ตอนที่ 62 ใต้ผืนสมุทร ใกล้จะเปิดตัวแล้ว

พอเห็นท่าทีพร้อมรับผิดชอบของหลินเย่า หัวหน้าไล่ก็รู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเอ่ยปากห้าม "อาเย่า ผมเข้าใจความคิดของนายนะ แต่ตอนนี้นายน่ะเขียนเพลงติดกันมาสามเพลงแล้ว เราจะมารับคำท้าเพียงเพราะคำพูดแค่คำเดียวของหลี่ฮั่นเซิงไม่ได้หรอก"

"ถ้าผมจะบอกว่า เมื่อคืนบังเอิญมีแรงบันดาลใจขึ้นมาพอดี ก็เลยแต่งเสร็จไปเพลงหนึ่งแล้วล่ะครับ" หลินเย่าโม้หน้าตายแบบตาไม่กะพริบ

"อะไรนะ นายเขียนเพลงใหม่ออกมาได้อีกเพลงแล้วเหรอ" หัวหน้าไล่ตกตะลึง

ทั้งติงหยวน จางเต๋อหัว หวังจื่อฟาน จินหยางหมิง รวมถึงเพื่อนร่วมงานทุกคนต่างมองหลินเย่าตาค้างด้วยความตกตะลึง

ต้องเป็นสมองแบบไหนกันถึงเขียนผลงานใหม่ออกมาติดๆ กันได้ขนาดนี้

"บังเอิญได้แรงบันดาลใจพอดีน่ะครับ" หลินเย่ายิ้มร่า

"บังเอิญ... มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยมั้ง แล้วเป็นเพลงสายเยียวยาหรือเปล่า" หัวหน้าไล่ถาม

"สายเยียวยาครับ แถมยังเป็นสายเยียวยาที่แท้จริง เขียนขึ้นมาเพื่อคนที่เป็นโรคซึมเศร้าทุกคนเลยครับ" หลินเย่าเองก็เคยเข้าไปอ่านคอมเมนต์ของเพลง "หลังจากนั้น" กับ "บอกเลิกก็เลิกกัน" มาแล้ว

แล้วเขาก็พบปัญหาใหญ่ที่ร้ายแรงมากอยู่ข้อหนึ่ง

คนฟังจำนวนมากไม่มากก็น้อยต่างมีอาการซึมเศร้า บางคนถึงขั้นเลิกกับแฟนเพราะฟังสองเพลงนี้

ครั้งนี้เขาอยากจะปล่อยผลงานที่แตกต่างออกไปสักหน่อย

นั่นก็คือ "ใต้ผืนสมุทร" โลกใต้ทะเลที่เป็นของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า

เพื่อพลิกโฉมแนวเพลงสายเยียวยาของวงการฮว่าหลิวในโลกใบนี้ใหม่ทั้งหมด

เรื่องปลุกกระแสเจตนารมณ์แห่งชนชาติ ให้เริ่มจากสายเยียวยาก่อนก็แล้วกัน ส่วนแนวกั๋วเฟิงยังไม่ต้องรีบ ค่อยว่ากันตอนชาร์ตตรุษจีน

หลินเย่าอยากให้คนฟังรู้ว่า การเอาแต่ยัดเยียดเนื้อเพลงอบอุ่นหัวใจไม่ได้เรียกว่าการเยียวยา มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด ฟังจบแล้วรังแต่จะทำให้จิตใจหม่นหมองหนักกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

คนบางคนเดิมทีก็เป็นโรคซึมเศร้าหรือจิตใจหม่นหมองอยู่แล้ว แต่นี่คุณยังจะแต่งเพลงที่เน้นความอบอุ่นแบบล้นปรี่ใส่เข้าไปอีกเนี่ยนะ

นั่นมันไม่ใช่การไปสะกิดแทงใจดำคนฟังหรอกหรือ

"เขียนให้คนฟังที่เป็นโรคซึมเศร้าทุกคนงั้นเหรอ" หัวหน้าไล่เริ่มสงสัย "เป็นแนวเดียวกับ "หลังจากนั้น" กับ "บอกเลิกก็เลิกกัน" ทำนองนั้นหรือเปล่า"

