ตอนที่ 58 จัดการประชันเพลง กอบกู้ชื่อเสียงให้เจียงซินซิน

"ผะ...ผู้อำนวยการ คุณแน่ใจนะว่าผมจะไม่เป็นอะไรจริง ๆ?"

หลี่ฮั่นเซิงชะงักฝีเท้า ไม่กล้าเดินต่อ

แค่ได้ยินเสียง 'ทักทายอย่างเป็นมิตร' ดังแว่วออกมาจากห้องประชุม เขาก็เสียวสันหลังวาบแล้ว

ผู้อำนวยการกวนเอ่ยปลอบ "วางใจเถอะอาเซิง พวกผู้ถือหุ้นรุ่นเดอะก็แค่หาที่ระบายอารมณ์ไปงั้นแหละ ทำเป็นพิธีเฉย ๆ"

หลี่ฮั่นเซิงอยากจะสบถด่าแม่ในใจ เล่นทักทายถึงบุพการีกันขนาดนี้ ยังจะบอกว่าทำเป็นพิธีอีกเหรอวะ?

หลี่ฮั่นเซิงยังกล้า ๆ กลัว ๆ "ผู้อำนวยการ คุณสาบานด้วยครอบครัวของคุณสิครับ... รับประกันว่าผมจะไม่ถูกไล่ออก..."

ผู้อำนวยการกวน "???"

สีหน้าเขาบูดบึ้งลงทันควัน ตวาดกลับ "ตกลงจะเข้าไปไหม?"

หลี่ฮั่นเซิงสะดุ้งโหยง รีบพยักหน้ารัว ๆ แล้วเดินตามผู้อำนวยการเข้าห้องประชุมไป

ภายในห้องประชุม บรรดาผู้ถือหุ้นรุ่นเดอะที่กำลังส่งเสียงด่าทักทายหลี่ฮั่นเซิงไม่หยุดปาก พอเห็นผู้อำนวยการกวนกับตัวการเดินเข้ามา ก็เริ่มสำรวมท่าทีลงบ้างเล็กน้อย

ประธานเจียงวัยสี่สิบต้น ๆ คลี่รอยยิ้มอบอุ่น "เหล่ากวน ฮั่นเซิง นั่งสิ"

ผู้อำนวยการกวนพยักหน้ารับพลางเอ่ยทักเสียงเบา "ประธานเจียง สวัสดีตอนบ่ายครับผู้ถือหุ้นทุกท่าน"

หลี่ฮั่นเซิงรีบกล่าวทักทายสวัสดีตอนบ่ายตามน้ำไปพอเป็นพิธี

ตรงตำแหน่งหัวโต๊ะ ประธานเจียงไม่อ้อมค้อมและถามเข้าประเด็นทันที "เหล่ากวน จัดการเรื่องเรียบร้อยดีไหม?"

ผู้อำนวยการกวนพยักหน้า "วางใจได้เลยครับประธานเจียง จัดการเรียบร้อยดีแล้วครับ"

ได้ยินแบบนั้น ประธานเจียงจึงหันไปมองหลี่ฮั่นเซิงแล้วเอ่ยอย่างเห็นอกเห็นใจ "ฮั่นเซิงเอ๊ย ให้นายต้องมารับหน้าเสื่อแทนแบบนี้ ลำบากแย่เลยนะ"

หลี่ฮั่นเซิงรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้คุยกับท่านประธาน "ท่านประธานพูดอะไรอย่างนั้นครับ เพื่อบริษัทแล้ว ให้บุกน้ำลุยไฟผมก็ยอม ไม่ปฏิเสธเด็ดขาดครับ"

ท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อครู่หายวับไปจนไม่เหลือเค้าเดิม

ประธานเจียงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ช่างเป็นเด็กที่สั่งสอนได้จริง ๆ

จากนั้นเขาก็กวาดสายตามองผู้ถือหุ้นทุกคนในห้องแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "คืนนี้ทางชูซิงของเราจะออกแถลงการณ์ โยนคำพูดอวดดีทั้งหมดไปที่อาเซิง พวกคุณมีความเห็นว่ายังไง?"

