ตอนที่ 83 สูญเสียใจคน สูญสิ้นทุกสิ่ง

หลังจากลังเลอยู่นานหลายนาที ในที่สุดหลี่ฮั่นเซิงก็รวบรวมความกล้ากดเปิดไฟล์เสียงที่มีโน้ตกำกับไว้ว่า 'การไถ่บาป'

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะเรียบเรียงเพลงระดับสุดยอดออกมาได้ถึงสองเวอร์ชัน แค่เวอร์ชันความหวังก็เทียบชั้นต้นฉบับแล้ว เพราะงั้นเวอร์ชันการไถ่บาปนี่ต้องห่วยแตกแน่!"

หลี่ฮั่นเซิงรู้สึกว่าการวิเคราะห์ของตัวเองสมเหตุสมผลสุด ๆ จึงกดเล่นไฟล์เสียงทันที

จริง ๆ แล้วเวอร์ชันการไถ่บาปไม่นับว่าหลินเย่าแต่งขึ้นมาใหม่ทั้งหมด เพราะเนื้อเพลงเหมือนกับเวอร์ชันความหวังเป๊ะ ๆ

เพียงแต่วิธีการร้องต่างออกไป อารมณ์เพลงที่สื่อออกมาจึงให้ความรู้สึกเหมือนกำลังไถ่บาปให้ตัวเอง

ทันทีที่เสียงดนตรีดังขึ้น หลี่ฮั่นเซิงก็เงียบเสียงลงทันที

ผ่านไปหนึ่งนาที อารมณ์ของเขาก็เริ่มอึดอัดหดหู่อีกครั้ง

เหมือนกับตอนที่ฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เวอร์ชันสิ้นหวังไม่มีผิด

ผ่านไปสองนาที หลี่ฮั่นเซิงกลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่แล่นผ่านเข้ามา บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเป็นความรู้สึกแบบไหน

แต่มันกลับเป็นความรู้สึกนี้เองที่มอบพลังให้เขาก้าวข้ามความสิ้นหวังไปได้

ผ่านไปสี่นาที หลี่ฮั่นเซิงนั่งนิ่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ได้แต่มองเนื้อเพลงท่อนสุดท้ายตาค้าง

ทั้งที่เนื้อเพลงเหมือนกับเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เวอร์ชันความหวังทุกตัวอักษรแท้ ๆ แต่ทำไมอารมณ์เพลงที่สื่อออกมาถึงได้แตกต่างกันลิบลับขนาดนี้?

เขาได้แต่พึมพำชื่อของคนคนหนึ่งซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด

หลินเย่าเป็นนักแต่งเพลงที่เป็นดั่งขุมทรัพย์ล้ำค่าจริง ๆ เพลงเพลงเดียวกลับพลิกแพลงลูกเล่นได้สารพัดราวกับดอกไม้นานาพันธุ์ที่เบ่งบานพร้อมกัน

หลี่ฮั่นเซิงแทบจะตั้งคำถามกับชีวิตตัวเอง แม้ทักษะการร้องของหลินเย่าจะไม่ดีเท่าไร แต่ความเข้าใจที่เขามีต่อเพลง "ใต้ผืนสมุทร" นั้นลึกซึ้งทะลุปรุโปร่งจนไม่มีใครเทียบได้

เวอร์ชันการไถ่บาปนี้คือการนำเวอร์ชันสิ้นหวังและเวอร์ชันความหวังมาผสมผสานและต่อยอดเข้าด้วยกัน

จุดประสงค์ก็เพื่อให้คุณจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลก่อน จากนั้นค่อยมอบความหวัง ฉุดคุณขึ้นมาบนฝั่ง แล้วเติมพลังให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อไป

ทำให้คุณเข้าใจว่า ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร คุณก็สามารถปีนป่ายขึ้นมาจากจุดต่ำสุดของสังคมนี้ได้ด้วยตัวเอง

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง

ยามที่คุณตกอยู่ในความสิ้นหวัง

ยามที่คุณรู้สึกเคว้งคว้างสับสน

ยามที่คุณรู้สึกหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว

ยามที่คุณเริ่มรังเกียจสังคมนี้

ลองเปิดใจถามตัวเองดูสักนิดว่า คุณรังเกียจโลกใบนี้จริง ๆ หรือ?

