ตอนที่ 88 วัยเยาว์ คือภาพยนตร์ฉบับจำกัดที่ไม่สามารถฉายซ้ำได้อีก

โจวหลิงหัวไม่ได้รีบร้อนฟังผลงานของหลินเย่าในทันที

เขาเลือกเปิดฟังเพลง "ชีวิต" ของน้องชายตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก

พอฟังจบ เขาก็พยักหน้าเบา ๆ "ถ้าปล่อยลงชาร์ตประจำฤดูกาลเดือนอื่นคงไม่ได้โดดเด่นอะไรเป็นพิเศษ แต่นี่เป็นเพลงที่แต่งสดในการแข่ง ถ้าวัดจากมาตรฐานของงานด้นสดก็ถือว่าทำได้ดีทีเดียว"

โจวหลิงหัวเริ่มมีความหวังในตัวน้องชายขึ้นมาบ้างแล้ว

จากนั้นเขาก็ไล่ฟังเพลง "เธอในวัยเยาว์" ของเจียงซินซิน เพลง "วงปีแห่งความทรงจำ" ของฉินหนาน และเพลง "เรื่องราวเหล่านั้นในปีนั้น" ของเจียงหลานตามลำดับ

ทุกเพลงล้วนทำออกมาได้ยอดเยี่ยม โดยเฉพาะผลงานของเจียงซินซิน หากวัดจากมาตรฐานการแต่งสด เพลงของเธอมีคุณภาพสูงที่สุดเลยก็ว่าได้

""เธอในวัยเยาว์" คุณภาพสูงขนาดนี้ ฉันชักอยากรู้แล้วสิว่าเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" จะยอดเยี่ยมขนาดไหน ถึงกดเจียงซินซินไว้ใต้เท้าได้?"

โจวหลิงหัวไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขากดซื้ออัลบั้มเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ทันทีโดยไม่คิดจะกดทดลองฟัง 60 วินาทีด้วยซ้ำ คนอย่างเขามีเงินเหลือเฟืออยู่แล้ว กดจ่ายเงินเต็มจำนวนไปตรง ๆ เลย!

ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เขาถึงรู้สึกซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก

ยิ่งพอนึกถึงตอนที่ฟังผลงานในชื่อหลินเย่าจบ แล้วมาฟังเพลงของนามปากกาสืออี เขาก็ยิ่งนึกไม่ออกเลยว่าจะเชื่อมโยงหลินเย่าเข้ากับสืออีได้อย่างไร

ผลงานในอดีตย่ำแย่ขนาดนั้น แต่วันเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน เขากลับพัฒนาขึ้นมาอย่างก้าวกระโดด

โดยเฉพาะเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ทั้งสามเวอร์ชันที่ขึ้นประชันกันบนเวทีเดียวกัน แม้จะไม่มีผลแพ้ชนะ แต่ต่างก็ยืนอยู่บนจุดสูงสุดในแบบของตัวเอง

เมื่อเสียงดนตรีของเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ดังขึ้น โจวหลิงหัวก็พับเก็บทุกความคิดลง แล้วตั้งใจฟังเพลงอย่างเงียบสงบ

การฟังเพลงเงียบ ๆ โดยไม่พูดแทรก คือการให้เกียรติบทเพลงอย่างที่สุด

คำร้อง: สืออี (หมี่กั่ว)

ทำนอง: สืออี (ทาคาฮาชิ ยู)

ขับร้อง: ซูเสี่ยวอวี่ (ใหม่ล่าเจียวเหย่โย่งเชวี่ยน)

ท่อนอินโทรไพเราะจับใจเป็นอย่างยิ่ง เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่สะกดหูในทันที

โจวหลิงหัวดำดิ่งเข้าสู่อารมณ์เพลงในพริบตา

แม้ยังไม่ทันเริ่มร้อง เขาก็เผลอคาดหวังขึ้นมาเสียแล้ว

บทเพลงเปิดฉากด้วยการเดินทางที่เดินบ้างหยุดบ้างตามรอยความหลังในวัยเยาว์ จนกระทั่งถึงช่วงเวลาแห่งความลังเลก่อนจะก้าวออกจากสถานี

