ตอนที่ 87 ฤดูกาลเดือนพฤศจิกายน

ผู้อำนวยการกวนได้ยินแบบนั้นก็ใจกระตุกวูบ

นี่มันส่งสัญญาณเตือนเขาตรงๆ เลยไม่ใช่หรือไง!

ท่านประธานไม่พูดอะไรสักคำตั้งแต่ต้นจนจบ จะว่าเย็นชาก็ไม่ใช่ สีหน้าของเขาเรียบเฉยเป็นที่สุด มีเพียงสายตาที่คอยปรายมองผู้อำนวยการกวนเป็นระยะ

ไม่ต้องรอให้รองประธานเอ่ยปาก ผู้อำนวยการกวนก็เข้าใจความหมายได้ทันที

เขาคลุกคลีอยู่ในวงการนี้มากี่ปีแล้ว ถ้าแค่อ่านบรรยากาศไม่ออก จะไต่เต้ามาถึงตำแหน่งผู้อำนวยการได้อย่างไร

เฮ้อ!

ทีแรกนึกว่ามีคุณหนูเจียงคอยออกหน้ารับให้ เรื่องคงลามมาไม่ถึงตัวเอง

ต่อให้ต้องหาคนมารับเคราะห์ ก็ยังมีเจ้าฮั่นเซิงตัวน้อยอยู่อีกทั้งคนแท้ๆ...

แต่สุดท้ายเจ้าตัวดีดันเข้าโรงพยาบาลไปซะได้

งานนี้ถ้าเขาไม่ยอมรับเคราะห์ แล้วใครจะมารับแทนเล่า

ซวยฉิบหายจริงๆ!

ต้องโทษไอ้หัวหน้าบ้าสามคนนั้นแท้ๆ ที่ดันไปยั่วโมโหแพะรับบาปตัวน้อยของเขาจนต้องเข้าโรงพยาบาล

"ท่านประธานเจียงและผู้ถือหุ้นทุกท่าน เรื่องนี้ผมเป็นคนวางแผนทั้งหมดเองครับ ผมเป็นคนสั่งให้หลี่ฮั่นเซิงทำให้เรื่องมันบานปลาย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณหนูเจียงเลยสักนิดครับ"

ผู้อำนวยการกวนทำหน้าอมทุกข์ เขาเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าฝีมือการเรียบเรียงเพลงใหม่ของหลินเย่าจะร้ายกาจขนาดนี้ ทั้งที่เป็นเพลงเดียวกันแท้ๆ แต่กลับทำออกมาได้สองเวอร์ชันที่ต่างกันลิบลับ แถมผลงานยังอยู่ในระดับยอดฝีมือเสียด้วย

"แล้วยังไงต่อล่ะ พูดให้มันชัดเจนหน่อยสิ" รองประธานคอยสังเกตสีหน้าของประธานกรรมการอยู่ตลอด ท่าทีนิ่งสงบของประธานเจียงนั้นเหนือความคาดหมายของเขาไปมาก

มีคำกล่าวไว้อย่างถูกต้อง ยิ่งท่านประธานนิ่งสงบเท่าไร เรื่องก็ยิ่งร้ายแรงเท่านั้น

"ถ้าผมไม่ลงนรกแล้วใครจะลงล่ะครับ" ผู้อำนวยการกวนรู้สึกว่าประโยคนี้คุ้นหูพิลึก เหมือนเคยได้ยินใครพูดมาก่อน

จากนั้นเขาก็เสริมอีกประโยคว่า "หลังจบการประชุม ผมจะออกแถลงการณ์ต่อสาธารณชน ว่าเรื่องการรายงานเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ล้วนเป็นแผนการของผมคนเดียว โดยมีจุดประสงค์เพื่อสร้างผลงานต่อหน้าบอร์ดบริหาร ทางผู้บริหารระดับสูงของชูซิงไม่รู้เรื่องนี้แม้แต่น้อย เพิ่งจะมารู้หลังเกิดเรื่อง และเพื่อกอบกู้ภาพลักษณ์กลับคืนมา... ผู้บริหารระดับสูงของชูซิงจึงตัดสินใจไล่ผมออกครับ!"