หรือว่ากำลังรังเกียจตัวเองในตอนนี้กันแน่?

แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ทั้งสองอย่าง

สิ่งที่คุณรังเกียจไม่ใช่โลกใบนี้ และไม่ใช่ตัวเองที่ไม่ได้ความ แต่เป็นเพราะการเห็นคนรอบข้างมีชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ จนเผลอปล่อยให้ความอิจฉาริษยาหยั่งรากในใจต่างหาก

แม้ปากจะไม่พูด แต่ในใจกลับทรมานเหลือเกิน

คุณจึงเริ่มเกลียดตัวเองในตอนนี้ และลืมเลือนสิ่งที่มีค่าที่สุดในตัวเองไป

การที่คนเราสามารถใช้ชีวิตธรรมดา ๆ และมีสุขภาพแข็งแรงไปได้ตลอดชีวิต ก็นับว่าเป็นเรื่องที่วิเศษมากพอแล้ว ทำไมจะต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นอีกล่ะ?

สิ่งที่ต้องทำก็แค่ตามหาตัวเองในอดีตให้เจอ ปลดปล่อยตัวเอง และพากลับไปยังจุดที่ไม่ต้องเปรียบเทียบกับใคร ไม่มีความทะเยอทะยานจอมปลอมอีกครั้ง

สิบนาทีผ่านไป

หลี่ฮั่นเซิงยังคงจมอยู่ในภวังค์อยู่นานสองนาน เขาอิจฉาเหลือเกิน

เขาอิจฉาไอ้งูหน้าด้านตัวนั้นจริง ๆ ที่ไปขุดเจออัจฉริยะด้านการแต่งเพลงแบบนี้ได้

ถ้าหลินเย่ามาอยู่ที่ค่ายชูซิงของพวกเขา มันจะยอดเยี่ยมขนาดไหนกันนะ?

เพลง "ใต้ผืนสมุทร" ทั้งสามเวอร์ชันนี้ ถ้าแยกกันปล่อยลงชาร์ตประจำฤดูกาลเดือนไหนก็ตาม ติดท็อปห้าได้อย่างไม่ต้องสงสัยแน่นอน!

พอย้อนกลับไปดูโพสต์ที่แท็กสื่อทางการอีกครั้ง หลี่ฮั่นเซิงก็รู้สึกอับอายจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี

เวอร์ชันสิ้นหวัง ความหวัง และการไถ่บาป ทั้งสามเวอร์ชันนี้ขาดอันใดอันหนึ่งไปไม่ได้เลยจริง ๆ

ตอนนี้เขายังจะมีหน้าไปแถได้อีกหรือว่าเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เวอร์ชันสิ้นหวังมันมืดมนเกินไป?

นั่นไม่ได้เรียกว่าสิ้นหวัง เขาเรียกว่าเยียวยาต่างหาก

หลี่ฮั่นเซิงรัวคลิกเมาส์ รีบลบโพสต์พวกนั้นทิ้งจนเกลี้ยงทันที

"แม่งเอ๊ย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉันต้องมาเสียหน้าซ้ำซากแบบนี้? เจอหน้าหลินเย่าทีไรไม่เคยมีเรื่องดีเลยสักครั้ง!"

หลี่ฮั่นเซิงอยากจะสบถสาปแช่งให้สาแก่ใจ เขานึกภาพออกเลยว่าพรุ่งนี้พอไปถึงบริษัทแล้วจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

"ยังดีนะ ยังดีที่มีคุณหนูเจียงคอยหนุนหลังอยู่ คงไม่ถึงขั้นเกิดเรื่องใหญ่หรอก"

พอคิดได้ว่าคุณหนูเจียงกับผู้อำนวยการก็ลงเรือลำเดียวกัน หลี่ฮั่นเซิงถึงค่อยใจชื้นขึ้นมาบ้าง

ในเวลาเดียวกัน บนโลกอินเทอร์เน็ตก็กำลังฮือฮากันยกใหญ่

ผู้คนต่างพากันแห่ไปคอมเมนต์บนเว็บไซต์ทางการของจ้านฟ่าง:

"คุณพระช่วย สืออีเป็นอัจฉริยะรอบด้านเหรอเนี่ย? แต่งเพลงก็ได้ ร้องเพลงก็เป็น แถมยังร้องเพราะขนาดนี้อีก!"

