ตอนที่ 52 กรรมการทั้งหกคนก็น่ารักไม่เบาเหมือนกัน

ตรงที่นั่งกรรมการ แต่ละคนตอนนี้นั่งกันแทบไม่ติดเก้าอี้แล้ว

ต่างคนต่างแข่งกันตื่นเต้น แข่งกันส่งเสียงฮือฮา

ทำเอาตัวแทนจากแต่ละค่ายเพลงตรงที่นั่งคนดูพากันตกใจไปหมด

อาจารย์กรรมการตื่นเต้นกันเบอร์นี้ เชี่ยเอ๊ย คงไม่ได้จะให้คะแนนเต็มหรอกนะ

เมื่อสบโอกาส หลี่ฮั่นเซิงจึงชิงเปิดประเด็นก่อน เขาลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยถาม "กรรมการอาวุโสทั้งหกท่านครับ รุ่นน้องอย่างผมขออนุญาตถามสักคำถามได้ไหมครับ"

เหล่าเติ้งที่นั่งอยู่ตรงกลางเอ่ยเสียงเรียบ "ถามมาสิ"

หลี่ฮั่นเซิงไม่ลังเลและถามออกไปตรง ๆ "ขอถามกรรมการอาวุโสทั้งหกท่าน ในเมื่ออารมณ์ของพวกท่านถูกผลงานชิ้นนี้ดึงดูดไปหมดแล้ว ตอนให้คะแนนจะมีความรู้สึกส่วนตัวปนไปด้วยหรือเปล่าครับ"

ขืนเทคะแนนเต็มให้ดื้อ ๆ แบบนี้ ค่ายชูซิงของพวกเขาก็หมดสิทธิ์คว้าตำแหน่งราชาน้องใหม่กันพอดี

อุตส่าห์คุยโวไว้ตั้งขนาดนั้น จะมาตกม้าตายไม่ได้เด็ดขาด!

แถมยังรับปากกับผู้อำนวยการกวนไว้แล้วด้วย

เหล่าเติ้งขมวดคิ้ว "นายกำลังสงสัยในความเป็นมืออาชีพของพวกเราอยู่เหรอ"

หลี่ฮั่นเซิงยิ้มเจื่อน "ไม่ใช่แน่นอนครับ ผมแค่ถามดูเฉย ๆ ไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินเลยครับ"

ทางฝั่งจ้านฟ่าง ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าหัวหน้าไล่จะประหลาดใจขนาดไหน "เพลงนี้มันจะเพราะเกินไปแล้วมั้ง"

เขาไม่ได้จบสายดนตรีมาโดยตรง เลยไม่รู้แน่ชัดว่าผลงานชิ้นนี้มีคุณภาพสูงส่งขนาดไหน

จางเต๋อหัวช่วยวิเคราะห์อยู่ข้าง ๆ "เนื้อเพลงแต่งออกมาไร้ที่ติ คุณภาพสูสีกับ "หลังจากนั้น" และ "บอกเลิกก็เลิกกัน" เลย ถ้าจะให้เทียบกันจริง ๆ "เมื่อสายลมพัดผ่าน" เพลงนี้เหนือกว่าอีกขั้นจริง ๆ ครับ"

หวังจื่อฟาน "ผลงานทั้งสามเพลงรักษามาตรฐานได้คงเส้นคงวามาก ขนาดคนระดับเหรียญเงินอย่างฉัน ถ้าปีหนึ่งเขียนเพลงคุณภาพสูสีกันแบบนี้ได้สักสองเพลงก็คงนอนฝันหวานหัวเราะร่าแล้ว อาเย่าบ้านเราไปเอาแรงบันดาลใจมาจากไหนเยอะแยะ หรือต้องบอกว่าเขาผลิตงานออกมารัวเกินไปแล้วมั้ง ปล่อยติดกันสามเพลงยังรักษามาตรฐานระดับกลางค่อนไปทางสูงไว้ได้หมดเลย"

