ตอนที่ 51 พวกเราล้วนมีช่วงวัยเยาว์ที่ไม่อาจหวนคืน

การทำเพลงตั้งแต่แต่งทำนองไปจนถึงอัดเสียงเสร็จภายในเวลาแค่ห้าสิบนาที ทำให้กรรมการทั้งหกคนเริ่มพูดคุยกันอย่างออกรส

"ทำไมถึงเร็วขนาดนี้ หรือว่าจะแต่งทำนองไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว?"

"ปกติถ้ามีสต็อกเก็บไว้ ส่วนใหญ่ก็แค่เขียนเนื้อร้องเสร็จ พอถึงเวลาต้องใช้ค่อยมาแต่งทำนองกับเรียบเรียงเสียงประสาน"

"แต่ก็น่าลุ้นนะว่าเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ที่อัดเสร็จแล้วจะออกมาเป็นยังไง"

"ถ้าอย่างนั้นก็มารอฟังพร้อมกันเถอะ"

ที่จริงกรรมการทั้งหกคนเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่บ้าง แม้จะมีเพลงให้ฟังแก้เซ็ง แต่การต้องนั่งติดเก้าอี้กรรมการไปเรื่อย ๆ แบบนี้ก็ชวนเมื่อยล้าไม่น้อย

แต่ยังไม่ทันที่เพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" จะเริ่มเปิด ผู้คุมสอบทั้งสามคนก็เดินออกมาพร้อมกัน

แต่ละคนเป็นตัวแทนของฉินหนาน เจียงหลาน และเจียงซินซิน

ความเร็วในการแต่งเพลงของหญิงสาวทั้งสามคนถือว่าไม่ธรรมดา ฝีมือการแต่งเนื้อร้องและทำนองสดหน้างานจัดว่ายอดเยี่ยมมาก

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อนาคตของทั้งสามคนคงไปได้ไกลอย่างแน่นอน น่าเสียดายที่ดันมาอยู่รุ่นเดียวกับหลินเย่า

"ใครมาก่อนได้ก่อน เปิดเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ก่อนแล้วกัน" กรรมการที่นั่งอยู่ตรงกลางเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ

ฝั่งที่นั่งผู้ชมเองก็ไม่มีใครกระซิบกระซาบกันอีก ทุกคนต่างเงียบเสียงเพื่อรอฟังผลงานประกวด

ไม่ว่าจะเป็นเพลงในสต็อกหรือแต่งสดหน้างาน สิ่งที่คนจากค่ายอื่นสนใจมีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือคุณภาพ

ซุนเชียน หัวหน้าแผนกแต่งเพลงของค่ายเหลยถิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น "คนที่ชื่อสืออีคนนี้ สองเดือนมานี้กระแสแรงน่าดูเลยนะ"

หัวหน้าจางเชวี่ยจากค่ายซิงอวี๋ยิ้มบาง ๆ "ก็แค่ไฟไหม้ฟางนั่นแหละ คุณว่าไงล่ะ หัวหน้าอาเซิง?"

มุมปากของหลี่ฮั่นเซิงกระตุกอีกรอบ สีหน้าดูย่ำแย่สุดขีด "เลิกเรียกอาเซิงสักทีได้ไหม?"

ตอนนี้พอได้ยินคำว่า 'อาเซิง' เขาก็รู้สึกคลื่นไส้เต็มทน

เจิงอิงเจี๋ยชะโงกหน้าเข้ามาคุยด้วย "พี่ฮั่นเซิง นายคิดว่าวันนี้ใครจะได้เป็นราชาน้องใหม่ล่ะ?"

หลี่ฮั่นเซิง "..."

สีหน้าเขาดำทะมึนพลางตวาดใส่ "ฮั่นเซิงพ่องสิ!"

สิ้นเสียง สายตาคนรอบข้างก็หันขวับมามองเป็นตาเดียว เขาจึงต้องยอมสงบปากสงบคำลง "ฉันคิดว่าคุณหนูใหญ่เจียงของค่ายฉันนี่แหละที่จะเป็นราชาน้องใหม่"

ซุนเชียนเอ่ยแซว "ผลงานที่เข้าประกวดต้องปล่อยลงชาร์ตประจำฤดูกาลเดือนพฤศจิกายนก่อนถึงจะตัดสินได้ว่าใครเป็นราชาน้องใหม่ พี่ฮั่นเซิงมั่นใจขนาดนี้ ไม่กลัวโดนตบหน้าฉาดใหญ่ทีหลังเหรอ?"

หลี่ฮั่นเซิงเผยรอยยิ้มหยิ่งผยองออกมาจาง ๆ "นั่นเพราะพวกนายยังไม่รู้จักเจียงซินซินดีพอต่างหาก ถ้าพวกนายมายืนอยู่ในจุดเดียวกับฉัน คงกร่างกว่าฉันซะอีก"

เจิงอิงเจี๋ย "แค่นี้ยังกร่างไม่พออีกเหรอ ขาดแค่ยังไม่ขึ้นไปขี้รดหัวพวกเราเท่านั้นแหละ"

หลี่ฮั่นเซิง "???"

