ตอนที่ 84 คำเตือนเตรียมแอดมิต

ซุนเชียน @ตาเฒ่าข้างบ้าน: [อาเชวีย นายว่าตอนนี้พี่อาเซิงกำลังทำหน้าแบบไหนอยู่?]

จางเชวีย @ตาเฒ่าข้างบ้าน: [ฉันว่าพี่อาเซิงคงกำลังนั่งแช่งใครบางคนอย่างใจเย็นสุดๆ เผลอๆ อาจกำลังถามสารทุกข์สุกดิบไปถึงบรรพบุรุษบ้านนายอยู่ก็ได้นะ]

ซุนเชียน @ตาเฒ่าข้างบ้าน: [งั้นพ่อแม่ฉันก็งานเข้าแล้วสิเนี่ย?]

จางเชวีย @ตาเฒ่าข้างบ้าน: [เรื่องธรรมดา ลองเอาใจเขามาใส่ใจเราดูสิ ถ้าฉันเป็นพี่อาเซิง แถมมีความดันโลหิตสูงด้วย ป่านนี้คงโทรเรียกรถพยาบาลไปแล้ว]

ซุนเชียน @ตาเฒ่าข้างบ้าน: [พูดถูก ก็แค่ประชันเพลงกันรอบเดียวเอง เสียแค่ความนิยมเท่านั้นแหละ ยังไงร่างกายก็สำคัญที่สุด]

จางเชวีย @ตาเฒ่าข้างบ้าน: [อาเชียน วันหลังพวกเราหาเวลาไปเยี่ยมพี่อาเซิงกันหน่อยไหม? ช่วงนี้ดูชีวิตเขาจะรันทดน่าดู]

ซุนเชียน @ตาเฒ่าข้างบ้าน: [นายหมายถึง พี่อาเซิงกำลังจะได้ไปทัศนศึกษาที่โรงพยาบาลเหรอ?]

จางเชวีย @ตาเฒ่าข้างบ้าน: [วันหลังพวกเรานัดเวลากันไปเยี่ยมพี่อาเซิงสักหน่อยเถอะ]

หลี่ฮั่นเซิงเกิดมาทั้งชีวิตไม่เคยโมโหจนเลือดขึ้นหน้าขนาดนี้มาก่อน

เขารู้สึกเหมือนความโกรธแค้นที่สั่งสมมาตั้งแต่เล็กจนโตประดังประเดเข้ามาพร้อมกันในตอนนี้ทั้งหมด

ลมหายใจหอบกระชั้น ความดันพุ่งสูงปรี๊ด เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาจนเห็นได้ชัด

"แอด..." หลี่ฮั่นเซิงพยายามปรับลมหายใจให้คงที่ ก่อนจะระเบิดด่าออกมา "แอดมิตพ่องสิโว้ย! ตอนนี้กูยังอยู่บ้านดี ๆ พวกหมาหมู่สองตัวนี้ถ้าวันไหนไม่ได้ทำตัวน่าขยะแขยงกวนประสาทคนอื่นแล้วมันจะคันตายใช่ไหม!"

"เหล่าหลี่ คุณยังไหวอยู่ไหมเนี่ย? จะขึ้นเตียงมานอนได้หรือยัง?" เสียงหวานปนดุของภรรยาหลี่ฮั่นเซิงดังแว่วมาจากในห้องนอน

"เดี๋ยวค่อยนอน!" หลี่ฮั่นเซิงตอบกลับไปพลางรัวแป้นพิมพ์ข้อความใหม่

แต่พิมพ์ไปยังไม่ทันถึงหนึ่งนาที เสียงแจ้งเตือนแท็กข้อความก็เด้งเข้ามาอีก

เป็นไอ้งูหน้าด้านตัวเดิม

อาไล่หล่อสุด @ตาเฒ่าข้างบ้าน: [หัวข้อ: คำเตือนเตรียมแอดมิต]

[คนละคำสองคำ ช่วยกันส่งอาเซิงเข้าโรงบาลข้ามคืน]

[ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว พี่อาเซิงอาจจะอยากไปนอนพักผ่อนที่ห้องไอซียูสักสองสามวัน]

[ยังไงเขาก็เข้าสู่วัยกลางคนแล้ว ชายวัยกลางคนมันช่วยไม่ได้ กระติกน้ำเก็บความร้อนต้องมีเก๋ากี้แช่อยู่เสมอ]

หลี่ฮั่นเซิงเดือดดาลจนควันออกหู "คำเตือนแอดมิตบ้านแม่มึงสิ รอให้พวกมึงสามตัวปัญญาอ่อนเข้าโรงพยาบาลไปให้หมดก่อนเถอะ กูยังแข็งแรงสบายดีโว้ย"

กว่าจะเค้นประโยคนี้ออกมาได้ เขาต้องใช้เวลานานนับสิบวินาที ลมหายใจเริ่มติดขัดและขาดห้วง ราวกับเลือดไปเลี้ยงสมองไม่ทัน

ตอนนั้นเอง ภรรยาในเรือนร่างอวบอิ่มที่สวมชุดนอนบางเบาพร้อมเรียวขายาวในถุงน่องดำก็เดินเข้ามาส่งเสียงเอ็ด "ตกลงจะนอนไม่นอน? ดึกดื่นป่านนี้จะโวยวายหาผีอะไร?"