จินหยางหมิงอดบ่นไม่ได้เช่นกัน "ให้ตายสิ น่าอิจฉาชะมัด คนเราพอเอามาเทียบกันแล้วมันน่าโมโหจริง ๆ ฉันใช้เวลาตั้งหกปีกว่าจะไต่เต้ามาถึงระดับเหรียญเงินนี้ได้ ต่อให้ปีนี้อาเย่าไม่ได้ตำแหน่งราชาน้องใหม่ ด้วยฝีมือระดับเขา ดูทรงแล้วก่อนสิ้นปีหน้าน่าจะเลื่อนขั้นเป็นระดับเหรียญเงินได้สบาย ๆ"

ไม่นานนัก เหล่าเติ้งก็เริ่มปรึกษาหารือกับเพื่อนเก่าในกลุ่มกรรมการ

"อย่าเพิ่งรีบให้คะแนน เราต้องดึงเชิงกันหน่อย"

"ใช่แล้ว ต้องทำเป็นลังเลแล้วตัดสินใจอย่างยากลำบากก่อนค่อยประกาศ"

"แบบนี้ถึงจะดูมีความเป็นมืออาชีพ ไม่ใช่ตัดสินกันลวก ๆ ส่งเดช"

บรรดากรรมการรุ่นเก๋าพวกนี้น่ารักไม่เบา เวลาที่ควรจริงจังก็จริงจัง แต่เวลาจะตลกก็โบ๊ะบ๊ะใช่เล่น

หลังจากผ่านการ 'ถกเถียงอย่างเผ็ดร้อน' ไปยกใหญ่ บรรดากรรมการก็พร้อมใจกันให้คะแนนสูงลิ่ว

""เมื่อสายลมพัดผ่าน" ไม่ว่าจะเป็นการแต่งทำนองหรือการเรียบเรียงเสียงประสานก็เรียกได้ว่าไร้ที่ติ แม้จะยังไม่ถึงขั้นสมบูรณ์แบบที่สุด แต่สำหรับเวทีราชาน้องใหม่แล้ว ก็นับว่ามีคุณภาพคุ้มค่าสมราคาที่สุด"

เหล่าเติ้งพูดเกริ่นนำอ้อมค้อมไปรอบหนึ่งก่อนจะประกาศคะแนนสูงสุดออกมา เพื่อให้ดูเหมือนว่าเมื่อครู่พวกตนตั้งใจปรึกษากันอย่างจริงจังและมีความเป็นมืออาชีพอยู่บ้าง

ทันใดนั้น ตาเฒ่าเติ้งก็ประกาศออกมา ""เมื่อสายลมพัดผ่าน" คะแนนด้านทำนองได้ 96 คะแนน ผลงานบันทึกเสียงฉบับสมบูรณ์ได้ 96 คะแนน"

หลี่ฮั่นเซิงถอนหายใจอย่างโล่งอก "ยังดีที่ไม่ใช่คะแนนเต็ม" ก่อนจะนั่งลง

จางเชวียที่อยู่ข้างๆ เริ่มชักสีหน้า "ยังดีที่ไม่ใช่คะแนนเต็มงั้นเหรอ นายคิดอะไรอยู่เนี่ย ไม่รู้หรือไงว่าคะแนนระดับ 95 ขึ้นไปมันสูงขนาดไหน"

พอได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่นเซิงก็เริ่มรู้สึกทะแม่งๆ ขึ้นมา

จริงด้วยสิ คะแนนแตะ 95 ขึ้นไปถือว่าน่ากลัวมากแล้ว

ต่อให้เป็นเทพเนื้อร้องของค่ายชูซิง สมัยที่เคยลงแข่งการประกวดราชาน้องใหม่ คะแนนสูงสุดก็ยังอยู่แค่ระหว่าง 93 ถึง 95 คะแนนเท่านั้น

แต่ตอนนี้ "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ทั้งด้านทำนองและการบันทึกเสียงกลับกวาดไปได้ถึง 96 คะแนนเลยทีเดียว

ถ้าคะแนนด้านการร้องตามและความแพร่หลายตอนขึ้นชาร์ตประจำฤดูกาลออกมาอีก มีหวังคะแนนรวมคงพุ่งสูงลิบลิ่วแน่

แต่ว่า

ทุกครั้งที่นึกขึ้นได้ว่าคุณหนูใหญ่เจียงกำลังจะได้เข้าไปนั่งในคณะกรรมการบริหาร หลี่ฮั่นเซิงก็พอจะเบาใจลงได้เปลาะหนึ่ง

