ตอนที่ 86 หลี่ฮั่นเซิงไม่อยู่ แล้วใครจะรับเคราะห์

"มีองค์ประกอบของปลาเหรอ"

เจิงอิงเจี๋ยหันไปมองหวังปิงเหยียน "ช่วงก่อนเหมือนผมได้ยินมาว่า แผนกแต่งเพลงของเรามีคนแต่งเพลงใหม่ชื่อ "ปลาบิน" เพื่อโปรโมตเกมอะไรนะ..."เทียนอวี๋ไห่ถัง" ใช่ไหม"

หวังปิงเหยียนพยักหน้า ยืดอกขึ้นอย่างอดไม่อยู่ "เพลง "ปลาบิน" ผมเป็นคนแต่งเองครับ"

เจิงอิงเจี๋ยทั้งแปลกใจและรู้สึกยินดีไปด้วย "น่าจะยังไม่ได้ปล่อยใช่ไหม"

หวังปิงเหยียนส่ายหน้า "ยังหานักร้องที่เหมาะสมไม่ได้ครับ"

โจวหลิงหัวยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย "อย่าเพิ่งเอาไปโปรโมตเกมอะไรนั่นเลยค่ะ เก็บไว้รอกองถ่าย "ปลามังกร" ปิดกล้องดีกว่า อีกอย่างนะอาจารย์หวัง เดี๋ยวช่วยส่งไฟล์เนื้อเพลงมาให้ฉันดูหน่อยนะคะ"

หวังปิงเหยียนพยักหน้ารับ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปฏิเสธ

ผู้กำกับชิ่งคือใครกันล่ะ

เขาคือผู้กำกับชื่อดังระดับนานาชาติ ภาพยนตร์ทุกเรื่องที่เขากำกับล้วนการันตีคุณภาพได้ทั้งนั้น

ระหว่างเอาไปโปรโมตเกมกับเอาไปเป็นเพลงปิดของภาพยนตร์เรื่อง "ปลามังกร" อันไหนสำคัญกว่ากันเขาย่อมแยกแยะได้

แต่เพื่อความมั่นใจ หวังปิงเหยียนจึงเอ่ยถาม "ถึงผมจะยังไม่ได้เซ็นสัญญากับทางบริษัทเกม แต่ถ้าเอาไปใช้กับหนังเรื่อง "ปลามังกร" เกิดค่ายจ่านหมางของเราคว้างานนี้มาไม่ได้ ผมก็พลอยผิดใจกับทางบริษัทเกมไปด้วยสิครับ..."

ความกังวลของเขาไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล

พอภาพยนตร์เรื่อง "ปลามังกร" ปิดกล้องและเริ่มมองหาค่ายเพลงเพื่อสั่งทำเพลงปิด หากบริษัทอื่นมีเพลงในสต๊อกเตรียมไว้เหมือนกัน แถมคุณภาพดันดีกว่าเพลง "ปลาบิน" ของเขา ถึงตอนนั้นเขาคงกลืนเลือดกลืนน้ำตา พูดไม่ออกบอกไม่ถูกอยู่คนเดียว

แต่โจวหลิงหัวกลับพูดว่า "ขอแค่มือเราไวพอ ต่อให้ค่ายเพลงอื่นมีเพลงสต๊อกไว้แล้วจะทำไมล่ะคะ รีบเซ็นสัญญาตัดหน้าให้ได้ก่อนก็พอ"

ขอแค่ออเดอร์งานประกาศออกมา จ่านหมางของพวกเขาก็รีบคว้าไว้แล้วเดินหน้าเซ็นสัญญาทันที พอข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก ค่ายอื่นก็ได้แต่มองตาปริบ ๆ เท่านั้น

"อาหัวพูดมีเหตุผล" เจิงอิงเจี๋ยชี้ไปที่สเต๊กเนื้อและสเต๊กหมูบนโต๊ะ "กินกันก่อนเถอะ เดี๋ยวเย็นชืดแล้วจะไม่อร่อย"

