ตอนที่ 63 สี่ 'ผู้กำกับ' ประชันบทบาทบนเวทีเดียวกัน

ขณะที่อาไล่กำลังจะตอบกลับหลี่ฮั่นเซิง ก็เหลือบไปเห็นเงาคนยืนอยู่หน้าประตูแผนกแต่งเพลงพอดี

จะเป็นใครไปได้อีกถ้าไม่ใช่รองประธาน

"รองประธาน ทำไมถึงมาที่แผนกแต่งเพลงด้วยตัวเองล่ะครับ มีเรื่องอะไรโทรเข้าเบอร์โต๊ะผมก็ได้" หัวหน้าไล่รีบเดินเข้าไปต้อนรับ

"ฉันโทรหานายตั้งสี่สายไม่มีคนรับ โทรหาคนอื่นก็ไม่มีใครรับเหมือนกัน นึกว่าแผนกแต่งเพลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นซะอีก" รองประธานกวาดตามองคนรอบ ๆ ที่นั่งเอกเขนกหมดสภาพ ต่างพากันก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับกระดาษในมือ

เจ้าหมอนั่น หวังจื่อฟาน ถึงกับนั่งจิบกาแฟสบายอารมณ์อยู่เนี่ยนะ?

จินหยางหมิงก็นั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่อีกคนเนี่ยนะ?

"ถึงตอนนี้หลินเย่าจะมีผลงานนำเป็นอันดับหนึ่งของราชาน้องใหม่ชั่วคราว แต่จะปล่อยตัวเหลาะแหละแบบนี้ไม่ได้นะ" รองประธานคิดจะตำหนิต่ออีกสักสองสามประโยค แต่พอเห็นว่าหลินเย่าก็อยู่ด้วย จึงยอมเพลาปากลง

"รองประธานครับ พวกเขากำลังอ่านวิเคราะห์เนื้อเพลงกันอยู่ต่างหากครับ" หัวหน้าไล่เอ่ยถึงผลงานชิ้นใหม่ของหลินเย่า

รองประธานถึงกับอึ้ง "แต่งเพลงใหม่ออกมาได้อีกแล้วเหรอ? แถมยังคุณภาพสูงระดับนั้นอีก? เดี๋ยวก่อนนะ ฉันจะสั่งของกินมาให้พวกนาย พักผ่อนกันให้เต็มที่เลย ถือซะว่ารองประธานอย่างฉันเลี้ยงมื้อเที่ยงแผนกแต่งเพลงแล้วกัน โดยเฉพาะอาเย่า ควรได้พักผ่อนสักสองสามวันได้แล้ว"

รองประธานพูดจบก็หมุนตัวเตรียมจะไป แต่แล้วก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ "จริงสิ เหล่าไล่ ฉันมาหานายเพราะเรื่องเทียบท้าดวลเพลงของค่ายชูซิงน่ะ ในเมื่อมีเพลงใหม่แล้ว เรื่องดวลเพลงฉันก็ไม่ห่วงแล้วล่ะ ดวลไปตามปกติได้เลย ฉันในฐานะตัวแทนผู้บริหารระดับสูงของบริษัทพร้อมสนับสนุนเต็มที่"

พอก้าวเข้าลิฟต์ รองประธานก็ส่ายหน้าพลางถอนหายใจด้วยความทึ่ง "เจ้าเด็กหลินเย่านี่ เป็นโปรดิวเซอร์ระดับสมบัติล้ำค่าจริง ๆ ความถี่ในการปล่อยเพลงใหม่เร็วยิ่งกว่าผู้ถือหุ้นบางคนเปลี่ยนเลขาฯ เสียอีก ชักอยากจะรับเขาเป็นลูกบุญธรรมแล้วสิ..."

