ตอนที่ 59 อาเซิง นึกว่าการรับเคราะห์แทนมันง่ายนักเหรอวะ

พอเคาะแผนการประลองเพลงลงตัว ตกบ่ายวันนั้นค่ายชูซิงก็ออกแถลงการณ์ทันที โดยโยนคำพูดโอหังอวดดีทั้งหมดไปให้หลี่ฮั่นเซิงรับจบแต่เพียงผู้เดียว

ส่วนเรื่องการประลองเพลงนั้น ยังต้องรอให้ประเด็นที่หลี่ฮั่นเซิงออกมารับเคราะห์แทนถูกหมักบ่มไปตลอดคืนนี้เสียก่อน

[ก่อนอื่นทางค่ายชูซิงขอชี้แจง และขอความกรุณาชาวเน็ตทุกท่านอย่าเพิ่งหลงเชื่อคำพูดเพียงไม่กี่คำจากรายงานของสื่อ]

[จริงอยู่ที่เจียงซินซินมีความมั่นใจในตัวเอง เพราะอาจารย์ของเธอคือเทพเนื้อร้องแห่งจู่โจว แต่เรื่องที่บอกว่าเธอโอหังอวดดีและไม่เห็นเพื่อนร่วมรุ่นอยู่ในสายตานั้น ล้วนเป็นเรื่องไร้สาระทั้งสิ้น]

[คำพูดพวกนั้นเป็นของหลี่ฮั่นเซิง หัวหน้าแผนกแต่งเพลงค่ายชูซิงของเราเพียงคนเดียว ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเจียงซินซินเลยแม้แต่น้อย]

พอแถลงการณ์นี้เผยแพร่ออกไป กระแสสังคมก็เริ่มเอนเอียงไปในทิศทางเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด

ในช่องคอมเมนต์มีชาวเน็ตสายเผือกแห่เข้ามาแสดงความคิดเห็นกันเพียบ

"ผู้บริหารชูซิงออกโรงมาแก้ข่าวเองเลยว่ะ"

"เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ นะ ตั้งแต่ต้นจนจบมีแต่ไอ้หลี่ฮั่นเซิงนั่นแหละที่พูดจาโอ้อวด"

"ที่แท้เทพธิดาเจียงก็บริสุทธิ์นี่เอง เพราะกระแสนี่แท้ ๆ เลยทำให้เทพธิดาจ้าวหย่าต้องพลอยซวยไปด้วย ขอปกป้องสองเทพธิดาเจียงและจ้าวที่ดีที่สุดในโลก!"

"เชี่ยเอ๊ย ได้แต่ร้องเชี่ยจริง ๆ นี่แหละสันดานน่ารังเกียจของพวกนายทุน"

"เห็นด้วยกับพี่ข้างบนเลย บริษัทใหญ่พวกนี้ พอเกิดเรื่องก็ลากคนมารับเคราะห์แทน ยอมรับแมน ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง กระแสมันอยู่แป๊บเดียวเดี๋ยวก็ซาแล้ว"

"ชูซิงเล่นแบบนี้โคตรทำร้ายความรู้สึกเลย น่าสงสารพี่อาเซิงของฉันจริง ๆ"

"พวกเราแฟนคลับจ้านฟ่าง มาช่วยกันปกป้องอาเซิงที่ดีที่สุดในโลกกันเถอะ!"

"บัดซบ แฟนคลับจ้านฟ่างข้างบนไม่กี่คนนั้น โผล่มาเสือกในเว็บทางการของชูซิงได้ไงเนี่ย... แต่ช่างเถอะ พวกเรามาร่วมปกป้องพี่อาเซิงกันเถอะ!"