ระหว่างที่กำลังทานอาหาร โจวหลิงหัวก็เปรยขึ้นมาลอย ๆ "หัวหน้าเจิง น้องชายไม่เอาไหนของฉันไปฝึกปรือฝีมือที่แผนกแต่งเพลงเป็นยังไงบ้างคะ ผลการประกวดราชาน้องใหม่เป็นยังไงบ้าง"

"โจวฉีน่ะเหรอ ทำผลงานได้ค่อนข้างดีในการประกวดราชาน้องใหม่เลยนะ เขามีแววระดับเหรียญทองเลยล่ะ" หัวหน้าเจิงตอบรับ

"อันดับหนึ่งคือเจียงซินซินของค่ายชูซิงหรือเปล่าคะ" เพราะเดือนพฤศจิกายนถึงจะเป็นการตัดสินรอบสุดท้าย โจวหลิงหัวจึงยังไม่รู้สถานการณ์ภายในแน่ชัด

"คนที่นำอยู่อันดับหนึ่งตอนนี้คือสืออีของค่ายจ้านฟ่าง ชื่อหลินเย่า" พอหัวหน้าเจิงพูดถึงนักแต่งเพลงคนนี้ เขาก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้

อัจฉริยะยอดเยี่ยมขนาดนี้ กลับไม่ได้อยู่ที่จ่านหมาง

"สืออีเหรอคะ" โจวหลิงหัวเหมือนจะเคยได้ยินชื่อนี้อยู่บ้าง ที่แท้ชื่อจริงคือหลินเย่า "เพลง "หลังจากนั้น" ฉันเคยฟังแล้ว ยังเคยคัฟเวอร์ไปเวอร์ชันหนึ่งด้วย ไม่คิดเลยว่าเขาจะได้อันดับหนึ่งของราชาน้องใหม่"

หัวหน้าเจิงพยักหน้ารับเบา ๆ "เธอไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก ยังไงเรื่องขอลิขสิทธิ์มาคัฟเวอร์ ผู้จัดการของเธอก็เป็นคนจัดการให้อยู่แล้ว แต่ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ตำแหน่งราชาน้องใหม่ก็คงตกเป็นของเขาแล้วล่ะ"

"น่าสนใจดีนะคะ ดูท่าฉันกับค่ายจ้านฟ่างจะมีดวงสมพงษ์กันจริง ๆ ไม่รู้ว่าหลินเย่าคนนี้จะส่งเพลงลงชาร์ตฤดูกาลจูเสินด้วยหรือเปล่า" โจวหลิงหัวนึกถึงโจวเย่ที่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเธอ ซึ่งก็อยู่ค่ายนี้เหมือนกัน

เมื่อก่อนเธอเคยสกัดดาวรุ่ง ดับฝันทริปเปิลแชมป์ของอีกฝ่ายจนโจวเย่หมดโอกาสก้าวขึ้นเป็นราชาเพลง แถมช่วงก่อนหน้านี้ยังเพิ่งแย่งสถานที่จัดคอนเสิร์ตของเขามาอีก

ค่ายชูซิง แผนกแต่งเพลง

เที่ยงวันนั้น ประธานกรรมการเรียกประชุมระดับผู้บริหาร และเจาะจงให้หลี่ฮั่นเซิงเข้าร่วมด้วย

บรรดาผู้ถือหุ้นนั่งรอในห้องประชุมอยู่ร่วมครึ่งชั่วโมงแต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของหลี่ฮั่นเซิง ผู้บริหารทุกคนต่างเดือดดาลกันถ้วนหน้า

จึงสั่งให้ผู้อำนวยการกวนลงมาดูด้วยตัวเองว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

พร้อมสั่งให้มาถามดูว่าหมอนี่คิดจะลาออกแล้วหรือยังไง

ผู้อำนวยการกวนพอถามจนรู้เรื่องเข้าก็ยืนอึ้งค้างไปทันที "หา? หัวหน้าของพวกนายเข้าโรงพยาบาลเนี่ยนะ"

