ตอนที่ 54 เจียงซินซินผู้เปี่ยมด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้

อย่าว่าแต่เจียงซินซินเลย แม้แต่พวกฉินหนานกับเจียงหลานเองก็อยากฟังเหมือนกันว่า ทำไมเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ถึงได้คะแนนสูงลิ่วขนาดนี้

ทางฝั่งตัวแทนค่ายซิงอวี๋ โปรดิวเซอร์ระดับเหรียญเงินคนหนึ่งแสดงสีหน้าตื่นเต้นออกมา "เยี่ยมไปเลย ได้ฟังรอบสองแล้ว!"

หัวหน้าจางเชวียแห่งแผนกแต่งเพลงค่ายซิงอวี๋ตวัดสายตาดุใส่ทันที "มึงอยู่ฝั่งไหนกันแน่วะเนี่ย!"

ทางค่ายซิงอวี๋ของพวกเขาอุตส่าห์ให้ฉินหนานคุยโวออกไปแล้วว่า มีแค่เจียงซินซินเท่านั้นที่เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวสำหรับเธอ

แต่ที่ไหนได้ อย่าว่าแต่เจียงซินซินเลย ผู้เข้าแข่งขันทุกคนในวันนี้ล้วนถูกสืออีกดทับจนมิดหมดแล้ว

นับว่าน่าขายหน้าไม่น้อยเลยจริง ๆ

จางเชวียแอบลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก "ยังดีที่การแข่งแบบนี้ไม่อนุญาตให้นักข่าวเข้ามา ไม่งั้นไม่รู้พวกนั้นจะเขียนข่าวแซะค่ายซิงอวี๋ของเรายังไงบ้าง"

วินาทีนี้เขาแทบอยากจะเอ่ยปากชมสมาคมดนตรีเลยว่าทำได้ยอดเยี่ยมมาก!

โรงละครใหญ่ที่เคยอึกทึกจอแจค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบตามเสียงท่อนอินโทรที่ดังขึ้น

ทุกคนต่างพากันนิ่งเงียบไปโดยพร้อมเพรียง

จางเต๋อหัวเอ่ยด้วยสีหน้าคาดหวัง "เมื่อกี้ไม่ได้ตั้งใจละเลียดฟังเลย นึกว่าจะต้องรอถึงเดือนหน้าถึงจะได้ฟังอีก รอบนี้ต้องตั้งใจฟังให้ดีแล้ว!"

หัวหน้าไล่ที่ไม่เคยรู้เรื่องดนตรีมาก่อนก็พลอยตั้งตารอไปด้วย "เรื่องเนื้อเพลงผมคงไม่มีสิทธิ์ไปวิจารณ์หรอกนะ แต่ฟังแล้วรู้สึกว่าเพราะกว่าเพลงฮิตทั่วไปเสียอีก จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าโปรดิวเซอร์เหรียญทองอย่างหยางฟานก็งั้น ๆ แหละ"

ประโยคสุดท้ายเขาจงใจพูดเสียงดัง ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะไม่ได้ยิน

หยางฟานที่ยืนอยู่ไม่ไกลเริ่มหน้าเจื่อน เขาสงสัยเหลือเกินว่าอาไล่กำลังเหน็บแนมตัวเองอยู่

เมื่อเสียงท่อนอินโทรผสานกับระบบเครื่องเสียงระดับท็อปดังขึ้น ผู้คนจำนวนมากก็เริ่มดำดิ่งลงไปในบทเพลง

ผู้เข้าแข่งขันกว่ายี่สิบคนอย่างเจียงซินซิน ฉินหนาน เจียงหลาน โจวฉี และหลี่เนี่ยนเนี่ยน ต่างยืนเงี่ยหูฟังอยู่บนเวที พวกเขาอยากรู้นักว่าเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" มีดีอะไร ถึงคว้าคะแนน 96 ดับเบิลมาได้?