จากความทึ่งแปรเปลี่ยนเป็นความชื่นชม และสุดท้ายคือความรู้สึกว่าโชคดีเหลือเกิน

ค่ายจ้านฟ่างของพวกเขาโชคดีจริง ๆ ที่มีหลินเย่า

โปรดิวเซอร์ระดับสมบัติล้ำค่าแบบนี้ อนาคตข้างหน้าย่อมไม่มีทางตกต่ำแน่นอน

หัวหน้าไล่ยิ้มกริ่มเดินกลับเข้าห้องทำงาน เปิดบัญชีทางการของตัวเอง เตรียมจะตอบกลับหลี่ฮั่นเซิง

"หัวหน้าครับ กำลังจะตอบกลับเทียบท้าดวลของชูซิงเหรอครับ?" หลินเย่าเดินตามเข้ามาถาม

"แน่นอนว่าไม่ใช่" หัวหน้าไล่ยิ้มตาหยีอย่างใจดีพลางเอ่ย "หลี่ฮั่นเซิงคิดอยากจะดวลเพลงก็ดวลได้เลยงั้นเหรอ? เห็นพวกเราเป็นอะไรกัน? ฉันจะทำเป็นไม่สนใจ ไม่แยแสเรื่องดวลเพลงกับชูซิงสักหน่อย พอด้านโน้นเริ่มร้อนรนจนทนไม่ไหว ค่อยยื่นเงื่อนไขออกไป แถมเรายังได้ภาพลักษณ์คนใจกว้างที่ยอมอนุเคราะห์ช่วยสานฝันให้คนอื่นอีกต่างหาก"

หลินเย่ายกนิ้วโป้งให้ สมกับเป็นหัวหน้าจริง ๆ เรื่องไม่ยอมเสียเปรียบใครเนี่ย

ดูท่าว่าเขาคงกังวลเกินเหตุไปเองเสียแล้ว

ยังไม่ทันที่หัวหน้าไล่จะตอบกลับ หลี่ฮั่นเซิงก็แท็กบัญชีทางการของจ้านฟ่างซ้ำอีกรอบ โดยจงใจเน้นไปที่บัญชีทางการชื่อ 'อาไล่หล่อที่สุด' เป็นพิเศษ:

[ค่ายจ้านฟ่างของพวกนายกลัวแล้วสิท่า?]

[นี่ก็ผ่านไปตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว ต่อให้ต้องประชุมกัน ก็น่าจะได้เวลาตอบแล้วมั้ง?]

[นึกว่าสืออีจะแน่สักแค่ไหน เจียงซินซินบ้านเราอุตส่าห์ยอมลดตัวลงมาใช้แนวทางที่สืออีถนัดที่สุดมาดวลด้วยเชียวนะ]

[ต่อให้กลัวจนหนี ก็ควรตอบให้ชัดเจนหน่อยไม่ใช่เหรอ?]

[แกล้งตายแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน?]

หลี่ฮั่นเซิงเปิดโหมดเยาะเย้ยถากถางแบบจัดเต็ม ไม่กลัวเลยว่าเจ้างูหน้าด้านนั่นจะไม่ยอมกระโดดลงหลุมพรางที่เขาขุดไว้

แต่ไหนแต่ไรมา การยั่วโมโหถากถางคือวิธีที่ดีที่สุดเสมอในการปั่นหัวศัตรู

หัวหน้าไล่ตอบกลับแทบจะทันที: [ค่ายชูซิงของพวกนายคิดอยากจะดวลเพลงก็ดวลได้เลยงั้นสิ?]

[คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือไงว่าพวกนายคิดอะไรอยู่ อยากจะมาเกาะกระแสอันดับหนึ่งราชาน้องใหม่ของอาเย่าบ้านเราล่ะสิ]

[ชูซิงเองก็มีหน้ามีตาในเมืองลั่วเฉิงแท้ ๆ ไม่นึกเลยว่าจะใช้วิธีการชั้นต่ำแบบนี้มาเกาะกระแส]

พอเห็นข้อความตอบกลับ หลี่ฮั่นเซิงก็หน้ามืดทะมึน "เกาะกระแสบ้านแม่นายสิ ชูซิงอย่างพวกเราจำเป็นต้องเกาะกระแสจ้านฟ่างของพวกนายด้วยเหรอวะ?"