ผู้อำนวยการกวนยอมทุ่มหมดหน้าตักแล้ว

ในที่สุด ใบหน้าอันสงบนิ่งของประธานเจียงก็ผุดรอยยิ้มบางๆ ออกมาพลางเอ่ยว่า "เสี่ยวกวน ไม่ถึงขั้นต้องไล่ออกหรอก เรื่องนี้ไปจ้างบริษัทประชาสัมพันธ์ช่วยจัดการก็พอ พวกเราเหล่าผู้ถือหุ้นแค่อยากเห็นทัศนคติที่นายมีต่อบริษัทเท่านั้น แต่เรื่องโพสต์แถลงการณ์ต่อสาธารณชนน่ะ ยังต้องทำอยู่นะ"

ในเมื่อมีคนยอมรับเคราะห์แทนแล้ว การประชุมจึงดำเนินมาถึงช่วงท้าย

ก่อนจะเลิกประชุม ประธานเจียงส่งสายตาให้รองประธาน ซึ่งอีกฝ่ายก็เข้าใจได้ทันที จึงหันไปพูดกับผู้อำนวยการกวนว่า "เสี่ยวกวน พอย้ายฮั่นเซิงกลับไปห้องผู้ป่วยทั่วไปแล้ว นายช่วยไปเยี่ยมเขาแทนท่านประธานเจียงทีนะ"

แม้ผู้อำนวยการกวนจะทำหน้าปั้นยาก แต่ก็ยังตอบรับ "ท่านรองประธานวางใจได้ครับ ผมจะคอยติดตามอาการของฮั่นเซิงตลอดเวลาครับ"

รองประธานขยับเข้าไปใกล้พลางกระซิบเสียงเบา "เสี่ยวกวน ช่วงนี้นายเล็งคอนโดใจกลางย่านการค้าไว้ห้องหนึ่งไม่ใช่เหรอ ไปบอกฝ่ายการเงินได้เลยนะ เดี๋ยวบริษัทจะออกเงินดาวน์ให้เอง นี่เป็นรางวัลที่ท่านประธานเจียงมอบให้นาย"

ผู้อำนวยการกวนกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา "ท่านรองประธานครับ ต่อไปมีอะไรเรียกใช้ผมได้ตลอดเลยนะครับ! ขอแค่ยังไม่ตาย จะขังผมไว้ในห้องมืดให้ทำงานหลังขดหลังแข็งแค่ไหนก็ไม่มีปัญหาเลยครับ!"

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าการเป็นแพะรับบาปก็ไม่ได้แย่อะไรนัก

ลองคิดดูสิว่าโบนัสปลายปีของฮั่นเซิงเพิ่มขึ้นมาตั้งเท่าไร

ตัวเขาแค่รับเคราะห์ทีเดียวก็ได้เงินดาวน์ห้องนั้นมาแล้ว ช่างยอดเยี่ยมอะไรขนาดนี้

ระหว่างเดินกลับห้องทำงาน ผู้อำนวยการกวนยังคงเพ้อฝันไม่หยุด "อยากให้มีเรื่องดี ๆ แบบนี้เกิดขึ้นบ่อย ๆ จัง"

ถ้ารองประธานได้ยินประโยคนี้เข้า คงโมโหจนแทบเป็นลมแน่

พอมรสุมเรื่องการรายงานข่าวซาลงไปเปลาะหนึ่ง ชาวเน็ตก็เริ่มหันความสนใจไปที่การประกวดราชาน้องใหม่

ใกล้จะเข้าเดือนพฤศจิกายนแล้ว เพลงที่ส่งเข้าประกวดก็เตรียมจะขึ้นชาร์ตประจำฤดูกาลเช่นกัน

ใครกันที่จะเป็นม้ามืดที่แข็งแกร่งที่สุดในปีนี้

ในคืนสิ้นเดือน หัวหน้าไล่ชวนพนักงานแผนกแต่งเพลงที่มีผลงานโดดเด่นหลายคนไปกินปิ้งย่างเสียบไม้ที่ร้านริมทางข้างโรงแรมห้าดาว

