ตอนที่ 91 เพลงปิดภาพยนตร์ ปลามังกร กับออเดอร์หกล้าน

ข่าวเรื่องการปรับเพิ่มผลประโยชน์ในสัญญาของหลินเย่าไม่ได้ถูกผู้บริหารระดับสูงปิดบังแต่อย่างใด ผ่านไปไม่ทันถึงครึ่งวันก็แพร่สะพัดไปทั่วค่ายจ้านฟ่างแล้ว

แน่นอนว่าเพื่อนร่วมงานในแผนกแต่งเพลงไม่มีใครคิดริษยา อย่างมากก็แค่รู้สึกอิจฉาปนชื่นชมเท่านั้น

ก็ใครใช้ให้อาเย่ามีความสามารถขนาดนี้กันล่ะ?

ผลงานสี่เพลงรวดต่างก็ดังเป็นพลุแตก นี่ไม่ใช่เรื่องของโชคช่วยหรือแรงบันดาลใจชั่ววูบอีกต่อไป แต่มันแสดงให้เห็นชัดเจนว่าหลินเย่ามีแววของนักแต่งเพลงระดับเหรียญทองอย่างเต็มตัว

ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเองก็ต้องการใช้วิธีนี้ส่งสัญญาณบอกค่ายคู่แข่งว่า หากคิดจะมาดึงตัวคนไป อย่างน้อยที่สุดก็ต้องยื่นข้อเสนอสัญญาระดับเหรียญทองชั้นยอดมาก่อนถึงจะมีสิทธิ์เปิดโต๊ะเจรจา และที่สำคัญกว่านั้นคือต้องดูด้วยว่าหลินเย่าจะยอมตกลงหรือไม่

"ยินดีด้วยนะอาเย่า มีเรื่องน่ายินดีเข้ามาพร้อมกันสองเรื่องเลย" หวังจื่อฟานถือแก้วกาแฟเดินเข้ามาในห้องทำงานของหลินเย่า

จางเต๋อหัวเดินตามเข้ามาสมทบอย่างครึกครื้น "อาเย่า คืนนี้ต้องเลี้ยงมื้อใหญ่พวกเราที่โรงแรมห้าดาวข้าง ๆ แล้วมั้ง?"

จินหยางหมิงเสริมขึ้นว่า "เรื่องดี ๆ แบบได้โชคสองชั้นเนี่ย จึ๊ ๆๆ ถ้าเกิดขึ้นกับผมบ้างนะ ผมพร้อมเลี้ยงเพื่อนร่วมงานทั้งแผนกไปกินที่โรงแรมห้าดาวข้าง ๆ... เอ่อ ร้านปิ้งย่างข้างโรงแรมติดกันสักหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ เลย"

"โชคสองชั้นอะไรกันครับ?" หลินเย่าชะงักไปเมื่อถูกทั้งสามคนทักพร้อมกัน

"นายยังไม่รู้อีกเหรอ? ตอนนี้ยอดดาวน์โหลดเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ทิ้งห่างเพลง "เธอในวัยเยาว์" ของเจียงซินซินแบบขาดลอยแล้วนะ ยอดทะลุ 3 ล้านครั้งไปเรียบร้อยแล้ว"

จางเต๋อหัวยิ้มแป้น "ถึงช่วงเวลาประเมินรอบสุดท้ายจะต้องใช้เวลา 7 ถึง 14 วัน แต่ถ้าดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ตำแหน่งราชาน้องใหม่นี้เป็นของนายแบบนอนมาแน่นอนแล้ว"

หลินเย่าโบกมือพลางทำสีหน้าถ่อมตน "อะไร ๆ ยังไม่แน่นอนเลยครับ อย่าเพิ่งอวยผมสิ เกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา..."

จางเต๋อหัวพูดแทรกขึ้นมาทันควัน "ไม่มีคำว่าเกิดอะไรทั้งนั้นแหละ ดูนายสิ ยิ้มแก้มแทบปริกว่าพวกเราอีก ในใจนายก็คิดแบบนั้นอยู่แล้วชัด ๆ"

หลินเย่าเหลือบมองเขาแล้วเอ่ยว่า "รู้แล้วก็ไม่ต้องพูดออกมาสิครับ จริงสิ แล้วอาหยวนล่ะ? ยังขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานอยู่อีกเหรอ?"

