ตอนที่ 94 เซ็นสัญญาล่วงหน้า

หลินเย่าไม่ได้พูดอะไรต่อความยาวสาวความยืด

แผนกแต่งเพลงของจ้านฟ่างควรจะเซ็นสัญญากับโปรดิวเซอร์ระดับเหรียญทองมาคุมทัพได้แล้วจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นนักแต่งทำนองหรือนักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองก็ดีทั้งนั้น

สรุปคือต้องมีคนระดับเหรียญทองมาประจำการสักคน

ระหว่างเดินไปหน้าลิฟต์ เขาสังเกตเห็นว่าห้องทำงานของติงหยวนยังคงปิดสนิท

จึงเอ่ยปากถาม "จื่อฟาน อาหยวนมาถึงแต่เช้าแล้วก็ขังตัวเองไว้ในห้องทำงานอีกแล้วเหรอ"

หวังจื่อฟานถอนหายใจเบา ๆ พลางชงกาแฟแล้วตอบว่า "เมื่อกี้ฉันแวะไปถามมา เขาบอกว่าอีกสักพักก็ต้องกลับแล้ว"

"อีกสักพักเหรอ ไม่ใช่หลังปีใหม่หรอกเหรอ" สีหน้าของหลินเย่าดูแปลกใจขึ้นมาทันที

"ทุกปีจะมีงานประชุมแลกเปลี่ยนระดับนานาชาติไม่ใช่เหรอ ถึงตอนนั้นพวกต่างชาติก็คงได้หน้าไปอีก อาหยวนเพิ่งบอกเมื่อกี้ว่าพ่อแม่ของเขาอยากให้รีบกลับไปปรับตัวล่วงหน้าน่ะ" หวังจื่อฟานว่า

"งานประชุมแลกเปลี่ยนระดับนานาชาติเกี่ยวอะไรกับการที่อาหยวนต้องรีบกลับไปปรับตัวล่วงหน้าด้วยล่ะ" หลินเย่าไม่ค่อยเข้าใจนัก

"พ่อแม่ของอาหยวนอยากให้เขานำทีมไปร่วมงานประชุมแลกเปลี่ยนระดับนานาชาติครั้งนี้ด้วยตัวเองน่ะ" หวังจื่อฟานมองหลินเย่าก่อนจะพูดต่อ "เมื่อกี้ฉันลองค้นข้อมูลของบริษัทเตียวหลิงดู ไม่ค้นก็ไม่รู้ พอค้นแล้วตกใจเลย เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับประเทศที่ทำธุรกิจครอบคลุมทั้งเพลง หนัง ซีรีส์ วรรณกรรม การ์ตูน ทั้งชื่อเสียงและเงินทุนหนากว่าค่ายจ่านหมางหรือชูซิงเสียอีก ได้ยินว่าผู้ก่อตั้งรุ่นแรกของเตียวหลิงไม่ได้แซ่ติง แต่แซ่หลิน แซ่เดียวกับนายเลยนะอาเย่า"

ได้ยินแบบนั้น หลินเย่าจึงพยักหน้ารับรู้อย่างเข้าใจ "แล้วไปร่วมงานประชุมแลกเปลี่ยนด้านไหนล่ะ"

เขาไม่ได้ติดใจเรื่องแซ่เท่าไร เพราะคนแซ่เดียวกันมีตั้งเยอะแยะ

หวังจื่อฟานส่ายหน้าอย่างไม่แน่ใจ "ไม่รู้เหมือนกัน แต่อาหยวนชอบดนตรี ฉันคิดว่าพ่อแม่เขาน่าจะให้เป็นคนนำทีมไปร่วมงานแลกเปลี่ยนด้านดนตรีนั่นแหละ"

งานแลกเปลี่ยนระดับนานาชาตินี้จะจัดขึ้นทุกปีในช่วงเทศกาลตรุษจีน

โดยมีสหประชาชาติร่วมจัดขึ้น และมีตัวแทนจากประเทศหัวกั๋วเข้าร่วมด้วย

สิ่งที่เรียกว่างานประชุมแลกเปลี่ยนระดับนานาชาตินี้ แท้จริงแล้วก็คือการพบปะพูดคุยและถกประเด็นเกี่ยวกับดนตรีและบทกวีต่าง ๆ