♪

เพียงแค่ท่อนแรกประโยคเดียว ซูเสี่ยวอวี่ก็รีดพลังเสียงของตัวเองออกมาได้อย่างไร้ที่ติ ทักษะการร้องแทบจะเทียบเท่านักร้องแถวหน้าลำดับสองได้เลย ซึ่งหลัก ๆ ก็เป็นเพราะตอนนั้นเธอได้ใช้การ์ดทดลองไปนั่นเอง

และก็เป็นเพราะท่อนเปิดนี้นี่เอง ที่ทำให้รู้สึกทึ่งจนแทบจะคุกเข่าคารวะตั้งแต่ประโยคแรก

แม้แต่โจวหลิงหัวผู้คร่ำหวอดในวงการระดับราชาเพลงก็ยังอดเอ่ยปากชมหลินเย่าไม่ได้ "ท่อนเปิดเขียนเนื้อร้องได้ดีมาก ถือว่าประสบความสำเร็จจริง ๆ อย่างน้อยก็ดึงดูดความสนใจของฉันได้อยู่หมัด"

พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนชอบพูดแทรกเวลาฟังเพลง โจวหลิงหัวก็รีบหุบปากเงียบ แล้วตั้งใจฟังเพลงต่อไป

บทเพลงท่อนนี้ถ่ายทอดถึงช่วงเวลาที่เคยหลงใหลในโลกกว้างและจมดิ่งไปกับความฝัน โดยไม่สนใจความเป็นจริงหรือเสียงเยาะเย้ย และเคยเปลี่ยนวันวานให้กลายเป็นความทรงจำที่มีต่อเธอ

♪

♪

ตูม!

ท่อนก่อนฮุกอันนุ่มนวลกลับซุกซ่อนท่อนฮุกอันทรงพลังและยิ่งใหญ่เอาไว้ภายใน

ท่อนนี้ร้องออกมาจนทำเอาโจวหลิงหัวขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ทั้งที่ยังฟังเพลงไม่ทันจบ ในหัวของเขากลับปรากฏภาพเงาของใครคนหนึ่งขึ้นมา

คล้ายกับเด็กสาวที่คุ้นหน้าคุ้นตากันมานานผู้แต่งหน้าเพียงบางเบาดูสบายตา

แม้จะมีตำหนิอยู่บ้างและไม่ได้สวยสะกดตาจนน่าทึ่ง แต่กลับเป็นภาพที่มองแล้วสบายใจที่สุด

"อารมณ์ความรู้สึกที่เพลงนี้ถ่ายทอดออกมา... คือวัยเยาว์งั้นเหรอ" ความทรงจำในวัยเยาว์ของโจวหลิงหัวถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

เสียงเพลงยังคงบรรเลงขับขานต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว...

บทเพลงท่อนนี้ฉายภาพสายลมยามเย็นที่ช่วยปลอบประโลมบาดแผลเก่า ให้ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยนและชวนให้คิดถึง

♪

♪

♪

ในมุมของการฟังเพลง หลายคนอาจเป็นเพียงผู้คอยประเมินค่า บางทีคุณอาจจะยังฟังไม่เข้าใจเพลงนี้ จึงไม่อาจเข้าถึงอารมณ์ความรู้สึกที่บทเพลงต้องการจะสื่อ

แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่คุณฟังเข้าใจ ในหัวของคุณจะนึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องราวต่าง ๆ มากมายอย่างห้ามไม่อยู่

ท่อนฮุกนี้ทำให้โจวหลิงหัวนึกถึงเด็กสาวอีกคนขึ้นมา

เธอคนนั้นแต่งหน้าอย่างประณีตบรรจง สวยสะดุดตาจนดึงดูดสายตาของผู้ชายตามท้องถนนได้ในทันที

แต่พอยิ่งมองไปนานเข้า เขากลับรู้สึกว่าเด็กสาวที่แต่งหน้าบางเบาคนก่อนหน้านั้นน่ามองและมีเสน่ห์กว่าอยู่ดี

