ตอนที่ 93 เสียดายที่โจวเย่ไม่ใช่ผู้หญิง

"ไม่ทราบว่าโฮสต์ต้องการเปิดหีบสมบัติเงินหรือไม่"

"เปิด"

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ เปิดหีบสมบัติเงินสำเร็จ ได้รับรางวัลต่อไปนี้!"

[ได้รับลิขสิทธิ์เพลง "ผู้กล้าเดียวดาย" × 1]

"เชี่ยเหอะ" หลินเย่ารู้สึกเหมือนโดนหลอกต้ม ""ผู้กล้าเดียวดาย" ฉันเคยฟังอยู่นะ มันมีองค์ประกอบของปลาตรงไหนวะ"

[ตรวจพบว่าโปรแกรมระบบเกิดบั๊ก กำลังดำเนินการแก้ไข]

[กำลังแก้ไข...]

[แก้ไขสำเร็จ]

[ได้รับ "การ์ดไอเทมสั่งทำเพลง" × 1]

"ระบบ นายเจ๋งสุดยอดไปเลย!" หลินเย่าค่อย ๆ คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ ในหัวพลันผุดช่องทางรวยขึ้นมาได้ทางหนึ่ง

ต่อไปแกล้งทำให้ติดบั๊กบ่อย ๆ ได้ไหมเนี่ย

ระบบ: [รู้สึกเหมือนฉันเป็นแค่เครื่องมือยังไงไม่รู้]

หลินเย่า "ตัดคำว่ารู้สึกออกไปได้เลย"

ระบบ: [???]

หลินเย่า "ไม่พล่ามเรื่องอื่นแล้ว สั่งทำเพลงก่อนดีกว่า"

เขาเริ่มเค้นสมองคิด นึกดูว่าเพลงไหนบ้างที่มีองค์ประกอบเกี่ยวกับปลา

"ระบบ เพลงที่มีปลาเป็นองค์ประกอบมีเพลงอะไรบ้าง" หลินเย่านึกไม่ออกจริง ๆ

ระบบ: ["เงียบงัน", "ปลา", "เงือกสาว"...]

หลินเย่า "ขอลองฟังตัวอย่างหน่อยได้ไหม"

ระบบ: [...]

หลังจากลองฟังไปสิบนาที หลินเย่าก็ส่ายหน้า แม้ทางกองถ่ายภาพยนตร์ "ปลามังกร" จะไม่ได้ส่งตัวอย่างหนังมาให้

แต่เขาก็ค้นหาฟุตเทจบางส่วนของ "ปลามังกร" บนอินเทอร์เน็ตมาดูแล้ว

หนังหรือซีรีส์ที่ยังไม่เข้าฉาย ปกติมักจะมีคลิปตัวอย่างสั้น ๆ ปล่อยออกมาบ้างอยู่แล้ว

เห็นได้ชัดว่าเพลงพวกนี้ไม่เข้ากันเลยสักนิด

มันก็มีองค์ประกอบของปลาอยู่จริงๆ นั่นแหละ

แต่ในเมื่อหลินเย่าคิดจะช่วยอาจารย์โจวทั้งที ก็ต้องทำให้มั่นใจว่าส่งเพลงไปแล้วจะผ่านฉลุยร้อยเปอร์เซ็นต์

ไม่อย่างนั้นคงเสียชาติเกิดที่มีสูตรโกงติดตัว

"จริงสิ เหมือนฉันจะนึกถึงเพลงจากเรื่อง "บิ๊กฟิชแอนด์บีโกเนีย" ออกเพลงหนึ่งแล้ว" หลินเย่านึกถึงเพลง "ปลาตัวใหญ่" เพลงนั้นขึ้นมา ซึ่งเข้ากับเนื้อเสียงของโจวเย่พอดิบพอดี

"สั่งทำเพลง "ปลาตัวใหญ่""

พอคิดตกและตัดสินใจได้ หลินเย่าก็ไม่รอช้าอีกต่อไป

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ สั่งทำเพลง "ปลาตัวใหญ่" สำเร็จ!"

