ตอนที่ 56 พรสวรรค์ไม่มากพอที่จะไล่ตามความฝันที่รัก

ในเมื่ออาไล่กล้าโม้ไปเรื่อยขนาดนี้ บรรดานักข่าวจึงเริ่มหมดอารมณ์จะสัมภาษณ์เขาแล้ว

พวกเขาอยากไปสัมภาษณ์ชายหนุ่มชื่อหลินเย่าที่ยืนอยู่ข้างหลังมากกว่า

แต่น่าเสียดายที่อาไล่ไม่เปิดช่องให้เลย แถมยังตั้งท่าจะแต่งเรื่องโม้ต่ออีก

นักข่าวไม่อยากจะสนใจเขาเลยสักนิด

ขืนปล่อยให้อาไล่คุยโวต่อไป พรุ่งนี้ค่ายจ้านฟ่างคงกลายเป็นค่ายเพลงอันดับหนึ่งของประเทศหัวกั๋วไปแล้ว

"อย่าเพิ่งไปสิครับ จะสัมภาษณ์ไม่ใช่เหรอ ผมยังมีเรื่องเด็ดๆ ที่รู้อีกตั้งเยอะนะ!" หัวหน้าไล่รีบคว้าตัวนักข่าวชายหลายคนไว้ "พี่น้องทั้งหลาย อยากถามอะไรก็ถามมาได้เลย อย่างน้อยจ้านฟ่างของเราก็นำเป็นอันดับหนึ่งชั่วคราวในการประกวดราชาน้องใหม่นะ ให้ความสนใจพวกเราหน่อยสิครับ จะได้ทำให้ผมรู้สึกเป็นเกียรติบ้าง"

นักข่าวชายหลายคน "..."

พวกเขาถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

สุดท้ายการสัมภาษณ์ครั้งนี้จึงจบลงแบบแกนๆ

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเข้าไม่ถึงตัวหลินเย่าเลย ก็ไม่มีทางได้ตั้งคำถาม

พอหัวหน้าไล่กลับมาถึงบริษัท ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเบิกบาน อารมณ์ดีสุดๆ "วันนี้สะใจชะมัด เป็นเรื่องน่ายินดีที่เกินความคาดหมายจริงๆ ตอนแรกกะจะให้อาเย่าไปแข่งราชาน้องใหม่เพื่อหาประสบการณ์สักหน่อย ผลคือดันขึ้นนำเป็นอันดับหนึ่งชั่วคราวซะงั้น"

จางเต๋อหัวยกนิ้วโป้งให้ "อาเย่า นายนี่สร้างผลงานให้พวกเราภูมิใจจริงๆ เกิดมาเพื่อเป็นโปรดิวเซอร์เพลงชัดๆ"

ทุกคนต่างพากันยอมรับนับถือจากใจจริง

จินหยางหมิงสังเกตเห็นว่าจื่อฟานดูกังวลอยู่บ้าง "จื่อฟาน นายดูสับสนจังนะ?"

หวังจื่อฟานถอนหายใจยาว "ฉันกำลังคิดอยู่ว่า ตัวเองต้องอดหลับอดนอนอีกกี่คืน ซดกาแฟไปอีกกี่แก้ว ถึงจะแต่งเพลงระดับที่เทียบเคียงกับ "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ได้?"

เขาเพิ่งได้เลื่อนขั้นเป็นระดับเหรียญเงินในปีนี้ เดิมทีคิดว่าเก็บเกี่ยวประสบการณ์อีกไม่กี่ปีก็คงเลื่อนเป็นระดับเหรียญทองได้ รู้สึกว่าเส้นทางอาชีพของตัวเองกำลังรุ่งโรจน์

จนกระทั่งมีหลินเย่าโผล่พรวดพราดขึ้นมากลางทาง

แล้วเหยียบย่ำความสำเร็จและความภาคภูมิใจของหวังจื่อฟานจนแหลกละเอียด

เขาถามตัวเองแล้วก็พบว่ายากที่จะแต่งเพลงแบบ "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ออกมาได้ โดยเฉพาะการเรียบเรียงดนตรี บ้าเอ๊ย ฝีมือนี่แทบจะเทียบเท่าระดับเหรียญทองแล้ว แต่หลินเย่ายังเป็นแค่ระดับเหรียญทองแดงอยู่นะ!

