ตอนที่ 61 สาส์นท้ารบจากชูซิง

หลังจากข้ามมิติมา หลินเย่าก็พบว่าผู้คนในประเทศของโลกใบนี้คลั่งไคล้ต่างชาติกันหนักมากจริง ๆ

พระจันทร์ต่างแดนมักจะกลมโตและสว่างกว่าบ้านเกิดตัวเองเสมอนั่นแหละ!

ด้านหัวหน้าไล่ไม่ได้คัดค้านเรื่องที่ติงหยวนจะลาออกจากจ้านฟ่างหลังพ้นปีใหม่ ตรงกันข้าม เขากลับยิ้มให้อย่างใจดี "ห้องส่วนตัวเล็ก ๆ แค่นี้ จะไปรองรับความฝันกอบกู้ชาติของพวกนายสองคนได้ยังไงกัน"

เขานึกภาพออกเลยว่า พอติงหยวนกลับไปตั้งหลักที่บริษัทของตัวเองได้เมื่อไหร่ ก็คงก้าวเข้าสู่วงการธุรกิจ กลายเป็นบิ๊กบอสในชุดสูทภูมิฐานที่คอยสั่งการลูกน้องทุกคน

ส่วนหลินเย่า ด้วยพรสวรรค์ที่มี ในอนาคตเขาจะต้องกลายเป็นผู้ทรงอิทธิพลคนสำคัญในวงการดนตรีอย่างแน่นอน

แปะ แปะ แปะ~

จางเต๋อหัวเป็นคนแรกที่ปรบมือ "เยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก คนหนึ่งอยากใช้ดนตรียกระดับฮว่าหลิว อีกคนอยากใช้พลังแห่งทุนบริหารบ้านเมือง ฉันขอเป็นพยานให้พวกนายเอง"

หวังจื่อฟานฟังแล้วเลือดลมสูบฉีด "พวกนายสองคนไม่ได้สู้อยู่ตามลำพังนะ ยังมีพวกเราอยู่อีกทั้งคน!"

จินหยางหมิงเชิดหน้าขึ้นพูดว่า "งานแลกเปลี่ยนระดับนานาชาติช่วงตรุษจีนทุกปี โดนพวกต่างชาติแย่งซีนไปหมด ต่อไปนี้เราจะพิสูจน์ให้พวกนั้นเห็นว่า ฮว่าหลิวนี่แหละเจ๋งที่สุด!"

สองเส้นทางนี้ ไม่ว่าเส้นทางไหนต่างก็ยากลำบากแสนสาหัส

การใช้พลังของทุนบริหารประเทศ ต้องอาศัยกำลังทรัพย์และทรัพยากรบุคคลมหาศาลขนาดไหน มันไม่ง่ายเลยสักนิด

ส่วนการใช้ดนตรียกระดับกระแสฮว่าหลิวสู่เวทีสากล จะต้องแต่งเพลงระดับตำนานออกมามากสักเท่าไรกัน

ซึ่งมันอาจจะยากยิ่งกว่าการใช้ทุนกู้ชาติเสียด้วยซ้ำ

ใครจะไปคิดว่าคนกลุ่มนี้จะมานั่งคุยเรื่องยิ่งใหญ่ระดับชาติกันในร้านอาหารแบบนี้

บางคนมีครอบครัวแล้ว บางคนมีคนรักและกำลังจะแต่งงาน บางคนยังอยู่ในช่วงคลั่งรัก ส่วนบางคนก็ยังเป็นหมาโสดตัวคนเดียวเปล่าเปลี่ยว แต่ในเวลานี้พวกเขากลับเหมือน 'คนหนุ่มสาว' ที่นั่งเปิดอกคุยกันอย่างเต็มที่ในห้องส่วนตัวแห่งนี้!

คุยกันต่อไปอีกร่วมครึ่งชั่วโมง งานเลี้ยงฉลองก็มาถึงช่วงท้าย ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน

หลังเดินออกจากร้านอาหาร ติงหยวนก็เดินตามหลินเย่ามาทัน เขาเอ่ยขอบคุณคำหนึ่งแล้วจึงแยกย้ายกลับไป

มื้อค่ำในคืนนี้ เป็นมื้อแรกที่ทำให้หลินเย่ามีความสุขได้ขนาดนี้

พอกลับถึงบ้านใหม่ เขาก็แปรงฟันเตรียมตัวเข้านอน

ก่อนจะนอน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา

พอเขากดรับสายถึงได้รู้ว่า ที่แท้ก็คือจ้าวหย่า...

หลินเย่าเริ่มรู้สึกรำคาญขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่า บล็อกไปแล้วยังจะเอาเบอร์อื่นโทรมารังควานกันอีก?

