ตอนที่ 55 อาไล่สอนวิธีอวดให้ดูสด ๆ

"ในเมื่อจะสัมภาษณ์พิเศษทั้งที ก็จัดใหญ่ไปเลยสิครับ"

อาไล่รีบสบช่องรับมุกต่อจากกรรมการเหล่าเติ้งทันที

"โอ้?" หัวหน้าจางเชวียเริ่มสนใจขึ้นมา "พี่ไล่คิดจะทำเหรอครับ?"

ตอนนี้เรื่องที่หลินเย่าคือหน้ากากสืออีถูกเปิดเผยแล้ว รับรองว่ากลายเป็นประเด็นร้อนแน่ แถมเขายังมีผลงานที่ขึ้นนำเป็นอันดับหนึ่งชั่วคราวอยู่อีก

ถ้าจัดสัมภาษณ์พิเศษขึ้นมาจริง ๆ คงเกาะกระแสเพิ่มยอดการมองเห็นได้ไม่น้อยเลย

ซุนเชียนเองก็พลอยสนใจไปด้วย "ถ้าพี่ไล่จะทำสัมภาษณ์พิเศษ พ่วงผมไปด้วยคนสิ"

"ไม่ต้องพ่วงหรอก เดี๋ยวพอออกจากโรงละครใหญ่ก็เปิดสัมภาษณ์สดตรงนั้นได้เลย" รอยยิ้มของอาไล่เริ่มเจ้าเล่ห์ขึ้น "หัวข้อสัมภาษณ์พิเศษคือ 'มาดูกันว่าซิงอวี๋กับเหลยถิงทำโอกาสทองหลุดมือไปได้อย่างไร'"

ซุนเชียน "หา?"

จางเชวีย "เล่นบ้าอะไรเนี่ย?"

อาไล่เริ่มขุดเรื่องเก่ามาคิดบัญชี "ตอนที่ตามหาคนแต่งทำนองให้เพลง "หลังจากนั้น" เจ้าเด็กหยางฟานนั่นนิสัยเสีย ชิ่งย้ายค่ายหนีไปกลางคัน ผมกะว่าจะไปจับมือร่วมงานกับค่ายพวกคุณ แต่โปรดิวเซอร์ระดับเหรียญทองของซิงอวี๋กลับโก่งส่วนแบ่งถึงหกสิบห้าเปอร์เซ็นต์ หน้าเลือดชะมัด แถมดูเหมือนเจ้าตัวจะอยู่ในงานนี้ด้วยนะ"

โปรดิวเซอร์เหรียญทองคนนั้นของซิงอวี๋หน้าเจื่อนทันที อยู่ดี ๆ ก็โดนลากเข้ามาเอี่ยวเฉยเลย

"แล้วก็ฝั่งเหลยถิงของพวกคุณอีก ขอเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์หน้าตาเฉย คนไม่รู้คงนึกว่าจ้านฟ่างของพวกเรากำลังเชิญเทพทำนองอยู่ล่ะมั้ง"

หัวหน้าซุนเชียนแห่งเหลยถิงถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เชี่ยเอ๊ย อยู่ดี ๆ ทำไมถึงขุดเรื่องเก่ามาแฉวะเนี่ย?

พวกจางเต๋อหัวไม่ได้คิดจะห้ามหัวหน้าอยู่แล้ว พวกเขาไม่ชอบขี้หน้าค่ายอย่างซิงอวี๋หรือเหลยถิงเป็นทุนเดิม ได้โอกาสทองแบบนี้ก็ถือว่ากู้หน้าคืนมาเสียเลย

จางเชวียตบไหล่หัวหน้าไล่ "พี่ไล่ ดูสิ เรื่องมันเลยเถิดไปกันใหญ่แล้ว เอาเป็นว่าคืนนี้ผมขอเป็นเจ้ามือพาพี่กับหลินเย่าไปโรงแรมห้าดาว เดี๋ยวผมขอขมาเป็นการส่วนตัวเลย"