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แถลงการณ์ที่ผู้บริหารค่ายชูซิงปล่อยออกมาก็เกิดการพลิกผันอย่างไม่คาดคิด

ไม่มีใครคิดเลยว่า แฟนคลับของจ้านฟ่างจะพร้อมใจกันดันอาเซิงขึ้นมาเป็นขวัญใจซะงั้น

ส่งผลให้ช่องคอมเมนต์บนเว็บไซต์ทางการของชูซิง เต็มไปด้วยข้อความปกป้องอาเซิงที่ดีที่สุดในโลกกันถ้วนหน้า

นอกจากกระแสจะไม่สงบลงแล้ว ชูซิงยังโดนตราหน้าว่าเป็น 'นายทุนหน้าเลือดสันดานน่ารังเกียจ' เพิ่มไปอีกหนึ่งกระทง

ทางฝั่งจ่านหมาง เจิงอิงเจี๋ยนั่งเผือกอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ "ขำจะตายชัก เพิ่งเคยเห็นคนถูกโยนความผิดให้ แต่ผลกรรมดันสะท้อนกลับไปใส่หัวบริษัทตัวเองเป็นครั้งแรกนี่แหละ"

ไม่พูดพร่ำทำเพลง อิงเจี๋ยรีบโพสต์ข้อความร่วมวงแจมด้วยทันที แถมยังแท็กหาเว็บไซต์ทางการของชูซิงอีกต่างหาก

[จึ๊ๆๆ ดูความน่าเกลียดของผู้บริหารชูซิงสิ ยอมรับอย่างแมน ๆ ตรงไปตรงมา ยังอาจจะช่วยกู้ภาพลักษณ์ของเจียงซินซินให้ดูดีขึ้นได้แท้ ๆ]

[การลากคนอื่นออกมารับเคราะห์แทนแบบนี้ มันนับเป็นฝีมือตรงไหนกัน?]

[แล้วต่อให้พวกคุณจะลากคนมารับเคราะห์แทนก็ช่างเถอะ แต่นี่ไม่รู้กันหรือไงว่าอาเซิงบ้านเราเป็นคนที่ทำตัวโลว์โปรไฟล์ที่สุดในโลกน่ะ?]

[ถ้าบอกว่าประธานบริษัทชูซิงของพวกคุณกินขี้ผมยังเชื่อมากกว่า แต่คนถ่อมตัวอย่างอาเซิงเนี่ยนะจะโอหังอวดดี บอกเลยว่าผมไม่เชื่อสักนิดเดียว]

การเหยียบฝ่ายหนึ่งเพื่ออวยอีกฝ่ายของเจิงอิงเจี๋ย ดันแถลงการณ์ของค่ายชูซิงทะยานติดท็อปเท็นของเทรนด์ฮิตทันที

และพุ่งเข้าสู่อันดับท็อปไฟว์ของชาร์ตประเด็นร้อนอย่างรวดเร็ว

"โอ้โห อาอิง เจ๋งมาก! พวกเราต้องเป็นแบ็กให้อาเซิงนะ!"

"พวกเราแฟนคลับจ้านฟ่าง จะเป็นทัพหลังให้อาเซิงตลอดไป!"

"เรียกอาอิงอะไรกัน นี่คือหนึ่งในสิบสุดยอดผู้กำกับชื่อดังของประเทศเราเลยนะ ฝีมือเขียนบทติดท็อปสามเชียว ต้องเรียกว่าผู้กำกับเจิงสิ"

"55555555555... เป็นแฟนคลับจ้านฟ่างนี่มันโคตรปั่น โคตรบันเทิงเลยว่ะ"

"พูดในที่สาธารณะว่าประธานชูซิงกินขี้แบบนี้จะดีเหรอ? แต่ถ้าจะด่าก็ต้องด่าเหมารวมทั้งค่ายชูซิงไปเลย ยกเว้นแค่อาเซิงคนเดียวพอ!"

พออาไล่เห็นโพสต์ของเจิงอิงเจี๋ย เขาก็โมโหจนควันออกหู "เชี่ยเอ๊ย ให้ตายสิ โดนไอ้งี่เง่าเจิงชิงตัดหน้าไปจนได้!"