"ฮัลโหล นั่นหลินเย่าใช่ไหมคะ"

"ดึกป่านนี้แล้ว มีธุระอะไรครับ"

"ฉัน... คุณออกมาเจอหน่อยได้ไหมคะ ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย ตอนนี้ฉันรอคุณอยู่ที่ร้านกาแฟตรงข้ามบริษัทค่ะ"

"ไม่ต้องเจอหรอกครับ มีเรื่องอะไรก็คุยในโทรศัพท์เถอะ"

"นึกไม่ถึงเลยว่าคุณคือสืออี เมื่อก่อนคุณแกล้งซ่อนฝีมือไว้เหรอคะ"

"ก็ประมาณนั้นครับ"

"ฉัน... ตอนนี้ฉันรู้สึกผิดจริง ๆ ค่ะ ขอฉันเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ ให้โอกาสฉันได้ขอโทษคุณได้ไหมคะ"

"เรื่องกินข้าวกับขอโทษคงไม่ต้องหรอกครับ"

"แล้ว... พวกเรายังพอมีโอกาสกลับมาคบกันได้ไหมคะ"

"ผมชอบผู้หญิงที่มีทัศนคติดีครับ แค่นี้นะครับ"

หลินเย่าพูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที แล้วก็บล็อกเพิ่มไปอีกหนึ่งเบอร์

เรื่องระหว่างเขากับจ้าวหย่ามันจบลงไปตั้งนานแล้ว

พอจัดการบล็อกเสร็จ หลินเย่าก็นอนหลับได้อย่างสบายใจ

ภายในร้านกาแฟชั้นล่างของตึกที่เขาพักอยู่

จ้าวหย่านั่งอยู่ตามลำพัง เธอคู้ตัวอยู่ที่มุมร้านอย่างน่าเวทนา ทอดสายตามองวิวกลางคืนนอกหน้าต่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจและนึกเสียดาย

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอทำตัวเองทั้งนั้น จะโทษใครก็ไม่ได้เลย

เช้าวันรุ่งขึ้น

อาจเพราะเรื่องที่คุยกันเมื่อคืนมันเร้าอารมณ์ไปหน่อย หลินเย่าเลยดื่มหนักไปนิด รู้ตัวอีกทีตอนตื่นก็ปาเข้าไปสิบโมงกว่าแล้ว

"ฉิบหายแล้ว สายแล้ว!"

หลินเย่าแปรงฟันเสร็จก็ไม่มีเวลากินข้าวเช้า รีบวิ่งหน้าตั้งไปที่บริษัททันที

ยังดีที่ห้องพักซึ่งเขาซื้อไว้อยู่ตรงถนนข้างบริษัท เดินแค่ไม่กี่นาทีก็ถึง

หลังสแกนนิ้วเข้างาน พอเดินเข้าไปในโซนทำงานของแผนกแต่งเพลง เขาก็เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีคนอยู่แค่ไม่กี่คน... แค่หกเจ็ดคนเองงั้นเหรอ?

สายกันทั้งแผนกเลยหรือไงเนี่ย?

แบบนี้ก็ได้เหรอ...???

"อาเย่า หัวหน้ากับพวกเต๋อหัวอยู่ในห้องประชุมน่ะ เพิ่งเริ่มประชุมไปได้ไม่กี่นาทีเอง" โปรดิวเซอร์ระดับเหรียญทองแดงคนหนึ่งเอ่ยทัก

"กำลังประชุมกันอยู่เหรอครับ" หลินเย่าถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าพนักงานแผนกแต่งเพลงเกือบทั้งหมดจะพร้อมใจกันมาสายเสียอีก

พอเดินมาถึงห้องประชุมของแผนกแต่งเพลง ก็เห็นหัวหน้ากับพนักงานอีกหลายคนกำลังนั่งประชุมกันอยู่

"หัวหน้าครับ ผม...เหมือนจะมาสายครับ" หลินเย่าเคาะประตูพลางเอ่ยอย่างเกรงใจ

"ตัดคำว่าเหมือนจะออกไปได้เลย" จางเต๋อหัวพูดโพล่งขึ้นมา

"นั่งก่อนสิ" หัวหน้าไล่ไม่ได้ติดใจเรื่องที่อาเย่ามาสาย เสาหลักคนสำคัญของแผนกแต่งเพลงแบบนี้ มาสายหน่อยจะเป็นไรไป?

"หัวหน้าครับ วันนี้มีประชุมเรื่องอะไรกันเหรอครับ" ทำไมหลินเย่าถึงรู้สึกว่าแค่ตัวเองมาสายไปครึ่งเช้า ก็ตามเรื่องในบริษัทไม่ทันเสียแล้วล่ะเนี่ย?