หมอนี่มันปีศาจแห่งวงการดนตรีหรือไง?

หัวหน้าไล่ไม่รอช้า "ช่วงดันเพลงขึ้นชาร์ต ผลงานเข้าประกวดของเจียงซินซินต้องได้คะแนนสูงเกิน 97 คะแนนขึ้นไปถึงจะมีโอกาสแซงได้ เพราะงั้นปีนี้ค่ายจ้านฟ่างของพวกเรานอนมาคว้าตำแหน่งราชาน้องใหม่แน่นอน คืนนี้ฉันจะพาพวกนายไปฉลองที่โรงแรมห้าดาวฝั่งตรงข้ามที่พวกเราอยากไปกันมานาน!"

"หัวหน้าใจป้ำมาก!"

พนักงานที่ไม่ได้ไปโรงละครดนตรีใหญ่ พอได้ยินเรื่องผลงานของหลินเย่าแล้ว ต่างก็อ้าปากค้างกันถ้วนหน้า

เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อน ค่ายจ้านฟ่างของพวกเขามักจะรั้งท้ายอยู่เสมอ

ถ้าไม่มีเด็กใหม่ที่ปั้นมาเป็นพิเศษ พวกเขาก็แทบจะไม่ส่งใครลงแข่งเลยด้วยซ้ำ

แต่ในปีนี้ ในการประกวดราชาน้องใหม่ครั้งที่ 11 ค่ายจ้านฟ่างของพวกเขากลับเริ่มเฉิดฉายโดดเด่นขึ้นมาแล้ว

การแข่งขันของวันนี้จบลงเพียงเท่านี้ แต่งานที่ต้องทำก็ยังคงดำเนินต่อไป

ทันทีที่กลับมาถึงห้องทำงาน สิ่งแรกที่หลินเย่าทำคือเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดูว่าสะสมค่าชื่อเสียงได้เท่าไหร่แล้ว

เขารู้สึกว่าจำเป็นต้องตุนผลงานไว้บ้างแล้ว

ชื่อ: หลินเย่า (นามแฝง: สืออี)

อายุ: 21

ระดับ: บรอนซ์ II (การเลื่อนขั้นครั้งต่อไป: บรอนซ์ I)

ฟังก์ชัน: สามารถซื้อหีบสมบัติทองแดงได้ (กล่องละ 3,000 ค่าชื่อเสียง)

อาชีพ: นักแต่งเพลงระดับเหรียญทองแดง

ค่าชื่อเสียง: 3,094 แต้ม

ไอเทม: "สิบปี" ×1

"มีค่าชื่อเสียงแค่สามพันกว่าแต้มเอง"

หลินเย่ารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขานึกว่าหลังจากเพลง "บอกเลิกก็เลิกกัน" ดังเปรี้ยงปร้างแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะได้สักหกเจ็ดพันแต้มเสียอีก

แต่ความผิดหวังแวบผ่านไปเพียงครู่เดียว ก็ถูกแทนที่ด้วยความคาดหวัง

คุณภาพของเพลง "สิบปี" ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ถ้าปล่อยลงชาร์ตจูเสินประจำเดือนธันวาคมที่มีทราฟฟิกมหาศาล ก็น่าจะกอบโกยค่าชื่อเสียงได้มากกว่านี้แน่

ไม่ลังเลอีกต่อไป หลินเย่าเพียงคิดในใจก็ซื้อหีบสมบัติทองแดงมาหนึ่งกล่อง

"โฮสต์ต้องการเปิดหีบสมบัติทองแดงหรือไม่"

"เปิด"

"ยินดีด้วยโฮสต์ เปิดหีบสมบัติทองแดงสำเร็จ ได้รับรางวัลดังต่อไปนี้!"