รายละเอียดและความทรงจำทุกอย่างเกี่ยวกับเพลงนี้พลันหลั่งไหลเข้ามาในหัวของหลินเย่า

"พรุ่งนี้ค่อยบอกอาจารย์โจวแล้วกัน" หลินเย่าลองคิดดูอีกที เมื่อกี้อาจารย์โจวเพิ่งโพสต์สเตตัสว่าอารมณ์ไม่ค่อยดี

หรือว่าจะบอกเขาตอนนี้เลยดีนะ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดโทรออกไปยังเบอร์ที่บันทึกชื่อไว้ว่า 'พี่สาวโจว'

"อาจารย์หลินเหรอครับ" โจวเย่รับสายด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

หลินเย่าเอ่ยขึ้น "อาจารย์โจว สเตตัสที่คุณเพิ่งโพสต์ไปเมื่อกี้ ผมเห็นแล้วนะ"

โจวเย่รู้สึกกระดากอาย "ทำให้อาจารย์หลินต้องขำแล้วครับ ผมแค่อยากระบายเฉยๆ น่ะ อาจารย์หลิน ตอนนี้ได้เวลามื้อเย็นพอดี ยังไม่ดึกเท่าไร ผมขอเลี้ยงข้าวเย็นคุณสักมื้อนะครับ"

อานิสงส์จากเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ทั้งสองเวอร์ชัน ทำให้ตอนนี้บัญชีทางการของโจวเย่มียอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นเกือบห้าล้านคน จนทะลุหลักสิบล้านไปแล้ว

เขายังไม่มีโอกาสได้ขอบคุณอาจารย์หลินเลย

หลินเย่าพูดเข้าประเด็นทันที "ผมเพิ่งกินมา ที่โทรมาสายนี้หลักๆ คือจะบอกคุณว่า พรุ่งนี้เช้ามาอัดเพลงใหม่กัน"

โจวเย่ที่อยู่ปลายสายอึ้งไปหลายวินาทีอย่างเห็นได้ชัด "อัดเพลงใหม่เหรอครับ"

หลินเย่ายิ้ม "แนวที่มีปลาเป็นองค์ประกอบน่ะ"

โจวเย่นิ่งอึ้ง "เอ๊ะ หรือว่า..."

หลินเย่าบอก "อืม เพลงปิดของภาพยนตร์ "ปลามังกร" น่ะ"

โจวเย่ถึงกับไปไม่เป็น "ไหนอาจารย์หลินบอกว่าช่วงนี้ยังไม่คิดจะปล่อยเพลงใหม่ไม่ใช่เหรอครับ"

หลินเย่า "พอดีช่วงบ่ายผมไถดูตัวอย่างเรื่อง "ปลามังกร" แล้วจู่ๆ แรงบันดาลใจมันก็แล่นขึ้นมา เลยเขียนเพลงใหม่เสร็จไปเพลงหนึ่ง คืนนี้ผมขอเวลาปรับแก้อีกนิดหน่อย พรุ่งนี้น่าจะอัดได้แล้ว"

โจวเย่กระตือรือร้นขึ้นมาทันที "ไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้หรอกครับ อาจารย์หลินพักอยู่ที่ไหน ตอนนี้ผมจะรีบไปหาคุณเลย! เดี๋ยวผมช่วยอาจารย์แก้เนื้อเพลงด้วย"

คราวนี้เป็นตาของหลินเย่าที่ทำตัวไม่ถูกบ้างแล้ว

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมบอกที่อยู่ให้โจวเย่รู้

"อยู่แถวฝั่งตรงข้ามบริษัทเองเหรอครับ ดีเลย อาจารย์หลินรอผมครึ่งชั่วโมงนะ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

หลินเย่าเดินไปเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นโจวเย่ก็หัวเราะเบา ๆ "เข้ามาสิครับ"

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง โจวเย่ก็แสดงสีหน้าซาบซึ้งใจ "อาจารย์หลิน... ขอบคุณนะครับ"

