ตอนที่ 85 ในที่สุดอาอิงก็กลับมาเสียที

ตอนเช้าช่วงเริ่มงาน โจวเย่แวะมาหาหลินเย่าที่แผนกแต่งเพลง

"อาจารย์หลินครับ บ่ายนี้ผมต้องบินไปเจิ้นอันแล้ว ถ้าช่วงสองสามวันนี้คุณแต่งเพลงใหม่ออกมา ส่งข้อความบอกผมหน่อยนะครับ"

โจวเย่ยังคงตั้งตารอผลงานเพลงชิ้นต่อไปของอาจารย์หลินอย่างใจจดใจจ่อ

แม้จะรู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ที่อาจารย์หลินจะแต่งเพลงใหม่เสร็จในเวลาอันสั้น

แต่เรื่องแรงบันดาลใจมันพูดยาก เกิดช่วงที่เขาไปแสดงคอนเสิร์ต อาจารย์หลินดันแต่งเพลงใหม่ออกมาได้ขึ้นมาจริงๆ ล่ะ?

บอกอาจารย์หลินไว้ล่วงหน้าก่อนจึงน่าจะดีกว่า

"อาจารย์โจวจะไปแสดงรอบสุดท้ายที่เจิ้นอันเหรอครับ" หลินเย่าถาม

"ครับ รอบสุดท้ายแล้ว อีกสองสามวันก็กลับ" โจวเย่รู้สึกว่ารอบนี้ตนเองได้อะไรกลับมาเยอะมาก

ทัวร์คอนเสิร์ตหนึ่งรอบ อย่างมากก็ทำเงินได้หลักล้าน เพราะเขายังไม่ถึงระดับราชาเพลง บารมียังไม่พอ ได้ไม่กี่ล้านก็เต็มกลืนแล้ว

แถมยอดแฟนคลับก็ขึ้นช้าอีกต่างหาก

แต่การได้ร้องเพลง "ใต้ผืนสมุทร" แถมยังได้ร้องเวอร์ชันแห่งความหวังคู่กับอาจารย์หลิน ทำให้เขามียอดแฟนคลับเพิ่มขึ้นเกือบสี่ล้านคน ซึ่งเกินความคาดหมายของโจวเย่ไปมากจริงๆ

"คุณไปแสดงให้สบายใจเถอะครับ ช่วงนี้คงยังไม่มีเพลงใหม่ออกมาหรอก" หลินเย่าตอบอย่างหนักแน่น

จะปล่อยเพลงใหม่หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขาเองไม่ใช่หรือไง

เพลง "สิบปี" นั้นเก็บไว้ปล่อยลงชาร์ตจูเสินเดือนธันวาคม

ส่วนเพลง "โชคดีจงมา" คงต้องรอดูสถานการณ์ไปก่อน

เพลงนี้ค่อนข้างพิเศษ แม้ระบบจะบอกว่าเป็นสายเยียวยา แต่เนื้อหากลับเน้นไปทางความมงคลและรื่นเริงเสียมากกว่า

ทันทีที่โจวเย่เดินพ้นประตูไป หัวหน้าไล่ก็ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน "อาเย่า ไปโรงพยาบาลด้วยกันไหม"

"หัวหน้า เป็นอะไรไปเหรอครับ" หลินเย่านึกว่าหัวหน้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเสียอีก

พออีกฝ่ายพูดถึงเรื่องของหลี่ฮั่นเซิง เขาถึงค่อยนึกขึ้นได้

ข่าวเช้าวันนี้เพิ่งรายงานไปหยกๆ ว่า เมื่อคืนนี้หัวหน้าแผนกแต่งเพลงของค่ายเพลงแห่งหนึ่งต้องเข้าโรงพยาบาล เพราะเหนื่อยล้าสะสมจากการ 'ถ่ายหนัง'

ถ่ายหนังบ้านแกสิ

ถ้าหลินเย่าไม่ได้รู้จักหัวหน้าคนนี้เป็นการส่วนตัว คงคิดว่าเหนื่อยจากการถ่ายหนังจนต้องเข้าโรงพยาบาลจริงๆ ไปแล้ว