"ผมไม่มีความเห็น"

"ผมก็ไม่มีความเห็น"

"ตอนนี้ในเน็ตประโคมข่าวกันยกใหญ่ ว่าหลานสาวตระกูลเจียงของพวกเราโอหังอวดดีเกินไป แถลงการณ์นี้ต้องออกให้ไวเลย!"

"น้องอาเซิง ครั้งนี้นายลำบากจริง ๆ นะ"

"น้องอาเซิงเป็นดาวนำโชคของชูซิงเราแท้ ๆ"

ให้ตายสิ หลี่ฮั่นเซิงแทบอยากจะสบถออกมาดัง ๆ ก่อนที่เขาจะเดินเข้าห้องประชุมมายังได้ยินเสียง 'ทักทายอย่างสุภาพ' เซ็งแซ่อยู่แท้ ๆ

แล้วตอนนี้ล่ะ? พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือเฉยเลย

ตาแก่เจ้าเล่ห์พวกนี้ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่างจริง ๆ ตีสองหน้าเปลี่ยนท่าทีเร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือเสียอีก

"เพื่อบริษัทแล้ว ผมอาเซิงพร้อมทำทุกอย่างโดยไม่ลังเลครับ..." หลี่ฮั่นเซิงตอบกลับอย่างเสแสร้ง

"แต่ว่า..." ท่าทีของประธานเจียงพลันเปลี่ยนไปกะทันหัน

หัวใจของหลี่ฮั่นเซิงกระตุกวูบ แต่ว่างั้นเหรอ? หรือว่าจะไล่เขาออกจริง ๆ?

เชี่ยเอ๊ย รู้สึกเหมือนโดนเล่นตลบหลังซ้ำสองเข้าแล้ว!

แต่คำพูดถัดมาของท่านประธานกลับทำให้หลี่ฮั่นเซิงประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม

ประธานเจียงเผยแผนการของตน "การให้อาเซิงแบกรับความผิดนี้ไว้ มันควบคุมกระแสสังคมได้แค่ส่วนเดียว ยังมีคนอีกไม่น้อยที่มองว่าซินซินของฉันเป็นโปรดิวเซอร์ที่เย่อหยิ่งจองหองอยู่ดี เราต้องมีตัวกระตุ้นที่ได้ผลชะงัดกว่านี้"

"ตัวกระตุ้นที่ได้ผลชะงัดเหรอครับ?" ผู้อำนวยการกวนถามด้วยความสงสัย "ประธานเจียงมีแผนแล้วเหรอครับ?"

ผู้ถือหุ้นคนอื่น ๆ ต่างก็ตั้งตารอคอยเช่นกัน

ประธานเจียงไม่ได้พยักหน้า แต่เอ่ยอธิบาย "จัดให้ซินซินประชันเพลงสักรอบ เอาชนะคนที่ได้อันดับหนึ่งให้ได้ก่อนการตัดสินรอบสุดท้ายของศึกราชาน้องใหม่ เท่านี้ก็กอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนมาได้แล้ว"

"ประชันกับไอ้เด็กที่ชื่อหลินเย่านั่นเหรอครับ?" ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ หลี่ฮั่นเซิงถึงรู้สึกคาดหวังขึ้นมา

ผู้อำนวยการกวนเห็นด้วยกับแนวคิดนี้ "การประชันเพลงเป็นวิธีที่ดีจริง ๆ ครับ ขอแค่เจียงซินซินชนะ พอการตัดสินรอบสุดท้ายสิ้นสุดลง ต่อให้หลินเย่าได้เกียรติยศราชาน้องใหม่ไป ชาวเน็ตส่วนใหญ่ก็คงมองว่าเขาก็งั้น ๆ อยู่ดี"