เมื่อกี้เขายังคิดอยู่เลยว่าจะทำยังไงให้พวกผู้บริหารชูซิงสะอิดสะเอียนดี ผลปรากฏว่าโดนเจิงอิงเจี๋ยชิงลงมือก่อนก้าวหนึ่ง

แต่เรื่องเด็ดยังไม่หมดแค่นั้น

ซุนเชียนแห่งค่ายเหลยถิงนั่งมองประเด็นร้อนที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ อยู่ในห้องทำงาน พลางแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ "เรื่องแบบนี้จะขาดฉันไปได้ยังไง?"

สองนาทีต่อมา ค่ายเหลยถิงก็โพสต์ข้อความบ้าง [สันดานพวกผู้บริหารชูซิงนี่น่ารังเกียจจริง ๆ กล้าดียังไงลากอาเซิงบ้านเราออกมารับเคราะห์แทน]

[พวกเรามาร่วมใจกันปกป้องพี่อาเซิง คว่ำบาตรนายทุนสารเลว ขอเชิญชวนชาวเน็ตทุกคน อย่าปล่อยให้นายทุนทำตามใจชอบ!]

[ชั่วชีวิตนี้รักแค่พี่อาเซิงคนเดียว!]

จางเชวียแห่งค่ายซิงอวี๋ก็กำลังเกาะติดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน "น่าสนใจดีแฮะ ทำไมซุนเชียนถึงเข้ามาร่วมวงด้วยล่ะเนี่ย? ถ้าฉันไม่โพสต์อะไรสักหน่อย มีหวังตกขบวนแน่"

สามนาทีต่อมา ค่ายซิงอวี๋ก็โพสต์ข้อความใหม่

[ฉันมีที่อยู่ของพวกบอร์ดบริหารชูซิงหลายคน คืนนี้ใครอยากตั้งตี้เอาถุงกระสอบไปคลุมหัวพวกมันบ้าง]

[แฟนคลับอาเซิงอย่างพวกเราต้องทวงความยุติธรรมให้พี่เขา เปิดตี้ออนไลน์ ฉันออกอาวุธ พวกเธอออกแรง!]

"เชี่ย อาเซิงมีแฟนคลับเยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย?"

"พวกตัวท็อปนี่เวลามีเรื่องคือพร้อมบวกกันจัด ๆ เลยว่ะ!"

"ครบองค์ประชุม 'ผู้กำกับ' ห้าคนพอดีเป๊ะ ไล่, หลี่, เจิง, ซุน, จาง เคียงบ่าเคียงไหล่ห้าสุดยอดผู้กำกับระดับโลกไปเลย!"

"เชี่ย ขอขำขี้แตกขี้แตนก่อนเลย นี่มันแซะระดับเทพชัด ๆ โคตรปั่น 5555..."

"ตอนนี้โคตรอยากเห็นสีหน้าของพวกผู้บริหารชูซิงเลยว่าจะเหวอขนาดไหน!"

ในห้องทำงาน หลี่ฮั่นเซิงทั้งเครียดทั้งหัวเสีย "ไอ้พวกหัวหน้าเฮงซวย ฉันไปขุดฮวงซุ้ยบรรพบุรุษหรือไปนอนกับเมียพวกแกมารึไง ถึงได้แกล้งปั่นประสาทฉันขนาดนี้?"

"ไอ้ซุนเชียนนี่ก็ชาติหมาจริง ๆ รักแค่พ่อมึงสิ ทุเรศลูกตาชะมัด!"

ทางด้านผู้บริหารระดับสูงของชูซิง

ผู้ถือหุ้นแต่ละคนต่างทำหน้าบอกบุญไม่รับ บึ้งตึงมืดมนจนถึงขีดสุด รู้สึกอึดอัดคับแค้นใจราวกับโดนสาดน้ำหมึกใส่หน้า

พอใกล้ถึงเวลาเลิกงาน กรรมการเจียงก็เรียกประชุมอีกรอบ โดยเจาะจงให้หลี่ฮั่นเซิงเข้าร่วมด้วย

"หลี่ฮั่นเซิง อธิบายเรื่องไอ้พวกกองทัพน้ำนี่มาซิ" ผู้ถือหุ้นคนหนึ่งถามเสียงเข้ม หน้าตาบึ้งตึง

"ท่านผู้ถือหุ้นทุกท่าน ฟังผมอธิบายก่อนนะครับ คอมเมนต์พวกนี้มันจงใจแซะปั่นกระแสชัด ๆ ผมไม่รู้จักพวกมันสักคนเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องจ้างหน้าม้าเลยครับ! อีกอย่าง บัญชีพวกนั้นก็เห็นได้ชัดว่าเป็นแฟนคลับฝั่งจ้านฟ่าง!"