หัวหน้าไล่นัดกับซุนเชียนและจางเชวียว่าจะไปเยี่ยมหลี่ฮั่นเซิงด้วยกัน แต่น่าเสียดายที่ต้องคว้าน้ำเหลวกลับมา

เพราะหลี่ฮั่นเซิงยังนอนอยู่ในห้องไอซียูอยู่เลย

ถ้าจะเข้าไปเยี่ยมได้ ต้องรอให้ย้ายกลับมาที่หอผู้ป่วยทั่วไปก่อน

"เฮ้อ พี่เซิงเข้าไปนอนข้างในแล้ว นักแสดงนำเรื่องหน้าก็หายไปน่ะสิ ถ่ายหนังคราวหน้าจะไปหาใครล่ะเนี่ย" จางเชวียบ่นอุบอิบไม่หยุด

ซุนเชียนกลอกตามองบนใส่เขา "มึงอินเกินไปแล้วไอ้เวร! ถ่ายหนังบ้าบออะไร นั่นมันมุกแซวของพวกชาวเน็ตทั้งนั้น"

จางเชวียทำหน้ากล้ำกลืนฝืนทน "วันแรกที่คิดถึงพี่เซิง"

หัวหน้าไล่พูดซ้ำเติม "ระวังเถอะ คราวหน้าที่ต้องเข้าไปนอนข้างในอาจเป็นนายก็ได้"

จางเชวียหน้ามืดลงทันที "เชี่ย! เหล่าไล่ วัน ๆ นายช่วยหยุดพูดจาแช่งคนอื่นสักวันจะได้ไหมวะ"

หัวหน้าไล่กลอกตาใส่ "นายมาว่าฉันใจร้ายเนี่ยนะ? ไม่ดูเลยว่าตอนนาย 'ถ่ายหนัง' มันเลวร้ายขนาดไหน ดูสิว่าทำพี่เซิงของพวกเราจนกลายเป็นสภาพนั้นน่ะ"

ค่ายจ่านหมาง แผนกแต่งเพลง

บ่ายวันนั้น โจวเย่เพิ่งบินไปเจิ้นอัน เจิงอิงเจี๋ยกับราชาเพลงโจวคนนั้นก็เดินทางกลับถึงเมืองลั่วเฉิงพอดี

"หัวหน้า ในที่สุดคุณก็กลับมาเสียที" หวังปิงเหยียน นักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองเดินเข้ามาในห้องทำงานของหัวหน้า เพื่อรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ทีละเรื่อง

"อะไรนะ ไอ้หมอนั่น หลี่ฮั่นเซิงเข้าโรงพยาบาลงั้นเหรอ!" เจิงอิงเจี๋ยรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งทำเงินหล่นหายไปเป็นล้าน

"ใช่ครับ เพิ่งเกิดเมื่อคืนนี้เอง หัวหน้าไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนผู้กำกับหลายคนพากันถ่ายหนังตลกบนเน็ต นับเป็นหนังฟอร์มยักษ์ระดับอินเตอร์เลยทีเดียว" แม้แต่หวังปิงเหยียนก็ยังพลอยเล่นมุกแซวตามพวกชาวเน็ตไปด้วย

"เรื่องบ้าอะไรของพวกมันเนี่ย"

เจิงอิงเจี๋ยฟังแล้วตามไม่ค่อยทัน เดี๋ยวก็ผู้กำกับ เดี๋ยวก็ถ่ายหนัง แถมหนังตลกเรื่องนี้ยังมีหลี่ฮั่นเซิงเป็นนักแสดงนำอีก?