ที่ร้านปิ้งย่าง หัวหน้าไล่ยกแก้วเบียร์ที่รินจนเต็มขึ้นพลางหัวเราะร่า "มา พวกเราชนแก้วฉลองให้อาเย่ากันหน่อย ไม่ใช่แค่แต่งเนื้อร้องเก่งนะ แต่ฝีมือการเรียบเรียงเพลงใหม่ก็ยังอยู่ระดับแนวหน้าอีกด้วย"

จางเต๋อหัวยกแก้วขึ้น มองไปทางติงหยวนแล้วพูดว่า "อาหยวน นายตัดขาดจากทางโลกอยู่รึไง ดื่มเหล้านิดหน่อยจะกลัวอะไร เดี๋ยวฉันรินให้เต็มแก้วเลย"

ติงหยวนมีสีหน้ากังวล "ฉันกำลังคิดอยู่ว่า ในอนาคตฉันจะได้มานั่งสังสรรค์กับพวกนายแบบนี้อีกกี่ครั้งกัน"

เมื่อก่อนติงหยวนไม่ค่อยเข้ากับบรรยากาศในแผนกแต่งเพลงสักเท่าไร

แต่ตอนนี้ พอปรับตัวเข้ากับทุกคนได้อย่างสนิทใจแล้ว พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองจะต้องกลับไปบริษัท ก็อดใจหายและอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาไม่ได้

พลันได้ยินประโยคนี้ บรรยากาศการดื่มกินอันครึกครื้นเมื่อครู่ก็ชะงักลงทันที

หัวหน้าไล่มองดูติงหยวน พลอยไม่รู้ว่าจะเศร้าหรือดีใจแทนดี

ตามหลักแล้ว การที่ติงหยวนจะได้กลับไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่บริษัทของครอบครัวตัวเองเพื่อก้าวขึ้นเป็นผู้บริหารระดับสูง ย่อมเป็นเรื่องที่น่ายินดี

แต่ไม่รู้ทำไม ทั้งหัวหน้าไล่ เต๋อหัว จื่อฟาน และเหล่าจิน ต่างก็ไม่มีใครดีใจออกเลยสักคน

ใบหน้าของหลินเย่าไร้รอยยิ้มเช่นกัน แต่เขากลับเอ่ยขึ้นมาว่า "การจากลา ก็เพื่อที่จะได้กลับมาพบกันใหม่ในแบบที่ดียิ่งกว่าเดิม"

ติงหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติแล้วเอ่ยเสียงเบา "การจากลาเพื่อการกลับมาพบกันใหม่ที่ดียิ่งกว่าเดิมงั้นเหรอ"

หลินเย่าพยักหน้า "นายต้องลงหลักปักฐานในบริษัทให้มั่นคงก่อน ถึงจะทำตามความฝันที่ตัวเองรักต่อไปได้"

ติงหยวนชะงักไปอีกครั้ง ประโยคนี้ความหมายแทบไม่ต่างจากที่แม่ของเขาเคยพูดไว้เลย

หลินเย่าเห็นอีกฝ่ายนิ่งอึ้งไปจึงเอ่ยต่อ "งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา พวกเราต่างคนต่างพยายาม แล้วค่อยไปเจอกันที่จุดสูงสุด"

พอได้ฟังหลินเย่าพูดแบบนี้ ความกังวลใจของติงหยวนก็คลายลงไปมาก

นั่นสินะ ต่างคนต่างพยายามแล้วไปเจอกันที่จุดสูงสุด นี่แหละคือทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว

บางที ถ้าเขากลับไปสร้างรากฐานจนมั่นคงได้แล้ว วันข้างหน้าหากจ้านฟ่างเจอปัญหา เขาก็ยังพอจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือได้

อย่างเรื่องที่เพลง "ใต้ผืนสมุทร" โดนรายงานครั้งนี้ ถ้าหลินเย่าเรียบเรียงเพลงใหม่ไม่สำเร็จ แล้วปล่อยให้ชูซิงปั่นกระแสจนบานปลาย เรื่องหลังจากนั้นก็คงยากที่จะตามเก็บกวาดให้เรียบร้อย

หากวันข้างหน้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก โชคก็คงไม่ได้เข้าข้างฝ่ายจ้านฟ่างเสมอไป

