ตอนที่ 64 ได้ดูหนังตลกฟอร์มยักษ์ระดับโลกแบบนี้มันสะใจจริงๆ

อาไล่จ้องหน้าจออย่างเมามัน พอเห็นโพสต์ของหลี่ฮั่นเซิง มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาทันที "อาเชวียกับอาเชียนนี่น่ารักจริง ๆ แทบไม่ต้องเปลืองแรงก็ปั่นจนหลี่ฮั่นเซิงหัวร้อนได้"

แต่แล้ว

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่จางเต๋อหัวมายืนอยู่ข้างๆ "หัวหน้า ฉวยโอกาสนี้ไถเงินพวกมันสักก้อนสิครับ"

อาไล่สะดุ้งโหยง "นายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

จางเต๋อหัว "นั่นไม่ใช่ประเด็นครับ ประเด็นคือหลี่ฮั่นเซิงติดกับแล้ว"

อาไล่ปรับท่าทีให้สุขุม "ไม่ต้องรีบ ทำทีเหมือนเราไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจไปก่อน ปล่อยให้ประเด็นมันลอยอยู่ในอากาศสักพัก"

ผ่านไปราวสิบนาที เขาถึงค่อยตอบกลับ

[อยากจะประชันเพลงกับสืออีบ้านเราก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้]

[ถ้าหากจ้านฟ่างของเราชนะ ชูซิงของพวกคุณต้องบริจาคเงินให้องค์กรการกุศลแห่งเมืองลั่วเฉิงห้าสิบล้าน]

"หัวหน้า... แผนนี้ล้ำเลิศมากครับ!" จางเต๋อหัวตบโต๊ะร้องชม "ถ้าชนะ จ้านฟ่างของเราก็ได้ทั้งหน้าตาและผลประโยชน์ แถมยังสร้างบุญคุณทางอ้อมกับองค์กรการกุศล ได้คะแนนนิยมไปเต็มๆ เรียกว่ายิงศรนัดเดียวได้นกเก้าตัวเลยนะเนี่ย"

อาไล่ "แม่งเอ๊ย นกเก้าตัวมาจากไหน ปกติเขามีนกสองตัวไม่ใช่เรอะ"

จางเต๋อหัว "พูดแบบนี้ถึงจะยิ่งเน้นความเทพของหัวหน้าไงครับ สมกับเป็นจอมเจ้าเล่ห์... อ๊ะ ไม่ใช่สิ สมกับเป็นกุนซือแห่งจ้านฟ่างจริงๆ"

อาไล่เหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วหัวเราะ การเลียแข้งเลียขาครั้งนี้ฟังแล้วรื่นหูดีชะมัด

ชูซิง แผนกแต่งเพลง

พอหลี่ฮั่นเซิงเห็นข้อความตอบกลับนี้ก็เลือดขึ้นหน้า เส้นเลือดที่คอปูดโปน "บริจาคห้าสิบล้าน? ไอ้งูหน้าด้านนี่มันบ้าไปแล้วหรือไง"

ในอีกห้องทำงานหนึ่ง เจียงซินซินก็กำลังจับตาดูประเด็นนี้อยู่เช่นกัน เธอเม้มริมฝีปากสีแดงสด แล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้า "หัวหน้าหลี่ ไม่ต้องลังเลหรอกค่ะ ตอบตกลงไปเลย ฉันไม่แพ้แน่นอน"

ใจของหลี่ฮั่นเซิงเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ "ไม่มีอะไรแน่นอนในโลกหรอกนะ เกิดว่า..."

เจียงซินซินกล่าวอย่างเด็ดขาด "ไม่มีคำว่าเกิดว่าค่ะ ตอนนี้เหลือเวลาอีกสี่วันก่อนจะถึงชาร์ตเพลงใหม่ ผลงานที่แต่งขึ้นในเวลาสี่วันจะต้องดีกว่าเพลงที่ส่งประกวดราชาน้องใหม่แน่นอน ที่ฉันแพ้หลินเย่าไปบ้างก็เพราะเขามีพรสวรรค์ด้านการแต่งทำนองที่ดีจริงๆ"

เรื่องนี้เธอยอมรับ

ทำนองของ "เมื่อสายลมพัดผ่าน" เกือบจะแตะระดับเหรียญทองแล้ว

แต่เจียงซินซินจะกลัวไปทำไม ที่บริษัทไม่มีคนแต่งทำนองระดับเหรียญทองหรือไง

การประชันเพลง ขอแค่เนื้อร้องเป็นผลงานที่ตัวเองแต่งก็พอ ไม่มีใครสนใจหรอกว่าจะเชิญคนแต่งทำนองคนไหนมาร่วมงาน

ถ้ามีเงิน จะเชิญระดับเทพทำนองมาก็ยังได้

"งั้น..." หลี่ฮั่นเซิงยังไม่ได้ตอบโพสต์ของไอ้งูหน้าด้าน เขารีบออกจากห้องทำงานพลางกล่าว "ผมขอไปรายงานผู้อำนวยการก่อน"

