ตอนที่ 82 เพลงคัฟเวอร์เทียบชั้นต้นฉบับได้เชียวหรือ

ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ การที่จ้านฟ่างออกมาประกาศอย่างเป็นทางการกะทันหัน ก็ทำเอาผู้คนฮือฮากันยกใหญ่ทันที

ในช่องคอมเมนต์ บรรดาแฟนคลับต่างพากันเข้ามาแสดงความคิดเห็น

"คุณพระ ให้เราฟังฟรีเนี่ยนะ สืออีจะแสนดีเกินไปแล้วมั้ง?"

"นี่เป็นการสวนกลับที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย ถึงฉันจะยังไม่ได้ฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" อีกสองเวอร์ชันก็เถอะ"

"ขอถามแผ่ว ๆ สักคำ เพลงเดียวกันแต่คนละเวอร์ชัน มันก็คือเวอร์ชันคัฟเวอร์ไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันก็อยากถามเหมือนกัน เมนต์บนช่วยถามแทนละ ขอเน้นย้ำไว้ก่อนนะว่าฉันเป็นแฟนคลับสืออี แค่อยากหายข้องใจเฉย ๆ"

"ในโลกนี้ใช่ว่าทุกคำถามจะมีคำตอบสักหน่อย สืออียอมให้พวกเราฟังเพลงฟรีก็ดีแค่ไหนแล้ว"

"นั่นสิ ต้องรู้นะว่าเพลงเพลงหนึ่งสร้างรายได้อย่างต่ำก็ตั้งหลายสิบล้านเชียวนะ"

"ขอปกป้องพี่สืออีที่ดีที่สุดในโลก!"

"ให้ตายสิ เมนต์บนน่ะ อย่าเอาสโลแกนของพี่อาเซิงบ้านฉันไปใช้สิ ขอปกป้องพี่สืออีที่ดีที่สุดในโลก!"

"ว่าแต่พวกเธอรู้ได้ยังไงว่าสืออีเป็นผู้ชาย? ผลตัดสินรอบชิงของการประกวดราชาน้องใหม่ยังไม่ออกมาเลย ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง"

"ช่างหัวผู้ชายหรือผู้หญิงสิ ขอปกป้องไว้ก่อน! ปกป้องพี่สืออีที่ดีที่สุดในโลก!"

"อาเซิง: ฉันสงสัยว่าแฟนคลับพวกแกจงใจมากวนประสาทฉันแน่ ๆ"

พออ่านมาถึงตรงนี้ มุมปากของหลี่ฮั่นเซิงก็กระตุกไม่หยุด "ปกป้องพ่องสิ"

พอด่าเสร็จ เขาก็กดตอบกลับโพสต์ของหัวหน้าไล่ทันที

[อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าจ้านฟ่างกำลังเล่นกับความรู้สึกของคน เนื้อเพลงเดียวกันพวกแกคงไม่กล้าหน้าด้านฟันเงินสองรอบล่ะสิ]

[ก็เลยใช้วิธีปล่อยให้ฟังฟรีแบบนี้มาซื้อใจมหาชนงั้นสิ?]

[มุกพวกนี้ฉันเล่นจนเบื่อไปตั้งแต่ชาติที่แล้ว ไม่นึกเลยว่าจ้านฟ่างยังจะเอามาใช้อยู่อีก]

บล็อกเกอร์ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าคนนั้นรีบตอบกลับหลี่ฮั่นเซิงทันที

[ไม่ว่าจะเป็นการเล่นกับความรู้สึกหรือแค่ลูกไม้หลอกมหาชน แต่อย่างน้อยจ้านฟ่างก็เปิดให้ทุกคนได้ฟังเพลงฟรี แค่นี้ก็พอแล้ว]

[แล้วก็ขอพูดไว้อีกคำนะ ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าอย่างพวกเรา จะคอยหนุนหลังสืออีตลอดไป!]

หลี่ฮั่นเซิงตอบกลับต่อ [ก็แค่เบี่ยงเบนประเด็น ต่อให้จ้านฟ่างจะปล่อยเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เวอร์ชันอื่นออกมายังไง ก็หนีความจริงที่ว่าเพลงนี้สิ้นหวังและมืดมนไม่พ้นหรอก]

แต่บล็อกเกอร์ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าคนนั้นกลับไม่สนใจเขาอีกต่อไป

พอเห็นว่าตัวเองโดนเมิน หลี่ฮั่นเซิงก็เดือดดาลขึ้นมาอีก "เป็นกลุ่มแฟนคลับที่ปัญญาอ่อนจริง ๆ คอยดูเถอะ หลังสิบโมงถ้าปล่อยสองเวอร์ชันนั้นออกมาเมื่อไหร่ ฉันจะไปเล่นงานจ้านฟ่างต่อ!"

