ตอนที่ 90 ระดับสูงเริ่มให้ความสำคัญ

"ท่านประธานครับ ถึงหลินเย่าจะมีแววมาก แต่ปรับสัญญาขึ้นเป็นระดับเหรียญทองขั้น S โดยตรงแบบนี้ มันจะไม่เกินไปหน่อยหรือ..."

รองประธานเองก็ชื่นชอบเจ้าหนุ่มคนนี้ ถึงขั้นอยากรับหลินเย่าเป็นลูกบุญธรรมด้วยซ้ำ

แต่เอ็นดูก็ส่วนเอ็นดู

ถ้าเลื่อนขั้นสัญญาของหลินเย่าก้าวกระโดดหลายระดับแบบนี้ เกรงว่าคนในแผนกแต่งเพลงรู้เข้าจะไม่พอใจและพาลอิจฉาเอาได้

ผู้ถือหุ้นคนอื่นต่างทยอยออกความเห็น "นั่นสิครับท่านประธาน สัญญาระดับเหรียญทองขั้น S ถือเป็นมาตรฐานสูงสุดที่รองลงมาจากสัญญาระดับหนึ่งแล้วนะครับ"

หลินเย่าเองก็รู้สึกว่าชักไม่เข้าที กำลังจะอ้าปากพูดเพื่อบอกว่าสัญญาปัจจุบันของตนเองก็ดีมากอยู่แล้ว

แต่ประธานกรรมการกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน "พวกคุณรู้ไหมว่าเมื่อคืนผมรับสายไปกี่สาย ทั้งหมดล้วนเป็นเพื่อนเก่าที่โทรมากลางดึกเพื่อถามว่าหลินเย่าเซ็นสัญญากี่ปี เบื้องหลังคนพวกนั้นก็คือตัวแทนจากค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ทั้งนั้น"

ความหมายที่ท่านประธานต้องการจะสื่อนั้นชัดเจนโดยไม่ต้องพูดออกมา

กลัวเหลือเกินว่าอัจฉริยะมากพรสวรรค์อย่างหลินเย่าจะถูกค่ายอื่นดึงตัวไป

สู้ปรับสัญญาของเขาเป็นระดับเหรียญทองขั้น S ไปเลยยังดีกว่า เพื่อตัดความคิดเรื่องแย่งตัวของค่ายอื่นให้เด็ดขาด

ถึงตอนนี้รองประธานก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว "หลินเย่าคู่ควรกับสัญญาระดับเหรียญทองขั้น S หัวหน้าไล่ คุณคิดว่ายังไง"

ในการประชุมระดับนี้ เดิมทีหัวหน้าไล่ไม่มีสิทธิ์ออกเสียง แต่พอรองประธานให้เขาแสดงความคิดเห็น จึงลังเลอยู่บ้างก่อนจะจำใจลุกขึ้นยืน

พอฉุกคิดได้ว่าการประชุมนี้ไม่จำเป็นต้องยืน เขาจึงนั่งลงแล้วเอ่ยขึ้น "เมื่อครู่ผมสังเกตสีหน้าของเหล่าผู้ถือหุ้น ดูตกใจกันมาก คงรู้สึกเหลือเชื่อกับข้อเสนอเรื่องสัญญาที่ท่านประธานหยิบยกขึ้นมา

"ความจริงผมอยากพูดอย่างเป็นกลางสักประโยค อย่ารอให้อา... หลินเย่าแสดงมูลค่าระดับเหรียญทองออกมาแล้วค่อยให้ผลประโยชน์ตามสัญญาระดับเดียวกันเลยครับ"

รองประธานพยักหน้า "แล้วความเห็นของคุณคืออะไรล่ะ"

หัวหน้าไล่ขมวดคิ้ว "ความเห็นของผมหรือครับ เรื่องพวกนี้ผมตัดสินใจไม่ได้หรอก..."

รองประธานกล่าว "คุณทำได้ ในที่ประชุมนี้ไม่มีใครรู้จักหลินเย่าดีไปกว่าคุณแล้ว"

หัวหน้าไล่ทั้งประหลาดใจทั้งปลาบปลื้ม ลังเลอยู่นานสองนานจึงเอ่ยว่า "ถ้าท่านรองประธานอยากให้ผมออกความเห็น ผมก็คงพูดได้แค่ว่า อย่าคิดเด็ดขาดว่าหลังจากคนคนหนึ่งโด่งดังติดต่อกันแล้ว ผลงานชิ้นต่อไปผลตอบรับอาจจะไม่ดี หลินเย่าสามารถแต่งผลงานอย่าง "หลังจากนั้น" "บอกเลิกก็เลิกกัน" "ใต้ผืนสมุทร" และ "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ออกมาได้ ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ฝีมือการประพันธ์ทั้งคำร้องและทำนองของเขาแล้ว ต่อให้ทำผลงานออกมาได้ไม่ดีเท่าเดิม ผลตอบรับก็ไม่มีทางแย่ไปถึงไหนหรอกครับ หากความเห็นของผมมีประโยชน์ ผมก็บอกได้เพียงว่า หลินเย่าคู่ควรกับผลประโยชน์ของสัญญาระดับเหรียญทองขั้น S ครับ"