เดิมทีการได้มองภรรยาควรเป็นเรื่องที่น่าเพลิดเพลิน แต่หลี่ฮั่นเซิงกลับนึกขึ้นมาได้ว่าช่วงนี้ตัวเองไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง แถมยังถูกไอ้ปัญญาอ่อนสามคนนั้นกวนประสาทจนแทบคลั่ง โทสะพลันพุ่งขึ้นตีศีรษะจนตาเหลือกแล้ววูบหมดสติไปทันที

"เหล่าหลี่?"

"คุณเป็นอะไรไปน่ะเหล่าหลี่?"

"อย่ามาทำให้ฉันตกใจนะ!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซุนเชียนก็โพสต์แท็ก @ตาเฒ่าข้างบ้าน: [แปลกจัง ทำไมไม่เห็นพี่อาเซิงมาตอบพวกเราเลยล่ะ?]

จางเชวียก็แท็กตามไปด้วย @ตาเฒ่าข้างบ้าน: [หรือว่าพี่อาเซิงมีคนใหม่แล้ว ถึงได้ลืมคนเก่าอย่างพวกเราไปหมด?]

อาไล่หล่อสุด @ตาเฒ่าข้างบ้าน: [ฉันไม่ยอมให้พี่อาเซิงเปลี่ยนใจเด็ดขาด พี่อาเซิงต้องรักฉันคนเดียวไปตลอดชีวิต!]

ไม่นานนัก ก็มีชาวเน็ตผู้หวังดีเข้ามาคอมเมนต์บอก:

"พี่อาเซิงพักอยู่แถวถนนสิงสู่ใช่ไหมครับ?"

"เมื่อกี้ผมเห็นรถพยาบาลเข้าไปรับคนป่วยออกมาจากหมู่บ้านจัดสรรแถวบล็อก 43 ถนนสิงสู่"

"เชี่ย พี่เมนต์บน อยู่แถวถนนสิงสู่เหรอครับ?"

"ใช่ ผมอยู่บล็อก 44 ถนนสิงสู่ คนที่รถพยาบาลมารับตัวไปดูเหมือนจะเป็นพี่อาเซิงนะ แต่ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่"

พอเห็นคอมเมนต์เหล่านี้ 'ผู้กำกับ' ทั้งสามคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ปฏิกิริยาแรกของอาไล่คือ "อาเซิงถูกรถพยาบาลหามไปจริง ๆ เหรอเนี่ย?"

ส่วนปฏิกิริยาแรกของอาเชียนคือ "จริงดิ? คำเตือนเตรียมแอดมิตมันได้ผลชะงัดขนาดนี้เลยเหรอ?"

ด้านปฏิกิริยาแรกของอาเชวียก็ยังคงกวนประสาทไร้ศีลธรรมเหมือนเดิม "น่าเจ็บใจชะมัด! พี่อาเซิงแอบหนีไปเที่ยวโรงพยาบาลคนเดียวโดยไม่ยอมชวนพวกเราไปด้วยเฉยเลย!"

อาจเพราะเรื่องนี้กลายเป็นประเด็นใหญ่โต ผู้คนจำนวนมากจึงต่างเฝ้าจับตาดูว่าหลี่ฮั่นเซิงจะว่าอย่างไรหลังจากได้ฟังเพลงทั้งสองเวอร์ชันนั้นจบ

ข่าวเรื่องที่เขาถูกรถพยาบาลหามตัวไปจึงยิ่งแพร่สะพัดออกไปเรื่อย ๆ

จนกระทั่งมีชาวเน็ตที่ใช้ชื่อว่า 'เหล่าหวังข้างบ้าน' ออกมาโพสต์ข้อความว่า

[หมอนั่นป่วยจิตเวชจริง ๆ ด้วย ในที่สุดก็โดนจับส่งโรงพยาบาลสักที สะใจชะมัด]

[กิจการของผมกลับมาแล้ว ตรงนี้ผมต้องขอขอบคุณพวกหัวหน้าค่ายเพลงจริง ๆ]

[พวกคุณไม่รู้หรอกว่าผมขับแท็กซี่ทีไรเป็นต้องเจอไอ้โรคจิตนั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า]

[ทำเอาผมแทบจะเป็นโรคซึมเศร้าไปด้วย จนไม่กล้ารับผู้โดยสารแถวถนนสิงสู่อยู่ตั้งพักใหญ่]

[เริ่มตั้งแต่คืนนี้ เพื่อเป็นการฉลอง ผู้โดยสารทุกคนบนถนนสิงสู่ ผมลดราคาให้สิบเปอร์เซ็นต์ไปเลย!]