พวกมันไปถ่ายอะไรกันมาวะ

พอซักไซ้จนรู้เรื่องถึงได้เข้าใจว่า ที่แท้ 'ห้าผู้กำกับใหญ่' ก็คือคนพวกนั้นนี่เอง

แถมเจิงอิงเจี๋ยยังถูกพวกชาวเน็ตลากเข้าไปเอี่ยว จนกลายเป็นหนึ่งในห้าผู้กำกับใหญ่กับเขาไปด้วย

"รู้งี้ไม่น่าไปดูคอนเสิร์ตบ้าบอนั่นเลย น่าเจ็บใจชะมัด!" เจิงอิงเจี๋ยพลาดชม 'หนังตลก' ฟอร์มยักษ์เรื่องที่ยอดเยี่ยมที่สุดในชีวิตไปเสียแล้ว

แต่คราวหน้าเขาจะไม่ยอมพลาดอีกแน่

คราวหน้าถ้ามีการเปิดกล้อง 'ถ่ายหนัง' ขึ้นมาอีก เขาจะต้องไปร่วมวงด้วยอย่างแน่นอน

ผ่านไปไม่นาน เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะในห้องทำงานหัวหน้าก็ดังขึ้น

พอกดรับสายถึงรู้ว่าเป็นราชาเพลงโจวโทรมา

"หัวหน้าครับ ขึ้นมาที่ชั้น 14 หน่อยสิครับ ผมรอคุณอยู่ที่โซนร้านอาหารของบริษัท มีเรื่องอยากคุยต่อหน้าสักหน่อย" น้ำเสียงของราชาเพลงโจวนุ่มนวลชวนฟัง แต่ไม่ได้ให้ความรู้สึกกระตุ้งกระติ้งแต่อย่างใด

"อืม" เจิงอิงเจี๋ยตอบรับคำหนึ่งก่อนจะวางสาย แล้วเอ่ยขึ้น "เสี่ยวเหยียน ใกล้เวลามื้อเย็นพอดี ไปโซนร้านอาหารด้วยกันเถอะ"

หวังปิงเหยียนพยักหน้ารับ

ตึกจ่านหมาง ชั้น 14 โซนร้านอาหาร

ตรงที่นั่งริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ฝั่งขวาสุด ชายหนุ่มวัยราวๆ ยี่สิบเจ็ดถึงยี่สิบแปดปีกำลังนั่งอยู่ บุคลิกของเขาดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุมเป็นอย่างยิ่ง

เขากำลังถือสายคุยกับเพื่อน "ผู้กำกับชิ่งเตรียมงานหนังเรื่องใหม่เสร็จแล้ว เธอแน่ใจนะ"

เสียงผู้หญิงปลายสายตอบกลับมา "ฉันจะกล้าหลอกราชาเพลงโจวได้ยังไงกันคะ หนังเรื่องใหม่ที่ผู้กำกับชิ่งจะถ่ายทำชื่อเรื่อง "ปลามังกร" ฉันได้ยินพวกผู้ช่วยผู้กำกับคุยกันว่า หนังยังขาดเพลงปิดที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับ 'ปลา' อยู่อีกเพลง ถึงตอนนั้นคงสั่งทำพิเศษจากค่ายเพลงหลายๆ ค่ายแน่ค่ะ"

ราชาเพลงโจวพยักหน้าพลางเอ่ยขอบคุณ "ขอบคุณมากนะเสี่ยวเหม่ย ไว้เธอกลับมาคราวหน้า ฉันจะเลี้ยงข้าวชุดใหญ่เลย"

เสี่ยวเหม่ยบอก "นายต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดีนะ ผู้กำกับชิ่งเป็นผู้กำกับชื่อดังระดับประเทศ นานๆ ทีถึงจะยอมทำหนัง แต่ถ้าได้เปิดกล้องเมื่อไหร่ ยังไงก็ดังเปรี้ยงปร้างแน่นอน"

ราชาเพลงโจวตอบรับสั้นๆ ก่อนจะวางสายไป

ไม่นานนัก เขาก็เห็นเจิงอิงเจี๋ยกับหวังปิงเหยียนเดินเข้ามาตรงทางเข้าโซนร้านอาหาร

"หัวหน้าเจิง อาจารย์หวัง" ราชาเพลงโจวเอ่ยทักทายทันทีที่เห็นทั้งสองคน

แม้เขาจะมีสถานะเป็นถึงราชาเพลง และไม่จำเป็นต้องเรียกหวังปิงเหยียนว่าอาจารย์ แต่ในเมื่อเคยร้องเพลงที่หวังปิงเหยียนแต่งอยู่หลายเพลง การเรียกอีกฝ่ายว่าอาจารย์จึงถือว่าสมควรแล้ว