ตอนนี้ในใจของหลี่ฮั่นเซิงอัดอั้นตันใจจนแทบกระอัก ต้องมารับเคราะห์เป็นแพะรับบาปไม่พอ ยังต้องมารองรับอารมณ์ของพวกผู้ถือหุ้นอีก สมัยนี้เป็นหัวหน้าแผนกมันช่างยากเย็นเหลือเกิน

"เรื่องแฟนคลับของจ้านฟ่างฉันจะยังไม่เอาความ แล้วเจิงอิงเจี๋ยแห่งจ่านหมาง ซุนเชียนแห่งเหลยถิง กับจางเชวียแห่งซิงอวี๋ล่ะ แกจะอธิบายยังไง?"

เจียงฮั่นโมโหจนแทบระเบิด การที่มีคนกล้าไล่ให้คนของชูซิงทั้งบริษัทไปกินขี้แบบนี้ ยังไงเขาก็กล้ำกลืนโทสะนี้ไม่ลงจริง ๆ

"ไอ้สารเลวเจิง ไอ้ระยำจาง กับไอ้หลานเวรซุนมันแค่พวกชอบดูเรื่องสนุก กลัวเรื่องไม่ใหญ่พอ เลยตั้งใจมากวนน้ำให้ขุ่นต่างหากครับ!" หลี่ฮั่นเซิงพยายามแก้ต่างสุดชีวิต

หลังจากพยายามอธิบายอยู่นานถึงสิบนาที หลี่ฮั่นเซิงถึงดับไฟโทสะของพวกผู้ถือหุ้นเฒ่ากลุ่มนี้ลงได้

พอเลิกงาน หลี่ฮั่นเซิงก็ลงมาโบกรถแท็กซี่ที่ใต้ตึกบริษัท

"อ้าว... คุณอีกแล้วเหรอ?" พี่คนขับแท็กซี่เห็นหน้าหลี่ฮั่นเซิงก็จำได้ทันที

นี่มันผู้โดยสารโรคจิตที่รับมาเมื่อตอนเที่ยงไม่ใช่เหรอวะเนี่ย?

"ไปถนนสิงสู่" หลี่ฮั่นเซิงพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แต่อารมณ์โมโหนี้ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่พี่คนขับ

แต่พี่คนขับนึกว่าคนบ้าคนนี้กำลังจะคลั่งขึ้นมาทำร้ายตน จึงรีบเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าสู่ถนนสิงสู่โดยไม่กล้าโอ้เอ้แม้แต่น้อย

ระหว่างทาง หลี่ฮั่นเซิงยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น เปิดกระจกรถแล้วระบายอารมณ์ออกมาเสียงดัง "ไอ้ฉิบหาย ผู้บริหารระดับสูงชูซิงมีแต่พวกโง่เง่า มองปัญหาไม่พกสมองกันมารึไงวะ! กูนี่ต้องมารับเคราะห์แทนแล้วยังโดนพวกมึงด่าอีก พวกมึงนั่นแหละสมควรไปกินขี้ให้หมด!"

"ไอ้เจิงเฮงซวยน่ารังเกียจ กูล่อแม่มึง ไอ้หลานเวรซุน แล้วก็ไอ้ระยำจางที่สมควรโดนขุดฮวงซุ้ยบรรพบุรุษ อย่าให้กูจับจุดอ่อนพวกมึงได้นะ! กูขอเ**ดแม่พวกมึงทั้งโคตรเลย!"