บัดซบเอ๊ย!

ถ้าไม่ใช่เพราะบอร์ดบริหารต้องการกู้ชื่อเสียงให้เจียงซินซินเพื่อลบกระแสด้านลบทั้งหมด หลี่ฮั่นเซิงไม่มีทางยอมลดตัวไปคุยกับเจ้างูหน้าด้านนั่นหรอก

หลี่ฮั่นเซิงข่มเพลิงโทสะในใจแล้วพิมพ์ตอบกลับไป: [เหอะ ๆ ชูซิงอย่างพวกเราจำเป็นต้องเกาะกระแสจ้านฟ่างของพวกนายด้วยเหรอ? น่าขำสิ้นดี]

หัวหน้าไล่ตอบกลับ: [งั้นเรื่องดวลเพลงก็ยกเลิกไป ไม่ต้องพูดถึงมันอีก ถ้าพูดถึงอีกนายก็เป็นหมาตัวหนึ่งแล้วกัน]

หลี่ฮั่นเซิง "???"

ทางด้านแผนกแต่งเพลงค่ายเหลยถิง ซุนเชียนนั่งกุมท้องหัวเราะร่าอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ขำจนน้ำหูน้ำตาแทบไหล "เจ้างูหน้าด้านนี่เล่นเป็นแฮะ ปั่นหัวหลี่ฮั่นเซิงซะอยู่หมัดเลย"

เรื่องสนุกแบบนี้จะขาดอาเชียนคนนี้ไปได้ยังไงกัน?

แซวเสร็จ เขาก็รีบใช้บัญชีทางการของตัวเองตอบกลับทันที: [พี่อาเซิง อย่าไปสนใจเจ้างูหน้าด้านนั่นเลยครับ ชูซิงอย่างพวกเราไม่จำเป็นต้องไปเกาะกระแสจ้านฟ่างหรอก ข้างหลังพี่น่ะยังมีกลุ่มแฟนพันธุ์แท้ที่พร้อมจะแทงข้างหลังอยู่เสมอ รักพี่อาเซิงคนเดียวเสมอนะครับ!]

หลี่ฮั่นเซิงเห็นข้อความที่เจ้างูหน้าด้านตอบมา เดิมทีก็โกรธจนควันออกหูอยู่แล้ว แม่งเอ๊ย ไอ้หลานตัวดีนี่ก็ยังจะมาร่วมวงอีกคนเรอะ?

หลี่ฮั่นเซิงตอบกลับไอ้หมาซุน: [ไอ้ตุ๊ด แกเลิกโผล่มาทำให้อ้วกแตกได้ไหม?]

จังหวะนั้นเอง หัวหน้าจางเชวียจากแผนกแต่งเพลงค่ายซิงอวี๋ก็เข้ามาร่วมวงด้วย เขาพิมพ์ตอบตรง ๆ เลยว่า: [พี่อาเซิง ผมเองก็แนะนำให้พี่อย่าไปสนใจเจ้างูหน้าด้านนั่นเลย ชูซิงอย่างพวกเราไม่จำเป็นต้องเกาะกระแสใคร พี่ก็คือตัวพี่ ดอกไม้ไฟที่ไม่เหมือนใคร]

หลี่ฮั่นเซิง: "..."

มุมปากเขากระตุกรัวๆ โดนเจ้างูหน้าด้านปั่นประสาทจนพูดไม่ออกไปเลย ครั้งล่าสุดที่เขาพูดไม่ออกขนาดนี้ก็คือตอนเป็นครูประจำชั้นแล้วโดนเด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งกวนจนต้องเปลี่ยนสายอาชีพนี่แหละ

แล้วไอ้จางไร้คุณธรรมกับไอ้หลานซุนนั่นยังจะโผล่มาทำให้อ้วกอีก ชาติที่แล้วพวกแกเกิดเป็นก้อนขี้หรือไงวะ?

วันไหนไม่ได้ทำตัวน่าขยะแขยงแล้วมันจะคันไปทั้งตัวใช่ไหม?

