ตอนที่ 89 ค่อย ๆ ก้าวเข้าสู่ระดับผู้บริหารจ้านฟ่าง

หลังทอดถอนใจด้วยความทึ่ง โจวหลิงหัวก็เหลือบมองยอดดาวน์โหลดของเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" อีกครั้ง

ให้ตายสิ ผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียว ยอดดาวน์โหลดก็ทะลุล้านไปแล้ว

ทำเอาสิ่งที่เธอเคยเข้าใจพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี

อัตราการดาวน์โหลดที่พุ่งทะยานขนาดนี้ โจวหลิงหัวเคยเห็นแค่ในผลงานของระดับเทพทำนองหรือเทพเนื้อร้องเท่านั้น

ทว่าเธอยังไม่รู้เลยว่า ความเร็วในการดาวน์โหลดของเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ก็แทบไม่ต่างจาก "เมื่อสายลมพัดผ่าน" สักเท่าไร แค่ยังไม่หวือหวาเท่านี้

เพราะถึงอย่างไร "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ก็เป็นผลงานส่งเข้าประกวด จึงมีสมาคมดนตรีช่วยโปรโมตให้อย่างเป็นทางการ

บรรดาเพลงที่ส่งเข้าประกวดพวกนี้ ค่ายเพลงต้นสังกัดแทบไม่ต้องลงแรงโปรโมตเองเลยด้วยซ้ำ

เพลง "เธอในวัยเยาว์" ของเจียงซินซินเพิ่งจะแตะหลักห้าแสนดาวน์โหลด

ตัวเลขถูกทิ้งห่างไปในพริบตา

แม้คะแนนประเมินของทั้งสองเพลงจะสูสีกัน แต่หากวัดกันที่การเข้าถึงคนฟังในวงกว้างแล้ว "เมื่อสายลมพัดผ่าน" กินขาดอย่างเห็นได้ชัด

เพราะ "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ตีความคำว่า 'วัยเยาว์' ได้อย่างลึกซึ้งจับใจ ก้าวเข้าไปในโลกส่วนลึกของทุกคน และปลดล็อกประตูหัวใจแห่งวัยเยาว์ที่ปิดผนึกมาแสนนาน

เธอก้มดูข้อมูลของฉินหนานกับเจียงหลานอีกครั้ง ยอดของทั้งคู่กำลังขับเคี่ยวกันอย่างสูสี อยู่ที่ราวสี่แสนต้น ๆ

ครั้นพอโจวหลิงหัวหันไปดูเพลงของน้องชายตัวเอง ยอดดาวน์โหลดกลับดูน่าเวทนาเกินทน อยู่ที่ 1.97 แสน

อันที่จริงหากรักษาระดับตัวเลขนี้ไปได้ตลอดซีซั่น ก็ยังมีโอกาสแตะ 5 ล้านได้อยู่

ติดตรงที่คืนแรกยอดดาวน์โหลดจะพุ่งแรงเป็นพิเศษ พอพ้นสองวันไป คนที่คิดจะโหลดก็โหลดกันหมดแล้ว จากนั้นตัวเลขจะค่อย ๆ ไต่ขึ้นสู่จุดสูงสุดแล้วนิ่งสนิท

สถิติของโจวฉีนับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว ต่อให้ไม่ได้ตำแหน่งราชาน้องใหม่ ปีหน้าก็มีสิทธิ์เลื่อนขั้นเป็นระดับเหรียญเงินได้สบาย

ช่วยไม่ได้ ดันเกิดมาร่วมยุคกับหลินเย่า พอเอาผลงานมาเทียบกันตรง ๆ เขาเลยดูกลายเป็นเด็กอมมือไปถนัดตา

ณ คฤหาสน์หรูแห่งหนึ่ง

เจียงซินซินเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านตลอดสองวันที่ผ่านมาโดยไม่ยอมก้าวออกไปไหน คืนนี้เธอก็กำลังจับตาดูเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ของหลินเย่าอยู่เช่นกัน