"เรื่องของนายนั่นแหละ" หัวหน้าไล่ตอบ

"เรื่องของผมเหรอครับ" หลินเย่าทำหน้างง

"นายลองดูโพสต์บนหน้าเว็บทางการของชูซิงนี่ก่อนสิ" หัวหน้าไล่เลื่อนโน้ตบุ๊กทำงานมาตรงหน้าเขา

หลินเย่ากวาดสายตามองข้อความบนหน้าจอ ซึ่งเป็นโพสต์ของหลี่ฮั่นเซิง แถมยังแท็กถึงค่ายจ้านฟ่างของพวกเขาด้วย

[ในการประกวดราชาน้องใหม่ การที่เพลงของสืออีจากจ้านฟ่างขึ้นนำเป็นอันดับหนึ่งชั่วคราวถือว่าเก่งมากจริง ๆ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าสืออีจะเหนือกว่าเจียงซินซิน]

[บอกได้แค่ว่าสืออีโชคดีมาก ที่บังเอิญมีเพลงแนววัยรุ่นเก็บตุนไว้พอดี]

[วันนี้ค่ายชูซิงของเราจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ความมั่นใจของเจียงซินซินไม่ได้ไร้ที่มา แต่เธอมีฝีมือของจริง]

[เพราะฉะนั้น ชูซิงของเราขอท้าดวลเพลงกับค่ายจ้านฟ่างของพวกคุณตรง ๆ มาประลองกันบนโลกอินเทอร์เน็ตต่อหน้าชาวเน็ตทุกคนไปเลย!]

[วางใจได้ เจียงซินซินของเราจะไม่เอาเปรียบคุณ เราจะใช้เพลงแนวเยียวยาที่คุณถนัดที่สุดมาประลองกับคุณ!]

[โดยใช้ชาร์ตเพลงใหม่ของวันจันทร์หน้าเป็นตัวตัดสิน อยากรู้เหมือนกันว่าสืออีแห่งจ้านฟ่างจะใจถึงพอหรือเปล่า!]

ดูออกเลยว่าตอนพิมพ์ข้อความนี้ หลี่ฮั่นเซิงจะแค้นเคืองขนาดไหน

ชาร์ตเพลงใหม่จะอัปเดตสัปดาห์ละครั้งทุกวันจันทร์

ปกติแล้ว โปรดิวเซอร์ที่ไม่ต้องการไปแย่งชิงในฤดูกาลดันชาร์ตใหญ่มักจะเลือกปล่อยเพลงลงชาร์ตเพลงใหม่แทน

หลินเย่านิ่งเงียบไป มีคนมาท้าประลองเพลงอีกแล้วเหรอ?

คราวก่อนเป็นจ้าวหย่า คราวนี้มาเป็นเจียงซินซิน

ทำไมถึงชอบท้าประลองเพลงกันนักนะ?

"ตอนแรกกะว่าจะรอนายมาก่อนแล้วค่อยเปิดประชุม แต่รอจนเก้าโมงครึ่งก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา" หัวหน้าไล่เอ่ย

หลินเย่ารู้สึกกระดากอาย หัวหน้าครับอย่าตอกย้ำกันอีกเลยได้ไหม มาสายมันน่าอายนะ

จางเต๋อหัวช่วยพูดเสริม "อาเย่า ช่วงนี้ผลงานของแผนกแต่งเพลงเรากระเตื้องขึ้นมาได้ก็เพราะนายแท้ ๆ พวกเรารู้ดีว่าสองเดือนมานี้นายเหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว ปีนี้นายไม่ต้องปล่อยเพลงเพิ่มอีกแล้วล่ะ"

หวังจื่อฟาน "ศึกประลองเพลงครั้งนี้ เราไม่จำเป็นต้องรับคำท้าหรอกครับ"

จินหยางหมิง "ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ผมเองก็ไม่แนะนำให้รับคำท้าเหมือนกัน การมาดวลเพลงเกาะกระแสราชาน้องใหม่แบบนี้ ถ้าเจียงซินซินแพ้อีกรอบก็แค่แพ้ซ้ำสอง ชูซิงไม่มีอะไรจะเสียเลย แต่ถ้าเกิดชนะขึ้นมา กลับจะได้เกาะกระแสราชาน้องใหม่กอบกู้ชื่อเสียงให้เจียงซินซินแทน"

หลังจากปลดล็อกปมในใจได้ตั้งแต่เมื่อคืน ติงหยวนก็ร่วมวงด้วย "เหล่าจินพูดถูก ในสถานการณ์แบบนี้ถ้าเลี่ยงการดวลได้ก็ควรเลี่ยง อย่าไปยอมตกเป็นเครื่องมือของคนอื่นเลย"

แต่หลินเย่ากลับมองต่างออกไป "ทำไมเราไม่คิดว่านี่เป็นโอกาสให้จ้านฟ่างได้เปิดศึกอย่างงดงามสักรอบล่ะครับ"

"หา? เปิดศึกอย่างงดงามงั้นเหรอ" จางเต๋อหัวเริ่มตามไม่ทัน

คนอื่น ๆ ก็สงสัยไม่ต่างกัน

หลินเย่ายืดตัวตรง กระแอมเบา ๆ เคลียร์คอก่อนเอ่ย "ผมไม่อยากให้คำพูดเมื่อคืนเป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อตอนเมา ในเมื่อเราอยากใช้ดนตรีปลุกจิตวิญญาณของคนในชาติ ก็ตีเหล็กตอนร้อน ใช้ศึกนี้เปิดฉากไปเลยสิครับ"

"แต่เรื่องประลองเพลง เราจะรับคำท้าก็ได้ครับ เพียงแต่ให้แกล้งปฏิเสธเป็นพิธีไปก่อนสักรอบ แล้วค่อยยื่นเงื่อนไข"