จางเต๋อหัวถอนหายใจ "คงคิดว่าพ้นเดือนธันวาคมนี้ไปก็ต้องบอกลาจ้านฟ่างแล้วล่ะมั้ง เลยอยากใช้เดือนสุดท้ายนี้แต่งผลงานคุณภาพดีออกมาให้ได้สักเพลงน่ะ"

ได้ยินแบบนั้น หลินเย่าก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ และไม่อยากเข้าไปรบกวนติงหยวน

บางทีในช่วงเวลานี้ การปล่อยให้ติงหยวนได้อยู่เงียบ ๆ คนเดียวในห้องทำงานคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ในวันเดียวกันนั้นเอง โจวเย่ก็เดินทางกลับมาจากเมืองเจิ้นอัน หลังปิดฉากทัวร์คอนเสิร์ตรอบสุดท้ายได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ทันทีที่บินกลับมาถึงเมืองลั่วเฉิง เขายังไม่ได้ตรงเข้าบริษัททันที แต่แวะกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน

ขณะเดียวกันนั้น ผู้จัดการส่วนตัวก็แจ้งให้เขาทราบว่า ภาพยนตร์ที่ผู้กำกับชิ่งถ่ายทำในช่วงนี้ได้ปิดกล้องลงเรียบร้อยแล้ว

ช่วงสองวันนี้จึงเป็นช่วงที่กำลังมองหาค่ายเพลงเพื่อมาร่วมงานกัน

"เพลงที่จะให้ร่วมงานคือเพลงอะไรเหรอ?" พอโจวเย่ได้ยินว่าเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ของผู้กำกับชิ่ง เขาก็สนใจขึ้นมาทันที

"เพลงปิดของเรื่อง "ปลามังกร" น่ะ" ผู้จัดการบอก "เพลงธีมหลักมีเพลงที่ลงตัวแล้ว ส่วนเพลงปิดขอแค่มีองค์ประกอบเกี่ยวกับปลาอยู่ในนั้นก็พอ"

ตามปกติแล้วหลังจากภาพยนตร์ปิดกล้อง หากยังขาดเพลงธีมหลักหรือเพลงปิด ก็จะประกาศเปิดรับสั่งทำเพลงสู่สาธารณะ ถึงตอนนั้นค่ายเพลงต่าง ๆ ก็จะพิจารณาจากงบประมาณค่าจ้างแล้วส่งผลงานเข้าประกวด

"เพลงปิดงั้นเหรอ?" โจวเย่อยากคว้างานนี้ไว้ แต่พอนึกถึงแผนกแต่งเพลงของจ้านฟ่าง ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีระดับเหรียญทองคอยคุมบังเหียนอยู่เลย

อาจารย์ระดับเหรียญเงินทั้งสี่ท่านนั้นฝีมือถือว่าใช้ได้ แต่ภาพยนตร์ของผู้กำกับชิ่งล้วนมีคุณภาพสูงลิ่ว มาตรฐานในการคัดเลือกเพลงปิดก็น่าจะจู้จี้พิถีพิถันมากเช่นกัน

"จะให้ฉันไปติดต่อนักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองคนอื่นมาร่วมงานไหม?" ผู้จัดการถามขึ้น

"ยังไม่ต้องหรอก เดี๋ยวผมโทรไปถามอาจารย์หลินดูก่อน เผื่อว่าช่วงนี้เขาจะมีแรงบันดาลใจบ้าง" โจวเย่คิดจะลองเสี่ยงดวงดู

ถ้าอาจารย์หลินสามารถปล่อยผลงานระดับเดียวกับเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ออกมาได้อีก ออเดอร์ของเรื่อง "ปลามังกร" นี้ก็คงนอนมาเห็น ๆ

เขาเปิดรายชื่อผู้ติดต่อแล้วกดโทรหาหลินเย่า

รอสายอยู่สิบกว่าวินาทีอีกฝ่ายถึงรับสาย "อาจารย์หลินครับ ไม่ได้รบกวนคุณใช่ไหม?"