เวลาผ่านไปพักใหญ่ โพสต์นี้ถึงถูกพวกชาวเน็ตขุดขึ้นมา

"โอ้โห เพิ่งเคยเห็นคนขับแท็กซี่เกาะกระแสมาเนียนโฆษณาเป็นครั้งแรกเลยเนี่ย"

"บังอาจนักนะไอ้คนชั่ว! กล้าดียังไงมาว่าพี่อาเซิงของพวกเราเป็นโรคจิต!"

"บังอาจมาทำลายจิตแห่งเต๋าของข้า ลากไอ้ชาวเน็ตเหล่าหวังข้างบ้านคนนี้ออกไปตัดหัวเดี๋ยวนี้!"

หัวหน้าไล่ ซุนเชียน และจางเชวียที่กำลังตามส่องโพสต์อยู่ ต่างพากันมุมปากกระตุกอย่างอดไม่ได้

นี่มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย?

หลี่ฮั่นเซิงโดนหามส่งโรงพยาบาลจริง ๆ เหรอ?

หัวหน้าไล่โพสต์แสดงความรู้สึกผิด [พวกเราไม่คิดเลยว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงขั้นนี้ เพื่อเป็นการขอโทษ ไม่พรุ่งนี้ก็มะรืนนี้ ผมจะแวะไปเยี่ยมอาเซิงนะครับ]

ซุนเชียน: [อาไล่ วงการเดียวกันทั้งนั้น นัดเวลาแล้วไปด้วยกันเลยดีไหม?]

จางเชวีย: [ไปวันสะดวกดีกว่า พรุ่งนี้เช้าเลยเป็นไง ถึงจะไม่รู้ว่าพอถึงพรุ่งนี้เช้าอาการของพี่อาเซิงจะดีขึ้นบ้างหรือยังก็เถอะ]

ถนนสิงสู่

รถแท็กซี่คันหนึ่งจอดเทียบอยู่ริมถนน โชเฟอร์ลดกระจกลง พาดแขนไว้กับขอบหน้าต่างด้วยท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์ "วันนี้อากาศดีจริง ๆ จากนี้คงไม่ต้องเจอผู้โดยสารประสาทแดกแบบนั้นอีกแล้ว หมอดูนี่โคตรแม่น ยังไม่ทันข้ามปี ฉันก็ได้กลับมารับลูกค้าแถวถนนสิงสู่อีกรอบแล้ว"

โดยไม่รู้เลยว่า ผู้โดยสารที่พิลึกพิลั่นยิ่งกว่านั้นกำลังรอเขาอยู่...

เช้าวันรุ่งขึ้น

ประตูบริษัทจ้านฟ่างแทบแตกเพราะมีคนแห่แหนเข้ามากันไม่ขาดสาย

ตัวแทนจากแพลตฟอร์มเพลงหลายแห่งเดินทางมาถึงที่ บางแพลตฟอร์มก็แท็กหาบัญชีทางการของจ้านฟ่างบนโลกออนไลน์

เป้าหมายของทุกคนมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการคว้าลิขสิทธิ์สตรีมมิ่งเพลง "ใต้ผืนสมุทร" อีกสองเวอร์ชันที่เหลือมาครองให้ได้

ต่อให้จะเปิดให้ฟังฟรี แต่ก็ต้องคว้าลิขสิทธิ์เผยแพร่มาครองให้จงได้

เพลง "ใต้ผืนสมุทร" ทั้งสามเวอร์ชัน ขอแค่มีสักเวอร์ชันที่เก็บเงินได้ก็คุ้มแล้ว ยิ่งถ้ามีครบทั้งสามเวอร์ชันอยู่บนแพลตฟอร์มเดียวกัน ก็ดึงดูดทราฟฟิกมหาศาลได้อย่างแน่นอน

ผู้บริหารระดับสูงของแพลตฟอร์มเพลงพวกนั้นเจ้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอก สองเวอร์ชันนั้นไม่เก็บเงินก็ไม่เป็นไร ขอแค่แพลตฟอร์มของตนมีให้ฟัง ก็ดึงยอดการเข้าชมและผู้ใช้งานเข้ามาได้อย่างล้นหลามแล้ว

เพราะไม่ว่าจะอย่างไร

บนโลกใบนี้ก็มีคนเป็นโรคซึมเศร้าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

หลินเย่าเองก็ได้เพลง "ใต้ผืนสมุทร" มาช่วยตอกย้ำกระแสความนิยมอันท่วมท้น รวมถึงพิสูจน์ฝีมือด้านการแต่งเนื้อร้องและทำนองของตัวเองจนมั่นคง

เพียงแต่ว่า

ฝีมือการแต่งเพลงของเขาก็ยังถูกมองว่าจำกัดอยู่แค่สาย 'เยียวยา' เท่านั้น

เพราะหลายคนยังไม่เคยเห็นสืออีแต่งเพลงสไตล์อื่นเลย

ถ้าข้ามสายไปแต่งเพลงสไตล์อื่น เขาจะยังรักษามาตรฐานเดิมเหมือนตอนทำเพลงสายเยียวยาได้อยู่หรือเปล่า