อาไล่ส่ายหน้า แกล้งปัดแขนของจางเชวียออกอย่างจงใจพลางยิ้มแป้น "อย่าเลยครับ พวกเรารีบออกไปทำสัมภาษณ์พิเศษกันดีกว่า พอดีพวกนักข่าวก็รอดักอยู่ข้างนอกแล้วด้วย"

พูดจบ คนกลุ่มนั้นก็พากันเดินออกจากโรงละครใหญ่

ทันทีที่กลุ่มนักข่าวซึ่งปักหลักรออยู่ข้างนอกเห็นผู้เข้าแข่งขันทยอยเดินออกมา ก็พากันกรูกรูเข้ามาทันที ราวกับกำลังต้อนรับซูเปอร์สตาร์ระดับโลก

ไมโครโฟนสารพัดสำนักถูกยื่นเข้ามาทันควัน "ขอถามหน่อยครับ ในการแข่งวันนี้ใครคว้าอันดับหนึ่งไปครองครับ?"

พวกนักข่าวเองก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ได้แต่ยื่นไมค์สุ่มจ่อไปทั่ว ใครอยู่ตรงหน้าก็สัมภาษณ์คนนั้นไปก่อน

"เมื่อครู่คุณเจียงคนนั้นเพิ่งวิ่งพรวดพราดออกมาด้วยความโกรธ ดูจากสภาพกระเซอะกระเซิงของฝั่งชูซิงแล้ว มีม้ามืดโผล่มาใช่ไหมครับ?"

"ก่อนหน้านี้หัวหน้าหลี่ของชูซิงเคยประกาศบนเน็ตว่ามั่นใจเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ว่าจะคว้าตำแหน่งราชาน้องใหม่รุ่นนี้ไปได้"

"ตกลงแล้วใครกันแน่ที่ได้คะแนนเป็นอันดับหนึ่งครับ?"

บรรยากาศตรงหน้าชุลมุนวุ่นวายไปหมด บรรดานักข่าวต่างแย่งชิงพื้นที่ข่าวกันอย่างบ้าคลั่ง ทั้งรัวชัตเตอร์ ทั้งกระหน่ำยิงคำถาม ถึงขั้นมีคนยื่นไมค์แทบจะยัดเข้าปากหัวหน้าคนหนึ่ง

"แม่มเอ๊ย ทิ่มเข้าปากกูแล้ว!" ซุนเชียนเดือดปุด ๆ

อาไล่ยิ้มจนแก้มแทบปริ รีบดึงหลินเย่ามาหลบข้างหลังตัวเองทันที "พี่ ๆ นักข่าวทุกท่านครับ สืออีของค่ายเรายังไม่สะดวกให้สัมภาษณ์ตอนนี้นะครับ ถึงเขาจะได้อันดับหนึ่ง แต่จ้านฟ่างของเราไม่มีทางเกาะกระแสนี้มาโปรโมตอะไรเด็ดขาด อาอี เร็วเข้า นายรีบไปก่อนเลย"

หลินเย่า "???"

เขาอยากจะเอ่ยปากถามสักคำจริง ๆ ว่าหัวหน้าเอาจริงดิ

ถ้าคุณไม่พูดก็ไม่มีใครรู้หรอก แต่พอคุณพ่นออกมาคำเดียว คราวนี้เป็นไงล่ะ ทุกคนรู้หมดแล้วว่าผมคือสืออี แถมยังรู้ด้วยว่าผมได้อันดับหนึ่ง

เขาชักสงสัยแล้วว่าหัวหน้าจงใจแน่ ๆ แถมยังมีหลักฐานมัดตัวแน่นหนาอีกด้วย!!

ซุนเชียนกับจางเชวียเริ่มสังหรณ์ใจว่ามีอะไรแปลก ๆ ไอ้หมอนี่คิดจะทำอะไรกันแน่?

"อะไรนะ! เขาคือสืออีงั้นเหรอ?!"

"เชี่ย ฟัก วอทเดอะ!"

"สืออีอายุยังน้อยขนาดนี้เลยเหรอ ไม่สิ ในเน็ตลือกันไม่ใช่เหรอว่าสืออีเป็นสาวใหญ่วัยกลางคนน่ะ?"

