ตอนที่ 92 ขอใช้บั๊กก่อนสักรอบ

ตอนค่ำ

ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง โจวเย่กับผู้จัดการกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะบนชั้นสอง

ผู้จัดการเอ่ยขึ้นมา "ผมช่วยนัดนักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองมาให้คุณคนหนึ่ง เขาได้ระดับเหรียญทองมาสามปีแล้ว ฝีมือไว้ใจได้แน่นอน เวลาหกวันไม่กระทบกับคุณภาพงานแน่นอนครับ"

โจวเย่พยักหน้ารับเงียบ ๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง นักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองคนนั้นก็มาถึง

ให้ตายสิ โจวเย่จำอีกฝ่ายได้ในทันที

จะเป็นใครไปได้อีก ถ้าไม่ใช่หวังปิงเหยียนแห่งค่ายจ่านหมาง

"หวังปิงเหยียน?" โจวเย่จำหมอนี่ได้ขึ้นใจ

ตอนที่โจวหลิงหัวตัดหน้าขัดขวางไม่ให้เขาคว้าแชมป์สามสมัยติด เพลงในตอนนั้นก็เป็นฝีมือของหวังปิงเหยียนนี่เอง

มาตอนนี้ ผู้จัดการกลับนัดหมอนี่มาร่วมงานด้วยเสียได้

จะบอกว่าเป็นพรหมลิขิต หรือคู่แค้นโคจรมาเจอกันดีล่ะเนี่ย

"โจวเย่ เจอกันอีกแล้วนะ" หวังปิงเหยียนนั่งลงฝั่งตรงข้ามโจวเย่โดยไม่ได้รีบร้อนสั่งอาหาร

โจวเย่ทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะว่าเขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นก็ไม่ใช่ แต่พอเห็นหน้าหมอนี่แล้ว ในใจมันก็อดหงุดหงิดไม่ได้จริง ๆ

การพ่ายแพ้ในศึกชิงบัลลังก์ราชา ก็เหมือนกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วทำคะแนนไม่ได้ตามเป้า ย่อมหลงเหลือความเสียดายไว้ในใจเป็นธรรมดา

หรือเหมือนกับการเลื่อนตำแหน่งในที่ทำงาน ที่เดิมทีนอนมาแท้ ๆ แต่จู่ ๆ กลับมีผู้บริหารสายฟ้าแลบถูกส่งมาชิงเก้าอี้ที่ควรจะเป็นของตัวเองไป

นี่คือความรู้สึกของโจวเย่ในตอนนี้ แม้จะผ่านมาสองปีแล้ว แต่ก็ยังลืมไม่ลงอยู่ดี

เมื่อเห็นสีหน้าของโจวเย่ หวังปิงเหยียนก็ไม่อ้อมค้อม "ความจริงในมือฉันมีเพลงที่พร้อมส่งประกวดอยู่เพลงหนึ่ง เสียดายที่ฉันกะจะให้โจวหลิงหัวร้องไปแล้ว พรุ่งนี้เช้าก็น่าจะอัดเสียงเสร็จ"

โจวเย่ไม่ไว้หน้าอีกต่อไป "แล้วนายจะมาทำไม?"

หวังปิงเหยียนยิ้มบาง ๆ "ดูนายสิ จะโมโหไปทำไม ใช่ว่านายจะไม่มีโอกาสเสียหน่อย ขอแค่นายยอมรับเงื่อนไขของฉันได้ ฉันก็ไม่ติดที่จะยกเพลงนี้ให้นายหรอกนะ"

โจวเย่ทำหน้าประหลาดใจ "นายไม่กลัวทำให้โจวหลิงหัวไม่พอใจหรือไง อีกอย่างพวกนายก็อยู่ค่ายเดียวกันแท้ ๆ"

หวังปิงเหยียนโบกมือปัด "ผลประโยชน์ต้องมาก่อนอยู่แล้ว"