คำพูดนี้ของหัวหน้าไล่ตรงประเด็นและสมเหตุสมผลเป็นที่สุด

นักแต่งเพลงที่สามารถปล่อยผลงานคุณภาพสูงออกมาได้อย่างต่อเนื่อง ไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องอายุเลยสักนิด เพราะต่อให้เพลงถัดไปจะทำได้ต่ำกว่ามาตรฐานเดิม ก็ยังเหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันอยู่มากโข

พอฟังหัวหน้าไล่พูดจบ รองประธานก็พยักหน้าแล้วหันไปมองกลุ่มผู้ถือหุ้น "ที่หัวหน้าไล่พูดก็มีเหตุผล ผมรู้ว่าพวกคุณกังวลว่าถ้าปรับสัญญาของหลินเย่าให้สูงขึ้นแล้ว ผลงานในอนาคตของเขาจะไม่คุ้มกับสิ่งที่เราให้ไป"

สิ้นเสียงรองประธาน ผู้ถือหุ้นคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้นมา "สัญญาระดับเหรียญทองขั้น S ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เลยนะ ขนาดหยางฟานในอดีต อย่างมากที่สุดก็ยังได้แค่ระดับ A เอง"

ทว่าผู้ถือหุ้นอีกคนกลับเห็นต่าง "จ้านฟ่างควรจะก้าวไปข้างหน้าอีกขั้นได้แล้ว คนแก่อย่างพวกเราอย่าใจแคบไปหน่อยเลย คนรุ่นใหม่ต้องการทั้งโอกาสและแรงผลักดันนะ"

คำพูดของรองประธานและหัวหน้าไล่เริ่มทำให้ผู้ถือหุ้นหลายคนคล้อยตาม "จริง ๆ ถ้ามองอีกมุม การให้ผลประโยชน์สัญญาขั้น S กับหลินเย่า ฝ่ายบริหารอย่างเราก็ไม่ได้เสียอะไร อย่างมากก็แค่ได้ส่วนแบ่งกำไรจากผลงานในอนาคตของเขาน้อยลงหน่อย แต่ถ้าหลินเย่ายังรักษามาตรฐานนี้ไว้ได้ ยิ่งผลงานมีเยอะขึ้น รายได้ก็มีแต่จะเพิ่มขึ้นไม่มีลดลงหรอก"

เมื่อเห็นเหล่าผู้ถือหุ้นเริ่มถกประเด็นนี้กันอย่างจริงจัง และเห็นสีหน้าของหลินเย่าเริ่มเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ รองประธานก็เข้าใจเจตนาของประธานกรรมการในที่สุด

ที่แท้ท่านประธานก็แค่อยากให้หลินเย่ารับรู้ว่า ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเริ่มให้ความสำคัญกับเขามากแค่ไหน

ใช้การประชุมเพียงครั้งเดียวก็ซื้อใจหลินเย่าได้อยู่หมัด ต้องยอมรับเลยว่าท่านประธานนี่ชั้นเชิงเหนือชั้นจริง ๆ

ความจริง ต่อให้ประธานกรรมการไม่ยกเรื่องสัญญาขึ้นมาพูด หลินเย่าก็ไม่ได้คิดจะย้ายค่ายอยู่แล้ว

หลินเย่ายังชอบบรรยากาศการทำงานของแผนกแต่งเพลงค่ายจ้านฟ่างอยู่มาก เว้นเสียแต่ว่าจ้านฟ่างจะเป็นฝ่ายทอดทิ้งเขาไปเสียเอง

ไม่นานนัก กลุ่มผู้ถือหุ้นอาวุโสก็ไม่มีใครคัดค้านเรื่องเงื่อนไขสัญญาเหรียญทองระดับ S อีก

และก็จริงอย่างที่หัวหน้าไล่ว่าไว้ อย่ารอให้หลินเย่าแสดงมูลค่าระดับเหรียญทองออกมาจนหมดเสียก่อนแล้วค่อยหยิบยื่นเงื่อนไขระดับเดียวกันให้

พอกลับมาถึงแผนกแต่งเพลง หัวหน้าไล่จึงบอกกับหลินเย่าว่า "อาเย่า เดี๋ยวฝ่ายบริหารจะเอาสัญญาฉบับใหม่มาให้นายนะ"

การประชุมในวันนี้ทำให้หลินเย่าแปลกใจอยู่ไม่น้อย จึงเอ่ยถามทันที "สัญญาเหรียญทองระดับ S นี่ให้เงื่อนไขยังไงเหรอครับ"