พอมาถึงห้องทำงานผู้อำนวยการ ยังไม่ทันได้อ้าปาก อีกฝ่ายก็พยักหน้าให้ทันที "ประธานเจียงก็ติดตามเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ท่านบอกว่าโมโหมากและอนุมัติเรียบร้อยแล้ว ให้ฉันมาบอกนายว่าตอบตกลงไปได้เลย เงินห้าสิบล้านสำหรับบริษัทเรามันแค่เศษเงิน แถมยังได้เอาไปทำการกุศลด้วยไม่ใช่เหรอ"

หลี่ฮั่นเซิงพยักหน้า ตลอดครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาเขาอึดอัดใจแทบบ้า ถึงเวลาต้องหาทางระบายออกมาบ้างแล้ว

มีประธานบอร์ดไฟเขียวให้แบบนี้ เขาก็พร้อมลุยศึกใหญ่ได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกังวลอะไรอีก!

พอกลับมาถึงห้องทำงาน หลี่ฮั่นเซิงก็สะบัดข้อมือ ก่อนจะรัวนิ้วพิมพ์คีย์บอร์ดเสียงดังสนั่น

ทว่ายังพิมพ์โพสต์ไม่ทันเสร็จ การแจ้งเตือนแท็กข้อความก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

พอกดเข้าไปดูก็พบว่าเป็นซุนเชียน ไอ้ตุ๊ดตัวแสบนั่นอีกตามเคย

[อะไรนะ ห้าสิบล้าน? ไอ้งูหน้าด้านนั่นบ้าไปแล้วหรือไง คิดจะหาเรื่องเล่นตุกติกกับพี่อาเซิงของเราเหรอ]

[อาเซิง อย่าไปตอบตกลงเด็ดขาดนะ นายจะยอมเป็นหมาไม่ได้! ข้างหลังนายยังมีพวกเราอยู่ ปกป้องพี่อาเซิงที่ดีที่สุดในโลก!]

หลี่ฮั่นเซิงหน้าดำคร่ำเครียด พิมพ์ตอบกลับไปทันที [ไอ้ตุ๊ด หุบปากแกไปได้หรือยัง]

แม่งเอ๊ย เขากำลังจะพิมพ์ประโยคเท่ๆ โชว์เหนือเพื่อดึงมาดคูลแล้วตอบรับเงื่อนไขของไอ้งูหน้าด้านแท้ๆ

แต่ไอ้ปัญญาอ่อนซุนเชียนดันโผล่มาป่วนซะได้

ผ่านไปแค่สามสิบวินาที จางเชวียก็โพสต์ตามมาติดๆ พร้อมแท็ก @เหล่าฮั่นข้างบ้าน

[พี่อาเซิง ผมเรียกระดมพลแฟนคลับของคุณมาช่วยคุ้มกันแล้ว!]

[คุณต้องรักษาแนวรับของตัวเองไว้ อย่าให้ไอ้งูหน้าด้านตีแตกเด็ดขาด ยอมตายในสนามรบดีกว่ายอมเป็นหมาเลียไปประชันเพลงตามมัน!]

ช่องคอมเมนต์ด้านล่างเต็มไปด้วยข้อความแนวเดียวกันทั้งหมด

"ปกป้องพี่อาเซิงที่ดีที่สุดในโลก!"

"ปกป้องพี่อาเซิงที่ดีที่สุดในโลก!"

"ปกป้องพี่อาเซิงที่ดีที่สุดในโลก!"

พอเห็นโพสต์ของจางเชวีย หลี่ฮั่นเซิงก็โมโหจนอกกระเพื่อมขึ้นลง รู้สึกเหมือนความดันโลหิตพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที "จางเชวีย นี่ฉันไปขุดสุสานบรรพบุรุษแกมารึไง! ขาดจริยธรรมสมชื่อแกจริงๆ เลยนะ!"

ทีนี้ดีเลย จะวางมาดเท่ๆ เก๊กขรึมหน่อยก็ทำไม่ได้แล้ว

ฝั่งแผนกแต่งเพลงของค่ายซิงอวี๋ จางเชวียนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน สองมือถือแก้วคาปูชิโน่จิบอย่างสบายอารมณ์ "แหม โทษฉันเถอะ โทษฉันเอง ดันไปกวนน้ำให้ขุ่นซะขนาดนี้"

ในห้องทำงานส่วนตัวข้างๆ ฉินหนานก็กลั้นขำแทบไม่ไหว เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นไม่หยุด

เดิมทีเธอยังรู้สึกหดหู่กับผลงานในศึกราชาน้องใหม่อยู่เลย

แต่พอได้เห็นบรรดาหัวหน้าพวกนี้มาประชัน 'การแสดง' ใส่กันในเน็ตแล้วก็รู้สึกสะใจชะมัด

ความปากแข็งของฉินหนานไม่ได้หย่อนไปกว่าเจียงซินซินเลย หลังพ่ายแพ้ให้กับสืออี เธอจึงยังรู้สึกคาใจอยู่บ้าง "ตกลงแล้วจ้านฟ่างจะรับคำท้าดวลนี้ไหมนะ?"