โจวเย่รู้สึกระแวง แต่ก็ยังเอ่ยปากถาม "ว่ามาสิ เงื่อนไขอะไร"

หวังปิงเหยียนมองโจวเย่แล้วเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน "ค่าจ้างหกล้านต้องเป็นของฉันทั้งหมด"

โจวเย่ขมวดคิ้ว "แค่หกล้านเนี่ยนะ? ไม่มีปัญหาเลยสักนิด"

มูลค่าที่ผลงานเพลงชิ้นหนึ่งสร้างได้ มันเทียบกับเงินหกล้านไม่ติดด้วยซ้ำ

ยิ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ของผู้กำกับชิ่งด้วยแล้ว

มุมปากของหวังปิงเหยียนยกยิ้มเย็นชา "ข้อสอง นายต้องร้องเพลงใหม่ของฉันฟรี"

พอโจวเย่ได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็บูดบึ้งลงทันควัน "ฟรีเหรอ? นายฝันไปเถอะ!"

ให้ตายสิ อย่างน้อยเขาก็เป็นถึงนักร้องแถวหน้า ถึงจะพลาดศึกชิงบัลลังก์ราชาเพลงไป แต่ฝีมือระดับราชาเพลงก็มีอยู่เต็มเปี่ยม

ถ้าเป็นการช่วยเหลือตามมารยาทสังคม ร้องให้ฟรียังพอทำเนา แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้จะให้มาร้องฟรี มันไม่เท่ากับลดเกรดลดค่าตัวตัวเองลงไปหรอกเหรอ?

หวังปิงเหยียนแย้มยิ้มออกมาทันที "โจวเย่ นายจะรีบร้อนไปทำไม? ในช่วงเวลานี้ สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับนายไม่ใช่เรื่องเงิน แต่เป็นชื่อเสียงและกระแสชื่นชมต่างหาก นายต้องสะสมชื่อเสียงกับกระแสตอบรับที่ดีเอาไว้ ปีหน้าถึงจะมีโอกาสชิงตำแหน่งราชาเพลงอีกครั้ง"

"ถ้าชาวเน็ตรู้ว่านายร้องเพลงปิดภาพยนตร์ของผู้กำกับชิ่งให้ฟรี คิดดูสิว่าจะได้ฐานแฟนคลับกับคะแนนความนิยมเพิ่มขึ้นขนาดไหน?"

แม้แต่ผู้จัดการยังชักจะทนฟังไม่ไหว

แต่โจวเย่กลับแค่นหัวเราะแล้วชิงพูดขึ้นมาก่อน "คิดอะไรของนาย จะให้ฉันทำให้ฟรีๆ เนี่ยนะ? ถึงตอนนี้เรื่องเงินจะไม่สำคัญสำหรับฉัน แต่ฉันกับนายก็ไม่ได้สนิทกันสักหน่อย มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันร้องเพลงให้นายฟรี?"

พูดจบเขาก็เตรียมจะลุกขึ้น ไม่เหลืออารมณ์จะสั่งอาหารอีกต่อไป ก่อนไปยังทิ้งท้ายไว้อีกประโยค "แล้วจะบอกอะไรให้อีกอย่างนะ ศึกชิงบัลลังก์ราชาเพลงมันไม่เคยพึ่งพาชื่อเสียงหรือคำเยินยอพรรค์นั้นหรอก มันขึ้นอยู่กับทักษะการร้อง ฝีมือ และผลงานคุณภาพล้วนๆ ถ้าผลงานไม่ได้เรื่อง ต่อให้ชื่อเสียงดีแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์"

พูดง่ายๆ ก็คือ ชื่อเสียงที่ดีทำได้แค่เป็นตัวช่วยเสริม สิ่งที่ตัดสินแพ้ชนะยังคงเป็นผลงานคุณภาพอยู่ดี

หวังปิงเหยียนนั่งนิ่งไม่ขยับ ไม่คิดจะลุกตามไปแม้แต่น้อย เพียงพูดขึ้นมาเรียบๆ ประโยคหนึ่ง "โจวเย่ นายลองคิดดูให้ดีแล้วกัน ยังไงก็ยังเหลือเวลาอีกหกวัน"