หยางฟานเดินออกมายืนยัน "เมื่อเช้าผมกะว่าจะไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลอยู่เหมือนกันครับ แต่เขาอยู่ห้องไอซียูเลยยังเข้าเยี่ยมไม่ได้ ต้องรอให้ย้ายไปห้องผู้ป่วยธรรมดาก่อน"

พอพูดถึงเรื่องนี้ หยางฟานก็หน้ามุ่ยด้วยความหงุดหงิด อุตส่าห์ไปโรงพยาบาลแต่เช้าแท้ ๆ ยังดันไปเจอสาม 'ผู้กำกับ' นั่นเข้าจนได้ ซวยชะมัดยาด

ปากคอของพวกนั้นเราะรายไม่ใช่เล่น

โดยเฉพาะตอนเห็นหัวหน้าเก่าอย่างหัวหน้าไล่

พอกวนจงเจียนรู้สาเหตุ หัวใจก็กระตุกวูบ "เฮ้อ ฮั่นเซิงนี่ทุ่มเทกับงานจริง ๆ ทำเพื่อบริษัทมากขนาดนี้แท้ ๆ"

เมื่อรู้เรื่องแล้ว เขาก็กดลิฟต์กลับขึ้นไปยังห้องประชุมชั้นบนสุด

ผู้ถือหุ้นรุ่นใหญ่ข้างในพอได้ยินเสียงเคาะประตูก็หันมามองด้วยสีหน้าฉุนเฉียว "เสี่ยวกวน ถามรู้เรื่องหรือยัง หลี่ฮั่นเซิงไม่อยากทำต่อแล้วใช่ไหม"

"หรือคิดว่าตัวเองต้องคอยรับหน้าแบกรับปัญหามากเข้าหน่อย ตอนนี้ถึงไม่เห็นพวกเราที่เป็นกรรมการบริหารอยู่ในสายตาแล้ว"

"การประชุมสำคัญขนาดนี้ยังกล้ามาสาย ปล่อยให้พวกเรานั่งรอตั้งนานสองนาน!"

"บริษัทเราเคยปฏิบัติไม่ดีกับเขาหรือไง โบนัสปลายปีก็เพิ่มให้ตั้งห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แบกรับความผิดแทนแค่เรื่องสองเรื่อง มันจะเอาชีวิตเขาเลยหรือไง"

บรรดากรรมการบริหารพวกนี้ล้วนเป็นจิ้งจอกเฒ่าเขี้ยวลากดินกันทั้งนั้น

"ใต้ผืนสมุทร" ทั้งสามเวอร์ชันสร้างผลกระทบต่อค่ายชูซิงของพวกเขาหนักหนาสาหัสเกินไป ตอนนี้เป้าโจมตีทั้งหมดจึงพุ่งตรงมาที่นี่

แม้แต่เจียงซินซินเองก็เพราะเรื่องนี้จนต้องเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่กล้าก้าวเท้าออกไปไหน ไม่รู้ว่าจิตตกจนสติแตกไปแล้วหรือยัง

สื่อมวลชนต่างพากันกัดไม่ปล่อยเรื่องบทสัมภาษณ์ของคนไข้สาวคนนั้น และบีบให้ทางชูซิงต้องออกมาชี้แจงให้ได้

ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเมื่อคืนเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ทั้งสองเวอร์ชันดันฮิตถล่มทลาย ยิ่งฟังเทียบกับเวอร์ชันต้นฉบับก็ยิ่งสะเทือนอารมณ์เสียจนไม่อยากเชื่อว่านี่จะเป็นผลงานของโปรดิวเซอร์เหรียญทองแดง

ผู้อำนวยการกวนเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าห้องประชุม ยังไม่ทันได้อธิบายอะไรก็โดนเหล่าผู้ถือหุ้นสวดยับจนหน้าชา ได้แต่ยืนก้มหน้าเจื่อนอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าส่งเสียงสักแอะ