หลินเย่า "ขอบคุณผมเรื่องอะไร"

โจวเย่ "เพราะคุณแท้ ๆ อารมณ์แย่ ๆ ของผมวันนี้ถึงได้ดีขึ้นเป็นปลิดทิ้ง"

เดิมทีเขากะว่าจะลองหาคนแต่งเนื้อร้องคนอื่นมาร่วมงานต่อดูสักหน่อย

สิ่งที่อาจารย์หลินทำในครั้งนี้จึงเหมือนการส่งฟืนมาให้ท่ามกลางหิมะตกโดยแท้

แต่พอเห็นท่าทางซาบซึ้งใจของโจวเย่แล้ว หลินเย่ากลับรู้สึกเกร็งจนทำตัวไม่ถูก

ก็มันช่าง... สวยเกินไปจริง ๆ

ผู้ชายตัวโต ๆ คนหนึ่ง ทำไมถึงได้หน้าตาสะสวยขนาดนี้นะ

เพราะโจวเย่หน้าสวยเกินไปนี่แหละ หลินเย่าแค่มองแวบเดียวก็รู้สึกขนลุกพิกล ต้องคอยเตือนสติตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่า ตั้งสติไว้ นี่ไม่ใช่ผู้หญิงนะ!

"อาจารย์หลินครับ" โจวเย่มองหลินเย่าที่กำลังยืนเหม่อ

"...มาดูเนื้อเพลงทำความคุ้นเคยกันก่อนดีกว่าครับ" หลินเย่าพาโจวเย่ไปที่ห้องคอมพิวเตอร์

ช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะที่บ้านไม่มีเครื่องปริ้นต์

หลินเย่าพิมพ์เนื้อเพลง "ปลาใหญ่" เตรียมไว้ในคอมพิวเตอร์เรียบร้อยแล้ว

"ปลาใหญ่เหรอครับ" โจวเย่มองชื่อเพลง มันดูเข้ากันได้ดีกับภาพยนตร์เรื่อง "ปลามังกร" ไม่น้อยเลย

ทันทีที่เริ่มอ่านเนื้อเพลงไปได้แค่สองสามท่อน เขาก็ถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงอารมณ์ทันที

ท่วงทำนองบรรยายถึงเกลียวคลื่นที่กลืนกินม่านราตรีอย่างเงียบงัน ถ่ายทอดความเวิ้งว้างลึกซึ้งอันแสนเศร้า

♪

โจวเย่อ่านจนเคลิบเคลิ้ม เนื้อร้องนี้แต่งได้... ทั้งที่พูดถึงปลาแท้ ๆ แต่ทำไมอ่านแล้วกลับชวนให้รู้สึกหม่นหมองหดหู่ขนาดนี้นะ

ผ่านไปหลายนาที โจวเย่ก็ยังดึงอารมณ์ตัวเองกลับมาไม่ได้ เขายังอยากอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า แทบจะอดใจรอฟังดนตรีประกอบไม่ไหวแล้ว

หลินเย่าไม่ได้เอ่ยปากขัด เขาชงน้ำร้อนแล้วยื่นส่งให้อีกฝ่ายแก้วหนึ่ง

โจวเย่รับแก้วมาจิบไปอึกหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ผ่านไปพักใหญ่ถึงค่อยหันไปมองหลินเย่าแล้วเอ่ยถาม "นี่คือ... แต่งเสร็จในบ่ายวันเดียวเหรอครับ"

จู่ ๆ เขาก็เกิดความรู้สึกเหมือนเป็นภาพลวงตาขึ้นมาว่า หลินเย่าแต่งเพลงได้ง่ายดายเหลือเกิน แถมยังรักษาคุณภาพไว้ได้ยอดเยี่ยมทุกครั้งอีกด้วย

เพลง "ปลาใหญ่" เพลงนี้ ถ้าส่งไปประกวดล่ะก็ ผ่านฉลุยร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน!

