ตอนที่ 60 ถ้อยคำความฝันบริหารบ้านเมือง

ค่ำวันนั้น หัวหน้าไล่พาคนในแผนกแต่งเพลงทุกคนไปเลี้ยงมื้อใหญ่ที่โรงแรมห้าดาวข้าง ๆ

ถึงการพาคนมาเยอะขนาดนี้จะค่อนข้างเปลืองงบ แต่เขาก็ขออนุมัติจากรองประธานเรียบร้อยแล้ว ยิ่งครั้งนี้หลินเย่าสร้างผลงานชิ้นโบแดงไว้ ค่าอาหารไม่เกินหนึ่งแสนหยวนจึงเบิกบริษัทได้สบาย ๆ

มีหรือที่อาไล่จะยอมปล่อยโอกาสทองในการสูบเงินบริษัทแบบนี้ให้หลุดมือ

เขาเซตผมจนเรียบแปล้ สวมสูทผูกเนกไทอย่างเนี้ยบ ก่อนจะพากลุ่ม "ลูกน้อง" เดินเข้าสู่โรงแรมห้าดาวที่ไม่ได้มาเสียนาน

"วันนี้หัวหน้าจะพาทุกคนมาเปิดหูเปิดตาดูโลกกว้าง อีกเดี๋ยวยืดอกกันให้ผึ่งผายหน่อยล่ะ อย่าไปทำหน้าตื่นตระหนกกับทุกอย่าง มันจะขายหน้าค่ายจ้านฟ่างเรา"

อาไล่คาบซิการ์เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงแรม "ช่วยจัดห้องส่วนตัวที่ดีที่สุดของพวกคุณให้ทีครับ"

พนักงานต้อนรับสาวเห็นอาไล่แต่งตัวภูมิฐาน แถมมีลูกน้องตามหลังมาเป็นพรวน จึงรีบจัดห้องส่วนตัวที่ดีที่สุดให้ทันทีโดยไม่ลังเล

"ห้องส่วนตัวระดับจื้อจุนคืนนี้กำหนดยอดใช้จ่ายขั้นต่ำสองแสนขึ้นไปนะคะ หากใช้ไม่ถึงก็จะคิดราคาเต็มสองแสนเลยค่ะ" พนักงานต้อนรับสาวเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

อาไล่แทบจะสำลักน้ำลาย "ทะ...เท่าไหร่นะครับ ต้องใช้ถึงสองแสนเลยเหรอ"

พอรู้ตัวว่าหลุดฟอร์ม เขาก็รีบเก๊กหน้าขรึมแก้เกี้ยว "แค่สองแสนเองเหรอ ผมมันจนจนเหลือแต่เงินอยู่แล้ว... แต่จริง ๆ พวกเราลองพิจารณาห้องที่ยอดใช้จ่ายสักแสนนึงดูก่อนก็ได้นะ"

แม่งเอ๊ย เปิดตัวเล่นใหญ่เกินไปจนได้... อาไล่โอดครวญในใจ

ด้านหลัง จางเต๋อหัวกดเสียงต่ำซุบซิบ "หัวหน้าแม่งเก๊กจัดเลยว่ะ"

หวังจื่อฟานก็กระซิบตอบ "ดู ๆ แล้วหัวหน้าไม่น่าจะรวยเท่าพวกเราด้วยซ้ำ"

จินหยางหมิง "ต่อให้ปีนึงปล่อยแค่เพลงเดียว รวมกับผลงานเก่า ๆ ปีนึงฉันก็ทำเงินได้อย่างต่ำสองสามล้านขึ้นไปแล้ว พวกเราน่าจะเคยเห็นโลกมามากกว่าหัวหน้าอีกมั้ง?"

