ตอนที่ 95 อัดเสียงเสร็จสิ้น

เจิงอิงเจี๋ยที่เพิ่งประชุมเสร็จ จู่ ๆ ก็รู้สึกสะใจราวกับเป็นกุนซือผู้อยู่เบื้องหลัง

เขายิ้มอย่างมีเลศนัย "ในขณะที่ค่ายเพลงพวกนั้นยังง่วนกับการเตรียมเพลงปิดเรื่อง ใครจะรู้ว่าจ่านหมางของเรากำลังจะเซ็นสัญญากับชิ่งเฮ่อฟิล์มแล้ว ฮ่าๆๆ สะใจจริงโว้ย"

พอกลับถึงห้องทำงาน เจิงอิงเจี๋ยก็ผุดความคิดขึ้นมา "ช่วงก่อนปล่อยให้เจ้างูหน้าหนานั่นเด่นอยู่คนเดียว เสียดายที่ตอนนั้นฉันไปซุ่นเทียน ไม่ได้การล่ะ เดี๋ยวพอชิ่งเฮ่อฟิล์มประกาศรายชื่อเพลงปิดที่ได้รับเลือก ฉันต้อง 'เล่นละครสักเรื่อง' ให้หายอยากบ้างแล้ว"

พอเห็นเหล่าไล่ ซุนเชียน และจางเชวียจอมไร้คุณธรรมพากันเล่นหนังตลกฟอร์มยักษ์ระดับอินเตอร์ไปหลายเรื่องติด อาอิงก็ชักจะอิจฉาตาร้อนขึ้นมาบ้างแล้ว

น่าเสียดายที่อาเซิงซึ่งเป็นตัวเอกดันเข้าซังเตไปซะก่อน

แต่ก็ช่างเถอะ เปลี่ยนตัวเอกคนใหม่ก็ได้

เดิมทีอาอิงไม่ได้คิดอยากจะ 'เล่นละคร' เลยสักนิด แต่พอได้ดูหนังตลกเรื่องดังที่ 'ผู้กำกับ' ไม่กี่คนนั้นสร้างขึ้นมา ถ้าตัวเองไม่ได้ร่วมเล่นด้วยสักเรื่อง มันก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป

จ้านฟ่าง ชั้นยี่สิบ

ในห้องอัดเสียง หลินเย่ากำลังแนะแนวทางการร้องเพลงนี้ให้โจวเย่อย่างใกล้ชิด

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ความสามารถในการคุมเพลงนี้ของโจวเย่ถือว่าผ่านฉลุยอย่างไร้ที่ติ

"อาจารย์โจวครับ ตอนร้องลองเก็บรายละเอียดให้เนียนขึ้นอีกนิด แล้วสื่ออารมณ์เศร้าออกมาให้ชัดกว่านี้หน่อยครับ" หลินเย่ายังคงวางใจในตัวโจวเย่มาก

ทักษะการร้องขั้นเทพเกินไปแล้ว เพลงนี้เขาสามารถคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบจริง ๆ

ช่วยให้เบาแรงกว่าตอนร่วมงานกับนักร้องหน้าใหม่อยู่มากโข

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือส่วนแบ่งสูงลิ่ว แต่ของแพงก็ย่อมมีดีสมราคา

ที่สำคัญคือโจวเย่สามารถปรับเปลี่ยนเนื้อเสียงได้หลากหลาย สไตล์เพลงจึงกว้างมาก

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง

หลังจากอัดเสียงเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์ โจวเย่ถึงได้เอ่ยปากทอดถอนใจ

แรงบันดาลใจที่ผุดขึ้นมาเมื่อบ่ายวานนี้ ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง ก็แต่งผลงานระดับขึ้นหิ้งแบบนี้ออกมาได้แล้ว

แถมเรื่องการเรียบเรียงเสียงประสานกับการกำหนดคีย์ อาจารย์หลินเหมือนจะทำเสร็จไว้ตั้งนานแล้วงั้นหรือ?

ความเร็วอันน่าทึ่งนี้ ทำเอาคนมองต้องอ้าปากค้าง

ทุกครั้งที่นึกถึงศักยภาพอันไร้ขีดจำกัดในอนาคตของอาจารย์หลิน โจวเย่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมา "อาจารย์หลินครับ ส่วนแบ่งเพลงนี้ผมขอแค่สิบห้าเปอร์เซ็นต์พอ ถ้างานผ่าน ยอดสั่งซื้อหกล้านทั้งหมดนั้นขอยกให้แผนกแต่งเพลงของคุณเลยครับ"

"ไม่ได้ครับ" หลินเย่าส่ายหน้า "คราวที่แล้วที่คุณร้องให้ คุณก็คิดส่วนแบ่งขั้นต่ำเพื่อมอบน้ำใจให้ผมไปแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าตอนนี้คุณยังคิดส่วนแบ่งขั้นต่ำอีก เมื่อไหร่ผมถึงจะตอบแทนน้ำใจนี้หมดล่ะครับ"

