ตอนที่ 57 จอมยุทธ์รับจบ หลี่ฮั่นเซิง

ติงหยวนนั่งนิ่งเงียบอยู่ในห้องทำงานอยู่นาน

สีหน้าค่อยๆ ผ่อนคลายลงจนในที่สุดก็ปล่อยวางได้

ถ้ายังมัวแต่ก้มหน้าก้มตาแต่งเพลงต่อไป เขาก็คงไม่มีทางเปลี่ยนสภาพตลาดเพลงฮว่าหลิวในตอนนี้ได้ และจะไปโทษคนฟังที่หันไปชอบเพลงต่างชาติต่างภาษาก็ไม่ได้เหมือนกัน

ปัญหาหลักคือคุณภาพเพลงฮว่าหลิวของพวกเขาสู้ต่างชาติไม่ได้จริงๆ ไม่ว่าจะเหม่ยโจว หานโจว หรือจู่โจว ทำนองเพลงของทางนั้นเขาเพราะน่าฟังกว่าเห็นๆ

แต่ถ้าเขาสร้างฐานที่มั่นคงในค่ายเพลงได้สำเร็จ เขาก็จะสามารถใช้พลังเงินทุนของบริษัทเข้ามาช่วยกอบกู้สถานการณ์ได้

แม้โอกาสจะริบหรี่ แต่มันก็ยังดีกว่าการก้มหน้าแต่งเพลงอยู่คนเดียว

การปกป้องมันไว้ มีความหมายยิ่งกว่าการได้มันมาครอบครองเสียอีก!

ติงหยวนได้คำตอบในใจเรียบร้อยแล้ว

ค่ายชูซิง ห้องทำงานหัวหน้าแผนก

"หัวหน้าครับ เมื่อกี้ผมเจอผู้อำนวยการกวนตรงลิฟต์ชั้นหนึ่ง เขาบอกให้หัวหน้าขึ้นไปพบที่ห้องทำงานหน่อยครับ" นักแต่งเพลงระดับเหรียญเงินคนหนึ่งเคาะประตูห้องทำงานพลางเอ่ยขึ้น

ตลอดหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา หลี่ฮั่นเซิงกระสับกระส่ายมาโดยตลอด พอได้ยินว่าผู้อำนวยการเรียกพบ เม็ดเหงื่อเย็นเยียบก็ผุดพรายขึ้นมาทันที "ผู้อำนวยการได้บอกไหมว่ามีเรื่องอะไร"

นักแต่งเพลงเหรียญเงินส่ายหน้า "ไม่ได้บอกครับ แค่ให้ผมมาแจ้งว่าให้หัวหน้าขึ้นไปชั้นบนครับ"

หลี่ฮั่นเซิงลนลานจนทำตัวไม่ถูก รีบเดินตรงเข้ามาถามจี้ต่อ "แล้วผลการแข่งราชาน้องใหม่เป็นยังไงบ้าง"

เมื่อครู่ตอนเจียงซินซินกลับมาถึงค่าย เธอก็ปิดประตูล็อกห้องทำงานทันที หลี่ฮั่นเซิงจึงพอจะเดาออกแล้วว่าผลงานคงออกมาไม่ค่อยดี

แต่ก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าผลลัพธ์ออกมาในรูปแบบไหน

"เจียงซินซินได้อันดับสองครับ..." นักแต่งเพลงเหรียญเงินตอบอย่างอึกอักกระอักกระอ่วนใจ ที่จริงผลงานระดับนี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

ติดแค่ว่าก่อนหน้านี้หัวหน้าเอาแต่คุยโวโอ้อวดไปทั่วบนโลกออนไลน์ แถมยังประกาศกร้าวว่ามีโอกาสคว้าเกียรติยศราชาน้องใหม่ถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์

พอมาดูตอนนี้ ค่ายชูซิงของพวกเขากลับต้องพลาดเกียรติยศราชาน้องใหม่ไปอย่างน่าเสียดาย

"แล้วที่หนึ่งคือใคร" เมื่อกี้หลี่ฮั่นเซิงเห็นเจียงซินซินอารมณ์ไม่ดีก็พอเดาได้แล้วว่าคงชวดตำแหน่งราชาน้องใหม่