"จะว่าใช่ก็ใช่ หรือไม่ใช่ก็ได้ครับ" หลินเย่าไม่ได้ปฏิเสธ "รอผมสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปจัดการไฟล์เนื้อเพลงแล้วพิมพ์ออกมาก่อน" พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องประชุมไปทันที

จางเต๋อหัวขยับเข้ามาถาม "หัวหน้าครับ ดูอาเย่าไม่ได้พูดเล่นเลยนะ หรือว่าจะบังเอิญมีแรงบันดาลใจขึ้นมาจริงๆ"

หวังจื่อฟาน "แล้วเช้าวันนี้เจียงซินซินก็บังเอิญมาท้าดวลเพลงกับอาเย่าของเราเนี่ยนะ"

จินหยางหมิง "แถมเจียงซินซินยังบังเอิญใช้เพลงสายเยียวยามาแข่งกับอาเย่าอีกเนี่ยนะ"

ติงหยวนเงียบไป ในหัวเขาไม่ได้มีมุกต่อปากต่อคำกวนๆ เยอะขนาดนั้น จึงทำได้แค่เออออตามน้ำไปว่า "บังเอิญสุดๆ บังเอิญจนแม่ของความบังเอิญเปิดประตูต้อนรับ บังเอิญเข้าบ้านมาเลย"

หัวหน้าไล่ "..."

โดนพวกนายแย่งเล่นมุกไปหมดแล้ว แล้วฉันจะพูดอะไรได้อีกล่ะทีนี้

ทำแบบนี้หัวหน้าอย่างฉันก็ดูเด๋อด๋าแย่สิ

หรือว่าฉันต้องบอกให้ปล่อยมุกบินไปก่อนดีล่ะ

พวกนายแก๊ง F4 ยุบวงแล้วเดบิวต์ตรงนี้ไปเลยเถอะ

ไม่กี่นาทีต่อมา หัวหน้าไล่กับเหล่าโปรดิวเซอร์เพลงแทบทุกคนก็พากันมายืนล้อมเครื่องพิมพ์

ใครไม่รู้คงนึกว่าเป็นเครื่องพิมพ์ธนบัตรไปแล้ว

"สำรวมกันหน่อย นี่ไม่ใช่เครื่องพิมพ์เงินนะ" หัวหน้าไล่กระแอมสองที เตือนให้ทุกคนถอยออกไปหน่อย

"ตั้งแต่อาเย่าปล่อยเพลง "หลังจากนั้น" ออกมา เครื่องพิมพ์เครื่องนี้มันก็ไม่ต่างจากเครื่องพิมพ์เงินหรอกครับ" หวังจื่อฟานเอ่ยแซว

"สิ่งที่พิมพ์ออกมามันก็คือเงิน ผมบอกว่ามันเป็นเครื่องพิมพ์เงิน มันก็คือเครื่องพิมพ์เงินครับ!" จินหยางหมิงพูดเสียงหนักแน่น

หัวหน้าไล่ยิ้มกริ่ม "พูดถึงเรื่องนี้ พวกนายก็ไม่ได้ปล่อยเพลงใหม่มาตั้งนานแล้วนะ กะจะให้อาเย่าแบกผลงานทั้งแผนกไว้คนเดียวหรือไง"

จางเต๋อหัวกล่าว "พวกเรากำลังเปิดโอกาสให้อาเย่าต่างหากครับ"

ติงหยวนเอ่ยเรียบๆ "พิมพ์เสร็จแล้ว"

ทุกคนหันขวับไปมอง 'เครื่องพิมพ์เงิน' เครื่องนั้นพร้อมกันทันที ปรากฏว่ามันพิมพ์ออกมาตั้งยี่สิบกว่าชุด

มีเนื้อเพลงแจกครบมือแทบทุกคน ไม่ต้องมายืนรุมแย่งกันดู

ยังไงตอนนี้แผนกแต่งเพลงของพวกเขาก็มีเงินแล้ว ถ้าทั้งแผนกต้องมายืนรุมอ่านเนื้อเพลงแผ่นเดียวกัน ขืนรู้ไปถึงไหนคงดูน่าอนาถแย่

เมื่อทุกคนได้เนื้อเพลงมาอยู่ในมือ ต่างก็นั่งลงก้มหน้าอ่านอย่างละเอียดตามสัญชาตญาณ