จางเต๋อหัว "ให้ตายสิ ในเมื่อพวกเรามีเงินเยอะขนาดนี้ จะปล่อยให้หัวหน้าแย่งเก๊กคนเดียวทำไมล่ะ เงินเดือนบวกค่าคอมมิชชันต่อเดือนของเขาเหมือนจะได้แค่สองหมื่นกว่านิด ๆ เองนะ"

พูดจบเต๋อหัวก็โพล่งขึ้นมาทันที "ไม่ต้องหรอกครับ เอาห้องจื้อจุนนั่นแหละ พวกเราจนจนเหลือแต่เงินอยู่แล้ว"

อาไล่ตกใจจนตาโต รีบปรี่เข้ามากระซิบเสียงแผ่ว "อย่ามาหาเรื่องให้ฉันสิ บริษัทให้เบิกแค่แสนเดียวนะ แล้วในบัตรฉันมีแค่แสนสี่เอง"

เต๋อหัวโบกมืออย่างป๋าพลางว่า "ระดับท่านประธานมูลค่าตัวหลักร้อยล้านอย่างคุณ มีแค่ห้องจื้อจุนเท่านั้นแหละที่คู่ควรกับบารมี สถานที่เล็ก ๆ พรรค์นี้จะให้ท่านประธานอย่างคุณควักเงินเองได้ยังไง ให้ลูกน้องอย่างผมรับหน้าที่แทนเถอะครับ"

พูดจบเขาก็หยิบบัตรสีม่วงใบหนึ่งออกมา "คนสวย รูดบัตรนี้ได้เลย หักไปสองแสนก่อน ถ้าเกินกว่านั้นเดี๋ยวรอท่านประธานของพวกเราอิ่มหนำสำราญแล้วค่อยมาเคลียร์เพิ่ม"

พนักงานสาวไม่เกรงใจแม้แต่น้อย แต่พอรูดบัตรเสร็จ เธอก็ถึงกับชะงักเมื่อสังเกตเห็นชัด ๆ ว่านั่นคือบัตรม่วง

นี่มันบัตรม่วงที่จะออกให้เฉพาะลูกค้าที่มียอดเงินฝากในธนาคารเกินห้าล้านเท่านั้น!

พอก้าวเข้ามาในห้องส่วนตัว หัวหน้าไล่ก็ทำหน้ากระอักกระอ่วนใจ "ทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน..."

จางเต๋อหัวโบกมือพลางยิ้ม "หัวหน้าครับ เรื่องแค่นี้เอง ถือว่าผมเลี้ยงมื้อใหญ่หัวหน้ากับอาเย่าก็แล้วกัน อีกอย่าง ยังมีส่วนที่เบิกบริษัทได้อีกตั้งหนึ่งแสนไม่ใช่เหรอครับ"

ตลอดทั้งคืน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเอง

จะมีก็เพียงติงหยวน จากที่เคยเย็นชาเฉยเมย ตอนนี้กลับแฝงความกลัดกลุ้ม ดูแปลกแยกจากบรรยากาศอันอบอุ่นรอบตัวอยู่ตลอดเวลา

"อาจารย์ติง คงไม่ว่าอะไรนะครับถ้าผมจะเรียกคุณว่าอายวน" หลินเย่าเองก็สังเกตเห็นสีหน้ากังวลใจของติงหยวนเช่นกัน

ติงหยวนส่ายหน้า ไม่ได้ถือสาแม้แต่น้อย

"อายวน... พอบอกได้ไหมครับว่ามีเรื่องอะไรกลุ้มใจ ไหน ๆ ทุกคนก็ดื่มกันไปบ้างแล้ว สู้เปิดใจคุยกันตรงนี้เลยดีกว่าครับ" ที่จริงหลินเย่าเองก็สงสัย เพราะติงหยวนก็เลิกรากับเจียงซินซินไปแล้ว

เจียงซินซินผู้หยิ่งยโสก็พ่ายแพ้อย่างหมดรูปในการประกวดราชาน้องใหม่ไปแล้ว

เรื่องค้างคาใจก็น่าจะจบลงไปหมดแล้ว

หรือว่าจะเป็นเรื่องบริษัทของทางบ้านเขา?