โจวเย่กังวลใจ "อาจารย์หลินครับ คุณแบ่งแยกชัดเจนขนาดนี้ เป็นเพราะครั้งหน้าที่แต่งเพลงใหม่ คุณจะไม่พิจารณาผมเป็นอันดับแรกหรือเปล่าครับ"

หลินเย่ายังคงส่ายหน้า "ถ้าเพลงมีความเหมาะสม ผมก็ยังคงพิจารณาคุณเป็นอันดับแรกอยู่แล้วครับ ส่วนเรื่องส่วนแบ่ง ก็เอาตามเรตเดิมของคุณเถอะครับ ถ้างานผ่าน หกล้านนี้แผนกแต่งเพลงกับแผนกเซ็นสัญญาศิลปินจะได้นำมาแบ่งกัน"

ออเดอร์แบบนี้ยังไงก็เป็นงานของบริษัท คงฮุบไว้คนเดียวไม่ได้อยู่แล้ว

อีกอย่าง หลินเย่าก็ไม่ได้สนใจเงินหกล้านนั่นขนาดนั้น

เมื่อเห็นอาจารย์หลินยืนกรานหนักแน่นเช่นนี้ โจวเย่จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ

ในเมื่ออาจารย์หลินบอกแล้วว่าถ้าเพลงเข้ากันได้ก็จะพิจารณาเขาเป็นคนแรก

โจวเย่ก็ไม่จำเป็นต้องยอมกดส่วนแบ่งตัวเองให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนดูเหมือนประจบประแจงเกินงามอีก

และการกระทำนี้ของอาจารย์หลิน ยิ่งทำให้โจวเย่รู้สึกเคารพนับถือเขามากขึ้นไปอีก

หลินเย่ากลับมาที่แผนกแต่งเพลง โดยไม่ได้รีบร้อนไปหาหัวหน้า

แต่เดินไปเคาะประตูห้องทำงานของติงหยวนแทน

ผ่านไปสิบกว่าวินาที ติงหยวนถึงเปิดประตูห้องทำงานออกมา

เส้นผมที่เคยยุ่งเหยิงถูกจัดทรงเรียบร้อย สีหน้าที่เคยดูกระสับกระส่ายก็กลับมาสงบนิ่ง ดูเหมือนปกติไม่มีผิด

พอเห็นว่าเป็นหลินเย่า เขาจึงฝืนยิ้มบาง ๆ "อาเย่าเหรอ เข้ามานั่งสิ"

"จื่อฟานเล่าเรื่องนายให้ผมฟังหมดแล้ว จะกลับเมื่อไหร่เหรอ" หลินเย่าถาม

"อีกห้าวัน" ติงหยวนตอบ สีหน้าดูซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อยและแฝงความไม่นิ่งเอาไว้

"นายอยากจะเขียนผลงานชิ้นสุดท้ายให้เสร็จก่อนจากไปใช่ไหม" เรื่องนี้หลินเย่าแทบไม่ต้องเดาเลย จากพฤติกรรมของติงหยวนในช่วงนี้ เพื่อนร่วมงานหลายคนต่างก็พอดูออกกันทั้งนั้น

ติงหยวนไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่พยักหน้าเบา ๆ

บนใบหน้าของเขาฉายแววความเสียดายออกมาจาง ๆ

นี่คงเป็นการดิ้นรนครั้งสุดท้าย และดูเหมือนติงหยวนจะยอมแพ้แล้วจริง ๆ

"อาหยวน ช่วงนี้ผมแต่งเพลงขึ้นมาเพลงหนึ่ง กะว่าจะส่งให้กองถ่าย "ปลามังกร" ผมอยากจะใส่ชื่อนายลงในช่องคนแต่งเนื้อร้องทำนองด้วย"

หลินเย่าคิดว่าเรื่องนี้ยังไงก็ต้องปรึกษาติงหยวนดูก่อน

ติงหยวนได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไปด้วยความประหลาดใจ "ใส่ชื่อฉันเนี่ยนะ"

เรื่องออเดอร์ของ "ปลามังกร" ติงหยวนพอได้ยินมาบ้าง เพียงแต่ไม่คิดว่าหลินเย่าจะมีความคิดแบบนี้

หลินเย่าปรับน้ำเสียงแล้วพูดเสริมขึ้นมา "ผมไม่ได้มีเจตนาอื่นนะ ในเมื่อนายจะต้องไปจากจ้านฟ่างแล้ว..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ติงหยวนก็พูดแทรกขึ้นมา "อาเย่า ขอบใจนะ ฉันไม่อยากทิ้งความเสียดายไว้หลังจากจากไปจริง ๆ นั่นแหละ แต่นี่เป็นเรื่องของฉัน นายมีน้ำใจขนาดนี้ก็ดีมากแล้ว"