ผู้ถือหุ้นวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่งเอ่ยตั้งข้อสงสัย "จะว่าไป เมื่อกี้ฉันลองไปค้นดูไอ้เด็กที่ชื่อหลินเย่านั่น ผลงานในชื่อเขาก่อนหน้านี้ดูเหมือนคุณภาพจะไม่ค่อยเท่าไหร่เลยนะ ทำไมช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่ถึงครึ่งปี พอเปลี่ยนมาใช้นามแฝงสืออีถึงได้ทะยานฟ้าติดลมบนขนาดนี้?"

ผู้ถือหุ้นอาวุโสวัยหกสิบกว่าพยักหน้าเห็นด้วย "เรื่องนี้น่าคิดทีเดียว ไม่แน่ว่าผลงานภายใต้ชื่อสืออีอาจไม่ใช่ฝีมือที่หลินเย่าแต่งเองก็ได้ ทางจ้านฟ่างคงเอาผลงานของโปรดิวเซอร์คนอื่นมาช่วยดันเขา"

หลี่ฮั่นเซิงเป็นคนปากตรงกับใจ จึงโพล่งออกไป "การประกวดราชาน้องใหม่เป็นโจทย์สดนะครับ แบบนี้ยังจะจัดฉากได้อีกเหรอครับ?"

ผู้ถือหุ้นอาวุโสวัยหกสิบกว่าหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะครุ่นคิดแล้วพูดต่อ "ก็อาจจะเหมือนแมวตาบอดเจอหนูตาย ประจวบเหมาะกับที่จ้านฟ่างเตรียมเพลงแนววัยรุ่นเก็บไว้ในสต็อกให้เขาพอดีน่ะสิ"

หลี่ฮั่นเซิง "นั่นก็บังเอิญเกินไปแล้วครับ"

พอเป็นเรื่องดนตรี อาเซิงก็เครื่องติดขึ้นมาทันที

ผู้ถือหุ้นอาวุโสคนนั้นชื่อเจียงฮั่น เอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ "ผู้บริหารคุยกัน มีส่วนให้นายมาสอดปากด้วยเหรอ?"

หลี่ฮั่นเซิงก้มหน้าลงทันที ไม่กล้าพูดแทรกอีกต่อไป

ประธานเจียงซักต่อทันที "เหล่าฮั่น นายกำลังจะบอกว่า นามแฝงสืออีที่หลินเย่าใช้ ทางจ้านฟ่างจงใจแอบดันอยู่เบื้องหลังงั้นเหรอ?"

เจียงฮั่นพยักหน้า "มีแค่เหตุผลนี้แหละที่อธิบายได้ว่าทำไมเวลาไม่ถึงครึ่งปี หลินเย่าถึงก้าวกระโดดได้เร็วขนาดนี้ ถ้าพวกเราจะประลองเพลงกับจ้านฟ่าง ก็ต้องระวังจุดนี้ไว้ ถึงเวลาต้องเชิญเทพเนื้อร้องของบริษัทมาช่วยหนุนหลังหลานสาวแล้ว"

"เชิญอาจารย์จงหลีเลยเหรอ? จำเป็นต้องถึงขนาดนั้นเชียว?" ผู้ถือหุ้นคนหนึ่งเห็นต่าง "จ้านฟ่างมีระดับเหรียญทองอยู่คนเดียวก็ย้ายมาอยู่ชูซิงของเราแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องรบกวนอาจารย์จงหลีออกโรงเลยสักนิด"

"แค่ประลองเพลงกับหลินเย่า ทำไมต้องพึ่งคนอื่นด้วยล่ะคะ?" ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแทรกมาจากนอกห้องประชุม