พอเดินพ้นร้านอาหาร โจวเย่ถึงเข้าใจว่า หมอนั่นตั้งใจมากวนประสาทให้เขาหงุดหงิดเล่นชัดๆ

"บัดซบ นายไปติดต่อหมอนั่นมาได้ยังไง" บนเบาะหลังของรถตู้ โจวเย่ออกปากตำหนิขึ้นมาทันที

ผู้จัดการส่วนตัวทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ผมก็นัดระดับเหรียญทองอีกคนของจ่านหมางไว้แท้ๆ ใครจะไปรู้ว่าคนที่มาจะเป็นหมอนั่นล่ะครับ"

เขารู้ดีว่าพี่โจวกับหวังปิงเหยียนมีเรื่องบาดหมางกัน จึงไม่มีทางก่อความผิดพลาดตื้นๆ แบบนี้แน่นอน

ผู้จัดการส่วนตัวในตอนนี้รู้สึกเหมือนคนใบ้กินบอระเพ็ด พูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ

ตัวเขาเองไม่ควรไปนัดคนของจ่านหมางมาตั้งแต่แรกเลย

ขณะเดียวกัน บนชั้นสองของร้านอาหาร หวังปิงเหยียนกดโทรศัพท์โทรออก "หลิงหัว วางใจเถอะ โจวเย่ไปแล้ว หมอนั่นก็อยากได้โควตาเพลงปิดท้ายเรื่อง "ปลามังกร" เหมือนกัน"

เสียงหัวเราะของโจวหลิงหัวดังมาจากปลายสาย "ออฟฟิเชียลของจ้านฟ่างแท็กทีมงาน "ปลามังกร" ไปแล้ว ตอนนี้แผนกแต่งเพลงของพวกเขาดูเหมือนจะไม่มีระดับเหรียญทองคุมอยู่ ถ้าอยากส่งผลงานเข้าประกวด ทางเดียวคือต้องหาคนทำเพลงจากค่ายอื่นมาร่วมงานด้วย"

หวังปิงเหยียนหัวเราะ "ใครใช้ให้พวกนั้นติดต่อมาที่จ่านหมางของเราล่ะ"

โจวหลิงหัว "อาจารย์หวัง คืนนี้อัดเสียงข้ามคืนกันเลยนะคะ จะได้ชิงส่งเพลงตั้งแต่เช้าตรู่วันพรุ่งนี้ไปเลย"

หลินเย่าเลิกงานกลับถึงบ้าน พออาหารเดลิเวอรีมาส่ง เขาก็นั่งกินข้าวไปพลางไถโทรศัพท์มือถือไปพลาง

แล้วก็พบว่าอาจารย์โจวที่เขากดติดตามไว้เพิ่งโพสต์ความเคลื่อนไหวใหม่

โจวเย่ดูเหมือนกำลัง... บ่นระบายความทุกข์อยู่หรือเปล่านะ?

[วันนี้โชคร้ายเป็นพิเศษ หาคนร่วมงานดันไปเจอ 'คนคุ้นเคย' อารมณ์ดี ๆ พังยับในพริบตา (อีโมจิยิ้ม)]

หลินเย่ามองโพสต์นี้แล้วพูดขึ้น "อาจารย์โจวดูอยากจะได้โควตาเพลงปิดท้ายเรื่อง "ปลามังกร" มากเลยนะ?"

ถึงเขาจะยังไม่ได้ดูเรื่อง "ปลามังกร" และกองถ่ายก็ยังไม่ได้ปล่อยทีเซอร์ออกมา แต่ก็รู้สึกว่าเพลงที่เกี่ยวกับปลานี่แต่งยากเอาเรื่องเลย

ถ้าจะเจาะจงหาคนมาร่วมงานด้วย คงยากน่าดู

"ซวยเกินไปแล้ว ดันไปเจอคู่อริเก่าเข้าจนได้" หลินเย่าเดาออกทันทีว่าโจวเย่ไปเจอใครมา

ถ้าไม่ใช่คนฝั่งจ่านหมางแล้วจะเป็นใครได้อีก?