ปลายสายมีเสียงของหลินเย่าตอบกลับมา "ไม่รบกวนครับ จริง ๆ ผมไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น"

โจวเย่จึงเอ่ยถาม "ถ้าอย่างนั้นช่วงนี้อาจารย์หลินพอจะมีแรงบันดาลใจทำเพลงใหม่บ้างไหมครับ?"

หลินเย่าตอบ "ไม่มีเลยครับ ช่วงนี้คงยังไม่คิดทำเพลงใหม่น่ะครับ"

ความจริงแล้วเขาอยากเก็บเพลง "สิบปี" เอาไว้ใช้ในฤดูกาลจูเสินมากกว่า

ได้ยินแบบนั้น สีหน้าของโจวเย่ก็ฉายแววผิดหวังเล็กน้อย "อ้อ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรแล้วครับ ไม่รบกวนอาจารย์หลินแล้ว"

หลังวางสาย ผู้จัดการถึงค่อยเดินเข้ามาพูดว่า "คุณติดภาพจากเพลง "ใต้ผืนสมุทร" มากไปแล้ว ยังไงตอนนี้อาจารย์หลินก็ยังอยู่แค่ระดับเหรียญทองแดง เพลงสั่งทำสำหรับภาพยนตร์แบบนี้หินมาก ต้องร่วมงานกับระดับเหรียญทองเท่านั้น หรืออย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นระดับเหรียญเงินฝีมือดี"

โจวเย่พยักหน้าเบา ๆ "อืม นายไปติดต่อเถอะ ได้ความยังไงแล้วค่อยมาบอกผม"

บ่ายวันนั้น ช่วงใกล้ถึงเวลาเลิกงาน

แผนกแต่งเพลงค่ายจ้านฟ่าง

หัวหน้าไล่เดินเข้ามาในโซนทำงานเพื่อประกาศเรื่องหนึ่ง "ทุกคนฟังทางนี้ เมื่อกี้เพิ่งได้รับแจ้งว่าภาพยนตร์ของผู้กำกับชิ่งปิดกล้องแล้ว ทางนั้นต้องการสั่งทำเพลงปิดเรื่อง โดยชื่อเพลงต้องมีคำว่าปลา โปรเจกต์นี้มีมูลค่าสูงถึงหกล้าน"

"อะไรนะ หกล้านเลยเหรอ?" เหล่านักแต่งเพลงระดับเหรียญทองแดงในแผนกต่างพากันตกตะลึง

ขณะที่ระดับเหรียญเงินสองสามคนกลับไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นอะไรนัก

"หกล้านก็ไม่เลวนะ" จางเต๋อหัวเอ่ย "ถึงค่าจ้างจะสูง แต่งานเพลงประกอบหนังของผู้กำกับชิ่งแข่งกันดุเกินไป ค่ายจ้านฟ่างเรายอมแพ้งานนี้เถอะ"

เงินก้อนนี้เป็นแค่ค่าสั่งทำเพลงเท่านั้น ไม่รวมส่วนแบ่งลิขสิทธิ์และรายได้อื่น ๆ ของเพลงเลยด้วยซ้ำ

มองในแง่หนึ่ง เงินหกล้านนี้แทบจะเหมือนได้มาเปล่า ๆ เลยด้วย

แน่นอนว่าข้อแม้คือต้องส่งผลงานไปแล้วผ่านการคัดเลือกเสียก่อน

"ฉันตอบรับทางนั้นไปแล้วล่ะ ตามธรรมเนียม ขอแค่ตอบกองถ่ายไป ก็ถือว่าเข้าร่วมส่งผลงานโดยปริยาย อย่างน้อยก็ต้องส่งไปสักเพลง" หัวหน้าไล่อยากจะขยายขอบเขตงานของแผนกอยู่พอดี

"ผมอยากลองดูครับ" หวังจื่อฟานเอ่ยขึ้น "หัวหน้า มีเวลาให้ทำนานแค่ไหนครับ?"