[ได้รับลิขสิทธิ์เพลง "ใต้ผืนสมุทร" ×1]

[ได้รับ "การ์ดทดลองแต่งทำนองระดับเหรียญเงิน" ×1 (ทดลองใช้งาน 1 ชั่วโมง)]

ความทรงจำทั้งเนื้อเพลง การเรียบเรียงดนตรี และเทคนิคการร้องระดับมืออาชีพของเพลง "ใต้ผืนสมุทร" พลันหลั่งไหลเข้ามาในหัวของหลินเย่า

"นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเพลงนี้" หลินเย่าประหลาดใจเล็กน้อย เพลง "ใต้ผืนสมุทร" ถือเป็นหนึ่งในเพลง 'สายเยียวยา' ที่ทัดเทียมกับ "สมศักดิ์ศรี" และ "หลังจากนั้น" เลยทีเดียว

"ถ้าอย่างนั้นการ์ดทดลองแต่งทำนองก็เป็นไอเทมการ์ดของแถมสินะ"

หลินเย่านึกถึงตอนเล่นเกมกาชาในชาติก่อนขึ้นมาทันที เวลาที่สุ่มไม่ได้ของดี ระบบก็มักจะแจกเหรียญทองหรือไม่ก็เพชรปลอบใจมาให้บ้าง

หรือพูดอีกอย่างก็คือ หีบสมบัติของระบบมีระบบการันตีด้วยงั้นสิ?

พอคิดได้แบบนี้ หลินเย่าจึงรีบถามเพื่อความแน่ใจ "ระบบ การเปิดหีบสมบัติมีระบบการันตีด้วยหรือเปล่า"

ระบบ: [เปิดหีบสมบัติครบสิบหีบจะได้รับการันตีหนึ่งครั้ง โดยจะสุ่มได้ผลงานคุณภาพสูง]

ว่าแล้วเชียว!

รอยยิ้มของหลินเย่ายิ่งกว้างขึ้น

จะว่าไป เพลง "สิบปี" นี้ก็ได้มาจากรางวัลเปิดครั้งแรกตอนที่เพิ่งเลื่อนขั้นสู่ระดับทองแดง

รางวัลเปิดครั้งแรกไม่มีทางแย่อยู่แล้ว

ในเมื่อรู้แล้วว่ามีระบบการันตี ตอนนี้ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะสุ่มไม่ได้ผลงานคุณภาพสูงอีกต่อไป

ที่ห้องทำงานของติงหยวน

เขากดรับสายโทรศัพท์ด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มและใจที่หนักอึ้ง

"แม่ครับ ปีหน้าถึงจะครบสี่ปี สัญญาของผมกับพ่อยังเหลือเวลาอีกตั้งปีหนึ่งนะ"

ปลายสาย แม่ของติงหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พ่อของลูกบอกว่ารอไม่ไหวแล้วล่ะ พ้นตรุษจีนปีนี้ไป ลูกต้องเข้ามานั่งในบอร์ดบริหารของบริษัทเตียวหลิง แล้วใช้เวลาสักครึ่งปีสร้างฐานให้มั่นคง"

ติงหยวนลดเสียงลงต่ำ ไม่อยากให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นได้ยิน "แต่ผมกำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็นระดับเหรียญทองแล้วนะครับ"

แม่ของติง: "ถึงแม่จะไม่ได้อยู่วงการเพลง แต่ก็รู้เงื่อนไขการเลื่อนขั้นระดับเหรียญทองดีนะ ต้องมีผลงานที่ยอดดาวน์โหลดทะลุสองล้านถึงสิบเพลง ตอนนี้ลูกยังขาดอีกตั้งสี่เพลง"

ติงหยวน: "ภายในหนึ่งปีผมต้องทำได้แน่ครับ"

แม่ของติง: "เสี่ยวหยวนเอ๋ย ลูกรักดนตรี แม่ก็พร้อมสนับสนุนลูกอยู่แล้ว แต่เงื่อนไขคือบริษัทต้องไปได้สวย ตอนนี้เตียวหลิงของเรามาถึงจุดวิกฤตที่สุดแล้วนะ"

ติงหยวนขมวดคิ้ว "บริษัทเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"

ปลายสาย แม่ของติงหยวนเล่าความจริงให้ฟัง "เดิมทีเตียวหลิงของเราเน้นทำการ์ตูน ภาพยนตร์ ซีรีส์ และดนตรีเป็นหลัก แต่ช่วงไม่กี่ปีมานี้ทั้งการ์ตูนกับภาพยนตร์ต่างซบเซา วัฒนธรรมต่างชาติหลั่งไหลเข้ามาตีตลาดในประเทศหัวกั๋วของเราอย่างหนัก มีแค่วงการดนตรีที่ยังพอประคับประคองไปได้ แต่วัฒนธรรมดนตรีต่างแดนก็เริ่มรุกคืบเข้ามาแล้วเหมือนกัน ถ้าเราไม่รีบปรับตัว เกรงว่าในอนาคตคงโดนดนตรีต่างชาติยึดตลาดไปเกินครึ่งแน่"

ติงหยวนเงียบไป ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็นึกถึงคนคนหนึ่งที่น่าจะแบกรับภาระอันหนักหนานี้ได้ขึ้นมา

หลินเย่า!