"ในที่สุดก็รู้สักทีว่าสืออีเป็นผู้ชาย ฟังจากเสียงน่าจะเพิ่งอายุยี่สิบต้น ๆ กรี๊ดดด ป้าคนนี้ขอตกหลุมรักก่อนเลยแล้วกัน!"

"ฉันไม่ยอมรับหรอกนะว่าสืออีเป็นผู้ชาย ในมโนของฉัน สืออีคือสาวสวยสะพรั่งไปแล้วแท้ ๆ!"

"กรี๊ดดด ทำไมสองเวอร์ชันนี้ทั้งที่เป็นเพลงคัฟเวอร์แท้ ๆ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังฟังเพลงใหม่อยู่เลยล่ะ?"

"ทั้งสามเพลงแทบจะเหมือนกันแท้ ๆ แต่พอฟังแล้วความรู้สึกกลับต่างกันลิบลับ สืออีโคตรสุดยอดเลย"

"สืออียืนหนึ่งตลอดกาล! ฉันยินดีจะเติบโตไปพร้อมกับคุณ!"

"ฉันอยากจะดูซิว่าตอนนี้ใครยังกล้าพูดว่าเพลง "ใต้ผืนสมุทร" มืดมน อึดอัด สิ้นหวังอีก ใครกล้าแซะแม้แต่คำเดียว ฉันจะตามไปถล่มให้เละเลย!"

"หลังจากฟังเวอร์ชันการไถ่บาปกับเวอร์ชันแห่งความหวังจบ พอกลับไปฟัง "ใต้ผืนสมุทร" เวอร์ชันสิ้นหวังอีกรอบ รู้สึกได้รับการเยียวยาจริง ๆ นะ"

"คุณป้าข้างบน พิมพ์ผิดหรือเปล่า น่าจะหมายถึงจิตตกมากกว่าไหม?"

"ไม่ได้ล้อเล่นนะ ถ้าฟังเวอร์ชันต้นฉบับอย่างเดียวมันก็อึดอัดจริง ๆ นั่นแหละ แต่พอฟังต่อด้วยเวอร์ชันแห่งความหวังและการไถ่บาป ฟังจบแล้วรู้สึกโล่งสบาย อารมณ์ดีสุด ๆ ไปเลย"

"ถามว่าฟังครบทั้งสามเวอร์ชันแล้วจะรู้สึกสบายใจขนาดไหนน่ะเหรอ? ถ้าคุณเป็นคนวัยทำงาน บอกได้คำเดียวเลยว่าฟีลเหมือนเงินเดือนออกวันนี้! แต่ถ้าคุณเป็นนักเรียน วันนี้ก็คือวันศุกร์ยังไงล่ะ!"

"สืออีโคตรเจ๋ง เทพตลอดกาล เข้าถึงคำว่า 'เยียวยา' อย่างถ่องแท้จริง ๆ"

"เวอร์ชันต้นฉบับ: โลกมนุษย์ไร้สิ่งให้อาลัย ทุกสิ่งมลายกลายเป็นควัน, เวอร์ชันแห่งความหวัง: โลกมนุษย์ผ่านผันปีแล้วปีเล่า ใครกล้าพูดว่าทุกสิ่งเป็นดั่งควัน? เวอร์ชันการไถ่บาป: พึ่งพาตัวเอง ล้มแล้วก็ลุกขึ้นใหม่ ฉันคือแมลงสาบที่ไม่มีวันตาย ไม่มีห้วงมืดมิดไหนที่ฉันจะก้าวผ่านไปไม่ได้!"

"พี่ฮั่นเซิง ออกมาเร็วเข้า รู้หรอกนะว่ากำลังแอบส่องจออยู่ ถึงรอบนี้พวกเราจะแพ้จนหน้าบวมตุ่ย แต่พวกเราก็ยังคงเป็นแมลงสาบที่ไม่มีวันตายนะ!"

"ใช่แล้ว พี่ฮั่นเซิงต้องรักษาปณิธานเดิมไว้นะ ถึงเวลาหาเรื่องก็หาเรื่องต่อไป ข้างหลังพี่ยังมี 'แฟนพันธุ์แท้' คอยซ้ำเติมอยู่เสมอ!"