เพียงแต่เขาออกจากงานมาก่อน จึงไม่รู้ว่าใครคว้าอันดับหนึ่งไปครอง

นักแต่งเพลงเหรียญเงินเอ่ยปากตอบ "ค่ายจ้านฟ่าง สืออีครับ"

มุมปากของหลี่ฮั่นเซิงกระตุกวูบ บัดซบ ใครได้ที่หนึ่งก็ช่างเถอะ ทำไมต้องเป็นค่ายจ้านฟ่างด้วยวะ

น่าเจ็บใจชะมัด ปล่อยให้ไอ้หมาอาไล่มันได้หน้าจนได้ ช่วงนี้มันคงได้ใจจนกร่างไม่หยุดบนเน็ตแน่

"สืออีเป็นใคร" หลี่ฮั่นเซิงพอจะเดาออก "ใช่เจ้าหมอนั่นที่ชื่อหลินเย่าหรือเปล่า"

ก่อนหน้านี้ก็เห็นหลินเย่าโดดงานประกวดตลอด ถ้าไม่ใช่หมอนั่นแล้วจะเป็นใครไปได้อีก?

หลี่ฮั่นเซิงไม่กล้าปล่อยให้ผู้อำนวยการรอนาน จึงรีบกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นบนทันที

ห้องทำงานผู้อำนวยการ

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ผู้อำนวยการกวนก็วางเอกสารลงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เข้ามาสิ ฮั่นเซิง มาแล้วเหรอ?"

หลี่ฮั่นเซิงสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่นุ่มนวลผิดปกติของผู้อำนวยการ ในใจก็พลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผู้อำนวยการพูดจาดีกับเขาขนาดนี้?

ปกติมีแต่จะปั้นหน้าดุใส่ตลอดแท้ ๆ

ร้อยทั้งร้อยต้องมีเรื่องแน่... สงสัยจะเป็นเรื่องราชาน้องใหม่

หลี่ฮั่นเซิงก้มหน้าถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ "ผู้อำนวยการ มีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ?"

ผู้อำนวยการกวนเดินเข้ามาพาหลี่ฮั่นเซิงไปนั่งที่โซฟา "มานั่งคุยกันก่อนสิ เหนื่อยแย่เลยใช่ไหม? เดี๋ยวฉันชงคาปูชิโนให้แก้วหนึ่งนะ"

หลี่ฮั่นเซิงรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าเข้ากลางแสกหน้า ชัดเลย... การที่ผู้อำนวยการเปลี่ยนมาทำตัวอ่อนโยนขนาดนี้ มันคือความสงบก่อนพายุใหญ่จะเข้าชัด ๆ

คุยสัพเพเหระไปได้แค่ห้านาที หลี่ฮั่นเซิงก็รู้สึกทรมานจนแทบทนไม่ไหว ซัดคาปูชิโนไปถึงสามแก้วแล้ว

เขาไม่อยากนั่งรอความตาย จึงตัดสินใจเปิดประเด็นถามให้รู้เรื่อง "ผู้อำนวยการครับ ที่เรียกผมมาคงมีเรื่องอยากให้ผมทำใช่ไหมครับ สั่งมาได้เลยครับ ผมพร้อมทำตามทุกอย่าง ไม่มีบิดพลิ้วแน่นอน!"

พอได้ยินอีกฝ่ายเป็นคนเปิดปากก่อน ผู้อำนวยการกวนก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

การพูดจาอ้อมค้อมนี่มันเหนื่อยจริง ๆ ในที่สุดก็กล่อมให้หลี่ฮั่นเซิงยอมเปิดช่องจนได้

ผู้อำนวยการกวนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเข้าประเด็นตรง ๆ "มีเรื่องหนึ่งอยากให้เธอไปจัดการจริง ๆ นั่นแหละ แล้วเรื่องนี้ก็มีแค่เธอคนเดียวที่ทำได้ ไม่มีใครเหมาะไปกว่าเธออีกแล้ว"

หลี่ฮั่นเซิงรีบลุกขึ้นยืนตัวตรง ปรับสีหน้าท่าทางขึงขังจริงจังทันที "ผู้อำนวยการครับ ผมจะไม่ทำให้ภารกิจต้องด่างพร้อย จะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง และไม่มีทางทำให้บริษัทต้องเสียชื่อเสียงแน่นอนครับ!"