เดิมทีเธอยังแอบหวังอยู่ลึก ๆ แต่พอเห็น "เมื่อสายลมพัดผ่าน" กวาดยอดทะลุล้านดาวน์โหลดด้วยความเร็วชวนตกตะลึง ความหวังอันริบหรี่สุดท้ายก็แหลกสลายลงจนหมดสิ้น

วินาทีนี้เธอรู้สึกหมดเรี่ยวแรง และตระหนักได้กระจ่างแจ้งว่า ตัวเธอกับหลินเย่าไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันอีกต่อไปแล้ว

"ทำไมกัน หลินเย่าจะเก่งกว่าฉันขนาดนั้นได้ยังไง"

เจียงซินซินไม่เข้าใจเลยจริง ๆ อาจารย์ของเธอเป็นถึงเทพเนื้อร้องชื่อดังแห่งจู่โจวเชียวนะ แถมพรสวรรค์ด้านคำร้องและทำนองของเธอก็ไม่เป็นสองรองใคร

แล้วทำไมถึงต้องมาพ่ายแพ้ให้กับคนรุ่นเดียวกันในประเทศด้วย

ตอนแรกคิดว่าหลังจากไปเรียนต่อต่างประเทศสองปี พอกลับมาจะได้เฉิดฉายต่อหน้าติงหยวนเพื่อพิสูจน์ว่าการตัดสินใจไปเมืองนอกตอนนั้นถูกต้อง แล้วค่อยกลับมาคืนดีกันอย่างสง่าผ่าเผย

แต่สิ่งที่คิดไม่ถึงก็คือ ความพ่ายแพ้กลับถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน แถมหลินเย่ายังอยู่ค่ายเดียวกัน แผนกเดียวกับแฟนเก่าของเธออีกต่างหาก

ยิ่งทำให้เจียงซินซินหงุดหงิดใจเป็นทวีคูณ

"พรุ่งนี้ฉันจะบินไปจู่โจว!"

เจียงซินซินตัดสินใจว่าจะกลับไปเรียนกับอาจารย์ต่อ

เพราะวิชาของเธอยังไม่แกร่งพอ คงต้องไปอยู่กับอาจารย์ต่ออีกสักปีครึ่งปี

รอให้เธอกลับมาคราวหน้า แล้วได้ประมือกับผลงานของหลินเย่าอีกครั้ง เธอจะต้องไม่แพ้อย่างแน่นอน!

แต่น่าเสียดายที่เธอคงไม่มีวันรู้เลยว่า โปรแกรมโกงของหลินเย่านั้นเกินจินตนาการไปไกล ต่อให้อาจารย์ของเธอมาเอง ก็ใช่ว่าจะเอาชนะได้

เผลอ ๆ พอกลับมาคราวหน้า คงได้เห็นผลงานกวาดรางวัลของหลินเย่าผุดขึ้นมาสะเทือนวงการ ถึงตอนนั้นคงได้จิตตกจนปิดกั้นตัวเองไปเลย

แปดโมงเช้า

หลินเย่ามาตอกบัตรเข้างานที่แผนกแต่งเพลงตรงเวลาเป๊ะเหมือนเช่นเคย

เมื่อเช้าเขาได้รับแจ้งว่า วันนี้มีการประชุมสำคัญมาก และหัวหน้าระบุชื่อให้เขาเข้าร่วมด้วย

"อาเย่า มาเช้าขนาดนี้เลยเหรอ" หัวหน้าไล่เดินออกมาจากห้องทำงาน

"ไม่ใช่ว่าวันนี้มีประชุมสำคัญหรอกเหรอครับ" หลินเย่าสงสัย

"เริ่มตั้งสิบโมงนู่น ความจริงนายนอนต่อได้อีกตั้งชั่วโมงกว่าแน่ะ" หัวหน้าไล่ยิ้มหน้าระรื่นเมื่อนึกถึงเรื่องน่ายินดี