หากอาเย่ายังรักษามาตรฐานระดับเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" เอาไว้ได้ การประลองเพลงครั้งนี้ก็จะยิ่งช่วยดึงกระแสความนิยมให้กับเว็บไซต์ทางการของจ้านฟ่างได้อย่างมหาศาล

"ใต้ผืนสมุทรเหรอ? ตั้งชื่อเพลงได้ไม่เลวเลย" จางเต๋อหัวรู้สึกประทับใจชื่อเพลงตั้งแต่แรกเห็น

"ครั้งนี้อาเย่าอยากเขียนถึงโลกใต้ทะเลเหรอ" หวังจื่อฟานไม่พูดอะไรต่อ เขาถือแผ่นเนื้อเพลงเดินไปที่โซนพักผ่อน ชงกาแฟสักแก้วแล้วเริ่มอ่าน

เนื้อเพลงท่อนแรกพรรณนาถึงแสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านม่านเมฆ หลบเร้นผู้คนจนทอดประกายระยิบระยับบนผืนสมุทร คลื่นทะเลซัดสาดกระโปรงสีขาวจนเปียกชุ่ม พยายามผลักร่างนั้นกลับคืนสู่ฝั่งและชะล้างรอยคราบเลือด ถ่ายทอดความเปล่าเปลี่ยวและสิ้นหวังอย่างจับใจ

♪

เพียงแค่อ่านท่อนแรก หวังจื่อฟานก็จมดิ่งสู่ห้วงความคิดทันที

เนื้อเพลงนี้เขียนออกมาได้ลึกซึ้งกินใจเหลือเกิน

"เชี่ยแล้ว!" จางเต๋อหัวที่มีฝีมือเก่งกาจที่สุดในกลุ่มสี่เหรียญเงิน ตะโกนลั่นมาจากโซนเล่นเกมที่อยู่ห่างออกไป "เนื้อเพลงนี้... ลึกซึ้งเกินไปแล้ว คลื่นทะเลอยากจะซัดให้กระโปรงขาวของเธอเปียก พยายามจะฉุดรั้งคนที่กำลังจะตายให้กลับคืนมา..."

จินหยางหมิงขมวดคิ้ว "เนื้อเพลงใช้มุมมองของ 'เด็กสาว' ถ่ายทอดออกมางั้นเหรอ"

เนื้อเพลงท่อนต่อมากล่าวถึงความหวังอันเลื่อนลอยที่จะมอบความอบอุ่น เสียงคร่ำครวญนำทางดิ่งลึกลงสู่ก้นทะเล จนวิญญาณจมสู่ความเงียบงันโดยไม่มีใครปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีก ติงหยวนกำลังอ่านเนื้อเพลงพวกนี้อยู่เช่นกัน แค่ท่อนเปิดของเพลงนี้ก็เปี่ยมไปด้วยความหมายอันลึกซึ้ง หากท่อนต่อ ๆ ไปยังคงรักษาระดับนี้ไว้ได้ เขารู้สึกว่าเพลงนี้มีสิทธิ์คว้ารางวัลได้แน่นอน

ทางด้านหวังจื่อฟานที่อยู่อีกฝั่ง แค่ตีความเนื้อเพลงช่วงแรกก็ซดกาแฟไปถึงสามแก้ว สีหน้าหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังยืม 'เหล้า' ย้อมใจดับทุกข์อย่างไรอย่างนั้น

เนื้อเพลงท่อนนี้พรรณนาถึงความชอบในกลิ่นไอเค็มของลมทะเล การเหยียบย่ำลงบนผืนทรายเปียกชื้น คำพูดที่ว่าเถ้ากระดูกของคนเราควรโปรยลงสู่ทะเล พร้อมตั้งคำถามอันแสนเจ็บปวดว่าตายไปแล้วจะไปอยู่ที่ไหน จะยังมีใครรักอยู่ไหม และโลกใบนี้จะหยุดทำร้ายกันได้หรือยัง ทั้งหมดล้วนสื่อถึงความสิ้นหวังอันมืดมิด

ริมฝีปากของจางเต๋อหัวสั่นระริก พูดจาแทบไม่เป็นประโยค "เพลง "ใต้ผืนสมุทร" เพลงนี้มันจะ... อย่าว่าแต่แต่งให้คนเป็นโรคซึมเศร้าฟังเลย แค่ผมตีความท่อนแรก ๆ ก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว อาเย่ากำลังเขียนถึงเรื่องราวของเด็กสาวคนหนึ่งที่เดินเข้าหาความตายด้วยความสิ้นหวังเหรอเนี่ย"