ถ้าให้เวลาอาเย่าอีกสักนิด ไม่แน่ว่าอาจจะช่วยดึงคนฟังในประเทศกลับมาได้บ้าง

เพียงแต่เวลาที่เหลือให้พวกเขานั้นมีไม่มากแล้วจริง ๆ

ถึงตอนนั้น ทั้งวงการการ์ตูน ดนตรี ภาพยนตร์ และซีรีส์ทั่วทั้งประเทศหัวกั๋วคงต้องพึ่งพาการนำเข้าวัฒนธรรมต่างชาติทั้งหมด ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก

แม่ของติง: "เพราะงั้นนะเสี่ยวหยวน ในเมื่อลูกรักดนตรี ทำไมต้องยึดติดว่าจะต้องเป็นคนแต่งเพลงเองด้วยล่ะ ความจริงกลับมาช่วยดูแลแผนกดนตรีของบริษัทก็ดีเหมือนกันนะ การรักมันไม่จำเป็นต้องครอบครองมันเสมอไปนี่ ลูกเลือกที่จะปกป้องมันได้นะ!"

คำว่า 'มัน' ที่ว่านี้ ย่อมหมายถึงดนตรีนั่นเอง!

ติงหยวนไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปอย่างไรดี

แม่ของติงหยวนรู้จักนิสัยลูกชายตัวเองดี จึงไม่ได้คิดจะบีบคั้น แต่เลือกใช้น้ำเย็นเข้าลูบแทน ก่อนจะเอ่ยกลั้วหัวเราะ "เสี่ยวหยวน ความจริงวันนี้ที่แม่โทรมา หลัก ๆ ก็แค่อยากบอกให้ลูกเตรียมใจไว้ล่วงหน้าน่ะ กว่าจะถึงหลังปีใหม่ยังเหลือเวลาอีกตั้งสองเดือน ไม่ต้องรีบร้อนหรอกนะ"

พูดจบ แม่ของติงหยวนชะงักไปสองวินาทีก่อนจะเอ่ยต่อ "งั้นแค่นี้นะเสี่ยวหยวน แม่ไปทำงานก่อนนะจ๊ะ"

ติงหยวนฟังเสียงสัญญาณตัดสายจากโทรศัพท์ พลางจมดิ่งอยู่ในความสับสนลังเล

ถ้าพ่อแม่ใช้วิธีไม้แข็งบีบบังคับให้เขากลับไปที่บริษัท เขาคงปฏิเสธหัวชนฝาและไม่ยอมกลับไปจริง ๆ

แต่ว่า...

ตอนนี้บริษัทกำลังเผชิญหน้ากับมรสุมวิกฤต

ตามปกติแล้วบริษัทใหญ่ขนาดนี้ หากก้าวพลาดไปแม้แต่ก้าวเดียว ก็อาจพังทลายลงมาจนยากจะกอบกู้

อันที่จริงสถานการณ์ของติงหยวนยังถือว่าง่ายอยู่มาก พ่อแม่เพียงแค่อยากให้เขากลับไปช่วยงานที่แผนกดนตรีก่อน เพื่อสั่งสมประสบการณ์ด้านการบริหาร แล้วท้ายที่สุดค่อยดันเขาเข้าไปอยู่ในบอร์ดบริหาร

ไม่ช้าก็เร็ว บริษัทก็ต้องตกมาอยู่ในมือของเขาอยู่ดี

เพียงแต่เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งที่ติงหยวนกังวลจริง ๆ คือการที่ตลาดเพลงฮวาหลิวในอนาคตอาจถูกวัฒนธรรมดนตรีจากต่างชาติกลืนกินไปเกินครึ่งต่างหาก

แม้ว่าเขาจะไม่อยากกลับไปรับช่วงต่อบริษัท แต่คำพูดนั้นของแม่ เขากลับเห็นด้วยอย่างยิ่ง

รักสิ่งใด ไม่จำเป็นต้องได้ครอบครองมันเสมอไป แต่เราเลือกที่จะปกป้องมันได้...