"วันนี้หัวหน้าดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะครับ" หลินเย่ารู้สึกว่าท่าทางของหัวหน้าดูแปลกไป กระปรี้กระเปร่าเกินเหตุ

หรือเป็นเพราะยอดดาวน์โหลดของเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ทำสถิติใหม่อีกแล้วงั้นเหรอ

"ถึงเวลาประชุมเดี๋ยวนายก็รู้เอง" หัวหน้าไล่ทิ้งท้ายเป็นปริศนา

พอถึงเวลาประชุม หัวหน้าไล่ก็พาหลินเย่าขึ้นไปยังห้องประชุมใหญ่บนชั้นบนสุดของตึกจ้านฟ่างด้วยตัวเอง

"อาเย่า ฉันน่ะต้องพึ่งใบบุญนายแท้ ๆ ถึงมีโอกาสได้มาร่วมการประชุมระดับนี้" หัวหน้าไล่พูดไปพูดมาก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาเองเสียอย่างนั้น

หลินเย่าพอจะเดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ สงสัยการประชุมนี้น่าจะมีผู้บริหารระดับสูงคนสำคัญเป็นคนเรียกประชุมล่ะมั้ง

ดีไม่ดีอาจจะเป็นประธานใหญ่ของจ้านฟ่างเลยก็ได้

ทั้งสองยืนอยู่หน้าประตูห้องประชุม ตอนนี้ยังไม่ถึงสิบโมงเช้า ก็เริ่มมี 'คนเฒ่าคนแก่' ทยอยนั่งลิฟต์ขึ้นมาไม่น้อย

ส่วนใหญ่พวกเขาเป็นผู้ถือหุ้นของจ้านฟ่าง แล้วก็ยังมีพวกผู้จัดการทั่วไปและผู้อำนวยการของแผนกสำคัญต่าง ๆ อีกด้วย

"เสี่ยวไล่ มาเช้าขนาดนี้เลยเหรอ" รองประธานก้าวออกมาจากลิฟต์แล้วเห็นหัวหน้าไล่กับหลินเย่ายืนรออยู่หน้าประตูพอดี

"การประชุมระดับนี้ ผมก็ต้องมาก่อนเวลาอยู่แล้วครับรองประธาน" หัวหน้าไล่ตอบอย่างนอบน้อมและมีมารยาท

พอคุยกับรองประธานจบ ผู้บริหารระดับสูงอีกสองสามคนก็เดินตามออกมา

แค่ปราดตามองแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่เดินนำหน้าคือใคร

จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ ถ้าไม่ใช่ท่านประธานกรรมการของจ้านฟ่าง

"ท่านประธานครับ!" หัวหน้าไล่รีบทักทายทันควัน

หลินเย่ารีบโค้งทักทายตาม "สวัสดีครับท่านประธาน"

"ไม่ต้องยืนรออยู่หน้าประตูหรอก เข้ามานั่งข้างในกันเถอะ วันนี้แค่ประชุมสบาย ๆ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น" ประธานกรรมการพูดอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะเบนสายตามองหลินเย่า "พ่อหนุ่มคนนี้คือสืออีที่กำลังมาแรงของจ้านฟ่างเราสินะ ชื่ออะไรนะ"

"ชื่อหลินเย่าครับท่านประธาน" หัวหน้าไล่รีบตอบ

"อืม เข้ามาคุยกันข้างในเถอะ" ประธานกรรมการเดินนำเข้าห้องประชุมแล้วนั่งลงตรงหัวโต๊ะ