ที่แท้ก็มีงานจะมอบหมายให้นี่เอง เล่นเอาพี่เซิงตกใจจนเหงื่อแตกพลั่กไปหมดแล้ว

"ยอดเยี่ยมมากอาเซิง สมกับเป็นเสาหลักของแผนกแต่งเพลงค่ายชูซิงเรา!" ผู้อำนวยการกวนตบไหล่เขา พลางเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า "งานรับเคราะห์คราวนี้ คงต้องให้นายแบกรับไว้แล้วละ"

หลี่ฮั่นเซิงได้ยินแบบนั้นก็ยังตามไม่ทัน "เอ๊ะ? แบกรับอะไรนะครับ?"

ผู้อำนวยการกวนอธิบาย "เจียงซินซินแพ้ศึกแรก ส่งผลกระทบใหญ่หลวงมาก เพราะเธอจำเป็นต้องใช้ตำแหน่งราชาน้องใหม่เป็นผลงานเบิกทางเพื่อเข้าบอร์ดบริหารของบริษัท และทำให้พวกผู้ถือหุ้นรุ่นเก่ายอมรับ"

หลี่ฮั่นเซิงเหมือนจะเริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมา "ดังนั้น...?!!"

ผู้อำนวยการกวน "จริง ๆ แล้วท่านประธานสามารถดันเธอเข้าบอร์ดบริหารได้อยู่แล้ว การคว้าตำแหน่งราชาน้องใหม่ก็แค่ทำตามธรรมเนียมเท่านั้น เพียงแต่ว่า..."

คำว่า 'เพียงแต่ว่า' ทำเอาหลี่ฮั่นเซิงขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ผู้อำนวยการครับ เพียงแต่อะไรเหรอครับ?"

ผู้อำนวยการกวนเริ่มขุดหลุมล่อ "ช่วงก่อนนี้นายไปป่าวประกาศในเน็ตซะใหญ่โตว่าเธอมีโอกาสถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ที่จะคว้าเกียรติยศนี้มา ในเมื่อตอนนั้นสะใจไปแล้ว ตอนนี้ก็ต้องช่วยแบกรับเรื่องนี้ไว้ ท่านประธานแค่ต้องการทางลงสวย ๆ เท่านั้น"

พูดจบเขาก็สำทับต่ออีกประโยค "ความผิดครั้งนี้มีแต่นายเท่านั้นที่ต้องรับไป ท่านประธานถึงจะจัดแจงให้เธอเข้าบอร์ดบริหารได้สะดวก"

เวรเอ๊ย!

หลี่ฮั่นเซิงแทบอยากจะสบถด่าแม่

เจียงซินซินชวดเกียรติยศ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เขาต้องมารับเคราะห์ด้วยวะเนี่ย?

บัดซบ ถ้าต้องมารับผิดชอบเรื่องนี้ มีหวังโดนไล่ออกแหง!

เมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของหลี่ฮั่นเซิง ผู้อำนวยการกวนก็ยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า "วางใจเถอะ ท่านประธานแค่ให้นายรับหน้าเรื่องนี้ไปแทน ไม่ไล่นายออกหรอก นอกจากจะไม่ไล่ออกแล้ว สิ้นปีนี้นายยังจะได้โบนัสเพิ่มอีกสี่สิบเปอร์เซ็นต์ด้วย"

พอได้ยินว่าโบนัสสิ้นปีจะเพิ่มขึ้นสี่สิบเปอร์เซ็นต์ กำลังใจของหลี่ฮั่นเซิงก็พุ่งพรวดขึ้นมาทันที "ถ้าข้าไม่ลงนรกแล้วใครจะลงล่ะครับ!"