สี่นาทีผ่านไป

เจียงซินซินตกอยู่ในความเงียบงัน

ร่างบางของฉินหนานสั่นสะท้าน รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เจียงหลานที่ไม่เคยอวดดีถือตัวมาแต่ไหนแต่ไร เผยรอยยิ้มชื่นชมออกมา

โจวฉีแม้จะมีความตกตะลึงปรากฏบนใบหน้า แต่ก็ยังไม่อาจกลบสีหน้าซื่อบื้อเหมือนหมาฮัสกี้ของตัวเองได้

ส่วนจ้าวหย่า ใบหน้าที่เดิมทีงดงาม บัดนี้ถูกความตกตะลึงและความเสียดายเข้าครอบงำจนหมดสิ้น

เธอเป็นคนเขี่ยแฟนหนุ่มที่มีศักยภาพระดับก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของวงการทิ้งไปด้วยมือตัวเอง...

สำหรับหลี่เนี่ยนเนี่ยน เธอไม่ได้สะเทือนอารมณ์อะไรมาก แค่รู้สึกว่าการที่เพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ได้คะแนน 96 ดับเบิลนั้น สมศักดิ์ศรีและคู่ควรจริง ๆ

"นี่คือเพลงที่สืออี... หลินเย่าแต่งเหรอคะ" แม้แต่คนที่เจนเวทีอย่างเจียงซินซินก็ยังแทบไม่อยากเชื่อ "ระดับทำนองแบบนี้มันก้าวข้ามระดับเหรียญเงินไปแล้ว หรือเผลอ ๆ จะเทียบชั้นกับโปรดิวเซอร์เหรียญทองบางคนได้เลยด้วยซ้ำ ลำพังแค่นายเนี่ยนะ แอบให้คนข้างนอกช่วยแต่งมารึเปล่า"

เธอไม่ได้ตั้งใจจะประชด แค่รู้สึกยากจะเชื่อจริง ๆ

ในฐานะคนที่ไปเรียนต่อต่างประเทศมาถึงสองปี แถมอาจารย์ยังเป็นถึงเทพเนื้อร้องระดับแนวหน้าที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเทพทำนอง เกียรติยศและสปอตไลต์เหล่านี้ทำให้เจียงซินซินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น

ด้วยความรู้สึกเหนือกว่านี้ผลักดัน เจียงซินซินจึงไม่ยอมให้ตัวเองพ่ายแพ้ให้กับคนรุ่นเดียวกันในประเทศอย่างเด็ดขาด

คำพูดไม่คิดหน้าคิดหลังของเจียงซินซินไปล่วงเกินกรรมการคุมสอบคนหนึ่งเข้าอย่างจัง "เธอกำลังสงสัยว่าฉันปล่อยให้หลินเย่าโกงงั้นเหรอ ผู้เข้าแข่งขันทุกคนต้องเรียบเรียงเพลงกันสด ๆ ในห้องสอบ ขอความช่วยเหลือจากคนข้างนอกอะไรกัน เธอต้องการจะสื่ออะไร ไปเรียนต่อต่างประเทศมาสองปีก็คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสนักหรือไง ถึงได้มาดูถูกเพื่อนร่วมรุ่นในประเทศหัวกั๋วแบบนี้ พระจันทร์เมืองนอกมันกลมกว่าที่นี่รึไง"

กรรมการคุมสอบท่านนี้เป็นพวกต่อต้านวัฒนธรรมต่างชาติอย่างมาก โดยเฉพาะหลายปีมานี้ที่กระแสดนตรีต่างชาติแทรกซึมเข้ามาในประเทศหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ

ทำให้นักดนตรีต่างชาติเข้ามาโลดแล่นกอบโกยเงินทองในประเทศกันอย่างโจ๋งครึ่ม ไม่ว่าจะไปค่ายไหนก็มักจะได้ข้อเสนอและสิทธิพิเศษดีกว่านักดนตรีในประเทศอยู่มากโข

ขอแค่แปะป้ายว่าเป็น 'คนต่างชาติ' ก็หางานในประเทศหัวกั๋วได้ง่ายดายเหลือเกิน

และนี่คือสิ่งที่เขารู้สึกรังเกียจและเอือมระอาที่สุด

"ฉัน..." เจียงซินซินอึกอักพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ"