หัวหน้ากับเพื่อนร่วมงานคนอื่นต่างส่งสายตาอยากรู้อยากเห็น "นั่นสิ เมื่อก่อนนายทำหน้าตึงใส่ทุกวัน ช่วงก่อนหน้านี้อุตส่าห์ยิ้มได้แล้วแท้ ๆ ตอนนี้ดันกลับมากังวลอีกละ"

ติงหยวนเองก็ไม่อยากปิดบังอะไรอีกแล้ว อย่างไรเสียไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเผชิญหน้าอยู่ดี สู้ถือโอกาสที่อาเย่าเอ่ยปากถามวันนี้ ระบายความอึดอัดใจทั้งหมดออกมาเลยก็แล้วกัน...

"หลังปีใหม่ ผมอาจจะต้องลาออกจากจ้านฟ่างแล้วครับ" ติงหยวนเอ่ยถึงการตัดสินใจครั้งสำคัญ

ประโยคสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวทำเอาทุกคนในห้องส่วนตัวถึงกับสร่างเมา อาการมึน ๆ ก่อนหน้านี้พลันหายเป็นปลิดทิ้ง

"นายจะลาออกเหรอ?" หัวหน้าไล่เริ่มไม่พอใจขึ้นมาทันที "อยู่ดี ๆ ทำไมถึงจะลาออกล่ะ? แผนกแต่งเพลงของพวกเราต้องอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาสิ ฉันไม่อนุญาตให้ขาดใครไปแม้แต่คนเดียวหรอกนะ"

หลินเย่าพอจะเดาได้ "ต้องกลับไปสืบทอดบริษัทใช่ไหมครับ?"

สืบทอดบริษัทงั้นเหรอ?

คำพูดนี้ทำให้เพื่อนร่วมงานพากันตกใจอีกระลอก

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

ติงหยวนพยักหน้ารับเบา ๆ พลางยกเหล้าขึ้นจิบแล้วเริ่มเล่าถึงสถานการณ์ของบริษัท

เพื่อนร่วมงานทุกคนในที่นั้น รวมถึงจางเต๋อหัว ต่างพากันเงียบกริบ

หัวหน้าไล่เองก็พลอยปวดหัวไปด้วย "สองสามปีมานี้ อย่าว่าแต่วงการการ์ตูนหรือภาพยนตร์และซีรีส์เลย แม้แต่วงการเพลงก็ยังโดนผลกระทบไปด้วย ซบเซาจริง ๆ วงการเพลงนับวันยิ่งทำมาหากินยากขึ้นทุกที"

เขาไม่อยากจะคิดเลยว่า หากในอนาคตตลาดเพลงของประเทศหัวกั๋วถูกวัฒนธรรมดนตรีต่างชาติต่าง ๆ กลืนกินไปจนหมด

เช่นนั้นกระแสฮว่าหลิวก็คงไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปากอีกต่อไป

บางทีในอีกหลายปีข้างหน้า เมื่อคนรุ่นหลังเอ่ยถึงฮว่าหลิวก็อาจแค่หัวเราะเยาะหรือถึงขั้นเหยียดหยาม แต่พอพูดถึงเพลงต่างชาติ กลับพร้อมจะตบอกอย่างภาคภูมิใจว่าโชคดีเหลือเกินที่ได้ฟังเพลงต่างประเทศกระมัง

ค่านิยมบูชาต่างชาติ ไม่ว่าจะยุคสมัยไหนก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ

ติงหยวนครุ่นคิดอย่างหนัก "ตกลงแล้วการตัดสินใจของผมมันถูกต้องหรือเปล่าครับ?"

หลินเย่าไม่ได้พยักหน้าหรือส่ายหน้า เพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "การตัดสินใจของคุณไม่มีคำว่าถูกหรือผิดหรอกครับ ที่คุณยังกังวลอาจเป็นเพราะคุณรักดนตรีและอยากแต่งเพลงต่อไป แต่ความเป็นจริงกลับบีบให้คุณต้องยอมทิ้งสิ่งที่รัก แล้วเลือกที่จะมาปกป้องมันแทน"

สีหน้ากังวลของติงหยวนฉายแววประหลาดใจขึ้นมา "อาเย่า นายเองก็สนับสนุนให้ฉันแต่งเพลงต่อไปเหมือนกันเหรอ?"