"คราวหน้าก็อย่าลืมยื่นหน้าไปให้พี่สืออีตบอีกล่ะ เอาให้เละกว่าเดิมไปเลยยิ่งดี"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ หยุดขำไม่ได้เลย พวกแกที่เป็นแฟนพันธุ์แท้นี่สรรหาวิธีมาแกล้งพี่ฮั่นเซิงของฉันจริง ๆ นี่มันแซะขั้นเทพชัด ๆ ใช่ไหมเนี่ย?"

หน้าอกของหลี่ฮั่นเซิงกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด ลมหายใจหอบหนักขึ้นเรื่อย ๆ ในหัวว่างเปล่า ใบหน้าซีดเผือดลงไปถนัดตา

จังหวะนั้นเอง เขาก็เหลือบไปเห็นโพสต์หนึ่งเข้าพอดี

เป็นโพสต์จากบล็อกเกอร์ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าคนนั้นที่แท็กหาบัญชีทางการของสืออีค่ายจ้านฟ่าง:

[อาจารย์สืออี ขอบคุณที่มอบโลกใต้สมุทรที่แตกต่างกันถึงสามแบบให้กับพวกเราผู้ป่วยโรคซึมเศร้านะครับ]

[หลังจากฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ทั้งสามเวอร์ชันที่แตกต่างกัน แฟนคลับของผมต่างบอกว่าทั้งร่างกายและจิตใจได้รับการเยียวยา และเปี่ยมไปด้วยความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป]

[ตรงนี้ผมอยากจะฝากบอกหัวหน้าหลี่แห่งค่ายชูซิงสักคำหนึ่ง]

[การประชันเพลง ผลแพ้ชนะมันไม่ได้สำคัญขนาดนั้นจริง ๆ อย่าทำลายชื่อเสียงของทั้งบริษัทเพียงเพื่อชื่อเสียงชั่วครั้งชั่วคราวเลย]

[ผลจากการแข่งเพลงครั้งนี้ แสดงให้เห็นระดับจิตใจของเจียงซินซินกับอาจารย์สืออีอย่างชัดเจนแล้ว]

[คนหนึ่งแข่งเพลงเพื่อหวังจะเอาชนะ แต่อีกคนแต่งเพลงเพื่อเยียวยาผู้ฟัง]

[ผมแค่อยากจะบอกคนของค่ายชูซิงสักคำว่า การไร้คุณธรรมย่อมสูญเสียไปมาก แต่หากสูญสิ้นศรัทธาจากผู้คน ย่อมสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง]

เจียงซินซินที่แอบดูหน้าจออยู่เหมือนกัน พอเห็นข้อความบรรทัดสุดท้ายของบล็อกเกอร์ ร่างบอบบางก็รู้สึกเย็นเยียบราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง เธอพึมพำทวนประโยคนั้นซ้ำ ๆ "สูญเสียใจคน สูญเสียทุกสิ่งอย่างนั้นเหรอ?"

ระดับความคิดจิตใจเห็นความต่างได้ชัดเจนในทันที

ภายในหมู่บ้านหรูแห่งหนึ่ง จ้าวหย่าที่เพิ่งฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ทั้งสองเวอร์ชันจบเช่นกัน มีสีหน้าหม่นหมองและดูหมดอาลัยตายอยาก "ฉันกับหลินเย่า... จบกันแล้วจริง ๆ เหรอ?"

เพลงเดียวกันแท้ ๆ แต่กลับถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกออกมาได้ต่างกันถึงสามแบบ ฝีมือระดับหลินเย่าทำให้จ้าวหย่ารู้สึกท้อแท้จนมิอาจเอื้อมถึง

เธอเคยบอกไว้ว่า เธอกับหลินเย่าอยู่คนละโลกกันโดยสิ้นเชิง

ใช่แล้ว พวกเขาทั้งสองไม่ได้อยู่บนโลกใบเดียวกันจริง ๆ หลินเย่าถูกลิขิตให้ต้องยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการดนตรีและมองลงมาที่ตัวเธอ...

แต่เรื่องยังไม่จบเพียงเท่านี้ เมื่อซุนเชียนและจางเชวียต่างก็กระโดดออกมาร่วมวงด้วยอีกคน