"เมื่อบ่ายพอดีว่าแรงบันดาลใจมันพรั่งพรูน่ะครับ..." หลินเย่ายิ่งพูดยิ่งรู้สึกผิดอยู่ในใจ จะให้บอกว่าตัวเองใช้สูตรโกงได้ยังไงกันล่ะ

"อาจารย์หลิน แรงบันดาลใจของคุณพรั่งพรูได้ถูกจังหวะมากครับ!" โจวเย่ราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตเอาไว้ได้ อารมณ์ที่เคยดิ่งมืดมนพลันฟื้นคืนกลับมาเต็มร้อย

ยังดีที่เขาไม่ได้ตอบรับข้อเรียกร้องของหวังปิงเหยียน

พอโจวเย่นั่งดูเนื้อเพลงจนถึงราวสองสามทุ่ม ก็เหลือบมองท้องฟ้ามืดมิดนอกหน้าต่าง "อาจารย์หลิน คุณดูสิ ดึกขนาดนี้แล้ว คืนนี้ผมขอนอนที่นี่ได้ไหมครับ ยังไงคุณก็อยู่คนเดียวอยู่แล้ว แถมยังอยู่ใกล้บริษัทด้วย พรุ่งนี้เช้าจะได้เดินไปอัดเพลง "ปลาใหญ่" ที่บริษัทพร้อมกันเลย"

หลินเย่าคิดดูแล้วเห็นว่าเข้าท่าดี จึงพยักหน้าตกลง

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาเจ็ดโมงครึ่ง

เพราะมีโจวเย่อยู่ด้วย นาฬิกาปลุกของหลินเย่ายังไม่ทันดังก็ถูกปลุกให้ตื่นเสียแล้ว หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ทั้งสองก็ออกไปหาอะไรง่าย ๆ กินรองท้อง แล้วมุ่งหน้าไปยังบริษัท

"อาจารย์โจว คุณไปรอผมที่โซนห้องอัดก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปสแกนนิ้วเข้างานที่แผนกแต่งเพลงเสร็จแล้วจะตามขึ้นไป"

หลินเย่าแยกกับอาจารย์โจวในลิฟต์ แล้วเดินออกมาเมื่อถึงชั้นของแผนกแต่งเพลง

หลังสแกนนิ้วเข้างานเสร็จ เขาถึงสังเกตเห็นว่าจื่อฟานเดินคอตกออกมาจากห้องทำงานของหัวหน้า

ด้วยความสงสัย เขาจึงเดินเข้าไปถาม "จื่อฟาน วันนี้อารมณ์ไม่ดีเหรอ"

หวังจื่อฟานส่ายหน้า "นั่งเค้นเพลงใหม่ทั้งคืนก็เขียนไม่ออกสักตัว เมื่อกี้เพิ่งไปบอกหัวหน้าว่าขอยอมแพ้แล้ว"

"เฮ้อ..." ในตอนนั้นเอง เสียงถอนหายใจของหัวหน้าไล่ก็ดังแว่วมา "ฉันคงต้องไปรายงานรองประธานแล้วล่ะ ให้บริษัทเซ็นสัญญากับระดับเหรียญทองมาคุมทีมสักคนถึงจะเอาอยู่"

ถ้าไม่ใช่เพราะการส่งประกวดเพลงประกอบภาพยนตร์ในครั้งนี้ หัวหน้าไล่คงยังไม่รู้ตัวว่าสถานการณ์มันเข้าขั้นวิกฤตขนาดไหน

เดิมทีมีแค่หวังจื่อฟานคนเดียวที่คิดจะลองดู

ปรากฏว่าแม้แต่เขาก็ยังยอมแพ้

หากภายในเจ็ดวันค่ายจ้านฟ่างของพวกเขาไม่มีผลงานส่งไปเลยสักเพลง มันคงดูเสียมารยาทอยู่ไม่น้อย

ต่อให้ส่งผลงานคุณภาพแย่ ๆ ไปสักเพลงก็ยังดีกว่า