เจียงซินซินเดินเข้ามาพลางเอ่ยทักทาย "คุณพ่อคะ หนูเห็นด้วยกับที่คุณลุงสามและคุณอาสิบสี่พูด ต่อให้ต้องประลองเพลงกับจ้านฟ่าง ก็ไม่จำเป็นต้องรบกวนอาจารย์จงหลีหรอกค่ะ ถ้าวัดกันด้วยฝีมือจริงๆ หนูก็ยังมั่นใจว่าตัวเองเหนือกว่าหลินเย่า"

เธอปักใจเชื่อว่าเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" เป็นแค่เพลงเก่าในสต็อกที่บังเอิญเข้ากับโจทย์วัยรุ่นในการแข่งขันพอดี

ถ้าให้เวลาเธอเตรียมตัวสักสองสามเดือน เธอก็แต่งเพลงที่มีคุณภาพทัดเทียมกับ "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ได้เหมือนกัน

เจียงผิงผิงยิ้มอย่างเอ็นดู "ซินซินพูดถูกแล้ว ทุกคนอย่าลืมสิว่าอาจารย์ของซินซินคือเทพเนื้อร้องแห่งจู่โจวเชียวนะ เราต้องเชื่อมั่นในตัวเธอ"

เจียงฮั่นเอ่ยเสริม "จะจัดประลองเพลงก็ได้ แต่ไม่ต้องถึงมืออาจารย์จงหลีหรอก ให้ท่านเตรียมตัวลุยศึกชาร์ตจูเสินเดือนธันวาคมให้เต็มที่จะดีกว่า"

บรรดาผู้ถือหุ้นต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

พวกเขาลืมไปสนิทเลยว่า อาจารย์ของซินซินคือเทพเนื้อร้องชื่อดังแห่งจู่โจว

หลี่ฮั่นเซิงอยากจะเอ่ยปากแทรกขึ้นมาอีก แต่ก็ต้องข่มใจไว้ ตอนนี้เขารู้สึกเดจาวูราวกับตัวเองกำลังนั่งดู 'ศึกชิงบัลลังก์ตระกูลใหญ่' อย่างไรอย่างนั้น

การประชุมครั้งนี้ยิ่งดูยิ่งเหมือนการประชุมครอบครัวของตระกูลเจียงเข้าไปทุกที

เพราะผู้ถือหุ้นแซ่เจียงก็ปาเข้าไปเกินครึ่งห้องแล้ว

แม้เจียงซินซินจะพ่ายแพ้ในศึกราชาน้องใหม่ แต่เธอก็ยังมีลูกฮึด ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ

แค่ล้มครั้งเดียว ลุกขึ้นมาสู้ใหม่ก็จบเรื่อง

"ถ้าอย่างนั้น... คุณหนูเจียง คิดจะใช้เพลงแนวไหนไปประลองกับหลินเย่าเหรอครับ?" หลี่ฮั่นเซิงเริ่มสนใจประเด็นนี้ขึ้นมา

"ก็ใช้แนวเยียวยาที่หลินเย่าถนัดที่สุดไปประลองกับเขานั่นแหละค่ะ" ความมั่นใจของเจียงซินซินมาจากอาจารย์ระดับเทพเนื้อร้องและพรสวรรค์ด้านการโปรดิวซ์เพลงของตัวเอง

การประกวดราชาน้องใหม่พิสูจน์ทุกอย่างแล้ว ถ้าไม่มีหลินเย่า โอกาสที่เธอจะคว้าตำแหน่งเกียรติยศราชาน้องใหม่ก็สูงเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอน

เสียดายที่ดวงเธอซวย ดันไปเจอกับคนเปิดโปรเข้าให้ แถมตอนนี้ยังจะวิ่งโร่ไปหาเรื่องหลินเย่าอีก นี่มันไม่ใช่พาตัวเองเข้าปากเสือหรอกเหรอ?

แถมยังจะใช้เพลงสายเยียวยาไปประลองกับหลินเย่าเนี่ยนะ แม่งเอ๊ย...