาให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้เลย!" ความจริงแล้วหัวหน้าไล่ถอดใจกับออเดอร์งานนี้ไปแล้ว

เพราะถึงอย่างไร แผนกแต่งเพลงของจ้านฟ่างก็ไม่มีระดับเหรียญทองคอยคุมจริง ๆ งานหลายชิ้นจึงไม่อาจไปแย่งชิงกับบริษัทอื่นได้

แต่คำพูดของหลินเย่ากลับจุดประกายความหวังของเขาขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

"เดี๋ยวผมส่งเข้าอีเมลหัวหน้าตอนนี้นะครับ" หลินเย่าเปิดมือถือแล้วส่งไฟล์เสียงที่อัดเสร็จเรียบร้อยไปให้

"ได้" หัวหน้าไล่นั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ เปิดอีเมลรอเพียงไม่กี่วินาทีก็ได้รับไฟล์เสียงล่าสุด

"ชื่อเพลงเข้ากับภาพยนตร์เรื่อง "ปลามังกร" ดีทีเดียว" หัวหน้าไล่พยักหน้า แค่เห็นชื่อเพลงก็ชวนให้อยากฟังขึ้นมาทันที

เขาสวมหูฟัง เพียงแค่ท่อนอินโทรดังขึ้น หัวหน้าไล่ก็สัมผัสได้ถึงความไพเราะที่ช่วยชโลมจิตใจ

ยิ่งพอเสียงร้องอันนุ่มนวลละเอียดอ่อนของโจวเย่ดังขึ้น ก็ดึงให้หัวหน้าไล่ดำดิ่งสู่อารมณ์อันแสนพิเศษได้ในทันที

ราวกับม้วนภาพที่ค่อย ๆ คลี่ออกอย่างนุ่มนวล น้ำเสียงสดใสโลดแล่นไปตามทุกตัวโน้ต

โจวเย่ใช้ทักษะการร้องอันยอดเยี่ยมและเนื้อเสียงอันประณีต สะกดหูคนฟังได้อย่างอยู่หมัด

พอฟังจบ สีหน้าของหัวหน้าไล่ก็เปลี่ยนไปตามลำดับ ตั้งแต่ชอบใจ ประหลาดใจ ตกตะลึง ซาบซึ้ง ไปจนถึงขั้นทึ่งในความเทพ "เชี่ยเอ๊ย..."

เสียดายที่อาไล่ไม่ได้เรียนจบสายดนตรีมาโดยตรง จึงวิจารณ์อะไรเป็นเรื่องเป็นราวไม่ค่อยได้ ทำได้แค่อุทานคำว่าโคตรเจ๋งกับเชี่ยเอ๊ยวนไป

ไม่อย่างนั้นเขาคงได้เอ่ยปากวิจารณ์อย่างออกรสสักสองสามประโยคไปแล้ว

จากนั้นหัวหน้าไล่ก็หันไปมองหลินเย่าด้วยสายตาราวกับมองสัตว์ประหลาด เริ่มสงสัยขึ้นมาแล้วว่าหมอนี่แอบเปิดโปรโกงมารึเปล่า

ใช้เวลาแค่วันเดียวก็แต่งเพลงคุณภาพสูงขนาดนี้ออกมาได้เนี่ยนะ

แถมยังอัดเสียงเสร็จสรรพเรียบร้อยอีกต่างหาก...

ต้องเข้าใจก่อนว่าการจะอัดเสียงได้นั้น จำเป็นต้องกำหนดคีย์และเรียบเรียงดนตรีให้เสร็จเรียบร้อยเสียก่อน

แต่ทั้งหมดนี้กลับเสร็จสมบูรณ์ได้ภายในเวลาเพียงแค่วันเดียว

หัวหน้าไล่อุทานด้วยความทึ่ง "สุดยอด โคตรสุดยอดเลยว่ะอาเย่า นายเกิดมาเพื่อดนตรีชัด ๆ แต่งเพลงได้ถี่ขนาดนี้ ต่อให้เป็นเทพเนื้อร้องหรือเทพทำนองก็ยังตามนายไม่ทัน ที่สำคัญคือยังรักษามาตรฐานได้สูงขนาดนี้ทุกครั้งอีก"

เขายังไม่รีบร้อนส่งผลงานไปให้ทางชิ่งเฮ่อภาพยนตร์ แต่วางหูฟังลงแล้วเปิดผ่านลำโพงเพื่อฟังใหม่อีกรอบ

พร้อมกับเร่งเสียงขึ้นจนสุด

เพลงเพราะขนาดนี้ จะแอบฟังคนเดียวได้ยังไง

พอท่อนอินโทรดังขึ้น ทุกคนในโซนทำงานก็ได้ยินกันถ้วนหน้า

"ใครเปิดเพลงน่ะ"

"อินโทรนี้... เพราะใช้ได้เลยแฮะ"

"เหมือนเสียงจะดังมาจากห้องทำงานหัวหน้านะ!"

"ไปดูกันหน่อยสิ!"