คราวนี้หลินเย่าพยักหน้ารับ "ถ้าในฐานะเพื่อนร่วมงานและเพื่อน ผมเห็นด้วยที่คุณจะแต่งเพลง ทุกคนมีสิทธิ์วิ่งตามสิ่งที่ตัวเองรักอยู่แล้ว แต่ถ้ามองในมุมของวงการเพลงโดยรวม ผมสนับสนุนให้คุณใช้พลังของกลุ่มทุนมากอบกู้กระแสเพลงฮว่าหลิวที่กำลังซบเซาลงไปครับ"

พูดจบ เขาก็เอ่ยต่อ "ทางเลือกทั้งสองทางนี้เดิมทีก็ไม่มีถูกผิด มีแค่มุมมองที่คุณยืนอยู่เท่านั้น สิ่งสำคัญคือตอนนี้คุณมีความคิดและจิตใจแบบไหนต่างหาก"

พวกจางเต๋อหัวเมื่อได้รู้ความจริงก็ไม่ได้พูดอะไรให้มากความอีก

ไม่ว่าติงหยวนจะลาออกจากจ้านฟ่าง หรือจะยังอยู่ที่จ้านฟ่างเพื่อไล่ตามสิ่งที่รักต่อไป พวกเขาก็พร้อมจะยกมือสนับสนุนอย่างเต็มที่

แม้แต่หัวหน้าก็ยังเงียบไป

"สิ่งสำคัญคือ...ฉันมีความคิดและจิตใจแบบไหนงั้นเหรอ?" ติงหยวนพึมพำกับตัวเอง สีหน้ายิ่งเคร่งเครียดขึ้นไปอีก

หลังจากจมอยู่ในห้วงความคิดนานห้าหกนาที ติงหยวนก็ดูเหมือนจะคิดตกได้อย่างแท้จริง

หากก่อนหน้านี้เขาจำใจต้องกลับไปเพราะแรงกดดันจากความเป็นจริง เช่นนั้นในตอนนี้ ติงหยวนก็ถือว่าได้ปล่อยวางลงจริง ๆ เสียที

"แล้วนายจะเดินหน้าต่อไปบนเส้นทางนี้เรื่อย ๆ ไหม?" ติงหยวนถามขึ้นอีกครั้ง

"ผมจะทำครับ" หลินเย่าตอบอย่างหนักแน่น

"เรื่องการโปรดิวซ์เพลง นายมีพรสวรรค์มากกว่าฉันเสียอีก ถ้าเส้นทางนี้มีนายอยู่ก็ไม่มีอะไรต้องเสียดายแล้ว" ติงหยวนเผยรอยยิ้มที่หาได้ยาก "นายช่วยปกป้องสิ่งที่รักแทนฉัน ส่วนฉันจะใช้พลังของกลุ่มทุนมาปลุกจิตสำนึกของคนในชาติตัวเอง!"

ภายในห้องส่วนตัวของโรงแรมห้าดาว คำสัญญาของคนสองคนได้ร้อยเรียงสิ่งที่รักเข้ากับความฝัน

เส้นทางในอนาคตของพวกเขาจะต้องน่าตื่นตาตื่นใจมากอย่างแน่นอนเลยใช่ไหม?

คนหนึ่งอยากใช้เสียงเพลงพากระแสฮว่าหลิวขึ้นสู่เวทีระดับสากล อีกคนกำลังจะก้าวเข้าสู่วงการธุรกิจเพื่อใช้พลังของกลุ่มทุนปลุกจิตสำนึกของคนในชาติ และทำให้คนในประเทศเลิกบูชาต่างชาติเสียที

นี่คือ 'ความฝันอันยิ่งใหญ่เพื่อบ้านเมือง' จากปากของ 'คนหนุ่ม' เลือดร้อน แม้จะดูเพ้อฝัน แต่มันกลับเป็นเป้าหมายที่ทำให้คนเรามุ่งมั่นฟันฝ่าไปข้างหน้าได้...