"เธอก็หมายความแบบนั้นแหละ!" ผู้คุมสอบเอ็ดสั่งสอนทันควัน "เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน อย่าริอ่านดูถูกคนรุ่นเดียวกันเด็ดขาด ในสายตาฉัน ฝีมือแต่งเนื้อร้องและทำนองของหลินเย่าเหนือกว่าเธอตั้งเยอะ ไม่รู้จริง ๆ ว่าเมืองนอกมันมีอะไรดีนักหนา ถึงต้องถ่อไปเรียนถึงที่นั่น"

หลินเย่าอดแปลกใจไม่ได้ ผู้คุมสอบคนนี้ใจเด็ดชะมัด ถึงขั้นกล้าต่อว่าผู้เข้าแข่งขันกลางงานแบบนี้เลยเหรอ

ผิดกับพวกจางเต๋อหัว หวังจื่อฟาน และจินหยางหมิงที่เผยสีหน้าสะใจสุดขีด "ทำไมเห็นแล้วมันสะใจขนาดนี้นะ"

ส่วนติงหยวนยังคงตีหน้านิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

สิ่งที่คนในประเทศอย่างพวกเขาเกลียด ไม่ใช่การที่วัฒนธรรมดนตรีของต่างชาติดีกว่า แต่เกลียดที่คนต่างชาติพวกนั้นลำพองว่าตัวเองเก่งกาจ แล้วแห่กันมากร่างโอ้อวดในประเทศหัวกั๋ว บางค่ายเสนอค่าตอบแทนให้สูงลิ่ว แต่พวกฝรั่งเหล่านั้นกลับยังบ่นว่าน้อยเกินไปเสียอีก!

ส่งผลให้ทุกวันนี้ ค่าตัวของนักดนตรีต่างชาติในประเทศ สูงกว่านักดนตรีในประเทศโดยเฉลี่ยเกินกว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์เข้าไปแล้ว

นี่จึงเป็นเรื่องที่ทำให้สมาคมดนตรีปวดหัวที่สุดเช่นกัน

ประเทศหัวกั๋วออกจะกว้างใหญ่ไพศาลแท้ ๆ กลับหาคนที่เอาชนะกระแสดนตรีต่างชาติไม่ได้เลยแม้แต่คนเดียว

กรรมการทั้งหกท่านจึงปล่อยให้ผู้คุมสอบตักเตือนเจียงซินซินไปตามนั้นโดยไม่คิดจะห้ามปราม

คนที่ถือดีมาตลอดอย่างเจียงซินซิน เมื่อพ่ายแพ้ให้หลินเย่าแบบหมดรูป ซ้ำยังถูกผู้คุมสอบสั่งสอนต่อหน้าธารกำนัลจนหน้าชา ก็รู้สึกอับอายและพ่ายแพ้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอรู้ดีว่าวันนี้คงไม่มีหน้าอยู่ต่อแล้ว ได้แต่เดินสะบัดหน้าจากไปด้วยความคับแค้นใจ

จ้าวหย่าและทีมโปรดิวเซอร์จากค่ายชูซิงจึงรีบตามหลังเธอไปติด ๆ

หากดูจากคะแนนรวมตอนนี้ การที่เจียงซินซินคว้าอันดับสองได้ก็นับว่าเก่งกาจมากแล้ว

ติดตรงที่ก่อนหน้านี้ค่ายชูซิงดันคุยโวเอาไว้เยอะ ว่ามั่นใจถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ที่จะคว้าตำแหน่งเกียรติยศราชาน้องใหม่มาครอง

แต่พอมาดูสถานการณ์ตอนนี้ โอกาสที่จะได้ตำแหน่งราชาน้องใหม่ช่างริบหรี่เหลือเกิน

เว้นแต่ว่าในการตัดสินรอบสุดท้าย เพลง "เธอในวัยเยาว์" ของเจียงซินซินจะกวาดคะแนนไปได้สูงกว่า 97 คะแนนขึ้นไป

และมีข้อแม้ว่าในช่วงฤดูกาลดันเพลงขึ้นชาร์ต เพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" จะต้องได้คะแนนราว ๆ 90 คะแนนเท่านั้น เพราะหากได้เกินกว่านี้ เก้าอี้ราชาน้องใหม่รุ่นนี้ก็คงตกเป็นของหลินเย่าอย่างมั่นคงแน่นอน