หากโจวหลิงหัวสามารถย้อนเวลากลับไปยังวัยเยาว์ที่เต็มไปด้วยความเสียดายในอดีตได้อีกครั้ง เขาคงเลือกเด็กสาวที่มองเท่าไรก็ไม่เบื่อคนนั้นอย่างไม่ลังเล แม้เธอจะไม่ได้สวยสะกดใจหรือมีรูปร่างสมบูรณ์แบบ แต่กลับเป็นคนที่เหมาะที่สุดที่จะใช้ชีวิตคู่ร่วมกันไปตลอดทั้งชีวิต...

"เมื่อสายลมพัดผ่าน..." โจวหลิงหัวพึมพำกับตัวเอง "สายลมในวัยเยาว์ของฉันพัดหวนกลับมาอีกครั้ง แต่สายลมระลอกนี้กลับไม่ได้พัดพาความเสียดายของฉันจากไปด้วยเลย..."

เสียงเพลงค่อยๆ เดินทางมาถึงช่วงท้าย ยิ่งทำให้อารมณ์ข้างในของเขาปั่นป่วนสั่นไหว

บทเพลงขับขานถึงความกว้างใหญ่ของโลกใบนี้ และความทรงจำแสนหวานในวัยเยาว์ที่คืนให้แก่กาลเวลา

♪

♪

เพลงเล่นจบลงและตัดสลับไปยังเพลงถัดไปโดยอัตโนมัติ

แต่โจวหลิงหัวยังคงไม่อาจถอนตัวออกจากห้วงอารมณ์อันน่าอัศจรรย์นั้นได้เลย

เขาเดินไปที่ห้องครัวโดยไม่รู้ตัว เปิดตู้เย็นแล้วหยิบไวน์แดงออกมาขวดหนึ่ง

โจวหลิงหัวนั่งลงตรงลานบ้านสี่ประสาน จิบไวน์แดงพลางทอดสายตามองแสงจันทร์สลัวรางในค่ำคืนนี้

ไวน์แดงที่ไหลผ่านลำคอ ราวกับกำลังช่วยชะล้างความเสียดายในวัยเยาว์ของเขาให้เจือจางลง

แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาราวกับสะท้อนภาพวันวานในวัยเยาว์ที่ผ่านพ้นไป

"นั่นคือ... วัยเยาว์ที่เต็มไปด้วยความเพ้อฝันและความเสียดาย ไม่อาจย้อนกลับไป ไม่อาจเอื้อมสัมผัส ได้แต่เก็บไว้ในความทรงจำราวกับภาพยนตร์ม้วนหายากที่ไม่มีวันฉายซ้ำ"

สีหน้าของโจวหลิงหัวชะงักไปเล็กน้อย เนิ่นนานกว่าจะเค้นเสียงหัวเราะออกมาได้ "ฮ่าๆๆๆ..."

เสียงหัวเราะนั้นฟังดูโล่งอกและปล่อยวางอย่างเห็นได้ชัด "ฮ่าๆๆ... มิน่าล่ะผลงานประกวดของเจียงซินซินถึงโดนข่มจนสู้ไม่ได้ เพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" เพลงนี้ ต่อให้เอาไปลงแข่งในศึกราชาน้องใหม่รุ่นไหน ก็มีศักยภาพพอจะคว้าตำแหน่งเกียรติยศมาครองได้ทั้งนั้น"

ระหว่างนั่งจิบไวน์แดง เขากลับรู้สึกเหมือนยังขาดอะไรบางอย่างไป

เขาจึงเปิดเข้าไปดูในช่องคอมเมนต์ของเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมงสั้นๆ ยอดคอมเมนต์ก็พุ่งทะลุหนึ่งพันข้อความไปแล้ว

"ไหนบอกว่าการแข่งขันรอบนี้เป็นธีมวัยเยาว์ไง ทำไมฟังแล้วซึมขนาดนี้เนี่ย?"