เดิมที จุดประสงค์ของการจัดงานก็เพื่อรวบรวมเหล่าผู้มีความสามารถจากแต่ละประเทศมาแลกเปลี่ยนและส่งเสริมการพัฒนาร่วมกัน

ทว่าพอนานวันเข้า งานระดับนานาชาตินี้กลับกลายสภาพเป็น 'เวทีประชันขันแข่ง' ไปเสียอย่างนั้น

ใครที่ถูกนำมาเปรียบเทียบแล้วแพ้ก็ต้องเสียหน้า

เพราะนี่คืองานประชุมระดับนานาชาติที่มีทั้งสื่อและนักข่าวจับตาดูนับไม่ถ้วน ตัวแทนของแต่ละประเทศจึงไม่มีใครอยากเห็นคนชาติตัวเองไปพ่ายแพ้จนถูกแย่งความโดดเด่นไป

"ถ้าอย่างนั้น ถึงตอนนั้นอาหยวนก็คงต้องนำทีมตัวท็อปไปร่วมงานนี้สินะ" ในที่สุดหลินเย่าก็เข้าใจแล้วว่าทำไมช่วงนี้อาหยวนถึงเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องทำงาน

คงกำลังโหมแต่งเพลงอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ล่ะสิ

อยากจะเขียนผลงานชิ้นเอกที่ดีที่สุดออกมาก่อนจะลาจากจ้านฟ่าง เพื่อใช้เป็นบทสรุปอันสมบูรณ์แบบบนเส้นทางอาชีพของตัวเอง

ถ้าเป็นหลินเย่า เขาก็คงเตรียมเพลงไว้สักเพลงก่อนไปจากจ้านฟ่างเหมือนกัน เพื่อใช้เป็นเพลงอำลา

คิดถึงตรงนี้ หลินเย่าก็ตกอยู่ในภวังค์ สายตายังคงจับจ้องไปยังห้องทำงานที่ประตูปิดสนิท "แต่งเพลงอำลาไม่ออก คงทรมานใจน่าดูสินะ"

จู่ ๆ เขาก็นึกถึงเพลง "ปลาใหญ่" ของตัวเองขึ้นมา

บางที อาจจะใส่ชื่อของอาหยวนลงในเครดิตเนื้อร้องและทำนองของเพลง "ปลาใหญ่" ด้วยก็ได้

ในเมื่ออาหยวนไม่อาจปิดฉากเส้นทางอาชีพของตัวเองได้ หลินเย่าก็จะช่วยปิดฉากให้มันสมบูรณ์แบบที่สุดเอง

เพื่อให้อาหยวนจากไปโดยไม่หลงเหลือความเสียดายใด ๆ...

รอให้อัดเพลง "ปลาใหญ่" เสร็จก่อนค่อยไปปรึกษากับอาหยวนแล้วกัน เพราะการใส่ชื่อคนอื่นลงในเครดิตเนื้อร้องและทำนองโดยพลการถือว่าเสียมารยาทมาก

บางครั้งความหวังดีก็อาจกลายเป็นการสร้างความยุ่งยากให้แทน

หลินเย่าขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นยี่สิบ

ส่วนในห้องทำงานห้องนั้น

ติงหยวนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ผมเผ้ายุ่งเหยิง สีหน้าที่เคยสงบนิ่งปรากฏร่องรอยความร้อนรนที่หาดูได้ยาก

เขาอยากจะปล่อยผลงานที่สมบูรณ์แบบและเป็นตัวแทนของตัวเองได้ดีที่สุดออกมาก่อนจะออกจากจ้านฟ่างจริง ๆ

