ตอนที่ 53 สืออีที่แท้คือแฟนเก่าฉันงั้นเหรอ

หลังจากเรื่องทางฝั่งอาเซิงจบลง การตัดสินที่ฝั่งโรงละครดนตรีใหญ่ก็ดำเนินมาจนถึงช่วงท้าย

ผลงานที่ส่งเข้าประกวดส่วนใหญ่บันทึกเสียงเสร็จเรียบร้อยแล้ว

คะแนนสูงสุดเป็นของเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" จากหลินเย่าอย่างไร้ข้อกังขา

ตามมาด้วยเพลง "เธอในวัยเยาว์" ของเจียงซินซิน

อันดับสามเป็นของเจียงหลาน คุณป้าคนนี้ยังคงรักษามาตรฐานได้นิ่งและมั่นคงมาก

ตรงข้ามกับฉินหนานที่ประมาทไปหน่อย การเลือกนักร้องระดับห้าทำให้การอัดเสียงมีปัญหาเล็กน้อย ส่งผลให้คะแนนของเพลงฉบับสมบูรณ์ลดลงไปไม่น้อย

แต่โดยรวมแล้วถือว่าคะแนนสูงมาก ห้าอันดับแรกล้วนทำได้ 90 คะแนนขึ้นไป ยิ่งช่วยเพิ่มความคึกคักและยกระดับคุณภาพของศึกราชาน้องใหม่ปีนี้ขึ้นไปอีก

ขณะเดียวกัน พิธีกรบนเวทีก็ประกาศขึ้น "ในเมื่อผลงานที่ส่งเข้าประกวดทั้งหมดได้รับการตัดสินเรียบร้อยแล้ว ถ้าอย่างนั้นขอเชิญผู้เข้าแข่งขันทุกท่านขึ้นมาบนเวทีได้เลยครับ"

พอได้ยินเช่นนั้น ผู้เข้าประกวดหลายคนถึงค่อยรู้สึกผ่อนคลายลง การต้องอุดอู้อยู่ในโซนห้องอัดเสียงนานๆ ทำเอาแทบหายใจไม่ออก

คนที่ตื่นเต้นที่สุดหนีไม่พ้นจ้าวหย่า

ม่านแห่งความลึกลับกำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่ช้า

จ้าวหย่าเดินตามเจียงซินซินออกจากโซนห้องอัด เห็นผู้คนมากมายตรงโถงทางเดินกำลังทยอยเดินขึ้นเวทีไป

แต่เธอกลับไม่เห็นซูเสี่ยวอวี่กับสืออี บางทีทั้งคู่อาจจะขึ้นเวทีไปก่อนแล้ว

พอขึ้นมาถึงบนเวที ก็เห็นคนหลายสิบคนยืนเรียงหน้ากระดานกันอยู่ก่อนแล้ว

มีทั้งนักร้องและผู้เข้าแข่งขัน

จ้าวหย่ากวาดตามองหาสืออีท่ามกลางผู้คน แต่สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจก็คือ ข้างกายของซูเสี่ยวอวี่กลับไม่มีใครยืนอยู่เลย

นักร้องคนอื่นๆ ต่างยืนเคียงข้างโปรดิวเซอร์คู่หูของตัวเอง

มีเพียงซูเสี่ยวอวี่เท่านั้นที่ยืนอยู่ลำพัง

"ทำไมไม่เห็นสืออีล่ะ?" ในใจของจ้าวหย่าร้อนรนอย่างยิ่ง พลันรู้สึกแปลกใจขึ้นมาว่าทำไมการจะได้เจอหน้าสืออีสักครั้งมันถึงยากเย็นขนาดนี้นะ

พิธีกรเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน "ดูเหมือนจะขาดผู้เข้าแข่งขันไปคนหนึ่ง สืออีใช่ไหมครับ?"

พอลองเช็กดู ก็เป็นสืออีจริงๆ

ซูเสี่ยวอวี่รีบตอบ "คุณพิธีกรคะ เขาไปเข้าห้องน้ำ อีกเดี๋ยวก็มาแล้วค่ะ"

เจียงซินซินก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ถามเหล่า 'คนแก่น่ารัก' ทั้งหกคนบนโต๊ะกรรมการว่า "ผลงานประกวดตัดสินเสร็จสิ้นแล้ว ตอนนี้ใครอยู่อันดับหนึ่งคะ?"