"อาหัว นายเพิ่งจบคอนเสิร์ตมาหมาดๆ ไม่กลับบ้านไปพักผ่อนสักหน่อยล่ะ" เจิงอิงเจี๋ยนั่งลงพลางเอ่ยถามโดยยังไม่รีบสั่งอาหาร

"รอหยุดช่วงปีใหม่ค่อยพักก็ยังไม่สายครับ" ราชาเพลงโจวคนนี้มีชื่อว่าหลิงหัว แซ่โจว

"อาหัว มีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันงั้นเหรอ" หัวหน้าเจิงสั่งสเต๊กหมูหนึ่งจาน และช่วยสั่งสเต๊กเนื้อระดับมีเดียมเวลให้หวังปิงเหยียนอีกหนึ่งจาน ก่อนจะเอ่ยถามธุระ

"เมื่อกี้เพื่อนผมบอกมาว่า ผู้กำกับชิ่งที่เป็นผู้กำกับชื่อดังระดับนานาชาติกำลังจะเปิดกล้องหนังเรื่องใหม่ ผมเลยกะว่าจะมาส่งข่าวให้แผนกแต่งเพลงรู้ล่วงหน้า เผื่อเราจะคว้างานทำเพลงประกอบหนังเรื่องนี้มาได้น่ะครับ"

โจวหลิงหัวอธิบายต่อ "ก่อนหน้านี้ผมยังไม่แน่ใจว่าเพลงประกอบหนังของผู้กำกับชิ่งเซ็นสัญญากับค่ายอื่นไปหรือยัง ก็เลยกะว่าจะให้แผนกแต่งเพลงช่วยไปสืบดู

"แต่เมื่อกี้เพื่อนผมยืนยันมาแล้วครับว่า กว่าขั้นตอนการเตรียมงานจะเสร็จอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหนึ่งเดือน ถ้าเราใช้เวลาหนึ่งเดือนนี้เตรียมตัวล่วงหน้า จะต้องนำหน้าคนอื่นไปก้าวหนึ่งแน่นอน"

เจิงอิงเจี๋ยตกใจ "ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ผู้กำกับชิ่งเพิ่งจะทำหนังไปเรื่องหนึ่งไม่ใช่เหรอ ตอนนี้จะเปิดกล้องอีกเรื่องแล้วเหรอ"

โจวหลิงหัวพยักหน้า "ช่วงสองสามปีข้างหน้านี้ ผมจำเป็นต้องสะสมชื่อเสียงและกระแสนิยมให้ตัวเองมากพอ อีกไม่กี่ปี ผมก็อยากจะขยับขึ้นไปอีกขั้นแล้วครับ"

เห็นได้ชัดว่าตำแหน่งราชาเพลงไม่ใช่เป้าหมายสูงสุดของเขา

ตำแหน่งจักรพรรดิเพลงต่างหากล่ะ

เจิงอิงเจี๋ยพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ก็ต้องสะสมชื่อเสียงจริงๆ นั่นแหละ ผลงานของผู้กำกับชิ่งรับประกันคุณภาพได้ระดับหนึ่งอยู่แล้ว ในเมื่อนายอยากนำหน้าคนอื่นก้าวหนึ่ง แผนกแต่งเพลงของเราก็ควรรู้ว่าหนังเรื่องนี้มีองค์ประกอบอะไรบ้างไม่ใช่เหรอ ฉันจะได้ให้นักเขียนเนื้อร้องในสังกัดแต่งให้ตรงโจทย์"

"หนังชื่อเรื่อง "ปลามังกร" ครับ ยังขาดเพลงปิดอยู่อีกเพลง แต่ดูเหมือนทางกองถ่ายจะรอให้เตรียมงานเสร็จเรียบร้อยก่อนค่อยเริ่มหาคนมาแต่งเพลง พวกเราเลยมีเวลาเตรียมตัวถมเถไป"

โจวหลิงหัวมองเจิงอิงเจี๋ยกับหวังปิงเหยียนแล้วเอ่ยขึ้น "เนื้อเพลงที่มีองค์ประกอบเกี่ยวกับ 'ปลา' ครับ"