เขามีศักดิ์ศรีของตัวเอง จึงไม่ต้องการรับความช่วยเหลือที่เหมือนการให้ทานจากใคร แม้จะรู้ดีว่าอาเย่าไม่ได้หมายความเช่นนั้นก็ตาม

ติงหยวนลุกจากเก้าอี้คอมพิวเตอร์ เดินตรงไปที่โต๊ะน้ำชา แต่ตรงนั้นไม่มีชา จึงรินแค่น้ำเปล่าแก้วหนึ่งส่งให้อีกฝ่าย น้ำเสียงพลันแฝงความเคารพขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด "อาเย่า ขอบคุณที่ช่วงนี้นายคอยชี้แนะและพูดคุยปรับทัศนคติให้นะ ทำให้ฉันปรับตัวเข้ากับบรรยากาศการทำงานของแผนกแต่งเพลงได้ ก่อนหน้านี้ฉันเอาแต่แยกตัวอยู่คนเดียว ไม่เคยคิดจะกลมกลืนกับเพื่อนร่วมงานเลย ถึงฉันจะต้องจากไป ไม่ว่าจะมีความเสียดายหรือสมบูรณ์แบบแค่ไหน แต่มันก็ควรจะมีบทสรุปในแบบของมัน"

หลินเย่ามองแก้วน้ำที่อีกฝ่ายยื่นให้ ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะพูดอะไรดี พอยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด จึงยิ้มพลางพูดว่า "ดูเหมือนผมจะคิดมากไปเองสินะ"

คนหนึ่งมีน้ำใจอยากช่วยเหลือ อีกคนก็มีศักดิ์ศรีของตัวเอง ทั้งสองต่างกำลังใช้วิธีของตนเองปกป้องความอบอุ่นสมัครสมานของแผนกแต่งเพลงเอาไว้

"อาเย่า ขอบใจนะ" ติงหยวนกล่าวขอบคุณซ้ำอีกครั้ง เป็นคำขอบคุณที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างแท้จริง

ติงหยวนก่อนหน้านี้ วัน ๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาแต่งเพลงและทำงาน หน้าตาบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลา

อย่างน้อยในตอนนี้ เขาก็เริ่มมีรอยยิ้มและแสดงอารมณ์โกรธออกมาให้เห็นบ้าง อารมณ์ความรู้สึกทั้งสุข ทุกข์ โกรธ หลงเหล่านี้ คือสิ่งล้ำค่าที่สุดของความเป็นมนุษย์

"ไม่ต้องขอบคุณแล้วน่า ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย" หลินเย่าตบบ่าอีกฝ่ายเบา ๆ ก่อนจะยิ้มแล้วหันหลัง "ผมไปรายงานหัวหน้าก่อนนะ"

พอเดินมาถึงห้องทำงานของหัวหน้า กลับไม่เห็นแม้แต่เงาคน

พอเดินออกมาดู ถึงได้รู้ว่าที่แท้หัวหน้าไปหาจื่อฟานนี่เอง

"จื่อฟาน ทางจ้านฟ่างเราตอบรับทางกองถ่าย "ปลามังกร" ไปแล้วนะ ตอนนี้มีแค่นายคนเดียวที่เขียน แล้วจู่ ๆ นายจะมาบอกว่าไม่เขียนแล้วเนี่ยนะ" สีหน้าของหัวหน้าไล่ดูไม่สู้ดีนัก

"หัวหน้าครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากเขียนนะ แต่ประเด็นคือผมนั่งคิดมาทั้งคืนแล้ว มันเขียนผลงานดี ๆ ที่เกี่ยวกับปลาไม่ออกจริง ๆ ครับ" หวังจื่อฟานดูอิดโรยเล็กน้อย "เมื่อคืนผมได้นอนไปแค่สองชั่วโมง แถมยังซดกาแฟไปตั้งห้าแก้ว..."

พอได้ยินว่าเจ้าหมอนี่นอนไปแค่สองชั่วโมง หัวหน้าไล่ก็ไม่ได้บีบคั้นอะไรต่อ

แถมยังซดกาแฟไปตั้งห้าแก้ว

ขืนดื่มแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วร่างกายต้องพังแน่

"เฮ้อ เอาตามนี้ไปก่อนแล้วกัน" หัวหน้าไล่ถอนหายใจ

"หัวหน้าครับ แล้วทางกองถ่ายจะทำยังไงล่ะครับ" หวังจื่อฟานถาม

"ยังเหลือเวลาอีกไม่กี่วัน ยังไม่ต้องรีบ" สีหน้าของหัวหน้าไล่เริ่มมีประกายความหวัง "ฉันรายงานรองประธานไปแล้ว เขาบอกว่าอีกไม่กี่วันจะมีนักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองคนหนึ่งมารายงานตัว"