รอยยิ้มของเธอเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ซึ่งความมั่นใจนี้ก็มาจากอาจารย์ระดับเทพเนื้อร้องของเธอนั่นเอง

เทพเนื้อร้องเชียวนะ นั่นคือจุดสูงสุดที่แม้แต่ระดับเหรียญทองยังอยากจะเอื้อมไปให้ถึง!

แถมยังเป็นเทพเนื้อร้องจากต่างประเทศอีกต่างหาก

เหล่าเติ้งสบตากับเพื่อนเก่าอีกสองสามคน ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังว่า "ตอนนี้ "เมื่อสายลมพัดผ่าน" นำโด่ง เนื้อร้องได้ 93 คะแนน ทำนอง 96 คะแนน ผลงานบันทึกเสียง 96 คะแนน รวม 285 คะแนน ขึ้นนำเป็นอันดับหนึ่งชั่วคราว"

พอได้ยินว่าผลงานที่นำอยู่ไม่ใช่ "เธอในวัยเยาว์" เจียงซินซินก็มีสีหน้ากังขาขึ้นมาทันที "เป็นไปได้ยังไงกัน? ทำนองกับบันทึกเสียงได้ 96 คะแนนทั้งคู่เลยเหรอ? แล้วเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ใครเป็นคนแต่งคะ?"

เหล่าเติ้งตอบเสียงจริงจัง "ของค่ายจ้านฟ่าง..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ หลินเย่าก็เดินจากหลังเวทีออกมา เขามองทุกคนที่อยู่กันพร้อมหน้าแล้วยิ้มพลางบอก "ขอโทษด้วยครับ พอดีเมื่อกี้ผมไปเข้าห้องน้ำมา"

"หลินเย่า?" จ้าวหย่าได้สติก่อนใครเพื่อน เธอมีสีหน้ารำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด "นายขึ้นมาทำอะไรน่ะ?"

เธอเองก็ตกลงจะให้ค่าเลิกราก้อนหนึ่งกับหลินเย่าแล้ว หรือว่าหมอนี่คิดจะพูดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาในงานแบบนี้?

ไม่ได้เด็ดขาด!

หลินเย่าสังเกตเห็นสายตาดุดันของจ้าวหย่า จึงยักไหล่แล้วยิ้มตอบ "ผมก็เป็นผู้เข้าแข่งขันนะ"

"นายเนี่ยนะเป็นผู้เข้าแข่งขัน?" จ้าวหย่าแสดงความรำคาญใจออกมา

ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ หลินเย่าก็เดินไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังของซูเสี่ยวอวี่

การกระทำนี้เหมือนกำลังบอกใบ้อะไรบางอย่าง

ทันใดนั้น จ้าวหย่าก็นึกเอะใจอะไรขึ้นมาได้

หรือว่าหลินเย่าก็คือ...

สืออี?!!!

เป็นไปได้ยังไงกัน...

"ควรจะเรียกเธอว่าสืออีหรือหลินเย่าดีล่ะ?" กรรมการหลายคนลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหาหลินเย่า โดยเฉพาะเหล่าเติ้งที่ดูกระตือรือร้นเป็นพิเศษ "อัจฉริยะตั้งแต่อายุน้อยจริง ๆ อายุแค่นี้ก็มีฝีมือไม่ด้อยไปกว่าระดับเหรียญเงินแล้ว"

เหล่าเซียวช่วยเอ่ยชมอีกคน "ฝีมือการแต่งทำนองเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" นี้ แม้แต่โปรดิวเซอร์เหรียญทองบางคนยังต้องยอมรับเลยว่าสู้ไม่ได้"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ วงการดนตรีภาษาจีนของพวกเราพัฒนามาได้ไกลขนาดนี้ ก็ต้องขอบคุณสมาคมดนตรีและผู้อาวุโสอย่างพวกท่านที่ช่วยสร้างบรรยากาศที่ดีแบบนี้ ผมถึงได้เรียนรู้อะไรดี ๆ มาครับ" หลินเย่าเองก็ปากหวานยกยอกลับไปไม่แพ้กัน

"ฮ่าๆๆ เจ้าเด็กคนนี้ ช่างพูดช่างจาจริง ข้าชักจะชอบเข้าแล้วสิ" เหล่าเติ้งหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

การที่หลินเย่าถูกอาจารย์กรรมการหลายท่านยืนล้อมไว้แบบนี้ มันได้บ่งบอกทุกอย่างแล้ว

แม้จ้าวหย่าจะไม่ยอมเชื่อและไม่อยากยอมรับความจริง แต่ความเป็นจริงก็ฟาดหน้าสั่งสอนเธอเข้าอย่างจัง

แต่ว่า...