"เจ็ดวัน นับจากวันนี้ก็เหลืออีกหกวัน" หัวหน้าไล่ตบไหล่หวังจื่อฟานพลางว่า "วันละสามสี่แก้ว กาแฟของแผนกแต่งเพลงแทบจะไม่พอให้นายผลาญแล้ว นายควรปล่อยเพลงใหม่มาสร้างผลงานให้แผนกบ้างได้แล้วนะ"

"ด่วนขนาดนี้เลยเหรอ?" จินหยางหมิงที่ตอนแรกคิดจะลองดู พลันถอดใจทันทีที่ได้ยินว่าเหลือเวลาแค่หกวัน

"เพลงธีมเกี่ยวกับปลานี่ฉันไม่ถนัดเลย เหล่าหวัง สู้ ๆ นะ" จางเต๋อหัวตบไหล่หวังจื่อฟานบ้าง "ขอให้สำเร็จล่ะ พยายามเข้า ซดคาปูชิโนวันละสิบแก้วแล้วโต้รุ่งจนได้เข้าไปนอนห้องไอซียูให้ได้นะ"

ด้านเหล่านักแต่งเพลงระดับเหรียญทองแดง แม้จะน้ำลายสอกับเงินก้อนโต แต่ก็ไม่มีใครคิดจะแต่งเพลงส่งไปสักคน

ถ้าฝีมือไม่ถึงขั้น ก็ไม่มีใครกล้ารับงานหินแบบนี้

"มีแค่จื่อฟานคนเดียวเองเหรอ? ติงหยวนล่ะ?" หัวหน้าไล่มองไปยังห้องทำงานที่ปิดประตูสนิทอยู่ไม่ไกล พลางส่ายหน้าถอนหายใจ แต่แล้วก็คิดว่าช่างเถอะ

ส่วนหลินเย่า พอได้ยินเรื่องเพลงประกอบภาพยนตร์ ไม่รู้ทำไมถึงพลันนึกไปถึงโจวเย่ขึ้นมา

เขาพึมพำกับตัวเองเสียงเบา "หรือที่ก่อนหน้านี้อาจารย์โจวโทรมาถามว่าผมมีแรงบันดาลใจแต่งเพลงใหม่ไหม จะเป็นเพราะเรื่องนี้กันนะ?"

ขนาดหัวหน้ายังรู้ข่าว โจวเย่ที่เป็นถึงนักร้องแถวหน้าไม่มีทางที่จะไม่รู้เรื่องนี้แน่

ถึงอย่างนั้น หลินเย่าก็ไม่ได้คิดจะส่งผลงานเข้าร่วมประกวด

เพราะการเปิดหีบสมบัติเป็นการสุ่ม อีกทั้งเขายังไปไม่ถึงระดับเหรียญทอง จึงยังไม่สามารถสั่งทำเพลงตามต้องการได้

ในเมื่อระบุมาชัดเจนว่าต้องเป็นเพลงเกี่ยวกับปลา หลินเย่าก็จนปัญญาจริง ๆ

ไม่อย่างนั้นเขาก็อยากจะช่วยอาจารย์โจวอยู่เหมือนกัน

เพราะตอนที่ชวนอาจารย์โจวมาร้องเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เขาก็ถือว่าติดหนี้บุญคุณอีกฝ่ายอยู่

ถ้าช่วยได้ หลินเย่าย่อมช่วยแน่นอน ไม่อย่างนั้นจะให้เขาเอาเพลง "สิบปี" หรือ "โชคดีจงมา" ไปเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์หรือไง

ธีมมันไม่ได้เข้ากันเลยสักนิด

พอพูดถึงเพลง "โชคดีจงมา" หลินเย่าก็นึกย้อนไปถึงชาติก่อน ตอนที่เขาเคยทำงานพาร์ตไทม์ในซูเปอร์มาร์เก็ต

ตอนนั้นข้างบ้านมีคนเสียชีวิตแท้ ๆ แต่ซูเปอร์มาร์เก็ตกลับเปิดเพลง "โชคดีจงมา" วนไปทั้งวัน ช่างเป็นการกระทำที่พีคและปั่นประสาทได้ใจจริง ๆ

ไม่รู้เหมือนกันว่าหลังจากเขาปล่อยเพลง "โชคดีจงมา" ออกไปแล้ว จะมีเรื่องสุดโต่งแบบนั้นเกิดขึ้นบ้างไหม

แค่คิดก็ชวนให้ตั้งตารอแล้วสิ