เพลงเวอร์ชันคัฟเวอร์มันจะไปพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินอะไรได้?

เพลงที่ทำผลงานก้าวข้ามต้นฉบับได้น่ะมีอยู่น้อยนิด

ในบรรดาเพลงคัฟเวอร์หนึ่งร้อยเพลง อาจจะมีแค่เพลงเดียวที่ก้าวข้ามต้นฉบับได้ หรือเผลอ ๆ อาจไม่มีเลยด้วยซ้ำ

ทันใดนั้น ซุนเชียนก็โพสต์สเตตัสพร้อมแท็ก @เหล่าฮั่นข้างบ้าน: [พี่อาเซิงสู้ ๆ แผลงฤทธิ์ต่อไปนะ พี่เจ๋งที่สุดเลย พวกเรา 'แฟนคลับตัวจริง' กำลังรอซ้ำดาบสองอยู่นะ]

จางเชวียก็แท็ก @เหล่าฮั่นข้างบ้าน ด้วยเช่นกัน: [ว่าแต่ ไม่ได้เห็นหน้าเจิงอิงเจี๋ยตั้งนานแล้วแฮะ หายหัวไปไหนเนี่ย? อยากเห็นอาอิงกับพี่อาเซิงเล่นละครด้วยกันจังเลยน้า]

ซุนเชียนแท็ก @เหล่าฮั่นข้างบ้าน ต่อ: [ได้ยินว่าราชาเพลงคนนั้นของค่ายจ่านหมางชวนอาอิงกับหัวหน้าแผนกเซ็นสัญญาของพวกเขาไปดูคอนเสิร์ตน่ะ อีกสองวันก็น่าจะกลับมาแล้วมั้ง?]

จางเชวียแท็ก @เหล่าฮั่นข้างบ้าน: [พอพูดถึงราชาเพลงแซ่โจวคนนั้น ฉันก็นึกถึงโจวเย่ของจ้านฟ่างขึ้นมาเลย แซ่โจวเหมือนกันทั้งคู่ ถ้าไม่ใช่เพราะมีความแค้นส่วนตัวกัน ฉันคงคิดว่าเป็นพี่น้องแท้ ๆ ไปแล้ว]

ซุนเชียนแท็ก @เหล่าฮั่นข้างบ้าน: [ฮ่า ๆ ฉันนึกเรื่องตลกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง นายว่าตอนนี้จ้านฟ่างมีดาวรุ่งพุ่งแรงโผล่มาคนหนึ่ง สืออีจะช่วยโจวเย่แก้แค้นไหมนะ?]

จางเชวียแท็ก @เหล่าฮั่นข้างบ้าน: [แก้แค้น? ศึกชิงบัลลังก์ราชาของราชาเพลงแซ่โจวจบไปแล้วนี่ ไม่มีแค้นอะไรให้แก้แล้วมั้ง? หรือพี่อาเชียนหมายถึงฤดูกาลจูเสินเดือนธันวาคม?]

ซุนเชียนแท็ก @เหล่าฮั่นข้างบ้าน: [ฉันหมายถึงเรื่องนั้นแหละ ถึงสืออีจะไม่ใช่สายรอบด้าน แต่ในสายเยียวยา เขาเริ่มฉายแววศักยภาพระดับเหรียญทองออกมาแล้วนะ]

จางเชวียแท็ก @เหล่าฮั่นข้างบ้าน: [เริ่มตั้งตารอขึ้นมานิด ๆ แล้วสิ]

หลี่ฮั่นเซิงฟังเสียงแจ้งเตือนแท็กที่เด้งรัวไม่หยุด สีหน้าพลันบูดบึ้ง รำคาญใจจนแทบทนไม่ไหว โมโหจนสบถลั่น "บัดซบเอ๊ย! ไอ้พวกเวรโคตรเหง้าถูกขุดหลุมสองตัวนี้อีกแล้ว พวกแกจะคุยกันก็คุยไปสิวะ จะมาแท็กฉันทำไมนักหนา คิดว่าตัวเองเท่มากหรือไง!"

หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรงด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไฟแค้นสุมแน่นอกจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

มีแวบหนึ่งที่หลี่ฮั่นเซิงรู้สึกว่าตำแหน่งหัวหน้าแผนกนี้นั่งยากนั่งเย็นเหลือเกิน เก้าอี้ชักจะเริ่มร้อนขึ้นมาแปลก ๆ

ถ้านั่งต่อไปเรื่อย ๆ ไม่รู้วันข้างหน้าจะต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะความดันขึ้นหรือเปล่า

บรรดาชาวเน็ตต่างก็เฮฮากันยกใหญ่:

"ขำจะตายอยู่แล้ว ผู้กำกับซุนกับผู้กำกับจางเปิดกล้องถ่ายหนังกันอีกแล้ว"

"ผู้กำกับสองคนนี้ขยันจริง ถ่ายหนังกันทุกวัน รวยไม่รู้เรื่องแน่"

"ถึงจะยังไม่เคยเห็นผู้กำกับทั้งห้าคนร่วมงานกันพร้อมหน้า แต่แค่มีพี่อาเซิงเป็นพระเอก หนังตลกเรื่องนี้ก็น่าดูสุด ๆ แล้ว"

"ขอลงชื่อหมื่นคนกราบวิงวอนให้ห้าผู้กำกับใหญ่ร่วมมือกัน ฉายช่วงตรุษจีนปีนี้เลย น้อนกราบขอร้องล่ะ อยากเห็นห้าผู้กำกับร่วมงานกันมากจริง ๆ"

พอหลี่ฮั่นเซิงเห็นคอมเมนต์ของชาวเน็ตไร้สาระพวกนี้ก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ โมโหจนแทบจะกระอักเลือดออกมาจริง ๆ

อย่าว่าแต่คนเป็นโรคความดันสูงเลย ต่อให้เป็นคนปกติก็คงโดนปั่นจนเส้นเลือดในสมองแทบแตก

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งถึงสี่ทุ่ม

หลินเย่ายังไม่ได้กลับบ้าน เขายังคงฝึกร้องเพลงอยู่ในห้องอัด

พยายามเร่งยกระดับทักษะการร้องของตัวเองให้ทัดเทียมกับนักร้องแถวหน้าให้ได้โดยเร็ว

ขณะเดียวกัน หลี่ฮั่นเซิงก็กำลังเฝ้าจับตาดูเว็บไซต์ทางการของจ้านฟ่างอยู่เช่นกัน

เขาไม่ได้อยากสนใจค่ายจ้านฟ่างอะไรนักหนา แค่อยากฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ทั้งสองเวอร์ชันใหม่ให้จบก่อนเท่านั้น

ฟังเสร็จแล้วจะได้หาเรื่องเล่นงานจ้านฟ่างต่อได้ถนัดมือ

พอถึงเวลาสี่ทุ่มตรง เว็บไซต์ทางการของจ้านฟ่างก็อัปเดตโพสต์ใหม่ เป็นลิงก์ไฟล์เสียงสองลิงก์ โดยไม่ได้ปล่อยลงแพลตฟอร์มสตรีมมิงเพลงทั่วไป แต่แปะเป็นลิงก์ให้กดฟังเท่านั้น

ลิงก์หนึ่งระบุว่า 'การไถ่บาป' ส่วนอีกลิงก์ระบุว่า 'ความหวัง'

"การไถ่บาปกับความหวังงั้นเหรอ? มาเป็นแพ็กคู่เลยนะ จ้านฟ่างคงไม่ได้คิดจะจัดคอมโบเซ็ต ไถ่บาป ความหวัง สิ้นหวัง ครบสามแบบหรอกนะ?"

หลี่ฮั่นเซิงกดเข้าไปฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เวอร์ชัน 'ความหวัง' ก่อนตามสัญชาตญาณ

เขาสวมหูฟัง เสียงดนตรีอันไพเราะก็พลันดังขึ้น

คำร้อง: สืออี (อี้จือหลิวเหลียน)

ทำนอง: สืออี (อี้จือหลิวเหลียน / โซ่วเหยียน)

ดัดแปลงเนื้อร้อง: สืออี (ถังเถียน)

ขับร้อง: โจวเย่, สืออี (เฟิ่งหวงฉวนฉี)

"สืออี? หลินเย่าร้องเพลงเป็นด้วยเหรอ?" ตั้งแต่การประกวดราชาน้องใหม่ หลี่ฮั่นเซิงก็รู้แล้วว่าสืออีก็คือหลินเย่า

หมอนั่นร้องเพลงเป็นกับเขาด้วยเรอะ?

"หรือว่าจนตรอกจัด ถึงขนาดต้องลงสนามมาร้องเองเลย?"