ลึก ๆ แล้วเธอยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี

แฟนเก่าของเธอไม่มีพรสวรรค์ด้านการโปรดิวซ์เพลงไม่ใช่หรือไง?

ไม่ใช่ว่าย่ำอยู่กับที่มาสองปีกว่าแล้วหรอกเหรอ?

แล้วทำไมพอเลิกกันปุ๊บ ถึงได้กลายมาเป็นสืออีคนที่เธอเฝ้าชื่นชมไปได้ล่ะ?

"นายจะเป็นสืออีได้ยังไง? นายกลายเป็นสืออีได้ยังไงกัน?! นายมีสิทธิ์อะไรมาเป็นสืออี?!" จ้าวหย่ายิงคำถามรัวด้วยความตกตะลึงสุดขีด

หลินเย่ายิ้มโดยไม่ตอบคำถามและไม่คิดจะสนใจเธอ ส่วนเหตุผลว่าทำไมถึงเป็นสืออีงั้นเหรอ? ก็คนมันอยากใช้ชื่อนี้ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ?

หึ ๆ... จ้าวหย่ามองท่าทีเมินเฉยไม่แยแสของอีกฝ่าย สีหน้าของเธอในตอนนี้เปลี่ยนไปหลากหลาย จากเหยียดหยามดูแคลนในตอนแรก กลายเป็นไม่อยากจะเชื่อ และจบลงที่ความตื่นตระหนก

แต่ท่ามกลางความตกตะลึงนั้น กลับแฝงไปด้วยความเสียดายและนึกเสียใจอยู่ลึก ๆ

เธอยืนอยู่ด้านหลังเจียงซินซินเพียงลำพัง พึมพำกับตัวเองเบา ๆ "พอเลิกกัน เพลง "หลังจากนั้น" ก็ปล่อยออกมาทันที... ใช่สิ ทุกอย่างมันลงล็อกเกินไป ผลงานระดับนั้นมีแต่คนที่รักสุดหัวใจและกำลังอกหักเท่านั้นแหละถึงจะแต่งออกมาได้ หึ ๆ... ที่แท้ตัวตลกก็คือฉันมาตลอด"

"สร้างตัวตนที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติขึ้นมา เข้ามาในโลกของฉันให้ฉันเฝ้าเพ้อฝันและหลงใหล แล้วค่อยมาเปิดเผยตัวจริงของสืออีในการประกวดราชาน้องใหม่... นี่คือการแก้แค้นของนายสินะ หลินเย่า?"

คนที่เธอพยายามทอดสะพานเพื่อจับให้ได้ กลับกลายเป็นแฟนเก่าที่เธอเคยรังเกียจจนอยากจะถีบหัวส่ง เรื่องตลกร้ายที่เหมือนหลุดมาจากในละครขนาดนี้ ไม่นึกเลยว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเธอเอง

จ้าวหย่าพึมพำโดยไร้เสียง ไม่มีใครรู้ว่าในใจของเธอตอนนี้ทั้งสับสนและเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด แววตาและสีหน้าฉายชัดถึงความเสียใจอย่างถึงที่สุด

หลินเย่าสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้าวหย่ามองมา

แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความหวั่นไหวและสับสน ทั้งตกตะลึงและนึกเสียใจ

เขาเพียงยิ้มบาง ๆ ปล่อยให้ทุกอย่างลอยผ่านไปเหมือนสายลม สำหรับเขาแล้ว จ้าวหย่าก็เป็นแค่คนทางผ่านคนหนึ่งในชีวิตเท่านั้น

สายโทรศัพท์บอกเลิกสายนั้นคือจุดเริ่มต้น และเวทีการประกวดราชาน้องใหม่นี้คือบทสรุป ความผูกพันและเวรกรรมระหว่างพวกเขา จบลงตรงนี้แล้ว...

สีหน้าตกตะลึงของเจียงซินซินไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าจ้าวหย่าเลยสักนิด ศักดิ์ศรีและความหยิ่งทะนงทำให้เธอไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้ต่อคนรุ่นเดียวกันได้ ยิ่งต่อหน้าติงหยวนที่ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยแล้ว:

"ท่านกรรมการอาวุโสทุกท่านคะ พวกท่านลงคะแนนผิดหรือเปล่าคะ?"