เธอยังแอบกังขาในผลงานของสืออี... ไม่สิ หลินเย่า บนชาร์ตเพลงใหม่อยู่ไม่น้อย

ด้วยเหตุนี้เธอถึงได้ตั้งตารอดูว่า คนที่เอาชนะตัวเองได้ ผลงานชิ้นต่อไปจะทำออกมาได้ดีแค่ไหนกันแน่

ไม่ใช่แค่ฉินหนาน แม้แต่ป้าเจียงหลานแห่งค่ายเหลยถิงก็พลอยตั้งตารอไปด้วย

ทางฝั่งจ้านฟ่าง

อาไล่ขำจนแทบพ่นน้ำลาย รีบโพสต์ต่อทันทีพร้อมแท็ก @เหล่าฮั่นข้างบ้าน: [อาเชวีย ถ้านายยังต้อนพี่อาเซิงของฉันอีกล่ะก็ ฉันกลัวว่าเขาจะต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะความดันขึ้นเอานะเนี่ย ฮ่าๆๆ]

[พี่อาเซิง ส่งข้อความเสียงได้ไหมจ๊ะ ฉันอยากให้พี่ได้ยินเสียงหนูขำจนเหมือนหมูร้องจัง กร๊ากๆๆๆ...]

ชาวเน็ตที่เข้ามามุงดูก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ:

"ฉันว่าไม่ช้าก็เร็ว พี่อาเซิงบ้านเราต้องได้เข้าโรงพยาบาลแน่ๆ"

"ยอมใจให้กับการแสดงของ 'ผู้กำกับ' ทั้งสี่ท่านเลย แบทเทิลการแสดงยกนี้ ขอยอมรับเลยว่าพี่อาเซิงบ้านฉันแพ้ราบคาบ"

"อาเชวียแสดงดีเกินไปแล้วนะ คราวหลังห้ามเล่นอีก"

"แอบตั้งตารอเลยว่าถ้าอาเชวียโดน 'ผู้กำกับ' อีกสี่คนรุมกินโต๊ะ สภาพมันจะเป็นยังไงนะ?"

"มีฉันคนเดียวหรือเปล่าที่อยากเห็น 'ผู้กำกับ' จากห้าค่ายใหญ่เปิดศึกประชันการแสดงใส่กันน่ะ?"

"คุณป้าเมนต์บน คุณไม่ได้คิดไปคนเดียวหรอก ฉันก็อยากเห็นเหมือนกัน!"

"อาเชวีย: พวกแกขาดจริยธรรมขนาดนี้ พ่อแม่รู้ไหมเนี่ย?"

"อาเซิง: ไอ้หมาไร้จริยธรรมอย่างแกยังกล้าว่าคนอื่นอีกเนอะ หน้าไม่อายจริงๆ"

"อาไล่: ไอ้ตัวรับเคราะห์อย่างแกอย่าสะเออะโผล่หน้ามาแถวนี้เลย"

"อาเชียน: ไอ้งูหน้าด้าน อย่าออกมาทำตัวน่าขยะแขยงแถวนี้เลย เรื่องงานไม่เคยรอด เรื่องสร้างความรำคาญใจนี่ยืนหนึ่งตลอด"

"อาอิง: ไอ้ตุ๊ดไปไกลๆ เลย ทำพี่อาเซิงบ้านฉันถึงกับพูดไม่ออกแล้วเนี่ย"

"พวกคุณเป็นปีศาจกันรึไง? มานั่งจับคู่แซว 'ผู้กำกับ' ทั้งห้าค่ายใหญ่แบบนี้มันดีแล้วเหรอ? แต่ช่างเถอะ ฉันว่าก็เข้าท่าดีนะ!"

"ว่าแต่ เจิงอิงเจี๋ยเหมือนจะโดดเรียนแฮะ หายไปไหนเนี่ย ช่วงเวลาสำคัญแท้ๆ ดันไม่อยู่ น่าเสียดายชะมัด!"

หลี่ฮั่นเซิงเห็นคอมเมนต์ไร้สาระพวกนี้แล้วก็ทนดูต่อไม่ไหว เขากลัวว่าขืนยังยืดเยื้อต่อไป ตัวเองคงโมโหจนความดันพุ่งปรี๊ดแล้วต้องเข้าโรงพยาบาลจริงๆ

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พรุ่งนี้คงได้ขึ้นเทรนด์ชัวร์:

หัวหน้าแผนกท่านหนึ่งเปิดศึกฉะกับเพื่อนร่วมวงการสี่คน แต่เพราะจิตใจเปราะบางเกินไปจนเป็นลมล้มพับ ต้องหามส่งโรงพยาบาล

หลี่ฮั่นเซิงรีบโพสต์ข้อความทันทีพร้อมแท็ก @อาไล่หล่อที่สุด:

[วันจันทร์ อีกสี่วันข้างหน้า เจอกันที่ชาร์ตเพลงใหม่ ไม่เจอกันไม่เลิกรา! (อิโมจิยิ้ม)]