"ในเน็ตลือกันว่าเป็นสาวใหญ่จริง ๆ แล้วทำไมกลายเป็นเด็กหนุ่มที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะได้ไม่กี่ปีไปได้ล่ะ?"

"สืออีคว้าอันดับหนึ่งในรอบนี้ไปได้จริง ๆ เหรอครับ?"

"ขอถามหัวหน้าท่านนี้หน่อยครับ เรื่องจริงเหรอครับ?"

บรรดานักข่าวต่างพากันตื่นเต้นจนแทบคลั่ง

อาไล่ยืนรับไมโครโฟนหลายสิบตัวไว้คนเดียวอย่างมาดมั่นดั่งผู้กล้า เขาจัดท่วงท่า จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วกระแอมเคลียร์คอก่อนจะพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ก่อนอื่นผมต้องขอแก้ข่าวลือเรื่องหนึ่งก่อน สืออีมีชื่อจริงว่าหลินเย่า จบการศึกษาจากวิทยาลัยดนตรีเมืองลั่วเฉิง ข่าวลือในเน็ตที่บอกว่าสืออีเป็นสาวใหญ่วัยกลางคนนั่นน่ะไร้สาระทั้งเพ ข่าวปลอมทั้งนั้น

"ส่วนเรื่องคว้าอันดับหนึ่งในการประกวดราชาน้องใหม่ อันนี้ไม่ใช่ข่าวลือแต่เป็นเรื่องจริง ผมเอาเกียรติของตัวเองเป็นประกันได้เลย ในรอบปัจจุบันนี้ ผลงานเข้าประกวดของเสี่ยวสืออีบ้านผม กวาดคะแนนรวมไปถึง 285 คะแนน!"

พอสิ้นคำพูดนี้ บรรดานักข่าวก็ฮือฮากันยกใหญ่ นี่มันประเด็นร้อนชัด ๆ

ซุนเชียนกับจางเชวียยิ่งรู้สึกว่าชักจะมีอะไรไม่ชอบมาพากล

ท่ามกลางเสียงอื้ออึง นักข่าวหญิงคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมา "คะแนนรวม 285 คะแนนเหรอคะ? ทำไมถึงสูงขนาดนั้นล่ะคะ? ฉันยอมรับค่ะว่าช่วงนี้สืออีกำลังมาแรงมากจริง ๆ แต่การประกวดราชาน้องใหม่เป็นการแข่งขันสด การจะแต่งผลงานคุณภาพสูงขนาดนี้ได้ในเวลาสั้น ๆ มันจะไม่..."

อาไล่รีบตัดบททันควัน แถหน้าตายเป็นตุเป็นตะ "อย่าได้สงสัย และไม่ต้องตั้งข้อกังขาเลยครับ เสี่ยวสืออีบ้านเรามีความสามารถถึงขนาดนั้นจริง ๆ ส่วนทำไมเขาถึงมีพรสวรรค์ล้นเหลือขนาดนี้น่ะเหรอ? เหตุผลมีเพียงข้อเดียวเท่านั้น นั่นก็คือเบื้องหลังของเขามีหัวหน้าแผนกผู้ยิ่งใหญ่คอยชี้ทางสว่างให้อยู่ ตอนนี้เสี่ยวสืออีเริ่มเปล่งประกาย ฉายให้เห็นถึงเสน่ห์และความสามารถอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาแล้ว ผมรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเขาเป็นอย่างยิ่งครับ"

ซุนเชียน "เชี่ย! ตูกะไว้แล้ว หมอนี่ไม่มีทางพ่นอะไรดี ๆ ออกมาแน่"

จางเชวีย "ไอ้หมอนี่มันแสบจริง ๆ อยากอวดก็อวดตรง ๆ สิ จะอ้อมโลกไปถึงไหนวะ"

ในที่สุดทั้งสองคนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหลี่ฮั่นเซิงถึงชิ่งหนีไปก่อน

เดิมทีก็อารมณ์เสียอยู่แล้ว ถ้าต้องมาเห็นอาไล่สรรหาวิธีอวดสารพัดในจังหวะนี้ คงได้โมโหจนเส้นเลือดในสมองแตกแน่