ทางฝั่งอาไล่ขำจนหน้าแทบเกร็ง "ฮ่าๆๆ ขำจะตายอยู่แล้ว เมื่อกี้ฉันยังคิดอยู่เลยว่าจะวางกับดักให้หลี่ฮั่นเซิงยังไงดี นึกไม่ถึงว่าจะมีตัวช่วยชั้นดีสองคนโผล่มาส่งลูกให้ถึงที่"

ในโลกอินเทอร์เน็ต ชาวเน็ตต่างพากันหัวเราะลั่น:

"เขาว่าคนเพี้ยนๆ มักสร้างเสียงหัวเราะได้เยอะจริงๆ ยิ่งพวกตัวท็อปมารวมตัวกันแบบนี้ ความฮายิ่งคูณสองเข้าไปใหญ่"

"เรียกใครว่าหัวหน้าน่ะ ไปนับญาติกับใครกัน? บอกแล้วไงว่าพวกเขาเป็น 'ผู้กำกับชื่อดัง' ตอนนี้กำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องผลงานชิ้นต่อไปกันอย่างเป็นมิตรต่างหาก"

"ฉันว่าฉันเดาชื่อเรื่องออกแล้วล่ะ "ช่วงเวลาหลายปีที่ผมดวลเพลงกับพ่ออาไล่ แถมข้างๆ ยังมีหมาสองตัวคอยยืนดู""

"พี่ข้างบนแม่งอัจฉริยะจริงๆ ว่ะ ข้างๆ ยังมีหมาสองตัว... นี่กำลังแซะ 'ผู้กำกับ' จางเชวียกับซุนเชียนอยู่ใช่ไหมเนี่ย?"

"ฉันขำติดต่อกันห้านาทีบนรถไฟใต้ดิน คนข้างๆ ถามว่าขำอะไรฉันก็ตอบไม่ถูก พวกเขาเลยช่วยโทรแจ้งโรงพยาบาลจิตเวชให้ พอพยายามแถสุดชีวิต ผลคือได้เข้าไปนอนในโรงพยาบาลจิตเวชสมใจ"

"แม่ถามว่าทำไมฉันถึงนั่งคุกเข่าเล่นโทรศัพท์ ฉันบอกว่ากำลังดูหนังตลกฟอร์มยักษ์เรื่องใหม่อยู่ แม่ดันสงสัยว่าฉันกำลังดูหนังโป๊ซะงั้น..."

"พี่คนบน มีวาร์ปไหม? ขอคุยส่วนตัวทีสิ..."

พอจางเชวียกับซุนเชียนเห็นคอมเมนต์ สีหน้าพวกเขาก็ดำทะมึนจนบอกไม่ถูก รู้สึกพะอืดพะอมเหมือนก้าวขาออกจากบ้านแล้วเหยียบกองขี้วัวเข้าเต็มเปา

"ช่วงเวลาหลายปีที่ผมดวลเพลงกับพ่ออาไล่ แถมข้างๆ ยังมีหมาสองตัวคอยยืนดู" งั้นเหรอ? หมาสองตัวที่คอยยืนดูนั่นหมายถึงพวกเขาสองคนงั้นสิ?

จางเชวียสบถในใจอย่างหัวเสีย "เวรเอ๊ย เผือกเรื่องชาวบ้านจนลามมาเข้าตัวซะได้"

ซุนเชียนถ่มน้ำลายอย่างเกรี้ยวกราด "มารดามันเถอะ ฉันเป็นแฟนพันธุ์แท้ของพี่อาเซิงนะโว้ย อย่ามาใส่ร้ายป้ายสีกันสิวะ!"

ผ่านไปไม่ถึงห้านาที หลี่ฮั่นเซิงก็หมดความอดทน แท็กหาอาไล่:

[จ้านฟ่างของพวกนายต้องทำยังไงถึงจะยอมดวลเพลง?]

[เสนอเงื่อนไขมาตรงๆ เลย ชูซิงของพวกเราไม่เคยขาดทั้งเงินและทรัพยากรอยู่แล้ว]