แบบนี้ถึงจะไม่ละอายใจที่ก้าวเข้ามาบนเส้นทางสายนี้

แม้จะต้องจากไป แต่ก็ยังอยากเปล่งประกายแสงสุดท้ายของตัวเองออกมา

บนหน้าจอมีผลงานเพลงชิ้นหนึ่งที่เรียบเรียงไว้เรียบร้อยแล้ว

เพียงแต่ว่า

ติงหยวนพิมพ์แล้วก็ลบ ลบแล้วก็พิมพ์วนเวียนอยู่อย่างนั้น พอเขียนได้ไม่ถึงร้อยคำก็กดลบทิ้งอีก เขาทำแบบนี้ซ้ำ ๆ ติดต่อกันมาหลายวันแล้ว

การแต่งเพลงไม่มีทางลัด ยิ่งจิตใจสงบเท่าไร ก็ยิ่งสร้างสรรค์ผลงานที่ดีออกมาได้มากเท่านั้น

หากจิตใจว้าวุ่น ต่อให้มีแรงบันดาลใจ ก็ไม่มีทางเขียนผลงานที่ดีออกมาได้เลย

อาจเป็นเพราะติงหยวนเพิ่งได้รับข่าวว่าจะต้องกลับไปก่อนกำหนดเมื่อไม่กี่วันก่อน สภาพจิตใจถึงได้ปั่นป่วนขนาดนี้

ก็นั่นสิ เดิมทีกว่าต้องกลับก็ช่วงปีใหม่ ติงหยวนจึงมีเวลาเตรียมตัวเกือบสองเดือน

บริษัทภาพยนตร์ชิ่งเฮ่อ

ภายในห้องทำงานแห่งหนึ่ง

ผู้ช่วยเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา "ผู้กำกับชิ่งครับ ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีเพิ่งแจ้งมาว่าจ่านหมางส่งผลงานเข้ามาตั้งแต่เช้าตรู่แล้วครับ"

ผู้กำกับชิ่งเป็นชายวัยสี่สิบต้นๆ พอได้ยินแบบนั้นก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ "เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ คุณภาพจะผ่านเกณฑ์ไหมเนี่ย"

ผู้ช่วยไม่ได้พยักหน้าหรือส่ายหน้า แต่ตอบว่า "ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีประเมินว่าอยู่ในระดับที่เซ็นสัญญาได้ทันทีเลยครับ แต่เห็นว่ามีค่ายเพลงตอบรับมาตั้งเก้าแห่ง แถมยังเหลือเวลาอีกตั้งห้าวัน เลยอยากให้คุณเป็นคนตัดสินใจขั้นเด็ดขาดครับ"

"เซ็นสัญญาได้ทันทีเลยเหรอ" คราวนี้ผู้กำกับชิ่งนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว "เวลาแค่นี้แต่งผลงานคุณภาพสูงขนาดนั้นออกมาได้ยังไง ให้ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีส่งไฟล์เสียงมาให้ผมฟังซิ"

"เขาส่งเข้าอีเมลของคุณเรียบร้อยแล้วครับ" ผู้ช่วยตอบ

ผู้กำกับชิ่งพยักหน้า เปิดอีเมลดูจนเห็นไฟล์เสียงที่เพิ่งเข้ารหัสส่งมา หลังจากกรอกรหัสผ่านเสร็จก็เริ่มเปิดฟัง

สี่นาทีผ่านไป

ผู้กำกับชิ่งพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "เนื้อเพลงเขียนได้ดีมาก เพลง "ปลาบิน" นี่เหมาะจะเป็นเพลงปิดภาพยนตร์ "ปลามังกร" ของพวกเราจริง ๆ สไตล์เพลงก็เข้ากันอย่างสมบูรณ์แบบ น่าจะเป็นเพลงในสต็อกของนักแต่งเพลงสักคนในจ่านหมาง ไม่อย่างนั้นต่อให้มีเวลาเจ็ดวันก็ไม่มีทางเขียนเพลงคุณภาพขนาดนี้ออกมาได้แน่"

ผู้ช่วยถาม "ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีให้ผมมาถามคุณว่า จะให้ตอบตกลงกับทางจ่านหมางไปตรงๆ เลยไหมครับ"

ผู้กำกับชิ่งคิดหนัก "เพลง "ปลาบิน" นี่ไม่ว่าจะเป็นเนื้อร้องหรือสไตล์ดนตรีล้วนเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ตอบกลับไปเถอะ เซ็นสัญญากันตอนนี้เลย"