หลี่ฮั่นเซิงคิดสรุปเอาเองแบบนั้น

ทันใดนั้น เสียงร้องของโจวเย่ก็ดังขึ้น

น้ำเสียงอันนุ่มนวลพรรณนาถึงแสงจันทร์ที่ส่องลอดม่านเมฆ หลบเร้นสายตาผู้คน และทอประกายระยิบระยับดั่งเกล็ดคลื่นบนผืนสมุทร

♪

"แค่นี้เหรอ? มีแค่นี้เองเนี่ยนะ? ก็ไม่เห็นจะต่างจากเวอร์ชันสิ้นหวังตรงไหนเลยนี่ แค่อารมณ์เพลงที่สื่อออกมาเปลี่ยนไปนิดหน่อยไม่ใช่หรือไง" หลี่ฮั่นเซิงเริ่มหัวเราะเยาะ "นึกว่าจะเป็นเวอร์ชันสะเทือนฟ้าดินอะไร สุดท้ายก็แค่เวอร์ชันคัฟเวอร์ไม่ใช่เหรอ ต่างกันแค่หลินเย่ามาร้องเองแค่นั้นแหละ"

เขาแทบจะอดใจรอโพสต์เย้ยหยันจ้านฟ่างไม่ไหวแล้ว

แต่หลี่ฮั่นเซิงคิดว่ายังไงก็ต้องฟังให้จบก่อน ไม่อย่างนั้นจะเอาข้อมูลที่ไหนไปถล่มจ้านฟ่างให้ยับ

แต่แล้วในท่อนถัดมา เสียงร้องของหลินเย่าก็ดังขึ้น

ดึงอารมณ์เพลงให้ดำดิ่งลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับปัดเป่าบรรยากาศอันสิ้นหวังให้มลายหายไปจนหมดสิ้น:

ท่อนแร็ปอันอบอุ่นและทรงพลังดังขึ้น ถ่ายทอดความทรงจำถึงสายลมทะเลและเม็ดทรายชุ่มชื้น คอยปลอบประโลมหัวใจที่บอบช้ำ

♪

♪

ตูม!

หลี่ฮั่นเซิงถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง

ทักษะการร้องของหลินเย่าดีขนาดนี้เลยเหรอ ไม่มีหลุดคีย์เลยสักนิดเนี่ยนะ?

ยิ่งไปกว่านั้น... พอเขาร้องท่อนนี้จบ ภาพจำของเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ในหัวของหลี่ฮั่นเซิงก็ราวกับถูกพลิกกลับตาลปัตรไปโดยสิ้นเชิง

เชี่ยเอ๊ย เพลงนี้มันต้องสิ้นหวังและหดหู่ไม่ใช่เหรอวะ?

ทำไมมันถึงได้...

ทำไมพอฟังท่อนที่หลินเย่าร้องจบ ถึงได้สัมผัสถึงประกายความหวังขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย?

"ไม่สิ น่าจะเป็นแค่ภาพลวงตา ฟังต่อก่อน!" หลี่ฮั่นเซิงยังไม่ยอมปักใจเชื่อ

เสียงร้องแผ่วเบาเล่าถึงความพยายามที่จะยิ้มสู้กับโลกอันเย็นชา และความโดดเดี่ยวที่ไร้คนเข้าใจ

♪

พอเข้าสู่ท่อนสุดท้าย โจวเย่ก็ใส่อารมณ์อย่างเต็มเหนี่ยว ผสานกับพลังเสียงร้องระดับพระกาฬ ฉุดดึงหลี่ฮั่นเซิงขึ้นมาจากก้นบึ้งของใต้ผืนสมุทรในทันที

มันทั้งน่าขนลุกและสะเทือนอารมณ์เกินไปแล้ว

ทั้งที่เป็นเพลงเดียวกันแท้ ๆ แต่กลับถ่ายทอดออกมาได้คนละขั้วขนาดนี้เลยเหรอ?

สิ้นหวัง? หรือเปี่ยมด้วยความหวัง?

ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่นเซิงจะได้สติ เสียงร้องของหลินเย่าก็กวักมือเรียกเขาอีกครั้ง ฉุดดึงเขาไปสู่หนทางแห่งการมีชีวิตรอด ไม่ใช่ก้นบึ้งทะเลอันสิ้นหวัง

ท่อนแร็ปบอกเล่าถึงแสงจันทร์ที่ส่องผ่านม่านเมฆลงมามองดูหัวใจอันโดดเดี่ยว ปลอบประโลมว่าความเศร้าอาจยากจะเข้าใจ แต่อย่าลืมว่ายังมีเสียงอันอบอุ่นคอยเรียกหาอยู่เสมอ

♪

เด็กน้อย ได้โปรดอย่าลืมว่าเคยมีเสียงอันแสนอบอุ่นคอยเรียกชื่อเธอ

เธอถามฉันว่าเส้นทางนี้จะมุ่งไปที่ไหน ทางสายนี้ทอดไปยังที่ที่ฉันรอเธออยู่

เมื่อท่อนแร็ปนี้จบลง บรรยากาศก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ความสิ้นหวังจนแทบหายใจไม่ออกงั้นเหรอ?