"รายได้จากผลงาน นายได้ 7 ส่วน บริษัทได้ 3 ส่วน" หัวหน้าไล่พูดด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย "อาเย่า ถือว่านายก้าวหน้าไปไกลแล้วนะ ประธานกรรมการถึงขั้นเปิดการประชุมแบบนี้เพื่อนายด้วยตัวเองเลย"

ที่จริงหัวหน้าไล่เดาได้ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ปล่อยเพลง "หลังจากนั้น" กับ "บอกเลิกก็เลิกกัน" ตราบใดที่ผลงานชิ้นต่อ ๆ ไปไม่ได้แย่ลง บริษัทก็ต้องให้ความสำคัญกับเขาแน่นอน

และอาเย่าก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง ทันทีที่เพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" กับ "ใต้ผืนสมุทร" ปล่อยออกมา สถานะของเขาในค่ายจ้านฟ่างก็มั่นคงขึ้นมาทันที

แต่สิ่งที่หลินเย่าสนใจมาตลอดกลับเป็นเรื่องสัญญา เขาจึงถามต่อว่า "สัญญาเหรียญทองระดับ S ได้ตั้ง 7 ส่วนแล้ว อย่างนี้สัญญาระดับหนึ่งไม่พุ่งทะลุฟ้าไปเลยเหรอครับ"

ตามปกติสัญญาระดับหนึ่งมีไว้ให้โปรดิวเซอร์ระดับเทพเนื้อร้องหรือเทพทำนอง แบบนี้ส่วนแบ่งในสัญญาของพวกเขาก็สูงถึง 8 หรือ 9 ส่วนขึ้นไปเลยน่ะสิ

แล้วแบบนี้บริษัทจะได้กำไรจากไหน

ต่อให้แบ่ง 8 ส่วน บริษัทได้แค่ 2 ส่วนก็แทบไม่เหลือกำไรเท่าไหร่แล้ว

เพราะตั้งแต่ขั้นตอนทำเพลง โปรโมต ไปจนถึงปล่อยเพลง ล้วนมีค่าใช้จ่ายไม่น้อย แถมบริษัทยังต้องแบ่งรายได้ส่วนหนึ่งให้นักร้องอีก

"สัญญาระดับหนึ่งกับสัญญาเหรียญทองระดับ S ได้ส่วนแบ่งเท่ากัน คือ 7 ส่วนทั้งคู่ แต่จุดสำคัญอยู่ที่พวกเขาจะได้เงินปันผลของบริษัททุกปีต่างหาก" หัวหน้าไล่บอก "ส่วนจะได้เท่าไหร่ฉันก็ไม่แน่ใจนัก รู้สึกว่าตอนที่ค่ายอื่นเซ็นสัญญากับพวกเทพเนื้อร้องเทพทำนอง จะได้เงินปันผลปีละ 1% ถึง 5% จากกำไรสุทธิของบริษัทนะ"

หลินเย่าพยักหน้าพอเข้าใจคร่าว ๆ นี่ก็เหมือนกับการเจียดหุ้นให้เล็กน้อยเพื่อรั้งตัวโปรดิวเซอร์ระดับท็อปเอาไว้

ถ้าเป็นบริษัทขนาดใหญ่ที่มีกำไรสุทธิต่อปีมากกว่าพันล้าน เงินปันผลก็สูงถึงสิบล้านไปจนถึงห้าสิบล้านแล้ว

ส่วนพวกเทพเนื้อร้อง เพื่อรักษาคุณภาพ เพลงหนึ่งเพลงต้องผ่านการเคี่ยวกรำเป็นเวลานาน ปีหนึ่งจึงปล่อยออกมาได้แค่สองสามเพลงเท่านั้น นอกจากจะมีโปรโกงช่วย

ในเมื่อออกผลงานได้น้อย เงินปันผลของบริษัทจึงกลายเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง

ยิ่งถ้าเป็นบริษัทที่ใหญ่ขึ้นมาหน่อย กำไรสุทธิต่อปีก็ไม่มีทางหยุดอยู่แค่พันล้าน ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่อย่างชูซิง จ่านหมาง ซิงอวี๋ และเหลยถิง มีรายได้ต่อปีอย่างน้อยหลายพันล้าน หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ

หลินเย่าเอ่ยถาม "ถ้าอย่างนั้นนอกจากเรื่องเงินปันผล ส่วนแบ่งของผมตอนนี้ก็เท่ากับเงื่อนไขสัญญาของพวกรุ่นพี่แล้วใช่ไหมครับ"

หัวหน้าไล่ตอบ "ใช่แล้ว บริษัทเริ่มให้ความสำคัญกับนายแล้วล่ะ ดูจากท่าทีของประธานเมื่อกี้ก็รู้ ที่เขาเปิดประชุมขึ้นมาก็เพื่อให้นายเห็นความจริงใจของผู้บริหารระดับสูงนั่นแหละ"