"ธีมวัยเยาว์ยังแต่งออกมาเป็น 'สายเยียวยา' ได้อีก สืออีตัวร้าย หลอกเอาน้ำตาฉันไปอีกแล้ว!"

"ป้าแก่วัยสามสิบอย่างฉัน ฝุ่นเข้าตาทุกวันเลยจริงๆ ให้ตายสิ..."

"สายลมนอกหน้าต่างพัดมาแล้ว วัยเยาว์ของฉันเหมือนจะหวนคืนมาอีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่ไม่อาจเอื้อมไปสัมผัสได้ อยากย้อนเวลากลับไปในช่วงวัยที่เต็มไปด้วยความเพ้อฝันนั้นเหลือเกิน"

"สายลมพัดมาแล้ว พัดพาความเสียดายของฉันไปด้วย วัยเยาว์คือภาพยนตร์ม้วนหายากที่ไม่มีวันฉายซ้ำ สมกับเป็นสืออีจริงๆ ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลย!"

"ฉันกลายมาเป็นแฟนคลับสืออีเพราะเพลง "ใต้ผืนสมุทร" และกลายมาเป็นแฟนคลับเหนียวแน่นเพราะเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" สืออีสู้ๆ นะ อนาคตสดใสแน่นอน!"

"ความรู้สึกชอบในยุคนี้มันช่างไร้ราคาจริงๆ แค่กดลบเพื่อน ทุกความสัมพันธ์ก็ขาดสะบั้นแล้ว"

"เพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ไม่ได้ร้องถึงความรัก และไม่ได้ร้องถึงมิตรภาพ แต่ร้องถึงช่วงเวลาที่พวกเรานั่งอยู่ในห้องเรียน นอกหน้าต่างมีเสียงจักจั่นกรีดร้อง เถาวัลย์เขียวขจีเลื้อยพันต้นอูถง... ในตอนนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างช่างงดงามเหลือเกิน"

"ทุกคนยืนตรง ทำความเคารพให้แก่วัยเยาว์ที่ผ่านพ้นไปของพวกเรา ขอบคุณ 'มัน' ที่คอยเคียงข้างเราตลอดช่วงเวลาสั้นๆ สอนให้เรารู้จักการเติบโต และขอบคุณสืออีที่มอบ 'วัยเยาว์' อันแตกต่างให้แก่พวกเรา"

คอมเมนต์เหล่านี้มาจากผู้คนหลากหลายกลุ่ม มีทั้งคนที่กำลังนอนดึกฟังเพลงอยู่ที่บ้าน นักเรียนในหอพักโรงเรียน คนที่เป็นพ่อแม่คนซึ่งอาศัยช่วงเวลาที่ลูกหลับมาเปิดเพลงฟังผ่อนคลาย ไปจนถึงบางคนที่ตามมาฟังเพลงนี้เพราะเจอนิยายวงการบันเทิงเรื่องหนึ่งแล้วเปิดคลอไปพลางอ่านไปพลาง

โจวหลิงหัวเลื่อนดูคอมเมนต์เหล่านั้น พลางรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ยิ่งผ่านโลกมามากเท่าไร ยามที่ความทรงจำในวัยเยาว์บางเสี้ยวถูกสะกิดขึ้นมา กำแพงในใจก็ยิ่งพังทลายลงได้ง่ายดายเท่านั้น

"เพลงนี้ ทั้งที่ไม่ได้ร้องถึงมิตรภาพ ไม่ได้ร้องถึงความรัก ไม่ได้ร้องถึงความผูกพันในครอบครัว แต่ทำไมถึงทำให้ฉันนึกถึงเรื่องราวตั้งมากมายขนาดนี้กันนะ? บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่วัยเยาว์ควรจะเป็นจริง ๆ ก็ได้"

โจวหลิงหัวลุกขึ้นยืนตามไปด้วย แม้ไม่รู้ว่าจะทำความเคารพใคร แต่ก็ขอคารวะให้แก่ 'วัยเยาว์' ที่ตนเองเคยฝังกลบเอาไว้ก็แล้วกัน