การที่ค่ายชูซิงจะพลิกสถานการณ์กลับมาแย่งตำแหน่งราชาน้องใหม่ จึงกลายเป็นเรื่องยากแสนยาก

หลังจากการประเมินทั้งสามช่วงของวันนี้สิ้นสุดลง หลินเย่าขึ้นไปกล่าวบนเวทีสองสามประโยค การประกวดราชาน้องใหม่สำหรับวันนี้จึงปิดฉากลงชั่วคราว

การตัดสินรอบสุดท้ายจะเปิดฉากขึ้นในฤดูกาลวันที่หนึ่งพฤศจิกายน

หรือก็คืออีกครึ่งเดือนข้างหน้านั่นเอง

ตอนที่กำลังจะออกจากโรงละครดนตรีใหญ่ หัวหน้าของทั้งค่ายซิงอวี๋และค่ายเหลยถิงต่างพากันรีบเข้ามาแสดงความยินดี

ส่วนเจิงอิงเจี๋ยจากค่ายจ่านหมางก้มหน้าก้มตาจ้ำอ้าวหนีออกไป เพราะไม่อยากทนเห็นอาไล่อวดเบ่ง

"ยินดีด้วยนะอาไล่ ที่ขุดพบคนเก่งฝีมือฉกาจแบบนี้ แม้แต่ฉินหนานของค่ายซิงอวี๋ยังแพ้หลุดลุ่ยเลย" ซุนเชียน หัวหน้าของค่ายเหลยถิงเอ่ยยินดี พลางเหยียบซ้ำค่ายซิงอวี๋ไปด้วยในตัว

จางเชวียได้ยินเข้าก็มีลูกฮึดขึ้นมาทันที วางมาดข่มกลับ "ไม่นึกเลยว่าสืออีจะเป็นเด็กหนุ่มที่อายุน้อยขนาดนี้ คะแนนทิ้งห่างเจียงหลานของค่ายเหลยถิงไปตั้งไกลโข"

พอพูดจบเขาก็เสริมขึ้นอีกประโยค "ก่อนหน้านี้หัวหน้าซุนเชียนยังคุยโตอยู่เลยว่าจะคว้าเกียรติยศราชาน้องใหม่มาเล่น ๆ สักหน่อย ไหงผลงานของเจียงหลานถึงได้รั้งแค่อันดับสามแบบเฉียดฉิวล่ะ?"

ซุนเชียนหน้ามืดทะมึน "ไอ้เวรเอ๊ย แกต้องกินวอลนัตบำรุงสมองหน่อยไหม ประโยคนี้ฉันไม่ได้พูดสักหน่อย!"

จางเชวียแสร้งทำสีหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ "ดูความจำฉันสิ ที่นายพูดไม่ใช่ประโยคนี้สินะ นายบอกว่าเจียงหลานของค่ายตัวเองจะมาไล่เชือดทุกคนในศึกราชาน้องใหม่ต่างหาก ในฐานะผู้หญิงวัยยี่สิบสามยี่สิบสี่ การขยี้พวกเด็กใหม่เลือดร้อนพวกนี้ก็ง่ายเหมือนดื่มน้ำเปล่า"

ซุนเชียนสบถด่าในใจ แต่สีหน้ากลับทักทายอย่าง 'เป็นมิตร' "ฉันไปนอนกับแม่แกหรือขุดสุสานบรรพบุรุษบ้านแกมาหรือไง วันไหนไม่ได้ป้ายขี้ใส่ฉันแล้วแกจะลงแดงตายใช่ไหม"

เหล่าเติ้งเดินเข้ามา กระแอมสองทีแล้วเอ่ยขึ้น "รักษาภาพพจน์กันหน่อย ที่นี่ยังอยู่ในโรงละครดนตรีนะ ถ้าพวกนายอยากจะเถียงกันก็ออกไปข้างนอกโน่น พอดีเลย จะได้ให้นักข่าวสัมภาษณ์พิเศษพวกนายไปซะเลย"