ในเมื่อคิดจะใช้เกียรติยศราชาน้องใหม่เป็นใบเบิกทาง เจียงซินซินย่อมต้องมั่นใจเต็มร้อยอยู่แล้ว

พิธีกร "เพลงต่อไปที่จะเปิดคือ "เธอในวัยเยาว์" ขับร้องโดยจ้าวหย่าครับ"

พอได้ยินว่าเป็นผลงานของเจียงซินซิน หลี่ฮั่นเซิงก็นั่งตัวตรงและตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ ทันที

ผ่านไปราวห้านาที สีหน้าของหลี่ฮั่นเซิงก็เริ่มดูไม่ดี เขาฟังไม่ออกว่าคุณภาพของเพลงต่างกันแค่ไหน แต่...

ถ้าเทียบกันที่ทำนองดนตรีประกอบพวกนี้ เขากลับรู้สึกอยู่ตลอดว่าเจียงซินซินเป็นฝ่ายแพ้

ถ้าเจียงซินซินไม่แพ้สิถึงจะแปลก

หลินเย่าถึงกับยอมใช้บัตรทดลองแต่งทำนองระดับเหรียญทองเลยนะ นี่มันไม่ต่างอะไรกับการรังแกมือใหม่ชัดๆ

ในที่สุด กรรมการก็ให้คะแนนด้านการแต่งทำนอง 94 คะแนน และผลงานบันทึกเสียง 94 คะแนน

คะแนนระดับนี้นับว่าสูงลิ่วแล้ว น่าเสียดายที่ดันมาเจอกับตัวประหลาดอย่างหลินเย่า

หลี่ฮั่นเซิงหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย "จบกัน เกียรติยศราชาน้องใหม่บินหนีไปแล้ว"

เจิงอิงเจี๋ยเห็นสภาพของ 'เพื่อนเก่า' คนนี้จึงเอ่ยปากปลอบใจ "พี่อาเซิง ยังเหลือช่วงชาร์ตประจำฤดูกาลอยู่อีกไม่ใช่เหรอครับ ไม่แน่ว่าคะแนนส่วนสุดท้ายเจียงซินซินอาจจะได้สัก 97 คะแนนขึ้นไปก็ได้นะ คิดแบบนี้แล้วคะแนนรวมก็ยังพอจะดึงกลับมาได้อยู่"

เดิมทีหลี่ฮั่นเซิงก็รู้สึกหดหู่อยู่แล้ว พอเห็นไอ้เจิงนี่เข้ามาทำตัวน่ารังเกียจใส่อีก ก็รู้สึกเหมือนก้าวเท้าออกจากบ้านแล้วเหยียบขี้หมาไม่มีผิด "แกหยุดทำตัวน่าสะอิดสะเอียนใส่ฉันสักทีได้ไหม"

อาเซิง อาเซิงพ่อมึงสิ! ทั้งหมดแม่งเป็นความผิดของไอ้หมาโง่อาไล่แท้ ๆ อยู่ดีไม่ว่าดีเสือกมาเรียกพ่อมึงว่าอาเซิง!

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป เพลง "ชีวิต" ของโจวฉี ก็คว้าคะแนนด้านการแต่งทำนองและผลงานบันทึกเสียงไปได้ 92 คะแนนทั้งสองส่วน

ส่วนเพลง "วงปีแห่งความทรงจำ" ของฉินหนาน ด้วยสไตล์เพลงโดยรวมที่คล้ายกับ "เมื่อสายลมพัดผ่าน" มากเกินไป เลยส่งผลให้มาตรฐานเพลงของเธอดูตกลงไป

คนเรามักยึดติดกับความประทับใจแรก พอได้ฟัง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ไปก่อนแล้ว จึงรู้สึกว่า "วงปีแห่งความทรงจำ" นั้นดูธรรมดาไปเลย

ยังดีที่เหล่ากรรมการตัดสินจากมุมมองของมืออาชีพ เธอจึงยังคว้าไปได้ 91 คะแนนและ 90 คะแนน

สำหรับเพลง "เรื่องราวเหล่านั้นในปีนั้น" ของเจียงหลานนับว่ายอดเยี่ยมกว่ามาก แทบจะสูสีกับ "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ของหลินเย่าเลยทีเดียว โดยกวาดไปได้ 93 คะแนนและ 94 คะแนน