พี่คนขับเริ่มลนลาน เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก มือขวาแอบล้วงหยิบประแจปากตายอันเล็กออกมาจากช่องเก็บของตรงกลางอย่างแนบเนียน

หลี่ฮั่นเซิงสังเกตเห็นเข้าพอดี จึงถามออกไปตามสัญชาตญาณ "พี่คนขับ พี่ขับรถแท็กซี่ไม่ใช่เหรอครับ? ทำไมถึงพกประแจติดตัวไว้ด้วยล่ะ?"

"อ๋อ... ฉันเหรอ?" พี่คนขับมองหลี่ฮั่นเซิงผ่านกระจกมองหลัง ทั้งสองคนสบตากันอยู่สองวินาที คนขับรีบแก้ตัวสุดชีวิต "ฉันขับแท็กซี่นี่ บางครั้งก็ต้องซ่อมรถเอง พกประแจติดรถไว้สักอันมันก็สมเหตุสมผลอยู่ใช่ไหมล่ะ?"

"ก็จริง วิ่งแท็กซี่ทุกวัน บางครั้งก็ต้องซ่อมเล็กๆ น้อยๆ เองบ้าง" หลี่ฮั่นเซิงพูดจบก็แผดเสียงคำรามต่อ ขุดโคตรเหง้าสิบแปดชั่วโคตรของเจิงอิงเจี๋ยขึ้นมาด่าไปอีกรอบ

ตอนที่คนขับเก็บประแจกลับเข้าไปในช่องเก็บของ หลี่ฮั่นเซิงก็เห็นชัดๆ ว่าข้างในยังมีมีดเล่มหนึ่ง ค้อนเหล็กเล็กๆ อีกอัน และที่สำคัญคือมีสเปรย์พริกไทยอยู่ด้วยขวดหนึ่ง?

"มีดเล่มนี้นี่... เอาไว้ใช้ซ่อมรถเหมือนกันเหรอ?" หลี่ฮั่นเซิงถามอย่างสงสัย

"บางครั้งสายไฟในรถลัดวงจร ก็ต้องใช้มีดตัดสายไฟอยู่แล้ว พี่ชายว่าจริงไหมล่ะ?" พี่คนขับเริ่มจะแถต่อไม่ไหวแล้ว

"แล้วสเปรย์พริกไทยนั่นล่ะ?" หลี่ฮั่นเซิงตกใจ หรือว่าพี่คนขับคนนี้เคยโดนผู้ชายลวนลามมาก่อน?

"พวกเราที่ขับแท็กซี่มักต้องวิ่งรถจนดึกดื่น นานๆ ทีก็เจอพวกจิตไม่ปกติ บางคนก็ชอบไม้ป่าเดียวกัน พกสเปรย์พริกไทยติดไว้สักขวดมันก็สมเหตุสมผลใช่ไหมล่ะ?" คนขับพูดไปพลางปาดเหงื่อไปพลาง

"เฮ้อ อาชีพพวกคุณนี่อันตรายขนาดนี้เลยสินะ ลำบากจริงๆ เลย" หลี่ฮั่นเซิงรู้สึกทะแม่งๆ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนพี่คนขับกำลังพาดพิงถึงตัวเองอยู่เลยล่ะ?

พอถึงถนนสิงสู่ หลี่ฮั่นเซิงก็ลงจากรถ ส่วนคนขับก็เหยียบคันเร่งมิด พุ่งทะยานหนีออกจากตรงนั้นทันที

"บัดซบเอ๊ย ต้องไปหาหมอดูให้ช่วยดูดวงหน่อยแล้ว วันนี้ดวงตกห้ามออกจากบ้านหรือไงวะ? ทำไมถึงเจอไอ้โรคจิตนั่นอีกแล้วเนี่ย!"

พี่คนขับเก็บประแจกลับเข้าช่องเก็บของ "ฉันขอสาบานเลย ถ้ากลับมาวิ่งรถแถวนี้อีก ฉันยอมเป็นหมาเลย!"