แต่หัวหน้าทั้งสองยังไม่ทันรู้ตัวเลยว่าสถานการณ์มันร้ายแรงแค่ไหน

อาไล่ก็หันขวับมามองทางนี้แล้วหัวเราะร่า "ก่อนอื่นผมต้องขอขอบคุณเพื่อนเก่าทั้งสองท่านนี้ก่อนเลยครับ ซุนเชียน หัวหน้าแผนกแต่งเพลงของเหลยถิง และจางเชวีย หัวหน้าแผนกแต่งเพลงของซิงอวี๋

"เพื่อนเก่าทั้งสองท่านนี้เคยปรึกษากับผมไว้ว่าจะปั้นฉินหนานกับเจียงหลานในสังกัดของตัวเองให้กระแสพุ่งแตะจุดสูงสุดเสียก่อน แล้วค่อยส่งมาแข่งในการประกวดราชาน้องใหม่ ยอมสละชื่อเสียงของพวกเธอเพื่อมาปูทางส่งเสริมให้เสี่ยวสืออีบ้านผม"

อาไล่แผดเสียงลั่น สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นเรื่อย ๆ "ถึงแม้เสี่ยวสืออีบ้านผมจะคว้าอันดับหนึ่งมาได้ด้วยฝีมือตัวเองก็เถอะ แต่ผมก็ยังต้องขอบคุณเพื่อนเก่าทั้งสองท่านนี้อยู่ดี ช่างเป็น... ม้าพันลี้มีอยู่ดาษดื่น แต่ผู้รู้ใจม้ากลับหาได้ยากยิ่ง พี่เชียน พี่เชวีย ผมอาไล่ขอขอบคุณในความเสียสละของพวกคุณจากใจจริงเลยครับ ผมจะจดจำไว้ตลอดชีวิตเลย!"

หลินเย่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอึ้งตาค้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นคนโกหกหน้าตายได้ไหลลื่นขนาดนี้

ถ้าไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์เอง เขาคงคิดว่าสิ่งที่หัวหน้าพูดเป็นเรื่องจริงไปแล้ว

ซุนเชียนกับจางเชวียทำหน้าพะอืดพะอมเหมือนคนท้องผูก

"เวรเอ๊ย! มิน่าล่ะหลี่ฮั่นเซิงถึงโดนหมอนี่ต้อนจนมุม แถมยังโดนยัดเยียดบท 'พี่ชายเซิง' ให้อีก" ซุนเชียนเพิ่งจะตระหนักได้ว่าเรื่องชักบานปลายใหญ่โต จึงใส่เกียร์หมาสับขาเผ่นทันที

ค่ายเหลยถิงของพวกเขาแบกรับความอับอายขายขี้หน้าขนาดนี้ไม่ไหวหรอก

จางเชวียถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเดือดดาล "ไอ้อาไล่สารเลว ที่แท้มันขุดหลุมรอให้พวกเรากระโดดลงไปนี่เอง"

พูดจบเขาก็ชิ่งหนีตามไปด้วย

ขนาดหลี่ฮั่นเซิงยังโดนเล่นงานจนพูดไม่ออก จางเชวียอย่างเขาก็ไม่อยากโดนลากไปยำเละเหมือนกัน

เหล่านักข่าวเริ่มได้สติกลับมาเหมือนกัน:

"หัวหน้าของจ้านฟ่างเหมือนกำลัง... อวดอยู่งั้นเหรอ?"

"ไม่เหมือนหรอก นั่นมันอวดชัด ๆ เลย!"

"แม่ง แล้วจะเขียนข่าวยังไงล่ะเนี่ย?"

"ถ้าลงข่าวไปตามตรง พวกเราไม่เท่ากับช่วยส่งเสริมให้เขาได้หน้ากันหมดเหรอ?"

"ถ้าเอาคำพูดพวกนี้ไปออกข่าว พวกเราก็กลายเป็นเครื่องมือปั่นกระแสติดเทรนด์ให้จ้านฟ่างน่ะสิ"

"เวรจริง ฉันเป็นนักข่าวนะ ไม่ใช่เครื่องมือของใคร!"

"อวดได้ดีมาก คราวหน้าอย่าหาทำอีกนะ"