"เสี่ยวกวน พูดสิ!" รองประธานเองก็มีโทสะสุมแน่นอกอยู่เหมือนกัน

เรื่องนี้ แม้ว่าทั้งสามคนอย่างเจียงซินซิน ผู้อำนวยการกวน และหลี่ฮั่นเซิงจะเป็นคนร่วมกันก่อขึ้นมา โดยมีท่านประธานเปิดไฟเขียวให้กลาย ๆ

แต่พอเรื่องบานปลายใหญ่โตขนาดนี้ ก็ไม่มีทางที่จะลากตัวเจียงซินซินมารับเคราะห์อยู่แล้ว

ถ้าเสี่ยวกวนไม่รับหน้า ก็ต้องเป็นหลี่ฮั่นเซิงที่ต้องรับกรรมแทน

ซึ่งผู้อำนวยการกวนก็อยากโยนให้หลี่ฮั่นเซิงเป็นแพะรับบาปมากกว่าอยู่แล้ว

พอผู้อำนวยการกวนรู้ว่าหลี่ฮั่นเซิงดันเข้าโรงพยาบาล สีหน้าก็บิดเบี้ยวดูไม่จืด รู้สึกพะอืดพะอมเหมือนมีแมลงวันติดอยู่ในคอ จะคายก็คายไม่ออก จะกลืนก็กลืนไม่ลง

"ท่านประธาน รองประธานครับ... หลี่ฮั่นเซิงเขา..." ผู้อำนวยการกวนรายงานเสียงสั่นงันงก "เมื่อคืนโรคความดันเขากำเริบจนต้องหามส่งโรงพยาบาล ตอนนี้ยังอยู่ห้องไอซียูเลยครับ ถ้าพวกท่านเปิดดูข่าวด่วนเช้านี้ ข่าวที่กำลังเป็นกระแสว่า 'หัวหน้าแผนกท่านหนึ่งเหน็ดเหนื่อยจากการถ่ายทำหนังจนต้องเข้าโรงพยาบาล' นั่นก็คือหัวหน้าแผนกแต่งเพลงค่ายชูซิงของเรานี่แหละครับ"

"เข้าโรงพยาบาลเนี่ยนะ!" เจียงหลงตกตะลึง "ข่าวเช้าเมื่อกี้ฉันก็เห็น สรุปคนที่พูดถึงคือหลี่ฮั่นเซิงหรอกเหรอ แล้วมันไปเป็นผู้กำกับตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?!!"

บรรดาผู้ถือหุ้นคนอื่นต่างก็อึ้งไปตาม ๆ กัน

หรือว่าหลี่ฮั่นเซิงจะแอบไปรับงานนอกมาจริง ๆ?

ผ่านไปตั้งหลายนาที ผู้ถือหุ้นพวกนี้ถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้

ช่วงนี้ในเน็ตกำลังล้อเลียนเรื่องห้าผู้กำกับใหญ่กันอยู่ แล้วหลี่ฮั่นเซิงก็ดูเหมือนจะถูกลากเข้าไปเอี่ยวด้วย

ชิบหาย เข้าโรงพยาบาลจริง ๆ ดิเนี่ย

ในเมื่อหลี่ฮั่นเซิงเข้าโรงพยาบาลไปแล้ว แล้วทีนี้ใครจะมารับเคราะห์แทนล่ะวะ

"เสี่ยวกวน อย่ามาล้อเล่นนะ หลี่ฮั่นเซิงเข้าโรงพยาบาลจริง ๆ เหรอ" รองประธานเหลือบมองสีหน้าเรียบนิ่งของท่านประธาน

ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้ความนิ่งสงบนั้นซ่อนอารมณ์แบบไหนไว้

"ผมจะกล้าโกหกพวกท่านได้ยังไงล่ะครับ" ผู้อำนวยการกวนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"ถ้าหลี่ฮั่นเซิงเข้าโรงพยาบาลไปแล้ว งั้นการประชุมนี้จะมีความหมายอะไรอีกล่ะ" ไม่รู้ว่าผู้ถือหุ้นคนไหนโพล่งประโยคนี้ขึ้นมา