"ข้างล่างช่วยเงียบกันหน่อยครับ ผลงานเข้าประกวดกำลังจะเริ่มเปิดแล้ว ขอความร่วมมือรักษาความสงบด้วยครับ" พิธีกรบนเวทีกำชับ

เจิงอิงเจี๋ยกดเสียงต่ำเตือน "ได้ยินไหมพี่อาเซิง ทำหน้าเบ่งจนแม้แต่พิธีกรยังทนดูไม่ไหวแล้วเนี่ย"

ไม่ไกลกันนัก อาไล่คอยสังเกตพวกหัวหน้าค่ายเพลงข้างๆ อยู่ตลอด เจ้าพวกนี้ประสาทพิลึก เวลาต่อปากต่อคำนี่ไม่มีใครยอมใครเลยสักคน

เสียแต่ว่าสถานที่ไม่อำนวยให้ฟาดฟันกันได้เต็มที่

ถ้าปล่อยให้พวกนี้ไปเปิดศึกกันในเน็ต คงสร้างผลงาน 'คอมเมดี้' ระดับมาสเตอร์พีซแห่งปีออกมาได้สบายๆ

ทันใดนั้น ดนตรีอินโทรของเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ก็เริ่มดังขึ้น

ท่วงทำนองชวนสะกดหู แค่ดังขึ้นเพียงสองวินาทีแรกก็ทำให้หลายคนยอมสงบลงและตั้งใจฟัง

ส่วนหนึ่งต้องยกให้เครื่องเสียงของโรงละครดนตรีใหญ่ที่มีคุณภาพยอดเยี่ยม มิติเสียงจัดว่าอยู่ในระดับแนวหน้า

"อินโทรไม่เลวเลย ดูออกเลยว่าตั้งใจทำมาก" เหล่าโจวพยักหน้าชม

พอดนตรีท่อนนำจบลง เสียงร้องอันทรงพลังและเปี่ยมเสน่ห์สะกดใจก็ดังกังวานเข้าสู่โสตประสาทของทุกคน

ท่วงทำนองขับขานถึงการเดินทางย้อนคืนวันเก่าๆ ตามรอยความทรงจำในวัยเยาว์ ก่อนจะลังเลอยู่ชั่วครู่ในนาทีที่ต้องก้าวออกจากสถานี

เนื้อเสียงของซูเสี่ยวอวี่มีพลังทะลุทะลวงอยู่แล้ว ยิ่งทักษะการร้องถึงพร้อม ก็ยิ่งคุมเพลงคีย์สูงได้อย่างสบายๆ

แม้แต่เพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" นี้ เธอก็ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ได้ตั้งแต่ประโยคแรก

เสียงร้องอันไพเราะจับใจก้องกังวาน พาให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหลับตาลง เพื่อซึมซับสายลมที่พัดพามาจากความทรงจำในวัยเยาว์

"พอร้องออกมาแล้วให้ความรู้สึกแบบนี้เองสินะ ได้กลิ่นอายวัยรุ่นเต็มเปี่ยมจริงๆ" บนใบหน้าชราของกรรมการเหล่าเซียวปรากฏแววตาซับซ้อน คล้ายกำลังหวนนึกถึงวันวานในวัยเยาว์ที่ผ่านพ้นไป

"เหล่าเซียว หุบปากแล้วตั้งใจฟังเพลง ไม่อย่างนั้นจะกระทบความเป็นมืออาชีพในการตัดสินของเรา!" กรรมการที่นั่งตรงกลางตวัดสายตาค้อนใส่

เสียงร้องถ่ายทอดเรื่องราวการก้าวเข้าสู่โลกกว้างในวันวาน ความมุ่งมั่นและพร้อมฝ่าฟันทุกอุปสรรคเพื่อออกเดินทางไปสัมผัสด้วยตัวเอง

น้ำเสียงอันไพเราะของซูเสี่ยวอวี่สะกดลึกถึงก้นบึ้งหัวใจของผู้ฟัง ทั้งยังควบคุมพลังเสียงสูงได้อย่างไร้ที่ติ

ท่อนนี้ทำเอากรรมการทั้งหกคนเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้

ก่อนหน้านี้พวกเขาต่างคิดว่าท่อน 'เมื่อแรกเริ่มรู้จักโลกใบนี้' คือท่อนฮุกแล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าท่อนถัดไปต่างหากที่เป็นของจริง

ในท่อนฮุกยังซ่อนท่อนไคลแมกซ์ไว้อีกชั้น!