ผู้อำนวยการกวนได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ตบหัวอาเซิงสักทีแล้วค่อยลูบหลังแจกขนมหวาน ไม้ตายนี้ใช้กี่ยุคกี่สมัยก็ได้ผลเสมอ

"อาเซิง นายมีอนาคตไกลนะ ตำแหน่งของนาย ก็น่าจะได้เวลาขยับขยายขึ้นไปอีกขั้นแล้ว" ผู้อำนวยการกวนเริ่มวาดวิมานในอากาศให้

"ผู้อำนวยการวางใจได้เลยครับ เรื่องนี้ผมจะไม่ยอมให้คุณหนูเจียงต้องมารับผิดเด็ดขาด!" ขอแค่ไม่โดนไล่ออก จะให้หลี่ฮั่นเซิงเป็นแพะรับบาปแล้วมันจะทำไมล่ะ?

ถือโอกาสประจบเอาใจผู้อำนวยการไปในตัว

แถมยังได้สร้างความประทับใจให้ท่านประธาน อนาคตข้างหน้าคงราบรื่นขึ้นอีกเยอะ

"อีกครึ่งชั่วโมงท่านประธานจะเปิดประชุมผู้บริหารระดับสูง ถึงตอนนั้นนายก็เข้าประชุมไปด้วยล่ะ" ผู้อำนวยการกวนนึกว่าการจะหลอกล่อให้หลี่ฮั่นเซิงยอมกระโดดลงหลุมคงยากกว่านี้เสียอีก

ที่ไหนได้ พอพูดถึงเรื่องเพิ่มโบนัสสิ้นปีสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ปัญหาก็คลี่คลายทันที

เงินนี่มันยอดเยี่ยมที่สุดในโลกจริง ๆ แก้ปัญหาได้มากกว่าเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์เลยพับผ่า!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่ฮั่นเซิงก็เดินตามผู้อำนวยการกวนขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของตึกชูซิง

นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาได้ขึ้นมาเหยียบบนชั้นนี้

การตกแต่งภายในหรูหราโอ่อ่าอลังการ บ่งบอกถึงความมั่งคั่งอย่างเต็มเปี่ยม

ด้านหน้าคือห้องประชุมขนาดใหญ่ หลี่ฮั่นเซิงได้ยินเสียงพูดคุยแลกเปลี่ยนกันอย่าง 'เป็นมิตร' ดังแว่วออกมาตั้งแต่ไกล:

"ไอ้ชาติหมาหลี่ฮั่นเซิง ถ้าไม่ใช่เพราะมันไปทำเก๊กในเน็ต ชื่อเสียงของชูซิงเราคงไม่เสียหายย่อยยับขนาดนี้!"

"ยังไม่ทันถึงสี่ชั่วโมง ข่าวแง่ลบเกี่ยวกับชูซิงบนเน็ตก็ว่อนไปหมด มีแต่คนพูดถึงเสีย ๆ หาย ๆ"

"แม่มันเถอะ ไอ้หลี่ฮั่นเซิง ว่างมากรึไงถึงต้องไปขี้โม้? โอกาสเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์บ้าบออะไรกัน"

"ฉันว่าจ้านฟ่างต่างหากที่มีโอกาสตั้งเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ บ้าเอ๊ย ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าไอ้หมาหลี่ฮั่นเซิงมันหยั่งรู้อนาคตได้หรือไง!"

"เดิมทีเราแค่ต้องการทำตามขั้นตอนกับหาเหตุผลสักข้อเพื่อดึงตัวหลานสาวเจียงเข้ามา คราวนี้ดีเลย เหตุผลอันสมบูรณ์แบบดันบินหายไปดื้อ ๆ ซะงั้น!"

"แม่งเอ๊ย ต้องโทษไอ้เวรหลี่ฮั่นเซิงคนเดียวเลย!"

ภายในห้องประชุมตอนนั้น เสียง 'แลกเปลี่ยนกันอย่างเป็นมิตร' ดังระงมขึ้นมาระลอกแล้วระลอกเล่า

ทำเอาหลี่ฮั่นเซิงที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับสะดุ้งหดคอ เขาเริ่มใจฝ่อขึ้นมาบ้างแล้ว ในใจก่นด่าผู้อำนวยการงี่เง่านี่ไม่หยุด ที่ดันมาวาดวิมานในอากาศให้เขา

ตอนนี้ฉันจะปัดสวะให้พ้นตัวทันไหมเนี่ย?