บรรดาผู้ถือหุ้นคนอื่น ๆ ต่างทยอยนั่งลงตามลำดับ

ส่วนหัวหน้าไล่กับหลินเย่าถูกจัดให้นั่งบริเวณกึ่งกลางโต๊ะ

ประธานไม่ได้ให้พวกเขาสองคนไปนั่งเบียดตรงมุมโต๊ะแต่อย่างใด

เห็นได้ชัดว่าหลินเย่ามีความสำคัญต่อจ้านฟ่างมากแค่ไหนโดยแทบไม่ต้องเอ่ยปาก

ประธานกรรมการไม่อ้อมค้อมและเปิดประเด็นทันที "ผมจะไม่พูดเรื่องไร้สาระให้เสียเวลา ขอเข้าวาระหลักของการประชุมวันนี้เลยแล้วกัน ที่ผมเรียกสืออี... หลินเย่ามาร่วมประชุมด้วย ก็เพื่ออยากปรึกษากับผู้ถือหุ้นทุกท่านเรื่องการอัปเกรดสัญญาของเขา"

สีหน้าเคร่งขรึมของผู้ถือหุ้นคนหนึ่งพลันคลายลงทันที "อ้าว ท่านประธานครับ วันนี้ไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรหรอกเหรอครับ แค่เรื่องอัปเกรดสัญญาของหลินเย่า ท่านตัดสินใจเองได้เลยนี่ครับ หรือแม้แต่รองประธานก็มีอำนาจเคาะอยู่แล้ว"

ผู้ถือหุ้นหลายคนต่างพากันมองหน้าด้วยความงุนงง

แต่แล้วประโยคถัดมาของประธานกรรมการก็ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง "แล้วถ้าผมบอกว่าจะอัปเกรดสัญญาของหลินเย่าเป็นระดับเหรียญทอง แถมยังเป็นมาตรฐานระดับ S ล่ะ"

"สัญญาเหรียญทองเนี่ยนะ?!"

"มาตรฐานระดับ S เลยเหรอ?!"

"นี่มัน...!!"

อย่าว่าแต่ผู้ถือหุ้นรุ่นลายครามพวกนั้นเลย แม้แต่หัวหน้าไล่ยังตกใจจนตาค้าง หันไปมองหลินเย่าราวกับเห็นตัวประหลาด

นี่มันฉีกทุกกฎเกณฑ์ของบริษัทเลยชัด ๆ

เพราะสัญญาของนักแต่งเนื้อร้องทำนองแบ่งออกเป็นห้าประเภท ได้แก่ สัญญาทั่วไป สัญญาเหรียญทองแดง สัญญาเหรียญเงิน สัญญาเหรียญทอง และสัญญาระดับหนึ่ง

สัญญาระดับหนึ่งหมายถึงระดับของพวกเทพทำนองและเทพเนื้อร้อง

สัญญาแต่ละประเภทจะแบ่งออกเป็นสามเกรด คือ S, A และ B

ยกตัวอย่างเช่นสัญญาเหรียญทองแดง เกรด B จะได้ส่วนแบ่งยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ เกรด A ได้สามสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนเกรด S พุ่งสูงถึงสี่สิบหรือสี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์

สัญญาเหรียญทองแดงเกรด S จึงแทบจะเทียบเท่ากับสัญญาเหรียญเงินเกรด B อยู่แล้ว

แต่ประธานกรรมการกลับเอ่ยปากจะอัปเกรดสัญญาของหลินเย่าเป็นสัญญาเหรียญทองเกรด S ซึ่งให้ส่วนแบ่งแทบจะเทียบเท่ามาตรฐานของพวกเทพเนื้อร้องทำนองเลยทีเดียว

จึงไม่แปลกใจเลยที่บรรดาผู้ถือหุ้นจะตกตะลึงกันขนาดนี้

ไม่ใช่ว่าพวกเขาเสียดายเงินส่วนนี้ แต่ผู้ถือหุ้นรุ่นเก่าเหล่านี้ไม่เข้าใจว่าทำไมประธานกรรมการถึงต้องยอมทุ่มให้ถึงขนาดนี้ต่างหาก