ผู้ช่วยถามต่อ "ถ้าบริษัทอื่นรู้เข้า จะกระทบต่อชื่อเสียงของบริษัทเราไหมครับ"

ผู้กำกับชิ่งบอก "ให้ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีไปคุยกับคนของจ่านหมางเป็นการส่วนตัว พยายามเก็บเป็นความลับไว้ก่อน รอให้ครบกำหนดเวลาแล้วค่อยตอบปฏิเสธค่ายเพลงอื่นที่ส่งผลงานเข้ามาทีละเจ้า ทำแบบนี้จะได้ดูเหมือนพวกเราลังเลและคิดทบทวนอย่างหนักก่อนจะตัดสินใจเลือกจ่านหมาง"

ผู้ช่วยพยักหน้ารับแล้วหันหลังเดินออกจากห้องทำงานไป

ในเมื่อผลงานที่จ่านหมางส่งมายอดเยี่ยมจนไร้ที่ติ ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาลากยาวไปอีกหลายวัน

ในช่วงเวลาที่เหลือนี้ ต่อให้มีค่ายเพลงอื่นส่งผลงานคุณภาพสูงเข้ามา ก็ไม่มีทางเทียบกับเพลง "ปลาบิน" ของจ่านหมางได้แน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น เพลง "ปลาบิน" ไม่ได้มีดีแค่เนื้อร้อง แต่สไตล์เพลงยังเข้ากับเพลงปิดภาพยนตร์เรื่อง "ปลามังกร" ได้อย่างเหมาะเจาะ อารมณ์เพลงอบอุ่นที่แฝงความเศร้าสร้อยจางๆ

แผนกแต่งเพลงค่ายจ่านหมาง

เสียงโทรศัพท์ของเจิงอิงเจี๋ยดังขึ้น พอรับสายถึงได้รู้ว่าผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีของบริษัทภาพยนตร์ชิ่งเฮ่อโทรมาคุยรายละเอียดเรื่องข้อตกลง

จากนั้นเจิงอิงเจี๋ยก็เรียกประชุมกลุ่มย่อย โดยมีเพียงหวังปิงเหยียนกับโจวหลิงหัวจากแผนกเซ็นสัญญาศิลปินมาร่วมเท่านั้น

"ทางผู้กำกับชิ่งตัดสินใจเซ็นสัญญากับเราแล้วเหรอครับ" พอได้ยินข่าวนี้ หวังปิงเหยียนถึงค่อยรู้สึกโล่งอก

เพลงประกอบภาพยนตร์ของผู้กำกับชิ่งมักมีคู่แข่งแย่งชิงกันมากมายเสมอ ถ้าสามารถเซ็นสัญญาให้จบได้เร็วก็ไม่ควรปล่อยให้ยืดเยื้อไปอีกห้าหกวัน

เพราะยิ่งปล่อยไว้นาน ก็ยิ่งมีแต่จะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นได้

"เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับเด็ดขาดเลยนะ ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีของทางชิ่งเฮ่อไม่อยากให้บริษัทอื่นรู้เรื่อง" เจิงอิงเจี๋ยเองก็ได้ฟังเพลง "ปลาบิน" แล้ว คุณภาพยอดเยี่ยมมากจริง ๆ

หัวหน้าเจิงที่เคยดูตัวอย่างภาพยนตร์เรื่อง "ปลามังกร" มาแล้ว รู้ดีว่าสไตล์ผลงานชิ้นนี้ของเสี่ยวเหยียนเข้ากับภาพยนตร์เรื่องนี้มาก

คนที่ไม่ชอบเสียเวลา โดยทั่วไปก็มักจะเลือกเซ็นสัญญาโดยตรงทันทีแบบนี้

แต่คนที่น่าเห็นใจกลับเป็นอีกเก้าค่ายเพลงที่เหลือที่ส่งผลงานเข้ามา ซึ่งในนั้นก็รวมถึงจ้านฟ่างด้วย