เหล่าโจวพึมพำ "ช่วงแรกไม่มีปัญหาเลย เรียกว่าได้คะแนนเพิ่มไปแล้ว แต่ฉันแอบห่วงว่าซูเสี่ยวอวี่จะเอาท่อนไคลแมกซ์ของจริงไม่อยู่"

เหล่าหวัง "นั่นสิ ถึงยังไงซูเสี่ยวอวี่ก็ยังเป็นหน้าใหม่ แม้เพลง "หลังจากนั้น" จะส่งให้เธอดังเทียบเท่าศิลปินแถวหกแถวเจ็ดได้ แต่ทักษะการร้องมันหลอกกันไม่ได้หรอก"

เหล่าฉินเอ่ยขึ้น "พวกนายไม่รู้สึกเหรอว่า ตอนที่ซูเสี่ยวอวี่ร้องเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ทักษะการร้องพัฒนาขึ้นจากตอนร้องเพลง "หลังจากนั้น" มากเลยนะ เรียกได้ว่าก้าวกระโดดเลยด้วยซ้ำ"

เหล่าเซียวได้สติจึงกล่าว "ไม่ใช่แค่ก้าวกระโดดหรอก เทียบชั้นกับพวกนักร้องแถวหน้าสายพลังเสียงของระดับแถวสองได้สบายเลย"

กรรมการตำแหน่งเซ็นเตอร์แซ่เติ้งกดเสียงต่ำปราม "หุบปากกันได้หรือยัง? ถามจริงว่าหุบปากกันเป็นไหม? ไม่มีความเป็นมืออาชีพในฐานะกรรมการเอาเสียเลย"

สิ้นคำพูดนี้ กรรมการอีกห้าคนถึงยอมเงียบเสียงลง แล้วเริ่มตั้งตารอฟังท่อนฮุกที่กำลังจะมาถึง

เสียงร้องพุ่งทะยานถ่ายทอดความหลงใหลในความกว้างใหญ่ของโลกใบนี้ ทั้งยังชวนให้ดำดิ่งไปกับความฝันอันเพ้อเจ้อในวัยเยาว์

♪

♪

ทั่วทั้งห้องพลันฮือฮาขึ้นมาทันที!

"สุดยอดไปเลย!" เหล่าเติ้งผู้มีสิทธิ์มีเสียงมากที่สุดตบโต๊ะร้องชมอย่างลืมตัว ทั้งยังผุดลุกขึ้นยืนพลางตะโกน "คนที่รับผิดชอบรวบรวมข้อมูลแอบอู้งานหรือไง! ซูเสี่ยวอวี่เนี่ยนะมือใหม่? ทักษะการร้องระดับนี้ อย่างน้อยต้องแถวสองขึ้นไปแล้ว! แถมพลังเสียงของเธอยังทะลุทะลวงสูงมาก พุ่งตรงเข้าสู่ก้นบึ้งที่เปราะบางที่สุดในใจคนได้ทันที ช่างเข้ากับเพลงนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ยิ่งกว่าเพลง "หลังจากนั้น" เสียอีก!"

เหล่าเซียวตบโต๊ะลุกพรวดตามทันที "หุบปากได้หรือยัง? ถามจริงว่านายหุบปากเป็นไหม?"

เหล่าเติ้งเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเสียกิริยาไป จึงพยักหน้ารับเบา ๆ พลางเอ่ย "ขอโทษที พวกเราตั้งใจฟังกันต่อเถอะ"

พอพูดจบเขาก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงถามเสียงอ่อย "เหล่าเซียว เมื่อกี้แกตะคอกใส่ฉันเหรอ?"

เหล่าเซียวรีบส่ายหน้าปฏิเสธ "เปล่าสักหน่อย สงสัยนายคงตื่นเต้นเกินไปน่ะเหล่าเติ้ง ก็แหม ท่อนฮุกท่อนนี้ฟังแล้วทำเอาเลือดในกายฉันพลุ่งพล่านไปหมดเลยนี่นา"

ด้านล่างเวที บรรดาคนที่รู้เรื่องดนตรีต่างพากันลุกขึ้นยืน อยากจะปรบมือให้ใจแทบขาด

ทว่าพอนึกขึ้นได้ว่านี่คือค่ายเพลงคู่แข่ง ทุกคนจึงพากันสงบปากสงบคำลงตามเดิม

บทเพลงขับขานถึงการส่งคืนช่วงเวลาวัยเยาว์และฤดูร้อนที่เคยผ่านพ้นกลับไปให้เธอ

♪

♪

"แปะ ๆ ๆ~"

เหล่าเติ้งปรบมือรัว สีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "นี่เป็นเพลงเกี่ยวกับวัยเยาว์ที่ดีที่สุดที่ฉันได้ยินในปีนี้เลย"

หลังฟังจบ เหล่าเซียวยังคงเคลิบเคลิ้มอยู่ในห้วงความทรงจำยามสายลมพัดผ่าน "ทำนองไพเราะ เนื้อเพลงติดหู ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกตาแก่อย่างพวกนายจะรู้สึกยังไง แต่สำหรับฉัน เพลงนี้มันแต่งได้กินใจจริง ๆ"

เหล่าโจวส่ายหน้าไม่หยุด พลางทอดถอนใจด้วยความทึ่ง "ฉันกำลังทึ่งในความกว้างใหญ่ของโลกใบนี้ และเคลิบเคลิ้มไปกับถ้อยคำบอกรักในวัยเยาว์เหล่านั้น ความทรงจำในอดีตเปรียบเหมือนภาพยนตร์ที่ไม่สามารถฉายซ้ำได้ นี่ต่างหากคือวัยเยาว์ที่แท้จริงของพวกเรา!"