เพลง "พวกเราต่างไม่เสียดายอีกต่อไป" ของหลี่เนี่ยนเนี่ยน ได้ไป 89 คะแนนทั้งสองส่วน

การที่เธออาศัยความสามารถของตัวเองไต่เต้ามาถึงจุดนี้ได้ ก็นับว่าเก่งกาจมากแล้วจริง ๆ

การตัดสินยังไม่ทันสิ้นสุดลง หลี่ฮั่นเซิงก็เดินหนีออกไปอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง

"หัวหน้าครับ คุณจะไปไหนเหรอครับ" พนักงานแผนกแต่งเพลงคนอื่นของชูซิงเอ่ยถาม

"กลับบริษัท!" หลี่ฮั่นเซิงไม่อยากอยู่ให้อับอายขายขี้หน้าที่นี่อีกต่อไปแล้ว

"แต่ว่า รถของบริษัทมีที่นั่งพอดีเลยนะครับ ถ้าคุณกลับไปคนเดียว พองานแข่งจบ..." พนักงานคนหนึ่งเอ่ยเตือนเสียงเบา

ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในสถานที่ทางการ หลี่ฮั่นเซิงคงระเบิดอารมณ์ด่าไปแล้ว "ฉันนั่งแท็กซี่กลับเองไม่ได้หรือไง!"

หลี่ฮั่นเซิงเดินหัวเสียออกมาจากโรงละครดนตรีใหญ่ ก่อนจะโบกรถแท็กซี่ได้คันหนึ่งในที่สุด

คนขับแท็กซี่ยิ้มรับพลางเอ่ยถาม "ไม่ทราบว่าผู้โดยสารท่านนี้จะไปไหนครับ"

"ตึกชูซิง!"

ระหว่างทาง หลี่ฮั่นเซิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยิ่งนึกถึงสีหน้าท่าทางของเจิงอิงเจี๋ยก็ยิ่งเดือดดาลจนทนไม่ไหว "บัดซบ บัดซบเอ๊ย โคตรพ่อมึงเถอะไอ้โง่เจิง หน้าอย่างมึงมีสิทธิ์อะไรมาทำตัวน่ารังเกียจใส่กูวะ"

คนขับแท็กซี่สะดุ้งตกใจกับเสียงสบถนั้น แอบเหลือบมองกระจกมองหลัง พอเห็นสารรูปของหลี่ฮั่นเซิงแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าหมอนี่เป็นพวกโรคจิตหรือเปล่า

'เชี่ยเอ๊ย เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งเจอผู้โดยสารโรคจิตไปคนหนึ่ง ฉันคงไม่ซวยซ้ำซากหรอกมั้ง'

คนขับแท็กซี่เริ่มรู้สึกอึดอัดใจอยู่ไม่น้อย

ตลอดทาง หลี่ฮั่นเซิงเอาแต่โวยวายไม่หยุด "อ๊ากกก ไปตายซะเถอะมึง ต้องหาฉายากวนประสาทมาแปะหัวไอ้โง่เจิงให้ได้ จะปล่อยให้มันมาทำตัวน่ารังเกียจใส่กูเรื่อย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด แล้วยังมีไอ้อาไล่ที่เหมือนหมาตัวนั้นอีก!"

สิบนาทีต่อมา หลี่ฮั่นเซิงก็ลงจากรถ ยื่นแบงก์ร้อยให้พลางตะโกนบอก "ไม่ต้องทอน!"

คนขับแท็กซี่ที่นั่งตัวสั่นงันงกมองตามหลังไอ้หมอนี่ลงจากรถไป พอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกได้ ก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่งข้อความเสียงเข้าไปในกลุ่มแชตคนขับรถทันที:

"พวกมึงเอ๊ย กูแม่งเจอพวกสมองไม่ปกติเข้าให้อีกคนแล้วว่ะ สงสัยจะเป็นคนไข้โรคจิตจริง ๆ นั่งแหกปากคลั่งตลอดทาง กูว่าถ้ามีมีดให้มันสักเล่ม มันคงกล้าปาดคอกูแน่ ๆ"