จินหยางหมิงยังคงอินไม่หาย "ถึงจะไม่รู้แน่ชัดว่าอาเย่าต้องการสื่ออะไร แต่เท่าที่ฝีมือระดับผมพอจะตีความได้ ก็น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ"

หวังจื่อฟานพึมพำกับตัวเองอยู่ตรงนั้น "ไปที่ไหนน่ะเหรอ ไปยังก้นบึ้งของใต้ผืนสมุทร กลืนฝังความลับของฉัน เติมเต็มการยอมจำนนของฉัน ฝังกลบความสิ้นหวังและร่องรอยของฉัน..."

หัวหน้าไล่เป็นคนแรกที่อ่านเนื้อเพลงจบ แต่เพราะไม่ได้จบสายดนตรีมาโดยตรงจึงไม่สามารถวิเคราะห์เจาะลึกได้ ทำได้แค่รู้สึกว่าเนื้อเพลงเขียนได้ดีมาก แต่ดีถึงขั้นไหนนั้น เขาเองก็นึกภาพไม่ออกชัดเจนนัก

แต่พอเห็นหวังจื่อฟานนั่งอยู่คนเดียว เดี๋ยวก็พึมพำคนเดียว เดี๋ยวก็ทำเหมือนกำลังคุยกับ 'คนแปลกหน้า' เขาก็อดตกใจไม่ได้ "เหล่าหวังคงไม่ได้ดื่มกาแฟมากไปจนเบลอหรอกนะ หรือว่าจะกลายเป็นโรคซึมเศร้าขึ้นมาจริง ๆ ซะแล้ว"

"อย่าเพิ่งไปกวนเหล่าหวัง เขาคงใกล้จะตีความแตกฉานแล้ว!" จางเต๋อหัวรู้สึกคาดหวังอยู่ลึก ๆ

จังหวะนั้นเอง ติงหยวนก็ลุกขึ้นยืนจากจุดที่ไม่ไกลนัก เขาผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า "สิ่งที่อาเย่าอยากจะสื่อ น่าจะเป็นเด็กสาวที่ต้องทนทุกข์กับความสิ้นหวังอย่างแสนสาหัส กำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของใต้ผืนสมุทร"

"ตั้งแต่เริ่มจมลงสู่ใต้ทะเล พยายามดิ้นรนแต่ไร้ความหมาย สิ่งที่หลงเหลือให้ตัวเองมีเพียงความโศกเศร้า ถลำสู่ความสิ้นหวังไปทีละก้าว จนกระทั่งด้านชา ดิ่งลงสู่จุดที่สิ้นหวังที่สุด ชินชาจนไม่คาดหวังอะไรอีกแล้ว ฉันจมดิ่งลงสู่ใต้ทะเล ไม่มีใครมาช่วยฉันเลย ทั้งที่ฉันเกลียดความทรมานจากการขาดอากาศหายใจแท้ ๆ..."

เมื่อได้ยินคำพูดของติงหยวน หวังจื่อฟานก็พลันตาสว่างขึ้นมาทันที "ใช่แล้ว! มันต้องแบบนี้เลย! เนื้อเพลงต้องการจะสื่อความหมายนี้แหละ!"

พูดจบ เขาก็หันไปมองหลินเย่าที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด อึ้งจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่

หัวหน้าไล่ไม่ใช่คนโง่ แค่ดูจากสีหน้าของพวกเต๋อหัวก็เดาได้ไม่ยากว่า เพลง "ใต้ผืนสมุทร" เพลงนี้จะต้องมีคุณภาพสูงมากอย่างแน่นอน

จู่ ๆ เขาก็ผุดยิ้มเจ้าเล่ห์ "ในเมื่อเนื้อเพลงคุณภาพสูงขนาดนี้ มีหรือที่ฉันจะไม่ช่วยโหมกระแสให้มันดังเปรี้ยงปร้างไปเลย"

"เฮ้อ อาเซิ่งนี่น่าสงสารจริง ๆ ดันมาเจอตอนที่อาเย่าของฉันแรงบันดาลใจกำลังพรั่งพรูพอดี ขอสงสารนายสักสามวินาทีแล้วกันนะ"