"หืม?" พอเหล่าเติ้งและกรรมการคนอื่นได้ยินคำพูดของเจียงซินซิน สีหน้าก็พลันบึ้งตึงขึ้นมาทันที

เหล่าโจวเอ่ยเสียงเข้ม "เธอกำลังกังขาในความเป็นมืออาชีพของพวกเรางั้นรึ?"

เหล่าเปียน "ถึงการประกวดราชาน้องใหม่จะไม่ใช่เวทีประชันของระดับเหรียญทอง แต่ถ้าจะให้พวกเราลงคะแนนผิดในการแข่งแบบนี้ พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วล่ะ!"

เหล่าฉิน "เด็กน้อย อายุแค่นี้ริอ่านมาดูถูกคนแก่อย่างพวกเราแล้วเรอะ? คิดว่าฝีมือตัวเองเก่งกาจเทียบเท่าระดับเหรียญทองแล้วหรือไง?"

เหล่าเซียว "อย่าคิดว่าไปเรียนนอกมาแค่สองปีแล้วจะมองว่าวงการดนตรีในประเทศสู้เมืองนอกไม่ได้นะ ตาแก่เจียงบ้านเธอเจอพวกเรายังต้องค้อมหัวทักทายเลย เธอเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้มาสงสัยในความเป็นมืออาชีพของกรรมการอย่างพวกเรา?"

คำพูดเพียงประโยคเดียวทำให้เจียงซินซินกลายเป็นเป้าโจมตีทันที เธอเพิ่งมารู้ตัวว่าปากไวไปหน่อย พอโดนบรรดา 'คุณปู่ผู้ทรงคุณวุฒิ' สวนกลับมาชุดใหญ่ก็ถึงกับหน้าชาจนพูดไม่ออก

เหล่าเติ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ตอนนี้ยังไม่ใช่รอบตัดสินสุดท้าย หลินเย่าจะได้ตำแหน่งราชาน้องใหม่ไปครองหรือไม่ยังต้องรอดูกันต่อไป ถ้าผลงานเพลงของเธอทำยอดดาวน์โหลดและมีคนเอามาร้องตามกันเยอะในช่วงปล่อยเพลงชาร์ตฤดูกาลนี้ ก็ยังมีลุ้นได้คะแนน 98 ขึ้นไปหรืออาจได้เต็มด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นเธอก็ยังมีโอกาสแซงคะแนนรวมของเขาได้อยู่"

ยอดดาวน์โหลดสูง ย่อมหมายถึงเพลงนี้ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในวงกว้าง

ยอดการร้องตามสูง ย่อมหมายถึงมีคนนำเพลงไปคัฟเวอร์กันเป็นจำนวนมาก

และรอบตัดสินสุดท้ายก็จะนำสถิติเหล่านี้มาใช้ประเมินคะแนน

พิธีกรขยับเข้ามาใกล้พลางเอ่ยเตือนเบาๆ "คุณเจียงครับ คุณจะพูดอะไรก็ได้ แต่อย่าไปกังขาความเป็นมืออาชีพของกรรมการอาวุโสทั้งหกท่านนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นพวกท่านได้ตัดขาดไม่เผาผีกับคุณแน่"

เจียงซินซินรู้สึกโกรธอยู่บ้าง แต่ก็ทำได้แค่กัดฟันข่มอารมณ์ เธอไม่กล้าไปมีเรื่องกับพวกกรรมการ จึงหันไปจ้องหลินเย่าแทน "ที่แท้นายก็คือสืออี ซ่อนตัวได้เนียนนักนะ"

พูดจบเธอก็หันกลับไปทางฝั่งกรรมการ "อาจารย์ทุกท่านคะ ฉันขอฟังเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" หน่อยได้ไหมคะ"

เหล่าเติ้งพยักหน้ารับ "ได้สิ นี่เป็นสิทธิ์ของผู้เข้าแข่งขันอยู่แล้ว"

การแข่งขันที่สมาคมดนตรีจัดขึ้นมีกฎระเบียบเข้มงวดอย่างยิ่ง จึงไม่กังวลเลยว่าตัวแทนบริษัทต่างๆ ที่นั่งอยู่ด้านล่างจะแอบจำเนื้อเพลงแล้วเอาไปปล่อยหลุดก่อนกำหนด

หากมีเพลงรั่วไหล สมาคมดนตรีจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดอย่างแน่นอน จึงไม่มีใครกล้าเสี่ยงฝ่าฝืนกฎเพื่อแอบเอาไปเผยแพร่ข้างนอก