โจวเย่เป็นศัตรูกับราชาเพลงของจ่านหมางอย่างรุนแรงมาก

"...จะช่วยเขาหน่อยดีไหมนะ?" จริง ๆ แล้วหลินเย่าไม่ได้สนใจจะแต่งเพลงปิดท้ายหนังอะไรขนาดนั้น

ประเด็นหลักคือการเปิดหีบสมบัตินั้นเป็นการสุ่ม

"ช่างเถอะ ซื้อหีบสักใบแล้วกัน ถ้าเปิดได้ผลงานแนวที่เกี่ยวกับปลาก็ช่วยอาจารย์โจวสักหน่อย ถ้าเปิดไม่ได้ผมก็จนปัญญาเหมือนกัน"

เมื่อไม่ลังเลอีกต่อไป หลินเย่าก็เปิดหน้าต่างระบบในหัวเพื่อตรวจดูว่ามีค่าชื่อเสียงเหลืออยู่เท่าไร

ชื่อ: หลินเย่า (นามแฝง: สืออี)

อายุ: 21

ระดับ: เงิน II (เลื่อนขั้นครั้งต่อไป: เงิน I)

ฟังก์ชัน: ซื้อหีบสมบัติเงินได้ (10,000 ค่าชื่อเสียงต่อหีบ)

อาชีพ: นักเขียนเนื้อร้องและทำนองระดับเหรียญทองแดง

ค่าชื่อเสียง: 16,134 แต้ม

การันตี: จำนวนครั้งที่เปิดหีบสมบัติ +6 (+10 เพื่อการันตี)

ไอเทม: "สิบปี" ×1, "โชคดีจงมา" ×1

"ค่าชื่อเสียงตั้งหมื่นหก ก็เยอะอยู่นะ ซื้อหีบสมบัติเงินสักใบก่อนแล้วกัน"

[โฮสต์ซื้อหีบสมบัติเงินสำเร็จ ต้องการเปิดเลยหรือไม่]

พอได้ยินระบบถามแบบนี้ หลินเย่าก็นึกอยากแกล้งขึ้นมาทันที "ถ้าฉันไม่เปิด นายจะติดบั๊กค้างไหมเนี่ย"

ระบบ: [???]

[ไม่ทราบว่าโฮสต์ต้องการเปิดหีบสมบัติเงินหรือไม่]

หลินเย่า "ฉันอยากได้ผลงานที่เกี่ยวกับปลา"

ระบบ: [หัดทำตัวให้เหมือนคนหน่อยเถอะ ดักหาบั๊กบ่อยขนาดนี้ เดี๋ยวโปรแกรมก็เกิดข้อผิดพลาดเอาหรอก]

หลินเย่า "งั้นก็ช่วยไม่ได้ เก็บหีบใบนี้ไว้ก่อนแล้วกัน"

ระบบ: [โฮสต์รุ่นนี้ใจดำชะมัด อีกเดี๋ยวก็ถึงระดับทองแล้ว ถึงตอนนั้นก็สั่งทำเพลงโดยตรงได้แล้วไม่ใช่หรือไง]

หลินเย่า "ถ้าตอนนี้ฉันอยู่ระดับทองแล้ว จะยังต้องมานั่งหาบั๊กอยู่อีกเหรอ"

ระบบ: [ครั้งสุดท้ายแล้วนะ ฉันช่วยให้เกิดบั๊กได้อีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น]

หลินเย่า "เยี่ยมไปเลย นี่สิถึงจะเป็นระบบที่ถูกต้อง ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ต้องเข้าข้างโฮสต์สิ เพราะยังไงพวกเราก็ต้องพึ่งพาอาศัยกันอยู่แล้วนี่นา"