"คงไม่ใช่ว่าอาจารย์จื่อฟานแต่งเพลงปิดของ "ปลามังกร" เสร็จแล้วหรอกนะ"

"อาจารย์จื่อฟานแต่งเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ"

"ถึงจะแต่งเสร็จแล้ว ก็ต้องอัดเสียงก่อนถึงจะเปิดฟังได้ไม่ใช่เหรอ"

บรรดานักแต่งเพลงในโซนทำงานต่างพากันมายืนมุงอยู่หน้าห้องทำงานหัวหน้า

เพราะเสียงเพลงค่อนข้างดัง พวกเขาจึงไม่ได้เบียดกันเข้าไปข้างใน

พอมองเข้าไป ทุกคนก็เห็นว่าคนที่นั่งอยู่ข้างในคือหลินเย่า ไม่ใช่หวังจื่อฟาน

ทำเอาทุกคนถึงกับงงไปตามๆ กัน

ตอนนี้ทั้งหวังจื่อฟาน จางเต๋อหัว จินหยางหมิง แม้กระทั่งติงหยวนก็พากันเดินมาดูด้วย

ท่วงทำนองอันลุ่มลึกบรรยายถึงเกลียวคลื่นที่กลืนกินม่านราตรีอย่างเงียบเชียบ พาคนฟังดำดิ่งสู่อารมณ์เวิ้งว้างอันงดงาม

♪

ไม่กี่นาทีต่อมา...

"ใครแต่งเนี่ย!" จางเต๋อหัวรีบเบียดตัวเข้าไปในห้องทำงานทันที แค่ได้ฟังท่อนเปิด เขาก็แทบอยากจะคุกเข่ากราบแล้ว

"จื่อฟาน นายซ่อนเขี้ยวเล็บเก่งชะมัด!" จินหยางหมิงมองด้วยความเลื่อมใส "แค่วันเดียวก็อัดเสียงเสร็จแล้ว แถมคุณภาพยังยอดเยี่ยมขนาดนี้อีก"

หวังจื่อฟานรีบบอก "ผมไม่ได้แต่ง อย่ามองผมสิครับ!"

"อาเย่าแต่งน่ะ" หัวหน้าไล่บอก

"อาเย่าอีกแล้วเหรอ!" จางเต๋อหัวอุทานลั่น "นายนี่มัน... ปล่อยเพลงถี่เกินไปแล้วมั้ง แถมลงมือทีไรก็มีแต่ผลงานคุณภาพสูงทั้งนั้น"

"เพลงนี้ชื่ออะไรเหรอครับ" หวังจื่อฟานไม่ได้ตกตะลึงเหมือนคนอื่น แต่สีหน้าของเขากลับดูหม่นหมองลง "เมื่อก่อนผมคิดแค่ว่าโจวเย่มีทักษะการร้องที่ดีมาก แต่ไม่นึกเลยว่าจุดเด่นที่แท้จริงของเขาคือน้ำเสียง... ไพเราะกังวานจับใจ เสียงสวรรค์แบบนี้ในโลกมนุษย์คงหาฟังได้ยากยิ่ง"

จินหยางหมิง "โจวเย่ดังเป็นพลุแตกแน่! เขาอาจจะใช้เพลงนี้ปักหลักสร้างชื่อได้อย่างมั่นคงเลยล่ะ"

จางเต๋อหัวตื่นเต้นจนปากสั่น "ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า โจวเย่เข้ากับเพลงที่อาเย่าแต่งได้ขนาดนี้นะ"

หวังจื่อฟาน "ร้องเพลงปลาจนได้กลิ่นอายของพญาปลาคุน แค่เอ่ยปากร้องก็พาผมเข้าสู่ภาพ 'สมุทรทักษิณมีมัจฉา' ได้ทันที การผสมผสานระหว่างเบลคันโตกับป๊อป พอเคลิ้มตามเสียงเพลงเข้าสู่ห้วงฝันของปลายักษ์ ทุกสิ่งทุกอย่างก็เหมือนได้ย้อนคืนสู่วันแรกที่พบกัน..."

หัวหน้าไล่เริ่มอายจนกลายเป็นโมโห "เหล่าหวัง นายช่วยใช้คำพวก โคตรเจ๋ง เชี่ยเอ๊ย หรือสุดยอด แทนได้ไหม การที่นายงัดศัพท์วิชาการมาพูดแบบนี้ มันทำให้หัวหน้าดูโง่นะรู้หรือเปล่า"

อาไล่นึกถึงตอนที่ตัวเองฟังจบใหม่ ๆ นอกจากคำว่าให้ตายสิกับโคตรเจ๋งแล้ว เขาก็เค้นศัพท์ดนตรีอะไรออกมาไม่ได้เลยสักคำ

หลินเย่ามองเพื่อนร่วมงานกลุ่มนี้ที่เล่นใหญ่จนเกินเหตุ ชั่วขณะหนึ่งถึงกับพูดไม่ออก

แต่ก็นั่นแหละ เป็นคนธรรมดาคนไหนก็คงไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมถึงมีคนที่ปล่อยเพลงได้ถี่ขนาดนี้

เร็วยังไม่เท่าไหร่ แต่ยังรักษาคุณภาพไว้ได้อีก

เกรงว่าแม้แต่เทพเนื้อร้องก็คงทำไม่ได้ขนาดนี้เหมือนกัน

"หัวหน้าครับ ผมว่าขอแค่ส่งเพลงนี้ไปประกวด ผ่านร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน!" หวังจื่อฟานยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น "ก่อนหน้านี้ผมใจร้อนไปเอง นึกไม่ถึงเลยว่าอาเย่าจะแอบซุ่มท่าไม้ตายไว้ตรงนี้"

"ฉันจะส่งไปเดี๋ยวนี้แหละ" หัวหน้าไล่ไม่รอช้า รีบส่งเพลงไปให้ผู้รับผิดชอบดูแลเพลงประกอบของกองถ่ายภาพยนตร์ "ปลามังกร" ทันที