ในเวลาแบบนี้นี่เองถึงจะเห็นได้ชัดว่า พลังของกลุ่มทุนนั้นสำคัญมากเพียงใด

"มาเถอะอาหยวน พวกเรามาดื่มเหล้ากินเนื้อกัน คืนนี้ไม่เมาไม่เลิก!" จางเต๋อหัวช่วยดึงบรรยากาศให้กลับมาคึกคักอีกครั้ง

กลางดึกก่อนจะถึงเวลาเที่ยงคืน ณ ลานบ้านซื่อเหอย่วนสุดหรูแห่งหนึ่ง

โจวหลิงหัวกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องคอมพิวเตอร์ สายตาจับจ้องชาร์ตประจำฤดูกาลบนหน้าจออย่างตั้งอกตั้งใจ

อีกเพียงไม่กี่นาที สื่อทางการก็จะอัปเดตชาร์ตประจำฤดูกาลนี้แล้ว

โจวหลิงหัวค่อนข้างตั้งตารอการประกวดราชาน้องใหม่ครั้งนี้อยู่ไม่น้อย

เพราะถึงอย่างไร น้องชายของเธอก็เป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันเช่นกัน

ตลอดหลายปีมานี้ นับตั้งแต่สมาคมดนตรีริเริ่มจัดประกวดราชาน้องใหม่ขึ้นมา เดือนพฤศจิกายนก็กลายเป็นช่วงเวลาคุ้มครองของเหล่านักแต่งเพลงหน้าใหม่ไปโดยปริยาย

นักแต่งเพลงส่วนใหญ่จึงมักเลี่ยงที่จะปล่อยผลงานมาดันชาร์ตในเดือนพฤศจิกายน แต่ก็ยังมีคนส่วนน้อยที่อยากเข้ามาร่วมวงแย่งชิงความสนใจ

โดยเลือกปล่อยเพลงในเดือนพฤศจิกายน เพื่อหวังจะป่วนผลงานของผู้เข้าประกวดราชาน้องใหม่ให้ทำอันดับได้ยากขึ้น

นอกจากอยากเห็นผลงานของน้องชายตัวเองแล้ว โจวหลิงหัวยังอยากรู้เหมือนกันว่า เจ้าหมอนั่นที่ชื่อหลินเย่า จะมีฝีมือในการแต่งเนื้อร้องและทำนองแบบด้นสดเก่งกาจสักแค่ไหน

เพลง "ใต้ผืนสมุทร" ทั้งสามเวอร์ชันเธอฟังมาหมดแล้ว ฝีมือยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริง ๆ

แม้ในเวอร์ชันช่วยปลดปล่อย หลินเย่าจะร้องเองและทักษะการร้องไม่ได้โดดเด่นอะไรมาก แต่สิ่งที่น่ากลัวในตัวเขากลับไม่ใช่เรื่องเสียงร้อง หากแต่เป็นความสามารถในการเขียนเนื้อร้องและแต่งทำนองต่างหาก

โจวหลิงหัวพลันนึกขึ้นได้ว่า หากหลินเย่าคว้าตำแหน่งราชาน้องใหม่มาครองได้สำเร็จ เขาก็จะได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นระดับเหรียญเงินโดยตรง

"ให้ฉันดูหน่อยสิว่า นักแต่งเพลงที่อยู่ค่ายเดียวกับโจวเย่ จะมีความสามารถในการด้นสดสร้างสรรค์บทเพลงได้เก่งกาจขนาดไหนกัน"

โจวหลิงหัวมองเวลา และเมื่อถึงเที่ยงคืนตรง สื่อทางการก็อัปเดตชาร์ตประจำฤดูกาลของเดือนพฤศจิกายนตรงตามเวลา

ชาร์ตประจำฤดูกาล คือชาร์ตเพลงที่สื่อทางการจัดทำขึ้น โดยรวบรวมและประมวลผลสถิติของเพลงทั้งหมดในเดือนนั้นจากแอปพลิเคชันเพลงทุกแพลตฟอร์มทั่วประเทศ เพื่ออำนวยความสะดวกให้ผู้ฟังสามารถค้นหาเพลงได้ง่ายขึ้น