ไม่ใช่เลย นี่คือประกายแห่งความหวังที่ลอยขึ้นมา การประสานเสียงระหว่างหลินเย่ากับโจวเย่ ทั้งคู่ใช้เสียงเพลงบอกคนฟังว่า สิ่งที่หม่นหมองไม่เคยเป็นตัวบทเพลง หากแต่เป็นตัวคน จิตใจ และทัศนคติที่เติบโตเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

"เชี่ย..." สีหน้าเย้ยหยันของหลี่ฮั่นเซิงค่อย ๆ จางหายไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม

จะว่าไปแล้วเพราะมากจริง ๆ รู้สึกเหมือนได้รับการเยียวยาเลย

หลี่ฮั่นเซิงดำดิ่งเข้าสู่ห้วงอารมณ์แห่งการเยียวยานั้นไปโดยไม่รู้ตัว

เสียงร้องและท่อนแร็ปสอดประสานกัน เล่าถึงแสงสว่างที่ส่องลึกลงไปถึงก้นทะเลเพื่อตามหาและมอบความอบอุ่น บอกว่ายังมีคนคอยเรียกให้กลับไป สู่โลกที่ยังมีสายฝนในฤดูใบไม้ผลิและเสียงจักจั่นในฤดูร้อน

♪

♪

♪

♪

♪

♪

ตูม!

เสียงเพลงจบลงแล้ว แต่หลี่ฮั่นเซิงยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งการเยียวยา เขาหลับตาลงเพื่อซึมซับความรู้สึกนั้นอย่างเต็มที่

นี่มันเวอร์ชันคัฟเวอร์ที่ไหนกัน?

นี่มันเวอร์ชันเรียบเรียงใหม่อีกเพลงชัด ๆ!

หลี่ฮั่นเซิงที่เพิ่งได้สติกลับมารู้สึกไม่อยากจะเชื่อ "นี่คือเวอร์ชันคัฟเวอร์จริงเหรอ? มีที่ไหนเวอร์ชันคัฟเวอร์ก้าวข้ามต้นฉบับได้ขนาดนี้?"

"ไม่สิ อารมณ์ที่เพลงนี้สื่อออกมาคือความหวัง โดยเฉพาะท่อนปิดท้ายพวกนั้น มันไม่ใช่ว่าตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งไม่ทันแล้ว แต่เป็นยังทันอยู่ต่างหาก..."

หลินเย่าและโจวเย่ใช้เสียงเพลงแห่งความหวังอันเปี่ยมด้วยการเยียวยาบอกคนฟังว่า ทุกอย่างยังทันเสมอ!

ท่อนแร็ปของหลินเย่าให้ความรู้สึกราวกับเสียงสวรรค์ที่ลงมาโปรดสรรพสัตว์

ความสิ้นหวัง ความหม่นหมอง หรือความอึดอัดทรมานพวกนั้น ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว!

"อ๊าก!" นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่นเซิงฟังเพลงแล้วรู้สึกได้รับการเยียวยา แต่ในใจกลับไม่มีความตื่นเต้นดีใจเลยแม้แต่น้อย

ใบหน้าของเขาราวกับถูกคนทั้งค่ายจ้านฟ่างเรียงคิวกันตบฉาดใหญ่

รู้สึกพะอืดพะอมเหมือนโดนบังคับให้กลืนขี้หมาสด ๆ ลงคอ

"ให้ตายสิ หลินเย่านี่มันปีศาจอัจฉริยะทางดนตรีมาจากไหนกัน ถึงเอาเพลงตัวเองมาเรียบเรียงใหม่จนฉีกแนวไปคนละขั้ว แถมยังยอดเยี่ยมทัดเทียมกับต้นฉบับได้ขนาดนี้"

หลังจากฟัง "ใต้ผืนสมุทร" เวอร์ชันความหวังจบลง หลี่ฮั่นเซิงก็จ้องมองไฟล์เสียงที่ระบุไว้ว่า 'การไถ่บาป' พลางจมดิ่งสู่ห้วงความคิด

นิ้วมือของเขาสั่นระริก ไม่กล้าแม้แต่จะกดเข้าไปฟัง เพราะกลัวว่าจะโดนตบหน้าซ้ำสอง